[Inuyasha] One Moment in Eternity (SessRin)

ตอนที่ 1 : ☾ Promise

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    1 มี.ค. 64



Promise

[SessRin]

 



 

ท่านเส็ตโชมารูมาแล้ว

 

เสียงหวีดหวิวของลมที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือน่านฟ้าทำให้เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองหาคนที่เธอเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ทุกๆสองอาทิตย์เขาจะแวะมาเยี่ยมเธอเสมอ และใช่...เขาไม่เคยผิดสัญญา การมาเยือนทุกครั้งจะมีสิ่งของเล็กๆน้อยๆที่เขาหอบหิ้วมาฝาก ทั้งแพรพรรณ เครื่องประดับกระจุกกระจิก ผลไม้หายาก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดหวัง เพราะแค่ได้เห็นว่าเขากลับมาเยี่ยมเธอตามสัญญา เด็กหญิงก็พอใจมากแล้ว

 

รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าจิ้มลิ้มก่อตัวขึ้นจนทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆกันถึงกับอมยิ้มด้วยความเอ็นดู ซังโกะที่กำลังอุ้มท้องได้ห้าเดือนหันมาบอกเธอว่าเจ้าตัวจะไปรดน้ำผักในแปลงหลังบ้านพร้อมกับให้เธอใช้เวลาของตัวเองได้ตามสบาย หญิงสาวนักปราบอสูรเก็บสมุนไพรหลากหลายชนิดลงในตะกร้าแล้วลุกออกจากแคร่ที่นั่งอยู่ด้วยกันใกล้กับธารน้ำใสที่ไหลเอื่อย ก่อนมุ่งตรงกลับไปยังกระท่อมที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับนักบวชหนุ่มผู้เป็นสามี เด็กหญิงกระโดดลงจากแผ่นไม้สาน วิ่งตรงไปยังทิศทางของชายป่า บริเวณที่อสูรหนุ่มมักจะรอพบเธอ

 

“ท่านเส็ตโชมารู!

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลสุกสกาวของเด็กหญิงเปล่งประกายแห่งความสุข รินวิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูงที่ใบหน้าคมคายสีขาวจัดนั้นยังสงบนิ่งและเข้าถึงยากเหมือนอย่างเคย ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิงมองซ้ายขวาหาอสูรตัวจิ๋วสีเขียวที่มักจะติดตามเจ้านายของตัวเองมาด้วยเสมอ แต่ก็ไร้เงาของคนที่มองหา เด็กหญิงจึงเงยหน้าขึ้นถาม

 

“ท่านจาเค็นละคะ”

 

“ไม่ได้มา” เสียงทุ้มเย็นเยียบของเจ้าของเรือนผมสีเงินยามสลวยว่า การประหยัดถ้อยคำโดยการเอ่ยสั้นๆเช่นนั้น คนอื่นอาจไม่เข้าใจ แต่เด็กหญิงเข้าใจว่าเขาคงใช้ในท่านจาเค็นไปทำงานบางอย่างอยู่ หรือไม่...ท่านเส็ตโชมารูอาจรำคาญผู้ติดตามของตัวเองจนไม่พามาด้วยก็ได้ ซึ่งรินคิดว่าอาจเป็นอย่างหลังมากกว่า

 

นัยน์ตาสีทองของอสูรหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่จับจ้องมองเด็กหญิงที่อยู่ในชุดกิโมโนสีชมพูอ่อนลายดอกซากุระที่เขาเพิ่งให้จาเค็นนำมาส่งให้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เมื่ออยู่บนตัวของริน มันทำให้เด็กหญิงดูอ่อนหวานมากยิ่งกว่าเดิม

 

“เจ้าเป็นเด็กดีหรือเปล่า” เส็ตโชมารูถามด้วยน้ำเสียงเย็นเหมือนเก่า แต่กระแสความห่วงใยที่เด็กหญิงวัยแปดขวบสัมผัสได้นั้นทำให้รอยยิ้มบนริมฝีปากอวบอิ่มคลี่กว้าง พยักหน้าหงึกหงักแล้วตอบเสียงใส

 

“รินเป็นเด็กดีค่ะ ช่วยท่านคาเอเดะทำงานหลายอย่าง เมื่อครู่ก็เพิ่งช่วยท่านซังโกะแยกสมุนไพร” เสียงใสเอ่ยอย่างมีความสุข เส็ตโชมารูไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าจ้องมองเด็กหญิงที่สูงไม่ถึงเอวเขาด้วยซ้ำ รินยังคงเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว เขาไม่ได้มาหาเด็กหญิงราวๆสองอาทิตย์ แต่รินกลับสามารถสรรหาสิ่งที่พบเจอมาให้เขาฟังได้ไม่หยุด ราวกับสองอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอกันนั้นยาวนานเหมือนสองปี

 

ช่วงเวลาของมนุษย์...

 

ช่วงเวลาของอสูร...

 

เจ้าของเรือนผมสีเงินยาวหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้เด็กหญิงขยับปากเอื้อนเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงใสกังวานเหมือนเจ้านกน้อยที่เขาฟังอย่างไรก็ไม่เคยเบื่อ

 

ถ้าได้ฟังไปทั้งชีวิต...จะดีไหมนะ...

 

“มันก็สนุกดีค่ะ แต่รินอยากอยู่กับท่านเส็ตโชมารูมากกว่า สัญญากันแล้วนะคะว่าถ้ารินโตพอรินจะติดตามท่านเส็ตโชมารูได้”

 

ประโยคล่าสุดที่เด็กหญิงกล่าวทำให้เปลือกตาของเขาค่อยๆเปิดออก นัยน์ตาสีทองก้มลงมองร่างเล็กตรงหน้าที่เอามือไขว้หลัง เอียงคอน้อยๆขณะจ้องมองเขาด้วยความคาดหวัง ดวงตาคู่โตของหล่อนมีประกายคล้ายกำลังออดอ้อนปนกับการขอร้อง

 

ถ้าได้มองดวงตาคู่นี้ไปทั้งชีวิต...จะดีไหมนะ...

 

“ทางเลือกเป็นของเจ้า ริน”

 

เมื่อเขาพูดจบ รอยยิ้มกว้างที่สดใสดั่งดวงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องให้ความอบอุ่นแก่หัวใจที่เย็นเยียบของเขาก็ทำให้อสูรหนุ่มรู้สึกเหมือนมีมืออุ่นๆอันอ่อนนุ่มมากุมก้อนเนื้อที่อกด้านซ้าย มอบความรักที่เขาไม่เคยได้รู้จัก ความรู้สึกที่เขาไม่เคยอยากจะทำความเข้าใจ

 

แต่รินกำลังสอนให้เขาเรียนรู้

 

“สัญญานะคะ”

 

เด็กหญิงยื่นนิ้วก้อยของตัวเองขึ้นสูง ใบหน้าแลดูมีความหวัง เส็ตโชมารูไม่ได้กล่าวตอบ แต่มือใหญ่สีขาวจัดข้างขวาค่อยๆขยับจากข้างลำตัว ยื่นนิ้วก้อยเรียวยาวของตัวเองเข้าเกี่ยวพันกับนิ้วน้อยๆนั้นไว้ และนั่นทำให้ใบหน้าของเด็กหญิงมีรอยยิ้มที่งดงามที่สุด

 

ข้าสัญญา...








TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #3 lastorder20001 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 22:01
    กินเด็กละอายุยืนยาว
    #3
    0