KNB : Rhythm of Love [Aomine x Momoi]

ตอนที่ 12 : A Mother's Warmth

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    11 พ.ค. 58



A MOTHER’s WARMTH

[ By : dwindlingflame , Translate : พลอยใส * ]

 


 

 

ซัทสึกิไม่ได้รู้สึกภูมิใจเลยซักนิดที่จะต้องยอมรับว่าเธอเสียจูบแรกไปตอน 6 ขวบ

 

ทั้งหมดมันเป็นความผิดของไดจัง เธอฉุนทุกครั้งที่เรื่องนี้ถูกเอ่ยถึง (แม่ของเธอชอบเอาเรื่องนี้มาพูดล้อเธอเสียเหลือเกิน)

 

มันเป็นวันหนึ่งในช่วงกลางฤดูร้อน ซัทสึกิยืนอยู่ข้างๆแม่ของเธอ น้ำตาไหลนองออกจากดวงตา ในขณะที่ไดกิยืนมองอย่างทำอะไรไม่ถูกพร้อมกับเจ้ากบบนฝ่ามือของเขา และใบหน้าแสดงออกถึงคำถาม เจ้ากบกระโดดออกจากมือของเด็กชาย เป็นเหตุให้เธอกรีดร้องขึ้นมาและดิ้นรนฝังตัวเองเข้าหาไออุ่นของผู้เป็นแม่

 

แม้จะมีแขนของผู้เป็นมารดาที่โอบรับเธอเอาไว้พร้อมกับถ้อยคำกระซิบปลอบโยน “ไม่เป็นไรนะลูก มันไม่ได้ทำให้ลูกเจ็บเลยซักนิด” ซัทสึกิยังสามารถจำได้ถึงหัวใจของเธอที่เต้นกระหน่ำและรอยสัมผัสของน้ำตาที่ไหลตามใบหน้า

 

มือของคุณแม่นั้นนุ่มและอ่อนละมุน ค่อยๆไล้ไปตามเส้นผมของเธอช้าๆ เค้นคลึงมันอย่างอ่อนโยน

 

ไดกินิ่วหน้า ร่องรอยแห่งความเสียใจเล็กๆปรากฏบนใบหน้าของเขา แต่มันยังไม่เพียงพอสำหรับเธอ เธอไม่มีทางให้อภัยเขาง่ายๆแบบนั้นหรอก

 

ซัทสึกิฝังใบหน้าของตัวเองเข้ากับหน้าอกของมารดา สูดจมูกฟุดฟิดเมื่อเธอได้ยินเสียงหัวเราะของแม่ดังเข้ามาในหู

 

“หนูควรจะขอโทษนะจ๊ะ ไดจัง”

 

ซัทสึกิค่อยๆหันหน้ากลับมาช้าๆ เผยให้เห็นแก้มสีแดงที่ป่องออกและสายตาขุ่นเคืองที่ทำให้ไดกิต้องทำหน้าเจื่อนลง และแทนการเอื้อนเอ่ย เด็กชายคลำเสื้อตัวเองอย่างเงอะๆงะๆพร้อมกับเดินไปข้างหน้า

 

ซัทสึกิเฝ้ามองดูเด็กชายอย่างไม่ไว้ใจ

 

เขาเอื้อมมือไปหาเธอ แปะมือลงบนหัวของเธอเบาๆ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เขาทำกับเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น เด็กหญิงสูดจมูกฟุดฟิด หันหัวของเธอไปตามสัมผัสของเขา (มือของไดกินั้นอ่อนโยนสำหรับเธอเสมอ) กำปั้นของเธอหลุดออกจากเสื้อของแม่ แต่คุณแม่ของเธอก็ยังคงไม่ไปไหน

 

“ฉันขอโทษ” (ตั้งแต่วันนั้น ซัทสึกิก็รู้สึกชอบทุกครั้งที่เมื่อใดก็ตามไดกิกล่าวขอโทษเธออย่างจริงใจเหมือนตอนฤดูร้อนนั้น) และหลังจากนั้น ริมฝีปากของเขาก็ประกบเข้ากับริมฝีปากของเธอ มันอ่อนนุ่ม สัมผัสเบาๆอย่างไร้เดียงสา ซึ่งแน่นอนว่าเป้าหมายจริงๆแล้วคือที่แก้มของเธอ แต่มันดันถูกเปลี่ยนทิศทางเพราะเธอดันหันหัวมากเกินไป

 

ไดกิถอยหลังกลับมาอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าตอนที่ซัทสึกิวิ่งหนีจากกบ เด็กหญิงกลับไปติดหนึบกับแม่ของเธอ ใบหน้าเล็กๆนั่นแดงก่ำและตาเบิกกว้าง

 

ไดกิถ่มน้ำลายลงพื้น ถูลิ้นของเขาอย่างเอาเป็นเอาตายถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้สัมผัสโดนเธอก็ตาม

ซัทสึกิสามารถรับรู้ได้ถึงอาการสั่นของคุณแม่ของเธอที่เกิดจากการพยายามจะกลั้นเสียงหัวเราะ เธอสามารถจดจำใบหน้าของแม่เธอตอนนั้นได้ และไม่มีทางลืมมันอย่างแน่นอน เธอจำรอยยิ้มของคุณแม่ และความอบอุ่นของแขนของท่านที่โอบล้อมรอบไหล่ของเธอเอาไว้

 

จนกระทั่งถึงเดี๋ยวนี้ เมื่อใดที่เธอยืนอยู่ข้างๆคุณแม่ เธอก็สามารถรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น แม้ว่าหลายปีที่ผ่านมานี้จะเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากสำหรับท่าน คุณแม่บอบบาง ผิวของท่านซีดเซียวและร่างกายอ่อนแอ

 

แต่ท่านก็ยังคงมีรอยยิ้มที่งดงามเสมอ เหมือนในวันที่ซัทสึกิมีจูบแรก

 

และรอยยิ้มของท่านสดใสยิ่งขึ้นเมื่อได้หยอกล้อลูกสาวเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกครั้งถึงแม้ว่าท่านจะอ่อนแอลง มือเล็กของท่านยกขึ้นจัดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีขาวที่อยู่บนศีรษะของซัทสึกิ

 

“เขาดูแลลูกเป็นอย่างดี เขาเป็นแบบนั้นเสมอมา”

 

 

 

 

- THE END -


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #75 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 10:44
    ชอบความน่ารักของสองคนนี้ มันดูไม่วื่อหวา แต่มีความสุขอ่ะ...
    #75
    0
  2. #39 kana-mk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 22:49
    อ๊าาาา งานแต่งๆๆๆ อ๊ายยยย ไดจางงงงง
    #39
    0
  3. #38 pangz' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 08:41
    จูบแรก -///- จะหอมแก้ม แต่ดันพลาด
    #38
    0
  4. #37 Pknomcake (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 02:38
    น่ารักกก
    #37
    0
  5. #36 hartner (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 02:24
    สั้นๆๆ แต่เขินจัง 55
    #36
    0