KNB : Rhythm of Love [Aomine x Momoi]

ตอนที่ 17 : Shopping

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    2 ส.ค. 58



SHOPPING

[ By : touous , Translate : พลอยใส * ]

 



 

            “ไดจัง ชุดนี้เป็นไง ดูดีไหม?”

 

            ไดกิเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือที่เขากำลังให้ความสนใจ ซัทสึกิยิ้มกว้างแล้วหมุนตัว โชว์ชุดเดรสนั่น มันเป็นสีเหลือง (แบบที่ว่าเหลืองสว่าง ทำให้คนต้องหันมามองได้เป็นตาเดียว แถมยังทำให้พวกเขายิ้มได้อีกด้วย) มันดูเข้ากับซัทสึกิ ช่วยอวดเรือนร่างอันสะโอดสะองของเธอ ไดกิอ้าปากแล้วถอนหายใจ

 

            “ไม่”

 

            แล้วเขาก็หันกลับไปสนใจกับมือถือของตัวเองแทน

 

นั่นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของซัทสึกิหายไปทันที เธอทำหน้าบึ้ง จู้ปากทำแก้มป่อง ในขณะที่เธอมองดูภาพสะท้อนของตัวเอง

 

“จริงเหรอ? ฉันคิดว่ามันออกจะดูดี...”

 

“ไม่” เขาพูด ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง

 

ซัทสึกิทำเสียงในลำคอขณะกำลังครุ่นคิด “บางทีฉันน่าจะส่งรูปไปให้คีจังดู เธอว่าไง?”

 

ไดกิใช้เวลาอันน้อยนิดคิดทบทวนเรื่องนี้ เขาคิดว่าเขาอยากจะขยี้คิเสะ เขาคิดว่าการที่ซัทสึกิจะส่งรูปถ่ายของตัวเองในชุดนั้นไปให้คิเสะเป็นความคิดที่แย่มาก เขาคิดว่าถึงยังไงซัทสึกิก็จะส่งรูปให้คิเสะดูถึงแม้ว่าเขาจะบอกว่าไม่ก็ตาม ดังนั้น เขาเลยพูดขึ้น

 

“ฉันจะถ่ายรูปให้เอง”

 

ซัทสึกิยิ้มและพยักหน้า เธอตั้งท่าให้เขาได้กดถ่ายภาพ เด็กสาววิ่งมาอย่างรวดเร็วและก้มลงมองภาพ

 

“ดูดีจัง! โอเค ส่งไปให้คีจังเลยแล้วก็รอดูว่าเขาจะว่ายังไง งั้นฉันไปลองตัวอื่นก่อนนะ”

 

ไดกิโบกมือไล่เธอ

 

เด็กหนุ่มเซฟรูปภาพนั่นแต่ไม่ได้ส่งไปให้กับคิเสะ ซัทสึกิกลับเข้าไปในห้องลองชุด ร้องเพลงฮึมฮัม ไดกิส่ายหัว เขาเปิดรูปขึ้นมาดูอีกครั้ง เธอโคตรจะดูดีในชุดนั้น แต่ไดกิจะไม่พูดมันออกไปอย่างแน่นอน และที่สำคัญ เขาจะไม่มีวันยอมให้คิเสะหรือใครก็ตามได้เห็นภาพนี้หรือรู้เรื่องนี้

 

“ไดจัง ตัวนี้เป็นไง?”

 

ไดกิพูดไม่ออก ชุดเดรสตัวสั้นสีดำและเข้ารูปแนบไปตามเรือนร่างของเธอ และหน้าอกของซัทสึกิ และ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่!

 

“มันดูน่าสยดสยองมาก!

 

ไดกิลุกขึ้นและผลักเธอให้เดินกลับเข้าไปในห้องลองชุด เขาเพิกเฉยต่อท่าทีต่อต้านอย่างเดือดดาลของเธอ เด็กหนุ่มได้ยินเสียงเธอส่งเสียงอย่างโมโหเมื่อเขาปิดประตูใส่เธอ

 

“คีจังตอบรึยังน่ะ?”

 

“อ่า เขาบอกว่าชุดดูไม่เข้ากับเธอเลย”

 

เขาได้ยินเสียงซัทสึกิร้องคร่ำครวญ “ฉันต้องหาชุดใส่ไปงานเลี้ยงฉลองเรียนจบไม่ได้แน่เลยแบบนี้ แล้วเธอก็ไม่ช่วยอะไรฉันเลยนะ ไดจัง!

 

ไดกิเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม “อ่า อ่า”

 

/

 

5 ชุดหลังจากนั้น ซัทสึกิก็ยังคงหาชุดที่ถูกใจไม่ได้ซักที ไดกิค้านทุกการเลือกของเธอ เขาปฏิเสธอย่างเป็นเรื่องเป็นราว โดยการหาข้ออ้างนิดๆหน่อยๆเกี่ยวกับรายละเอียดเล็กๆที่ผิดพลาดของชุดเหล่านั้น ทั้งๆที่จริงแล้วทุกชุดนั้นดูดีมากๆเมื่ออยู่บนตัวของซัทสึกิ

 

ไดกิเกือบจะผล็อยหลับไปแล้วเมื่อซัทสึกิทิ้งกองเสื้อผ้ากองใหญ่ลงบนตัวเขา

 

“อะไรเนี่ย!

 

“เอาพวกนี้ไปเก็บด้วย ฉันจะลองตัวสุดท้ายก่อนที่เราจะกลับ”

 

ไดกิทำหน้ามุ่ยแต่ก็ทำตามที่เธอบอก เด็กหนุ่มจัดทุกชุดให้กลับเข้าไปยังที่เดิมของมัน เขาจ้องมองอย่างหมายมาดบนเดรสตัวที่สองที่ซัทสึกิลองสวม

 

เมื่อเขาเดินกลับมา ซัทสึกิยังคงอยู่ในห้องลองชุด

 

เธอเดินออกมาในตอนที่เขากำลังเตรียมตัวจะนั่งลง

 

“ช่วยฉันรูดซิปหน่อยสิ” เธอกล่าว หันหลังให้เขา

 

เด็กหนุ่มคร่ำครวญแต่ก็ลุกขึ้นยืนให้ช่วยเธอ เขารวบผมเธอไปไว้ที่ข้างหนึ่ง แผ่นหลังของเธอนวลเนียนและไดกิก็ใช้นิ้วมือของตัวเองไล้เบาๆไปตามแนวกระดูกสันหลังของเธอ เด็กสาวตัวสั่นสะท้าน

 

เธอทำเสียงไม่พอใจ “อย่ามายั่วอารมณ์ฉัน คนหื่น”

 

แล้วนั่นก็ทำให้เธอหลุดหัวเราะ ส่วนเขาก็แย้มรอยยิ้ม เด็กหนุ่มโน้มตัวลงจุมพิตที่ด้านหลังคอของเธอ ก่อนที่จะถอยออกมา มือของเธอยกขึ้นเพื่อไล้เบาๆบริเวณที่ริมฝีปากของเขาสัมผัสอย่างเอ้อระเหย ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับเพื่อเผชิญหน้ากับเขา เด็กสาวสะบัดกลุ่มผมให้กลับไปอยู่ด้านหลังเหมือนเดิม

 

“ท้าดา! เธอคิดว่าชุดนี้เป็นไง? ฉันว่าชุดนี้ดูดีนะ ฉันชอบ”

 

ชุดเดรสนี้เป็นสีครีม มีแถบผ้ารัดรอบเอวสีดำ มันดูดีมาก

 

“ฉันคิดว่าชุดนี้ก็ดี”

 

“เธอไม่ได้พูดเพื่อที่เราจะได้กลับใช่ไหม?”

 

ไดกิส่ายหัว “ฉันคิดว่ามันดูดีจริงๆ”

 

ซัทสึกิหมุนตัว “โอเค งั้นฉันเอาชุดนี้ละกัน”

 

“ดี งั้นเรากลับได้ละใช่ไหม?”

 

“จี๊ซ~~ ไร้ความอดทนอะไรอย่างนี้นะ! ใช่ เราจะกลับแล้ว”

 

ซัทสึกิเดินกลับไปที่ห้องลองชุดเพื่อที่จะเปลี่ยนกลับไปเป็นชุดเดิม ชุดเดรสถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยในอ้อมแขนของเธอเมื่อเธอเดินออกมา ไดกิฉวยมันไปถือ

 

“ฉันซื้อให้เธอเอง”

 

“โอเค” ซัทสึกิตอบ ออกจะเซอร์ไพรส์แต่ก็ยังมีรอยยิ้ม เด็กสาวเขย่งเท้าขึ้นเพื่อจุมพิตที่แก้มของเขา เขาทำเป็นไม่สนใจความอุ่นซ่านที่เกิดขึ้นบนแก้มของตัวเอง

 

“ไปเถอะ มันเริ่มจะมืดแล้ว และฉันก็หิวมากระหว่างที่รอเธอ”

 

“นี่! มันเป็นสิ่งที่คนเป็นแฟนกันควรจะต้องทำนะ!

 

“อ่า อ่า” เขาดึงแก้มของเธอเบาๆ นั่นเลยทำให้เธอตีเข้าที่แขนของเขาแต่ไม่แรงมาก

 

ไดกิซ่อนรอยยิ้มของตัวเองเอาไว้ บางครั้งการไปช็อปปิ้งกับซัทสึกิก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว

 

/

 

“ชุดนี้ 60 เหรียญค่ะ”

 

แคชเชียร์สาวยิ้มให้กับเขา ซัทสึกิยิ้มให้กับเขา และไดกิยิ้มออกมาแห้งๆ กล้ามเนื้อตาขวาของเขากระตุกถี่ๆ

 

เขาส่งเงินให้กับแคชเชียร์ กระเป๋าสตางค์ของเขาให้ความรู้สึกเบาโหวงในตอนนี้ เบาซะจนไดกิไม่เคยรู้สึกเลยว่ามันเคยเบาขนาดนี้มาก่อนรึเปล่า เขาถอนหายใจและรับใบเสร็จ ยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่แสนน่าเศร้าของเขา

 

เด็กหนุ่มถือถุงที่มีชุดเดรสราคา 60 เหรียญ ซัทสึกิกระโดดมาคล้องแขนเขา

 

“ขอบคุณน้า ไดจัง~!

 

“อ่า อ่า” เด็กหนุ่มถอนหายใจ

 

ไดกิเปลี่ยนใจแล้ว บางครั้งการมาช็อปปิ้งกับซัทสึกินั้นช่างเลวร้าย

 

 

 


- THE END -

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #74 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 21:59
    โอ๊ยยย ชอบ555555
    #74
    0
  2. #56 `ThUnGPanGG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 19:20
    ดำกิผู้น่าสงสารรรร tt ดีใจจังไรท์อัพทั้งบารามอสกับดำชมพูด้วยยยย///
    #56
    0
  3. #55 kana-mk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 10:04
    น่ารักจัง ฮ่าาๆๆ มิเนะขี้หวงนะเนี่ยยย //คิดถึงไรท์เตอร์ที่สุดดดด มาอัพบ่อยๆนะคะ
    #55
    0