[[ไวท์โรด-บารามอส]]

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9 เราสองคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 49

ตอนที่ 9 เราสองคน




"เธอชื่อคีตาร์ วาเนบลี เป็นเจ้าหญิงของคาโนวาล"




"แล้วผู้หญิงผมสีเงินคนนั้นล่ะ"




"แม่ของเธอ คาเลน วาเนบลี ถ้าฉันจำไม่ผิดเขาคงเป็นภูตแห่งสโนว์แลนด์" โนอาร์ตอบ




"ผู้ชายผมสีทอง ที่มีรอยแผลที่หน้าล่ะ"




"นั่นคือกษัตริย์บาโร วาเนบลี แห่งคาโนวาล เป็นพ่อของเธอ"




"แล้วคนที่ผลสีทองตาสีม่วงๆล่ะ"




"นั่นก็…เจ้าชายลอเรนซ์ โมนาโรค แห่งแอเรียส เป็นเพื่อนเธอมั้ง"




"แล้วผู้ชายที่ยืนริมประตู ผมสีเงินล่ะ"




"อ๋อ นั้นน้องชายเธอ คาโล วาเนบลี เจ้าชายแห่งคาโนวาล หน้าเหมือนเธอมากเลยล่ะ"




"ผู้หญิงผมสีชมพูสั้นๆล่ะ"




"นั่นก็ซามิตี้ เป็นเพื่อนตั้งแต่เด็กของเธอ ตอนนี้เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮิลตัน"




"ผู้หญิงผมสีน้ำตาลน่ารักๆล่ะ"




"คนนั้นเฟลิโอน่า เกรเดเวล เจ้าหญิงแห่งบารามอสและเดมอส"




"ถามแต่คนอื่น แล้วชายผมขาวคนนี้ที่นั่งคุยอยู่ข้างๆฉันตอนนี้เป็นใครล่ะเนี่ย" คีตาร์ถามโนอาร์




"ฉันชื่อโนอาร์ โพรวิส เป็นเพื่อนเธอที่อยู่ในโลกอาร์กาเซีย เรียนอยู่ที่ไวท์ยูด้วยกัน" เขาตอบ




"แล้วไวท์ยูคืออะไรล่ะเนี่ย"




"ไวท์ยูก็คือ มหาวิทยาลัยไวท์โรด ที่เธอกับฉันเรียนอยู่ในคณะไซโคปี 1 พอจะจำอะไรได้บ้างหรือยัง" โนอาร์ถาม




"ยังเลย แต่ตอนนี้ปวดหัวมากๆเลยล่ะ" คีตาร์พูด แล้วโนอาร์ก็เอามือมาจับที่หน้าผากคีตาร์




"ตัวร้อนจี๋เลย" โนอาร์พูดอย่างตกใจเล็กน้อย "นอนพักก่อนดีกว่านะ" แล้วคีตาร์ก็ล้มตัวนอนลงไป




"อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนนะ" คีตาร์พูด




"อืม" โนอาร์ตอบ พอคีตาร์หลับไปแล้ว เขาก็เริ่มอ่านใจของคีตาร์ ซึ่งปรากฏว่า ความทรงจำของเธอหายไปหมดจริงๆ เหลือแต่เพียงใบหน้าของเขา เขาซึ่งเป็นคนที่เธอรักมากที่สุด รักมากจนยอมตายแทนได้…








"น่าแปลก ยาก็กินเข้าไปแล้ว แต่ทำไมความจำยังไม่กลับมาเหมือนเดิม แถมยังนอนสลบไม่ได้สติอีก" คาเลนพูดอย่างหนักใจ




"หม่อมฉันคิดว่าสูตรของยาคงไม่ผิด แต่คงผิดที่ส่วนผสม" หมอเทวดาตอบ




"แล้วอะไรผิดล่ะ" กษัตริย์บาโรถามหมอโอเดลคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตอบ "น้ำตาแห่งปีศาจผู้ห่วงใย"




 "แล้วมันผิดยังไงล่ะ พวกเราอุตส่าห์ถ่อไปถึงเดมอส แต่กลับไม่ได้อะไรเลยเหรอ" เจ้าหญิงแห่ง 2 ดินแดนพูด




"เพราะเขาไม่ใช่ปีศาจผู้ห่วงใยไง" คาโลที่เงียบอยู่นานตอบ




"ใช่แล้ว เพราะเอวิเดสไม่ได้ห่วงใยคีตาร์ไง" คิลพูดต่อ




"แล้วเราจะทำยังไงล่ะ เหลือเวลาอีกแค่ไม่ถึง 1 วัน จะไปหาปีศาจผู้ห่วงใยได้ที่ไหน" เฟรินพูด




แล้วซามิตี้ที่มองดูคนพูดกันอยู่ก็ไปกระซิบอะไรบางอย่างกับหมอโอเดล ซึ่งพอฟังจบแล้วก็ทำตาโตแล้วเกือบร้องอุทาน แต่ดีที่ซามิตี้บอกให้เงียบไปก่อน




 "หม่อมฉันคิดว่าทุกคนควรออกไปก่อน เพื่อให้องค์หญิงได้พักผ่อน" หมอเทวดาพูด
 "แล้วท่านคิดว่าพอจะมีวิธีรักษาได้ไหม" จอมภูตแห่งสโนว์แลนด์ถาม




 "น่าจะมีพะยะค่ะ" หมอเทวาตอบ แล้วทุกคนก็ออกไปจากห้อง เหนือเพียงชายผมขาวที่เฝ้ามองคีตาร์อยู่เงียบๆ






ก๊อก ก๊อก




เสียงเคาะประตูดังขึ้นในกลางดึก โนอาร์ลุกขึ้นไปเปิดประตู แล้วเห็นว่าซามิตี้อยู่หน้าห้องจึงให้เข้ามา เด็กสาวผมสัชมพูเดินไปนั่งข้างๆเพื่อนข้างเธอที่ตอนนี้นอนสลบไม่ได้สติ




"คีตาร์"ซามิตี้เรียกเบาๆ แล้วพลันน้ำตาก็เอ่อล้นดวงตา มีของเธอกุมมือของเพื่อนสาวไว้แน่น




"โนอาร์ เมื่อกี้ฉันไปหาหมอโอเดลมา เขาบอกว่า…บอกว่าคีตาร์อาจจะอยู่ได้ไม่ถึงพรุ่งนี้เช้า" ซามิตี้พูดแล้วเริ่มร้องไห้หนัก โนอาร์ที่ได้ยินก็กำลังตกใจ ร่างกายแข็งทื่อขึ้นมาเฉยๆ จิตใจของเขาตอนนี้กำลังมืดมนเหมือนมีใครมาดับไฟทั้งหมดภายในหัวใจ พลันน้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยมีใครได้เห็นก็ค่อยๆไหนออกมา ศักดิ์ศรีไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับเขาในเวลานี้ ซามิตี้ปาดน้ำตาทิ้งแล้วค่อยๆลุกขึ้นเดินไปหาโนอาร์




"โนอาร์ อยู่กับเธอจนถึงวินาทีสุดท้ายของลมหายใจจะได้ไหม"ซามิตี้ถาม เขาไม่ตอบ ได้แต่ยืนมองเด็กสาวที่นอนซมอยู่บนเตียง น้ำตาก็ร่วงลงมา และโดยที่เขาไม่รู้ตัว ซามิตี้แอบใช้ขวดแก้วใสขนาดเล็กรองน้ำตาของเด็กหนุ่มไว้ และพูดต่อไป




"อย่าให้เธอต้องจากไปอย่างโดดเดี่ยวเลยนะ" เธอพูดต่อไป แล้วก้มลงมองที่ขวด ซึ่งตอนนี้ได้น้ำตาประมาณครึ่งหนึ่งแล้ว เธอเก็บขวดไป แล้วจึงเดินออกจากห้อง ทิ้งไว้เพียงเด็กหนุ่มผมขาวคนหนึ่งที่มองเด็กสาวคนหนึ่งกำลังจะหมดลมหายใจ…





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น