KNB : Rhythm of Love [Aomine x Momoi]

ตอนที่ 16 : Solace (Their World)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    11 ก.ค. 58



SOLACE (THEIR WORLD)

[ By : hopeassassin , Translate : พลอยใส * ]

 




 

ครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน ทั้งคู่ยังเด็กเกินกว่าที่จะจำอะไรได้

 

และเมื่อถึงช่วงวัยที่จะสามารถจดจำสิ่งต่างๆได้ ความทรงจำไดกิและซัทสึกิก็บันทึกกันและกันไว้อย่างเหนียวแน่น

 

มันเป็นเรื่องธรรมดา บ้านของพวกเขาอยู่ถัดกันทำให้แม่ๆของพวกเขากลายเป็นเพื่อนกันอย่างรวดเร็ว แถมยังมีลูกในเวลาใกล้เคียงกันทำให้ประสบปัญหาที่คล้ายๆกัน สุดท้ายพวกเธอก็เลยแชร์ประสบการณ์การเลี้ยงลูกให้กันฟัง ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เหล่าคุณแม่แลกเปลี่ยนความกังวล ความวิตก รวมทั้งความสุขเล็กๆน้อยๆในแต่ละวันให้กันฟัง

 

แถมมันยังทำให้การฝากลูกของตัวเองไว้กับอีกฝ่ายเมื่อตัวเองไม่สะดวก เป็นเรื่องที่แสนจะธรรมดา

 

เด็กทั้งสองยังเด็กเกินกว่าที่จะสนใจว่าว่าพวกเขานั้นต่างเพศกัน ความจริงที่ว่าไดกิเป็นผู้ชายสำหรับซัทสึกิก็เพราะแค่เขาชอบเล่นแรงและเขาสวมเพียงแค่กางเกงขาสั้นและกางเกงขายาว (แม่ของเธอบอกว่ากระโปรงมีไว้สำหรับเด็กผู้หญิงและไดกิก็ไม่ใช่เด็กผู้หญิง) ความจริงที่ว่าซัทสึกิเป็นเด็กผู้หญิงสำหรับไดกิก็คือเธอมักจะหวั่นไหวง่ายกับอะไรก็ตามที่น่ารักและเธอชอบแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสันสดใสเพื่อให้ดูเหมาะกับใบหน้าที่แสนอ่อนเยาว์ของเธอ

 

พวกเขาอายุห้าขวบ เธอคือซัคจัง เขาคือไดจัง และพวกเขาทั้งคู่คือเพื่อนสนิทกัน

 

ถึงแม้จะเป็นช่วงวัยไม่ประสีประสาอย่างนั้น ไดกิก็เป็นเด็กเกเรและชอบที่จะหาเรื่องมาทำให้พวกเขาทั้งคู่เข้าไปอยู่ในสถานการณ์ยุ่งๆ เนื่องจากเด็กทั้งคู่ไม่สามารถแยกจากกันได้ พวกเขาจึงมักเล่นอะไรด้วยกันอยู่เสมอๆ อย่างไรก็ตาม ไดกิมักจะเป็นแกนนำที่เสนอให้เล่นเกมที่พวกเขาไปได้ยินมาบ่อยๆ และผลลัพธ์ก็คือเด็กทั้งสองคนมักจะถูกโวยวายใส่โดยพวกผู้ใหญ่เพราะว่ามันมักเป็นการละเล่นที่เสี่ยงอันตรายและเป็นแนวที่สร้างปัญหาให้กับเด็กๆเอง

 

ซัทสึกิเป็นเด็กดีโดยเนื้อแท้อยู่แล้ว เธอไม่ชอบให้ถูกดุด่า เธอมักจะสั่งสอนเพื่อนสนิทของเธอให้มากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ พยายามที่จะห้ามปรามเขาจากการกระทำที่มักจะทำให้เกิดปัญหาตามมา และถึงแม้ว่าเธอมักจะหาข้ออ้างเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เสียเป็นส่วนใหญ่ เด็กน้อยรู้ดีว่าเธอไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้เข้าไปเกี่ยวข้องกับการสร้างเรื่องยุ่งยากทั้งหลายได้เลย

 

ถ้าไม่นึกถึงเรื่องยุ่งเหยิงที่เขาลากเธอเข้าไปด้วย ทุกๆวันที่อยู่กับไดกินั้นมีแต่ความสนุกและตื่นเต้น เขามีเรื่องโลดโผนมากมายให้ทำและสถานที่ที่น่าสนใจมากมายให้ไป ถึงแม้ว่าบางครั้งเขามักจะทำเรื่องที่เธอไม่ชอบใจก็ตาม เธอก็เต็มใจที่จะให้อภัยเขา

 

แล้วเพราะนิสัยที่แก้ไม่หายแบบนี้ มันก็เลยเป็นสิ่งหนึ่งที่สร้างความแข็งแกร่งให้ความสัมพันธ์ของพวกเขา มันเป็นสิ่งที่สำคัญเพราะไม่ว่าไดกิจะไปทำอะไรมา ซัทสึกิจะจบลงด้วยการให้อภัยเขาเสมอในตอนท้าย เธออภัยเขาเพราะเขาเป็นน้องชายที่เธอไม่เคยมี และเพราะเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ

 

เธอให้อภัยเขาเพราะว่าเธอคือซัคจัง เขาคือไดจัง และพวกเขาคือทั้งหมดที่มีของกันและกัน

 

โลกที่พวกเขาอยู่นั้นเล็กและอบอุ่น สิ่งเดียวที่มีอยู่ภายในนั้น สิ่งเดียวที่จะต้องให้ความสำคัญ ก็คือครอบครัวอาโอมิเนะ และครอบครัวโมโมอิ, ซัทสึกิ และไดจัง

 

 

 

----------------------------------------------------

 

 

 

พวกเขาอายุเพียงห้าขวบตอนที่เธอเริ่มสังเกต

 

เธอสังเกตว่าไดจังเล่นกีฬาเกี่ยวกับลูกบอลได้ดีกว่าเด็กผู้ชายคนอื่นๆในโรงเรียนอนุบาล

 

พวกเขาอายุเพียงห้าขวบตอนที่เธอเห็นว่าเขาเล่นบาสเก็ตบอลกับเด็กอายุเก้าขวบแล้วชนะ

 

ในวันนั้นเองที่จิตใจของซัทสึกิถูกเติมเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

 

ถ้าจะให้พูดละก็ บาสเก็ตบอลดูเหมือนเป็นกีฬาที่ยากมากสำหรับเธอ ลูกบอลนั้นใหญ่เกินกว่าเด็กๆอายุเท่าเธอที่จะเดาะได้ แต่ก็นั่นแหละ ไดจังทำมันได้อย่างไม่ลำบากเลย ลูกบอลนั้นหนักและยากที่จะโยนออกไป เพราะอย่างนั้นเธอเลยประหลาดใจที่เพื่อนสนิทของเธอสามารถทำมันได้ตามเป้าหมายที่เขาต้องการ แต้มเพิ่มขึ้นทุกทีที่เขาทำมันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ

 

พวกเขาอายุเพียงห้าปีเมื่อเธอเริ่มเห็นว่าเพื่อนสนิทของเธอกำลังเปล่งประกาย

 

เขาไม่ได้เป็นไดจัง เพื่อนข้างบ้านของเธอ คนที่ใช้เวลาทั้งหมดไปกับเธอและทำให้เธอต้องไปเกี่ยวพันกับเรื่องยุ่งๆอยู่เสมอ เขาคือไดจัง เพื่อนที่ชอบสร้างปัญหาของเธอคนที่สามารถใช้เวลาเล่นกีฬาได้อย่างสนุกสนานและทำให้เขาเลิกสนใจการเสี่ยงภัยทั้งหลายทั้งปวง

 

เขาอายุเก้าขวบในตอนที่เขาไปยังสวนสารธารณะแล้วเริ่มมองหาคู่แข่งที่ท้าทายในสนามบาส ซัทสึกิพบว่าตัวเองผันตัวมาเป็นกองเชียร์อยู่ข้างสนามด้วยความเต็มใจ เกาะติดเพื่อนสนิทของเธอตลอดเวลา เธอมักจะชมการแข่งขันของเขาตลอดจนจบ โดยไม่ได้คำนึงถึงเลยว่ามันดึกจนพวกเขาต้องพากันวิ่งกลับบ้าน

 

เหนือสิ่งอื่นใด เธอชอบที่จะเฝ้ามองเขาเล่นเพราะมันทำให้เขาเปล่งประกายยิ่งขึ้นและร่าเริง เธอมีความสุขที่เขามีความสุข เธอรู้สึกเบาใจที่ว่าเขาพบสังคมที่จะทำให้เขาปลดปล่อยความสามารถของเขาแล้ว เธอยินดีที่เขาหยุดก่อเรื่องเหมือนเมื่อก่อน เพราะเธอไม่ชอบเอาเสียเลยที่จะต้องถูกตำหนิจากผู้ใหญ่เกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายที่เขาลากเธอไปเกี่ยว

 

ซัทสึกิชอบมองไดกิเล่นเพราะเธอชอบจินตนาการว่าเขากลายเป็นอะไรบางอย่างที่คล้ายซุปเปอร์ฮีโร่ในสนาม เขาวิ่งเร็วกว่าคนอื่นที่ตัวใหญ่กว่าเขาถึงสองเท่า เขาเร็วกว่าเด็กอายุรุ่นราวเดียวกันถึงสองเท่า เขาจัดการกับลูกบอลได้ดีกว่าคนอื่นๆที่เขาเล่นด้วย และมันก็ยังดูเหมือนว่าเขาจะสามารถพัฒนาความสามารถของตัวเองไปได้เรื่อยๆ

 

เขาน่าทึ่ง มีพรสวรรค์ และไม่สามารถหยุดได้

 

เขาคือไดจัง เพื่อนสนิทของเธอ และเมื่อเธอได้มองดูเขาเล่นบาสเก็ตบอล เธอคิดว่าเขาโคตรเจ๋ง มันเป็นอะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยคิดถึงมันมาก่อนเลย

 

พวกเขาอายุสิบขวบในตอนที่อาโอมิเนะ ไดกิ ตกหลุมรักบาสเก็ตบอล

 

พวกเขาอายุสิบขวบในตอนที่โมโมอิ ซัทสึกิ เริ่มหลงใหลบาสเก็ตบอลอันเป็นที่รักของไดกิ

 

เขายังคงเป็นไดจัง และเธอก็ยังคงเป็นซัคจัง แต่โลกของพวกเขาใหญ่ขึ้น

 

มันขยายขึ้นเพราะบาสเก็ตบอล ซึ่งก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่างตามมา

 

 

 

- THE END -



.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #54 froridy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2558 / 19:22


    ชอบมากเลยค่า ความสัมพันธ์เหนียวแน่นถูกขยายด้วยบาสเก็ตบอลให้กว้างออกไป แต่ความเป็นตัวตนของทั้งสองคนก็ยังเหมือนเดิม มันน่ารัก และตื้นตันด้วย ขอบคุณที่แปลฟิคดีๆให้อ่านนะคะ โอ้ยย มันทั้งน่ารักและซาบซึ้งเลยค่ะ (เพลงประกอบก็เพราะมากค่ะ เร้าอารมณ์คลอระหว่างอ่านมากมาย)

    #54
    0