KNB : Rhythm of Love [Aomine x Momoi]

ตอนที่ 15 : Lavender

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    26 พ.ค. 58




LAVENDER

[By : miso berry , Translate : พลอยใส *]

 




 

เธอมีเพื่อนผู้หญิงไม่มาก และเขาก็รู้ด้วยว่ามันเป็นความผิดของเขาส่วนหนึ่ง

 

อันที่จริงแล้ว มันก็อาจจะเป็นความผิดของเธอส่วนหนึ่งเหมือนกัน แต่เขาก็รู้เหมือนกันว่าทำไม เหตุผลหลักที่เธอไม่ค่อยมีเพื่อนผู้หญิงตอนช่วงมัธยมต้นเป็นเพราะเธอตัดสินใจที่จะมาเป็นผู้จัดการทีมให้กับทีมบาสเก็ตบอลชายของโรงเรียน และเหตุผลที่เธอไม่มีเพื่อนผู้หญิงมากในตอนนี้ (ปีแรกของมอปลาย) ก็เพราะว่าเธอตัดสินใจที่จะมาเป็นผู้จัดการทีมบาสเก็ตบอลชายอีกครั้ง เขาอยากจะบอกว่าเธอบ๊องเหลือเกิน แต่เขาก็รู้อีกเหมือนกันนั่นแหละ ว่าเธอทำไปเพราะเขา

 

เขาเห็นเธอพูดคุยกับเพื่อนผู้หญิงแทบจะนับครั้งได้ ถ้าโมโมอิไม่ได้อยู่กับเขาละก็ เธอก็จะเดินอยู่แถวๆโถงทางเดินกับเพื่อนผู้หญิงหนึ่งหรือสองคนข้างๆเธอ หัวเราะต่อกระซิกกับเรื่องบ้าบอไร้สาระ แต่เธอก็จะเดินกลับบ้านกับเขาเสมอ และเธอก็ยังว่างที่จะออกไปข้างนอกกับเขาวันไหนก็ตามในสัปดาห์ ไม่เคยมีคำว่า “ขอโทษนะ แต่ฉันต้องออกไปข้างนอกกับเพื่อนวันนั้นพอดีเลย” หรือ “ขอโทษนะ แต่ฉันต้องไปนอนค้างคืนที่บ้านเพื่อน” มันทำให้เขารู้สึกสบายใจที่ได้รู้ว่าเธอมักจะอยู่ที่ตรงนั้นเพื่อเขาเสมอ แต่มันก็ยังคงรบกวนจิตใจของเขาที่ทำให้เธอไม่มีชีวิตแบบปกติของผู้หญิงในช่วงมัธยมปลาย เขารู้ว่าเธอไม่ได้ใส่ใจ ณ จุดๆนั้น

 

เขามักจะเห็นเธออยู่คนเดียว เธอเป็นพวกรักสนุกสนาน แต่ก็นั่นแหละ เธอมีเพื่อนที่สนิทด้วยไม่มาก พวกผู้หญิงที่เธอเดินด้วยในโถงทางเดินส่วนมากก็เป็นแค่คนรู้จัก ไม่ใช่เพื่อนพวกผู้หญิงที่เธอคุยด้วยในคาบพละก็แค่พูดตอบเธอด้วยเท่านั้น ไม่มีความรู้สึกที่มากกว่าปกติหรือเหตุการณ์อะไรพิเศษ เขามักจะมองเห็นพวกหล่อนส่งสายตามุ่งร้าย สาเหตุน่าจะมาจากความจริงที่ว่าเธอมักถูกรายล้อมด้วยเหล่าพวกผู้ชาย ที่เข้ามาพูดคุยด้วยเพราะเธอเป็นผู้จัดการของทีม

 

ในคาบโฮมรูม เขาเดินเข้าไปและเห็นพวกเด็กผู้ชายจ้องมองหน้าอกของเธอด้วยสายตาปรารถนาด้วยตาที่เป็นประกายและการแสดงออกที่กระเหี้ยนกระหือรือ ตอนนั้นเอง เขาเดินเข้าไปหาเธอแล้วโอบแขนรอบไหล่ของเธอก่อนที่จะส่งสายตาไม่เป็นมิตรให้พวกผู้ชายที่มันจ้องมองหล่อน เธอไม่เคยสังเกตในจุดๆนี้เลย ยังคงเพิกเฉยกับการทักทายของเขาโดยถือเป็นเรื่องปกติ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาจะทักทายกับใครก็ตามที่เป็นสมาชิกของรุ่นปาฏิหารย์ในช่วงที่อยู่มัธยมต้น และเธอก็เคยชินกับมันไปโดยปริยาย

 

ลองจินตนาการดูว่าถ้าเธออยู่โรงเรียนเดียวกับคุโรโกะสิ เขารู้ว่าเธอคงจะมีความสุขกว่านี้ เธอคงจะใช้ช่วงเวลามอปลายของเธอเกาะติดเด็กชายผมฟ้าคนนั้น พูดเรื่องไร้สาระมากมายและสารภาพรัก เขาขมวดคิ้วด้วยความสำนึกผิด เพราะเขารู้ว่าตัวเขาเองนั่นแหละที่เป็นสาเหตุทำให้โมโมอิเลือกที่จะเรียนโรงเรียนเดียวกับเขา เธอมักจะดูแลเขาและทำให้มั่นใจอยู่เสมอว่าเขาจะพยายามอย่างเต็มที่

 

ดังนั้น เขาตัดสินใจที่จะอยู่เพื่อเธอเสมอ เขาอยู่เคียงข้างเธอในยามที่เธอไม่มีใคร และเป็นเพื่อนเธอเสมอเวลาเธอเหงา เขาไม่ได้คิดมากในเรื่องนั้น เขามีความสุขที่ได้มองเธอ ถึงแม้ว่าจะไม่เคยได้พูดแบบนี้ให้เธอรู้เลยก็ตาม

 

 

 

----------------------------------------

 

 

ตอนที่เขามีปากเสียงกับเธอและทำให้เธอร้องไห้ เขารู้สึกแย่ไปหมด แต่เขาก็ไม่เคยขอโทษ

 

อาโอมิเนะมองโมโมอิวิ่งจากเขาไป ไกลเท่าที่เธอจะไปได้ก่อนที่เธอจะตระหนักได้ว่าเธอเหนื่อยและก้มศีรษะลง เขายังคงมองดูเธอสะบัดเอาโทรศัพท์ของเธอออกมาแล้วกดหมายเลขด้วยความกรุ่นโกรธ เขาเพิกเฉยกับสายตาที่แสดงถึงความผิดหวังและรำคาญของเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ และยังคงจ้องมองการกระทำของเธอ

 

เธอตะโกนและสะอื้นไห้ในโทรศัพท์ น่าจะเป็นคุโรโกะหรือไม่ก็คิเสะ เธอมักจะโทรไปหาพวกเขาเพื่อความสบายใจ และพวกเขาก็มักจะมีมันให้เธอไม่ว่ามันจะหมายความตามที่พูดหรือเปล่า อาโอมิเนะรู้ว่าแค่ได้ยินเสียงคุโรโกะมันก็ทำให้เธอมีความสุขขึ้นแล้ว

 

ท้ายที่สุด อาโอมิเนะก็ถอนหายใจ หันหลังกลับก่อนที่จะชู้ตบอลลงห่วง เขาตัดสินใจในขณะนั้นว่าการฝึกซ้อมสำหรับเขาจบลงแล้วและเดินอย่างเกียจคร้านไปที่ห้องล็อกเกอร์ ก่อนที่จะนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวแล้วเอาหัวพิงไว้ที่ตู้ล็อกเกอร์ เขาไม่รู้ว่าน้ำตาของเธอนั้นเป็นของจริงหรือเปล่า แต่น้ำตาก็ยังคงเป็นน้ำตา และเขาก็ยังคงเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดมัน

 

ถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะหวดกำปั้นเข้าใส่ตู้ล็อกเกอร์ เสียงสะท้อนของมันดังก้อง หลายนาทีต่อมา เพื่อนร่วมทีมของเขาก็เริ่มเข้ามาในห้องและเปลี่ยนชุดเพื่อที่จะกลับบ้าน พวกเขาต่อว่าให้เขาไปขอโทษเธอเสีย แต่เขาก็ตะโกนด่าพวกนั้นกลับไป “ไสหัวไปให้พ้น!” และยังคงทำหน้าบูดบึ้งอยู่บนม้านั่ง เพื่อนร่วมทีมของเขาบางคนหัวเราะเยาะหรือไม่ก็หัวเราะเบาๆให้กับพฤติกรรมไม่ต่างจากเด็กของเขาก่อนที่จะจากไป สุดท้าย อาโอมิเนะก็ลุกขึ้นยืน เปลี่ยนเสื้อผ้า และเหวี่ยงกระเป๋ากีฬาของเขาขึ้นสะพายบนไหล่กว้าง

 

เมื่อเขาออกจากโรงยิม เธอยืนอยู่ที่นั่น รอเขาเหมือนทุกครั้ง เธอยิ้มบางๆ ถึงแม้ว่าจะมีหยาดน้ำตาอยู่ที่แก้มของเธอ เขาเดินออกมา ทำเหมือนว่าเขาไม่เห็นเธอ แต่ก็ให้เธอเดินข้างๆเขา พวกเขาเดินอย่างเงียบเชียบตลอดทางกลับบ้าน แต่เขารู้ดีกว่าเธอให้อภัยเขาแล้ว แม้จะไม่มีคำขอโทษ เธอมอบการให้อภัยแก่เขาและละทิ้งทุกสิ่งที่โหดร้ายที่เขาพูดใส่เธอ

 

วันต่อมา พวกเขาทำตัวเหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขายังคงบ่นเรื่องที่เธอเอาแต่ทำงานมากเกินไป ส่วนเธอก็ยังคงบ่นเรื่องที่เขาขี้เกียจไม่มีใครเกิน

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

ครั้งแรกที่เขาจับหน้าอกเธอ มันคืออุบัติเหตุ แต่ครั้งที่สอง...มันไม่ใช่

 

ครั้งแรกที่เขาสัมผัสเธอเป็นตอนที่พวกเขาเรียนอยู่มัธยมต้น ในช่วงที่ยังอยู่ในรุ่นปาฏิหาริย์ เธอกำลังทำงานของเธอ เดินกลับไปกลับมาในสนาม เหมือนว่าเธอกำลังวางแผนกลยุทธ์สำหรับการแข่งขันครั้งต่อไปของพวกเขา บางทีเธอก็เขียนอะไรบางอย่างยุกยิกลงบนคลิปบอร์ดของเธอ ก็แค่นั้น

 

อาโอมิเนะอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีในวันนั้น เขาก็จำไม่ได้ด้วยแล้วว่าเพราะอะไร แต่ประเด็นก็คือ เขากำลังวิ่งอยู่เพื่อเข้าแย่งบอลและไม่มีแผนที่ไม่หยุด เขาได้ยินเสียงคิเสะและมิโดริมะตะโกนอะไรซักอย่างใส่เขา แต่เขาไม่สนใจพวกนั้น สิ่งต่อมาที่เขารู้ คือมีอะไรบางอย่างสีชมพูอยู่ใต้ร่างเขา แทนที่จะจับลูกบาสเก็ตบอลที่แข็ง มือของเขากำลังกำอยู่รอบอะไรบางอย่างที่นุ่มและหยุ่น

 

“เราบอกแล้วว่าให้นายระวัง...” คิเสะถอนหายใจก่อนที่อาโอมิเนะจะสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแบบฉับพลันที่ใบหน้าของเขา คุโรโกะอยู่ด้านหลังเขา ดูเหมือนกำลังขำขัน

 

“ไปวิ่งรอบโรงเรียนสิบรอบเลยนะ!” เธอตะโกนใส่เขาพร้อมๆกับผลักเขาและจัดเครื่องแบบนักเรียนของเธอ เขาเชื่อฟัง ถือเป็นค่าตอบแทนที่ทำให้เขาได้จับหน้าอกนุ่มๆนั่นแล้วกัน

 

ครั้งที่สองที่เขาได้สัมผัสเธออยู่ระหว่างการซ้อม (ซึ่งแน่นอน เขาไม่ได้เข้าร่วม) ที่โรงเรียนมัธยมปลายของพวกเขาตอนนี้ ครั้งนี้ มันไม่ใช่อุบัติเหตุ...

 

หลังจากตามหาและพบว่าเขาโดดซ้อมอีกครั้ง เธอปีนขึ้นมาบนดาดฟ้าเพื่อตามหาเขา เธอมองมาที่เขาที่อยู่ในบริเวณเล็กๆที่มีร่มเงา และกอดอกเดินตรงมา “ไดจัง! เธอต้องเริ่มต้นฝึกซ้อมได้แล้วนะ อย่างน้อยครั้งนึงต่อสัปดาห์ก็ยังดี” เธอถอนหายใจหนักๆ เขาลืมตาขึ้นแล้วมองเธอ

 

“เพื่ออะไร...? ยังไงฉันก็ชนะอยู่แล้วน่า...” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมึนๆ ยกท่อนแขนขึ้นวางบังตา

 

“มันไม่ใช่ประเด็นเลยนะ ฉันสัญญาว่า...” เธอพูดค้างไว้โดยไม่ยอมจบประโยค สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นนั่ง จ้องมองเธอด้วยความเบื่อหน่าย เปลือกตาปิดลงครึ่งนึง เขาสังเกตได้ถึงความเครียดเล็กๆบนใบหน้าของเธอ และการที่เธอไม่ยอมสบตากับเขา

 

เขาคิดว่าอย่างน้อยเขาก็ควรจะช่วยเธอบ้าง เธออดทนกับเขาทุกวัน ซึ่งน้อยคนนักที่จะทำแบบนั้นได้ เธอเหมือนเป็นยากล่อมประสาทสำหรับเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยตระหนักรู้ความจริงในข้อนั้นเลย ดังนั้น เมื่อไม่มีความคิดใดใดในหัว เขาก็ลุกขึ้นพรวดพราด จับท่อนแขนของเธอและดึงเธอให้นั่งลง เธอหวีดร้องเสียงแหลมด้วยความตกใจในขณะที่เขาจับเธอนั่งลงบนตักของเขา เขาพูดได้เลยว่าเธอกำลังอาย และบางทีอาจจะกำลังสับสน

 

“ซัทสึกิ” เขาพึมพำ เธอเบือนสายตามามองเขาเมื่อเขาเรียกชื่อของเธอ

 

“ถ้านั่นเป็นข้อแก้ตัวที่คิดว่าจะทำให้นายรอดพ้นจากการซ้อมละก็, ฉัน...”

 

คำพูดหยุดพูดเมื่อริมฝีปากของเขาประกบลงบนริมฝีปากของเธอ โดยไม่รอและไร้ซึ่งคำขออนุญาตใดใด เขาสอดลิ้นของตัวเองเข้าไปในโพรงปากของเธอและควานหาความหวานจากทุกซอกทุกมุมในนั้น เขาหยอกล้อกับลิ้นของเธอไปจนถึงเพดานปากของคนตัวเล็ก เรียกร้องเธอ ดวงตาของเขายังคงเปิดออกบางส่วนในขณะที่เธอหลับตาแน่น

 

เขากดมือใหญ่ลงบนหน้าอกของเธอก่อนที่จะบีบเค้นความนุ่มหยุ่นนั่นอย่างเต็มไม้เต็มมือ เธอตอบสนองด้วยเสียงคราง แอ่นลำตัวของเธอเข้าหาเขา และยึดเกาะไหล่ของเขาแน่น และเมื่อเธอรู้ตัวว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ เธอก็ขืนตัวออกจากเขา ถูริมฝีปากตัวเองอย่างโกรธจัด เธอหายใจหอบและหน้าอกของเธอสะท้อนขึ้นลงอย่างน่ามอง เขาตัดสินใจในตอนนั้นเองว่าเขาชอบเธอจริงๆ และมันก็ไม่ได้เป็นเพราะหน้าอกขนาดใหญ่ของเธอด้วย

 

ถึงแม้ว่าเธอจะออกคำสั่งให้เขาไปวิ่งรอบโรงเรียน 10 รอบ เขาก็ยังคงชอบเธอ และความรู้สึกนั้นก็ไม่ได้จางหายลงเลยด้วย

 

 

 

 

- THE END -

 

 

.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #71 Choco_Chocky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 20:29
    ปักธง NC----//โดนฟาด
    #71
    0
  2. #52 Nanama (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 22:23
    เล่นอย่างนี้ncเถอะค่ะ!!
    #52
    0
  3. #51 chrysalis_devil (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 13:38
    แบบว่าดำแกมันหืื่นวะเออ
    #51
    0
  4. #47 hartner (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 01:36
    ตอนนี้ แบบ แบบว่า มิเนะ แก อืมมมม นะ
    #47
    0
  5. #46 froridy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 00:50

    เป็นความรักในแบบฉบับที่มากกว่ารักสมเป็นอาโอโมโม่จริงๆค่ะ

    #46
    0