KNB : Rhythm of Love [Aomine x Momoi]

ตอนที่ 13 : Aomine Being Aomine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    17 พ.ค. 58



AOMINE BEING AOMINE

[ By : blitszkrieg , Translate : พลอยใส * ]

 

 

 



 

โค้ชฮาราซาว่าพยักหน้าอย่างพึงพอใจเมื่อเขามองดูการเล่นของทีมที่กำลังเล่นแข่งกัน จากนั้นเขาก็เข้าไปประชิดโมโมอิเพื่อที่จะบอกให้พวกเด็กหนุ่มได้พักเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงจากการแข่งขันจำลอง

 

เสียงนกหวีดของเธอดังขึ้นและบอกหนุ่มๆให้ไปหาอะไรกิน อาโอมิเนะยังคงเป็นอาโอมิเนะที่เห็นว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะหนีซ้อมแล้วไปนอน โมโมอิก็ยังคงเป็นโมโมอิที่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรเมื่อเห็นว่าเขาทำทีเดินเข้าไปพูดเล่นกับเด็กใหม่ปีหนึ่งที่กำลังจะเดินออกจากโรงยิม

 

“อาโอมิเนะคุง มากินข้าวเที่ยงของเธอที่นี่” โมโมอิพูดขึ้นโดยไม่มองดูเขาเลย เธอรู้ชั้นเชิงของเขาดี

 

พวกเด็กใหม่และคนอื่นๆในชมรมรู้ว่านี่เป็นสัญญาณบอกเป็นนัยให้พวกเขาไปได้แล้ว มันเป็นเรื่องธรรมดามากๆที่จะได้เห็นเรื่องแบบนี้ พวกเขาเคยชินกับมันแล้วก็รู้สึกแย่ๆเอามากๆเมื่อคิดว่าผู้จัดการของพวกเขาจะต้องจัดการกับเอซของทีมอย่างยากเย็นมากแค่ไหน

 

“ไม่มีทางที่ฉันจะกินไอ้นั่นหรอก ซัทสึกิ!

 

เธอมองเขาอย่างทิ่มแทงก่อนจะส่งสายตาที่ไม่ว่าใครมองก็รู้ว่าเป็นสายตาของปีศาจชัดๆ “บังเอิญว่าฉันได้สมุดภาพของโฮริกิตะ ไม รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นของหน้าร้อนที่กำลังจะออกของเดือนนี้มาซะด้วยสิ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยมีประโยชน์กับฉันซักเท่าไหร่ งั้นฉันว่าฉันโยนมันทิ้งเลยดีกว่า” เด็กสาวแตะนิ้วชี้ไปที่คางของเธอและจ้องมองไปที่อาโอมิเนะที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากโรงยิม

 

“เธอมันกระจอกสิ้นดีที่เล่นแบบนี้กับฉัน ซัทสึกิ” อาโอมิเนะเดาะลิ้นด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

 

“ก็แน่ล่ะสิ เธอกำลังจะโดดซ้อมอีกแล้วนี่นา!” เด็กสาวอธิบาย รู้สึกโมโหขึ้นมากับความคิดที่จะต้องลากก้นของเขากลับเข้ามาในยิม

 

“คุณแม่เป็นคนทำอาหารคราวนี้ ไม่ต้องกังวลหรอก”

 

“ฉันโคตรแปลกใจเลยว่าทำไมเธอไม่ได้เอาทักษะการทำอาหารของคุณน้ามาบ้าง”

 

“ฮึ!” เธอยกมือขึ้นกอดอก “ทักษะมันไม่ได้ถ่ายทอดกันแบบนั้นนะ ไดจัง!

 

พวกเขาทั้งสองคนทานอาหารกลางวันกันเงียบๆโดยที่โมโมอิไม่ได้ยินเสียงบ่นจากเพื่อนวัยเด็กของเธอ “ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ” เธอพูดออกมาเมื่อเธอจัดการแพ็กกล่องอาหารกลางวันเมื่อทานเสร็จแล้ว จากนั้นเธอก็ถอยกลับไปที่โต๊ะตัวเล็กข้างสนามเพื่อที่จะพิจารณาข้อมูลที่เธอได้มาก่อนหน้านี้

 

อาโอมิเนะตัดสินใจทำตามคำขอร้องของเธอแต่แทนที่จะนั่งลง เขาคว้าเอาเก้าอี้สองตัวมาต่อกันและจัดวางมันให้เป็นแถวเพื่อที่เขาจะได้นอน “ไดจัง!” โมโมอิร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่ออาโอมิเนะทิ้งศีรษะลงบนตักของเธอ แขนทั้งสองข้างของเขาไขว้กันเอาไว้บนหน้าอก

 

เขาหลับตาลงและอ้าปากหาว “เพราะเธอไม่ยอมให้ฉันขึ้นไปบนดาดฟ้า เธอต้องชดใช้ด้วยการเป็นหมอนให้ฉัน”

 

โมโมอิส่ายหัว ไม่ว่าเธอจะพูดยังไง ก็คงทำให้เขาลุกออกไปไม่ได้ “มันไม่ดีที่จะนอนหลังทานอาหารเสร็จ เธอก็รู้นี่”

 

“อะไรก็ช่างเหอะ ฉันง่วงแล้ว”

 

โมโมอิถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เธอตัดสินใจกลับไปมองข้อมูลของเธอที่มองเห็นการพัฒนาของทีมที่ไปได้ไกลกว่าที่คิด ไม่กี่นาทีผ่านไป เธอรู้สึกว่าอาโอมิเนะกำลังกระสับกระส่ายอยู่ที่ขาของเธอ บ่อยครั้งมากๆที่เขาขยับหัวย้ายตำแหน่งไปมาในตำแหน่งที่ทำให้เธอรู้สึกแสบ เด็กสาวหยิกแก้มของด้วยความรำคาญ “ไดจัง! ถ้าเธอจะไม่นอนก็เอาหัวออกไปจากตักของฉันสิ ฉันจะทำงาน”

 

เด็กหนุ่มตอบกลับงึมงำ “ฉันเหนื่อย” โมโมอิแทบไม่รู้เลยว่าท่อนขากลมกลึงของเธอที่ให้เขาได้หนุนนอนนั้นให้ความรู้สึกนุ่มสบายยิ่งกว่าหมอนที่บ้านเขาเสียอีก และปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันรบกวนเขา (ในทางที่ดี อะไรซักอย่างที่เขาพูดออกมาไม่ได้) เมื่อแก้มของเขาเฉียดไปมาบนท่อนขาของเธอ เขาสามารถรับรู้ได้ถึงความเนียนนุ่ม เส้นผมของเธอทิ้งตัวยาวลงเหนือหัวของเขาเล็กน้อยดังนั้นเขาจึงได้กลิ่นหอมของแชมพูกลิ่นสตรอว์เบอร์รี่ของเธอ นั่นมันจึงทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับเขาเพื่อให้นอนหลับลงได้ รูจมูกของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยกลิ่นของเธอพร้อมๆกับสัมผัสนุ่มนิ่มใต้แก้มของเขา

 

จากนั้นโมโมอิก็เริ่มนวดเบาๆที่ศีรษะของเขา เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเล่นผมของเขาหลังจากที่บีบนวดกระหม่อมของเขาเพื่อให้เด็กหนุ่มรู้สึกสบาย

 

สัมผัสเบาๆของเธอทำให้เขาผ่อนคลายจากอาการกระสับกระส่าย เขาคิดว่าเธอดูเยี่ยมมากกับการนวด และถามตัวเองว่าเธอไปเรียนรู้มันมาจากไหน หนังตาของเขามันหนักอึ้งขึ้นทุกทีในตอนที่เขาได้ยินเสียงกระซิบเรียกชื่อของเขา “ไดจัง?” เขาคิดว่าเขาตอบกลับตามปกติ “หือ?” แต่เสียงของเขากลับหายไปที่ไหนซักแห่งในกล่องเสียงของเขา

 

เพราะคิดว่าเด็กหนุ่มหลับไปแล้ว โมโมอิจ้องมองรูปร่างของเขา เธอรู้จักเขามานานมากและยังคงไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาเติบโตทางร่างกายได้มากขนาดนี้ได้อย่างไร แถมยังมีแฟนคลับสาวๆเพิ่มมากขึ้นทุกที และทางจิตใจ อันที่จริงแล้วเขาก็ยังทำตัวเหมือนเด็กน้อยอยู่ดีในบางครั้ง

 

เธอก้มตัวลงไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อเข้าใกล้แก้มของเขา เธออยากจะจุ๊บลงที่แก้มของเขา และในขณะนั้นเองที่นัยน์ตาของเขาเปิดออก “ซัทสึกิ ผมเธอ-” ดวงตาของเธอเปิดกว้างด้วยความประหลาดใจ เธอรีบชักมือออกจากใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็วและนั่งเหยียดหลังตรง แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ

 

อาโอมิเนะใช้เวลาไม่กี่วินาทีเพื่อที่จะตระหนักว่าเธอกำลังจะทำอะไรกับเขา ริมฝีปากของเธอมักจะทำให้เขารู้สึกเหมือนเด็กน้อยขี้สงสัยอยู่ตลอดเวลาว่ามันจะให้ความรู้สึกอย่างไร เขาเหยียดแขนของตัวเองขึ้นแล้วรวบคอของเธอให้ก้มต่ำลง ริมฝีปากของเธอประกบลงบนริมฝีปากของเขา เธอพยายามที่จะพูดอู้อี้สั้นๆ “ไดจัง” กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น อาโอมิเนะใช้ลิ้นดุนริมฝีปากของเธอให้เปิดออก หลังจากพยายามขัดขืนเล็กน้อย โมโมอิก็ยอมแพ้

 

มันไม่ได้โรแมนติกซักเท่าไหร่ พวกเขารสชาติเหมือนพริกไทยและเกลือจากอาหารกลางวัน แล้วก็ชาเขียวอีกนิดหน่อย แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่อาโอมิเนะมั่นใจ ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกชอบมัน ริมฝีปากเขาที่อยู่บนริมฝีปากของเธอนั้นให้ความรู้สึกดีกว่าแก้มของเขาบนต้นขาของเธออย่างไม่ต้องสงสัย ริมฝีปากของเธอนุ่มนิ่มและให้ความรู้สึกดีเมื่อมันสัมผัสกับเขา

 

พวกเขาทั้งคู่หอบหายใจเอาอากาศหลังจากที่ใช้เวลาเกือบหนึ่งนาทีใช้ลิ้นต่อสู้กัน “เธอแค่บอกฉันก็ได้ว่าเธออยากจูบ” อาโอมิเนะฉีกยิ้มกว้างเกือบถึงหู โมโมอิไม่รู้จะทำยังไงเมื่อได้เห็นรอยยิ้มหล่อละลายใจนั่น จึงทำได้เพียงหน้าแดงก่ำ “ฉันแค่อยากจะจุ๊บแก้มเธอเท่านั้นเอง...” เธอพึมพำพร้อมกับละสายตาออกจากการจ้องมองของเขา

 

“เธอจะพูดยังไงก็ช่าง ซัทสึกิ” เขาลุกขึ้นนั่งจากที่นอนของตัวเอง “เอ้อ แล้วไหนล่ะสมุดภาพรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นของไมจัง?”

 

 

 

 

 

 

- THE END -

 

 

.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #76 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 10:46
    ปากแท้ๆเลยดำ55555555555
    #76
    0
  2. #50 chrysalis_devil (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 13:29
    เกือบดีแล้วดำ กำ
    #50
    0
  3. #40 pangz' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 10:18
    เอาอีกแล้วววนะอาโฮ่! พังหมดเลยความโรแมนติก -____-
    #40
    0