[[ไวท์โรด-บารามอส]]

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7 ^-^

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 49

ตอนที่ 7 ^-^


ภาพความทรงจำต่างๆกำลังผ่านมาในสมองของเจ้าหญิงแห่งคาโนวาลซึ่งแต่ละภาพก็ใช้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และภาพสุดท้ายที่ผ่านเข้ามาคือ ภาพของชายหนุ่มผมขาว ผิวซีด ผู้ที่มีหน้าตาแสนจะเย็นชา




"โนอาร์!"เธอร้องเรียกชื่อของเขาแล้วตื่นขึ้นมา




"อ้าวคีตาร์ ฟื้นแล้วเหรอ หลับข้ามวันเลยนะ"  ลอเรนซ์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องกล่าวทัก




"คุณเป็นใครค่ะ แล้วที่นี่คือที่ไหน" คีตาร์มองหน้าเขา แล้วมองไปรอบๆห้อง




"โธ่! คีตาร์ เธอไม่มีอะไรจะเล่นแล้วเหรอ ทำเป็นความจะเสื่อมไปได้" ลอเรนซ์พูดแล้วลากเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียงคีตาร์ "ข้างล่างกำลังสนุกเลย ลงไปตอนนี้ยังทันนะ ไปทำให้เจ้าชายคาโลเซอร์ไพรส์ในงานวันเกิดไง"




"ฉันกำลังถามว่าคุณเป็นใคร แล้วที่นี่ที่ไหนกัน" คีตาร์ยังคงย้ำคำถามเดิม




"ก็ได้ ฉัน ลอเรนซ์ โมราโรค เจ้าชายรัชทายาทแห่งแอเรียส และที่นี่คือห้องส่วนตัวของเธอในพระราชวังคาโนวาล




"ลอเรนซ์ แอเรียส คาโนวาล ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ" คีตาร์ทวนคำพูดของลอเรนซ์พลางครุ่นคิด




"หรือว่าตอนที่ตกจากม้า หัวกระแทกพื้นเลยความจำเสื่อม" ลอเรนซ์พูดกับตัวเอง




"แล้วตอนนี้เธอจำใครได้บ้างล่ะ" เจ้าชายรัชทายาทแห่งแอเรียสถาม




"ฉันยังจำชื่อตัวเองไม่ได้เลย แล้วจะไปจำใครได้บ้างล่ะ…แต่…ฉันนึกชื่อคนบางคนออก เขาชื่อ โนอาร์" เธอพูดประโยคหลังเบาๆ




"อ๋อ! โนอาร์ที่ช่วยทำแผลให้เธอตอนตกจากม้านะเหรอ เดี๋ยวฉันไปตามให้เอาไหม" ลอเรนซ์ถาม คีตาร์พยักหน้า แล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป




10 นาที ผ่านไป กษัตริย์แห่งคาโนวาล จอมภูตแห่งสโนว์แลนด์ คาโล เฟริน คิล ซามิตี้ รวมทั้งโนอาร์กับอับดุลก็ขึ้นมาดูอาการของคีตาร์ โดยที่มีอดีตนักบวชแห่งป้อมอัศวินไปเรียก




"หมายความว่ายังไงที่ลูกความจำเสื่อม" คาเลนถาม พลางเอามือไปจับที่หน้าผากของลูกสาว




"ฉันจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่ชื่อตัวเอง ที่จำได้ก็มีแต่…" คีตาร์หยุดพูด แล้วหันไปมองหน้าโนอาร์ "จู่ๆชื่อของเขาก็แล่นเข้ามาในหัวสมองค่ะ" ทุกคนหันไปมองโนอาร์เหมือนคีตาร์




"เธอจำไวท์ยูได้ไหม" โนอาร์ถาม ถึงแม้จะยังช็อคไม่หายเรื่องที่รู้ว่าความจริงแล้ว เด็กหญิงผมทองที่เขาเจอที่นี่คือเพื่อนสนิทของเขาเอง




"ไวท์ยูเหรอ…จำไม่ได้เลย" เธอตอบ




"แล้วซามิตี้ล่ะ" โนอาร์พูด แล้วชี้ไปที่ซามิตี้




"ฉัน ฉันจำไม่ได้เลยค่ะ" คีตาร์ตอบ




นั่นทำให้ทุกคนไม่เข้าใจ เพราะคีตาร์จำคนอื่นที่ไม่ใช่โนอาร์ไม่ได้เลย แม้แต่ชื่อของตัวเอง




"หมอโอเดล" คาโลเรียกหมอที่อยู่ในคทาออกมา




"มีเรื่องอะไรหรือขอรับ นายท่าน" หมอเทวดาถาม




"ก็พี่สาวไอ้คาโลมันความจะเสื่อมมั้ง ไม่รู้สิ" เฟรินตอบแทน นั่นทำให้ทุกคนหันมามองเธอ เนื่องจากเป็นเจ้าหญิงที่พูดจาไม่เป็นหญิงเอาซะเลย




"เอ่อ แหะๆ หม่อมฉันให้คาโลพูดดีกว่านะกระหม่อม" เฟรินพูด




"ไปตรวจอาการท่านพี่สิ" คาโลสั่ง ผู้เป็นบ่าวทำตามอย่างว่าง่าย เพียงไม่ถึง 1 นาที วิญญาณในแก่ในคทาก็ทราบอาการ




"โดนพิษของต้นบูโลเทีย ทำให้ความจำทั้งหมดหายไป" หมอเทวาตอบ




"แล้วทำไมพี่คีตาร์ยังจำนายคนนี้ได้เลยล่ะ" เฟรินถาม แล้วมองไปที่โนอาร์




"เรื่องนี้ก็ไม่อาจทราบ คงเป็นเพราะเป็นคนที่สำคัญมากจนลืมไม่ได้" หมอโอเดลบอก นั่นทำให้ทุกคนยิ่งงงเป็นการใหญ่ เพราะแทนที่คีตาร์จะจำคนที่เป็นพ่อเป็นแม่ แต่กลับจำได้แค่เพื่อนสนิท




"แล้วยารักษาล่ะ" เจ้าชายรัชทายาทแห่งแอเรียสถาม เขาเป็นอีกคนที่เป็นห่วงเจ้าหญิงแห่งคาโนวาลไม่น้อยไปกว่าคนอื่น




"ก็มี น้ำจากน้ำตกวิเศษจากสโนว์แลนด์ที่บริสุทธิ์ที่สุด ลูกโอ๊กจากต้นโอ๊กโบราณที่เก่าแก่ที่สุด  กลีบดอกลิลลี่สีแดง แสดงถึงความรัก ซึ่งมีขึ้นเฉพาะที่คาโนวาล คงหาได้ง่ายหน่อย และสุดท้ายคือ น้ำตาแห่งปีศาจผู้ห่วงใย นำส่วนประกอบทั้งหมดมาบดผสมรวมกันให้เจ้าหญิงดื่ม และต้องเป็นเวลา 3 วันหลังจากโดนพิษเท้านั้น ถ้าช้ากว่า 3 วันนี้จะทำให้ร่างกายสลายกลายเป็นผุยผงทันที และในระหว่างที่โดนพิษ จะมีโรคแทรกซ้อนต่างๆ เช่น เป็นไข้" หมอเทวดาอธิบายแบบยาวยืด




"ฉันอาสาไปเอาน้ำตกจากสโนว์แลนด์เอง"  พระมารดาของเจ้าหญิงกล่าว




 "ผมจะไปเอาผลต้นโอ๊กโบราณ เพราะที่แอเรียสมี" ลอเรนซ์พูด




"แล้วน้ำตาแห่งปีศาจผู้ห่วงใยล่ะ" เฟรินพูดโพล่งออกมา แล้วทุกคนก็หันมามองหน้าเธอ




"เอ่อ…มองหน้าฉันกันทำไมเหรอ" เฟรินถาม




"ราชาปีศาจ…เอวิเดส พ่อของแกอ่ะ" คิลพูด




"แล้วไง" เฟรินถามต่อ




"แกจะเข้าใจดีๆหรือจะให้ฉันเคาะสมองแกก่อนฮะ"




"รู้แล้ว เดี๋ยวไปหาให้ก็แล้วกัน" เฟรินยอมตอบอย่างจำใจ




"งั้นก็แยกกันได้แล้ว ลูกอยากได้ใครเป็นเพื่อนคุยไหม" กษัตริย์บาโรถาม คีตาร์มองหน้าโนอาร์




"งั้นก็…คุยกันตามสบายนะลูก" กษัตริย์บาโรพูดแล้วออกไปจากห้อง แต่ราชินีแห่งคาโนวาลกลับมองหน้าลูกสาวของตนและเด็กหนุ่มจากโลกอาร์กาเซียด้วยสายตาอันเศร้าหมอง




"ไปเถอะครับ ท่านแม่" คาโลพูด แล้วจอมภูตแห่งสโนว์แลนด์ก็เดินออกไปจากห้องของเจ้าหญิงแห่งคาโนวาล




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น