[Inuyasha] One Moment in Eternity (SessRin)

ตอนที่ 2 : ☾ Her Blood

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 มี.ค. 64


Her Blood

[SessRin]

 

 

กลิ่นเลือด...

 

หัวคิ้วเรียวสีเข้มของอสูรผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าสุนัขมุ่นเข้าหากัน ดวงตาสีทองหรี่เล็กลงราวกับกำลังระแวดระวังภัย กลิ่นเลือดจากคนที่เขาคุ้นเคยและจำได้อย่างแม่นยำนั้นโชยมาตามสายลมแผ่วเบา ก่อนที่เสียงฝีเท้าเอื่อยๆของเด็กหญิงที่เหยียบลงบนใบไม้แห้งจะดังตามมา ทั้งๆที่ปกติเมื่อรู้ว่าเขามาเยี่ยม เจ้าหล่อนต้องวิ่งเร็วๆพร้อมกับส่งเสียงเรียกเขาอย่างร่าเริงก่อนที่จะเห็นตัวกันด้วยซ้ำ หัวใจของร่างสูงเต้นแรงขึ้นเพราะความกลัวที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ความกลัวที่จะต้องสูญเสียหล่อนไปเป็นครั้งที่สอง สองเท้าพาตัวเองก้าวเร็วๆเพื่อให้ถึงตัวคนที่ทำให้จิตใจของเขาเป็นกังวล

 

รินบาดเจ็บ

 

เมื่อร่างเล็กของเด็กหญิงปรากฏขึ้นในครรลองสายตา เส็ตโชมารูสาวเท้ายาวๆไปตรงหน้ารินที่ใบหน้าซีดเซียวผิดปกติ แม้ดวงตาของหล่อนจะเปล่งประกายเหมือนอย่างเคยเมื่อได้พบหน้าเขา แต่รอยยิ้มของหล่อนดูฝืดเฝื่อน และเสียงที่เปล่งเรียกเขานั้นแผ่วเบาและไม่ร่าเริงเหมือนอย่างเคย

 

“ท่านเส็ตโชมารู”

 

“ริน เจ้าบาดเจ็บ”

 

อสูรหนุ่มสรุปขึ้นเองเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่ากลิ่นเลือดนั้นเป็นของริน โชยออกมาจากร่างของริน แม้มันจะไม่ได้รุนแรงมากนักแต่เขาผู้อยู่ในเผ่าสุนัขย่อมมีประสาทสัมผัสด้านกลิ่นที่ดีเยี่ยมยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตชนิดไหน ในขณะที่กำลังจะก้มลงคว้าร่างนั้นขึ้นมาเพื่อพาไปให้ใครซักคนรักษา รินก็ทำสีหน้างุนงงพร้อมกับใช้นิ้วเล็กๆชี้กลับไปที่ตัวเอง

 

“รินบาดเจ็บหรือคะ?”

 

เด็กหญิงที่สูงเลยหน้าอกเขามาเพียงนิดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงฉงน พร้อมกับก้มลงมองเนื้อตัวของตัวเองก็ไม่พบว่ามีบาดแผลตรงไหน ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยของเส็ตโชมารูพลันเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด กลิ่นเลือดชัดเจนขนาดนี้แต่คนตัวเล็กกลับไม่แสดงท่าทีเจ็บปวดหรือรู้ตัวเลยว่าได้รับบาดแผล บางทีอาจเป็นคำสาปหรือมนตร์ประหลาดจากอสูรเลวที่จ้องจะทำร้ายริน

 

“เจ้าบาดเจ็บตรงไหน ใครทำอะไรเจ้า”

 

นัยน์ตาสีทองกวาดมองทั่วร่างเด็กหญิงที่เพิ่งผ่านพ้นอายุสิบสองมาได้เพียงสองเดือน ไม่มีร่องรอยของการถูกทำร้าย ใบหน้านวลแม้จะซีดเซียวไปบ้างแต่ก็อิ่มเอิบ แสดงถึงการอยู่ดีกินดี กิโมโนสีม่วงลายผีเสื้อสีเหลืองที่สวมอยู่ก็ยังคงสะอาดสะอ้าน ไม่มีตรงไหนที่ฉีกขาด จมูกของอสูรหนุ่มยังคงได้กลิ่นคาวโลหิตมาจากร่างเล็ก ซึ่งถ้าให้ระบุตำแหน่ง...น่าจะมาจากแถวๆหว่างขา

 

รินเอียงศีรษะน้อยๆ กลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มไหลลู่ไปตามการขยับของเจ้าตัว โดยเฉพาะจุกที่มัดไว้ทางด้านขวาที่ไหวไปมา ดวงตาของเด็กหญิงมีประกายของความงุนงงที่ฉายชัด เส็ตโชมารูคิดว่ามันต้องเป็นการเล่นตลกของศัตรูของเขาสักคนที่คิดจะใช้ชีวิตของรินเป็นข้อต่อรอง

 

เพียงเพราะคนตรงหน้าเป็นคนสำคัญของเขา

 

รินต้องเสี่ยงกับอันตรายหลายต่อหลายครั้ง

 

สองมือของอสูรหนุ่มกำแน่น ในหัวก็กำลังคิดหาหนทางรักษาหล่อน แม้จะยังไม่รู้ว่ารินเป็นอะไร ในขณะเดียวกันเด็กหญิงก็ขยับเท้าเดินมาใกล้จนมีเพียงระยะห่างสั้นๆที่กั้นระหว่างตัวเองและเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้าพร้อมกล่าว

 

“ไม่มีใครทำอะไรรินนี่คะ รินสบายดี แต่ไม่สบายตัวนิดหน่อย” เสียงเล็กว่า ก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำตาลจะหลุบลงไปมองพื้นหญ้าด้านข้าง ใบหน้าขึ้นสีจางๆคล้ายจะไม่สบาย นั่นยิ่งทำให้คนตัวสูงยิ่งเป็นกังวล

 

“ทำไมถึงไม่สบายตัว” ผู้ที่มีอายุหลายร้อยปีเริ่มตะล่อมถาม เมื่อเห็นว่าหล่อนเริ่มอธิบายสิ่งที่เขาสงสัยเพิ่มขึ้นแล้ว รินขยับมือทั้งสองข้างไปไพล่หลัง ใช้เท้าข้างขวายื่นออกมาเขี่ยหญ้านุ่มๆใต้เท้าตัวเองเบาๆ เด็กหญิงยังคงไม่ยอมสวมรองเท้า บอกแต่เพียงว่าชอบความรู้สึกของการสัมผัสผืนดินและผืนหญ้า ซึ่งเขาก็ไม่เห็นว่าจะเป็นปัญหาอะไร นอกเสียจากว่ากลัวเจ้าตัวจะไปเหยียบเข้าใส่หนามหรือเศษไม้จนทำให้ตัวเองได้แผล

 

แต่รินเป็นเด็กมนุษย์ที่เข้มแข็งและเอาตัวรอดเก่งที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ

 

แถมยังมีจิตใจที่บริสุทธิ์เสียจนทำให้อสูรอย่างเขาต้องหันมามองมนุษย์ด้วยมุมมองใหม่

 

“ก็...มันปวดท้องค่ะ ปวดเนื้อตัวด้วย แล้วก็ไม่อยากทานอะไร” เด็กหญิงตอบอ้อมแอ้ม ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองเขาตรงๆ ใบหน้าของเส็ตโชมารูสะท้อนความเป็นกังวลหนักขึ้นเรื่อยๆ ในหัวคิดแต่เพียงว่ารินถูกใครซักคนเล่นงานอีกแล้ว

 

“เจ้าป่วย?” เสียงทุ้มถามด้วยท่วงทำนองของความเครียด เด็กหญิงส่ายหน้าช้าๆ เท้าน้อยๆยังคงแกว่งไปมาเหนือปลายยอดหญ้าอยู่

 

“เปล่าค่ะ ท่านคาเอเดะบอกว่าไม่ใช่อาการป่วย” รินว่า เงยหน้าขึ้นมองเขาก็เห็นว่าใบหน้าคมคายมีร่องรอยของความไม่เข้าใจ แม้จะแสดงออกเพียงน้อยนิดแต่เด็กหญิงสามารถเข้าใจสีหน้าของเขาได้

 

“บอกว่าเป็นอาการปกติของผู้หญิง”

 

คนฟังยังคงไม่พูดอะไร ไม่เข้าใจด้วยว่าอาการปกติของผู้หญิงนั้นหมายความว่าอะไร ใบหน้าของรินขึ้นสีก่ำกว่าเดิมจนเส็ตโชมารูคิดว่าบางทีเด็กหญิงอาจจะเป็นไข้ มือใหญ่จึงเลื่อนขยับไปอังที่หน้าผากมนนั้นเร็วเท่าที่ใจคิด รินสะดุ้ง นัยน์ตาสีน้ำตาลช้อนขึ้นมองเขาก่อนจะหลุบลงอีกครั้ง

 

“เจ้าเป็นอะไรกันแน่ ริน” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อรับรู้ว่าหล่อนไม่ได้มีอุณหภูมิร่างกายสูงผิดปกติจนน่าเป็นกังวล เด็กหญิงจู้ปาก บิดตัวไปมาเหมือนไม่อยากตอบคำถาม นัยน์ตาสีทองหรี่ลง เขาไม่ชอบเอาเสียเลยที่รินไม่ยอมตอบคำถามทั้งๆที่ปกติแล้วหล่อนจะต้องรีบตอบสนองต่อทุกคำพูดหรือการกระทำของเขา

 

ป่วย...ดูยังไงก็ป่วย

 

ข้อสรุปในหัวของอสูรหนุ่มยังคงวนกลับมาเป็นเรื่องเดิม คิดว่าคงต้องให้จาเค็นไปตามพวกมนุษย์หมอซักคนมาดูอาการของเด็กหญิง แต่เมื่อคิดว่ารินอาศัยอยู่กับแม่เฒ่าคาเอเดะที่ชำนาญการรักษาไม่ต่างจากหมอ มีหรือที่หญิงชราคนนั้นจะไม่รู้ว่ารินมีอาการผิดปกติ

 

“ท่านคาเอเดะบอกว่า...รินเริ่มมีฤดูนางค่ะ” เด็กหญิงก้มหน้างุดจนคางแทบจะชนอกตัวเอง ใบหน้าที่มักเรียบเฉยอยู่เป็นนิจของอสูรหนุ่มเปลี่ยนมาเป็นฉงนเล็กน้อยอีกครั้ง

 

ฤดูนาง?

 

“มันคืออะไร?” ถามออกไปอย่างที่ใจคิด เห็นมือของรินที่ไพล่หลังอยู่บีบเข้าหากันแน่นกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่าอาการที่เจ้าหล่อนว่านั้นคืออะไร ร้ายแรงมากแค่ไหน แต่ที่แน่ๆต้องไม่ใช่สิ่งที่ดี เพราะเด็กหญิงดูซีดเซียวและเซื่องซึมลงกว่าปกติ รินค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเขา แก้มนวลทั้งสองข้างขึ้นสีสุกปลั่งเหมือนสีของมะเขือเทศ

 

“ท่านคาเอเดะบอกว่า...มันเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่พร้อมจะมีลูกค่ะ”

 

รินเอ่ยเร็วๆด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มก่อนจะก้มหน้างุด นัยน์ตาสีทองของอสูรหนุ่มก้มลงมองเด็กหญิงที่อยู่ในช่วงฤดูนาง แม้จะยังไม่เข้าใจเท่าใดนัก แต่มันอาจจะเหมือนช่วงเวลาที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่และพร้อมเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์กระมัง แค่เลือดที่กำลังไหลอยู่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะถูกทำร้าย หัวใจของเส็ตโชมารูจึงคลายความกังวลลง แต่ที่บอกว่าพร้อมจะมีลูกนี่สิ


นัยน์ตาคู่คมกวาดมองเด็กหญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา รินสูงขึ้นกว่าเดิมไม่มาก แทบจะเรียกว่าตัวเล็กเมื่อเทียบกับมนุษย์ในวัยเดียวๆกัน ยังคงชอบวิ่งเล่นไปทั่ว ชอบเก็บดอกไม้ สนุกสนานกับเรื่องเล็กๆที่คนอย่างเขาไม่เคยเข้าใจ ดูเหมือนเด็กวัยกำลังซุกซนเสียมากกว่า เพราะฉะนั้นยิ่งดูก็ไม่ให้ความรู้สึกว่าคนตรงหน้าพร้อมที่จะอุ้มท้องเด็กซักคนเลย 

 

ผสมพันธุ์...มีลูก?

 

พอคิดว่ารินจะต้องแต่งงานและตั้งท้องให้กับมนุษย์ผู้ชายซักคน หัวใจอสูรหนุ่มก็รู้สึกคันยิบแปลกๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น รู้เพียงแต่ว่าไม่ชอบใจ แม้ปากจะพูดไปอีกอย่าง

 

“เจ้ายังเด็กเกินกว่าจะเป็นแม่ใครในตอนนี้”

 

ใช่ เด็กมากเมื่อเทียบกับอายุของอสูรอย่างเขา

 

เส็ตโชมารูพยายามหาเหตุผลให้กับความรู้สึกที่ก่อกวนใจของตัวเอง

 

“แต่ท่านคาเอเดะบอกว่า พอมีเลือดแล้วก็ไม่เด็กแล้วนะคะ” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นเถียงด้วยน้ำเสียงดื้อรั้น เส็ตโชมารูไม่ตอบอะไร เพราะเสียงฝีเท้าเล็กๆที่ดังตึกตักกำลังมุ่งตรงมาทางนี้ พร้อมๆกับเสียงเรียกคุ้นเคยที่ดังมาแต่ไกล

 

“ท่านเส็ตโชมารู! ริน!

 

“ท่านจาเค็น!” รินหันหลังกลับไปพร้อมกับโบกมือให้อสูรตัวจิ๋วที่วิ่งหลุนๆมาทางชายป่าที่คนทั้งสองกำลังยืนคุยกันอยู่ ไม้เท้าหัวมนุษย์ถูกพาดอยู่บนบ่าในขณะที่ร่างเล็กจ้อยสีเขียวกำลังมุ่งตรงมาที่นี่ จนเมื่อมาถึง จาเค็นคู้ตัวลงพร้อมกับเอามือวางลงบนหัวเข่าทั้งสองข้างของตัวเอง หอบหายใจหนักๆขณะเอ่ย

 

“ริน ข้าตามหาเจ้าไปทั่วหมู่บ้าน” เสียงกระตุกตะกักของจาเค็นทำเอาเด็กหญิงยิ้มขำ เดินเข้าไปใกล้อสูรที่ตอนนี้หันมามองเธอด้วยแววตาไม่ถูกใจ รินค้อมตัวลงต่ำจนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับดวงตากลมโตสีเหลือง ส่งรอยยิ้มขออภัยให้ก่อนเอ่ย

 

“ข้าเห็นท่านเส็ตโชมารูมาก็เลยรีบมา เราคงคลาดกันระหว่างนั้นมั้งคะ”

 

“จาเค็น” น้ำเสียงทุ้มของผู้เป็นเจ้านายทำให้อสูรตัวจิ๋วยืดตัวตรง ไม่ต้องอธิบายว่าเขาต้องการอะไร จาเค็นก็รีบพูดต่อราวกับล่วงรู้ถึงความในใจท่านเส็ตโชมารู

 

“ริน ข้าฝากของไว้ที่ยายเฒ่าแล้ว ในนั้นมีของกินหลายอย่างด้วย ระวังอย่าให้เน่าก่อนล่ะ” เด็กหญิงเข้าใจว่าผู้ติดตามของอสูรผู้ยิ่งใหญ่หมายถึงของฝากที่ท่านเส็ตโชมารูมักจะมีติดไม้ติดมือทุกครั้งที่มาเยี่ยมเธอ รินพยักหน้าทั้งยิ้ม ก่อนจะหันไปส่งเสียงหวานอย่างร่าเริงให้กับเจ้าของเรือนผมสีเงินยาว

 

“ขอบคุณนะคะท่านเส็ตโชมารู”

 

แน่นอนว่ารินไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะตอบอะไรกลับมา เจ้าของชื่อเพียงแค่สบตาเธอนิ่งพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มไม่สื่อความหมายใดเหมือนเดิม

 

“ดูแลตัวเองดีๆ ริน”

 

“ค่ะ”

 

คนตัวเล็กตอบรับเสียงใส และใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นมีรอยยิ้มที่งดงาม 






TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 0894668529a (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2564 / 11:41

    ชอบมากค่ะ รออ่านตอนต่อไปค่ะ

    #5
    0
  2. #4 JNineBTS55555 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 22:57
    ดีอะะะะะ
    #4
    0
  3. #2 Wowpare (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 21:48

    ชอบการบรรยายของไรท์มากค่ะ สนุกมาก รอนะคะ

    #2
    0