[[ไวท์โรด-บารามอส]]

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 และแล้ว...เราก็ได้พบกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 49

ตอนที่ 6 และแล้ว…เราก็ได้พบกัน




"ลอเรนซ์ ฉันขอตัวไปดูทางนั้นหน่อยนะ เดี๋ยวมา" เจ้าหญิงแห่งคาโนวาลพูดพร้อมกับควบม้าสีขาวสะอาดไปยังอีกฟากหนึ่งของป่า




"เฮ้! คีตาร์ ทางนั้นมันอันตรายนะต้นไม้มันขึ้นรก" เจ้าชายรัชทายาทแห่งแอเรียสตะโกน แต่ผู้ควบมาไปแล้วไม่ได้ยิน




เด็กสาวควบม้าต่อไปอย่างรวดเร็ว แต่แล้วขณะที่เธอกำลังเหม่ออยู่นั้น เธอจึงไม่ได้สังเกตเห็นกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาอยู่ข้างหน้า เมื่อเธอหันไป เธอก็ตกใจอย่างหนัก จึงนำแขนขึ้นมาบังใบหน้าเอาไว้ ซึ่งทำให้เสียการทรงตัวตกลงมาจากม้า




"โอ๊ย เจ็บจัง"คีตาร์ร้องออกมาด้วยความเจ็บอย่างถึงที่สุด




"เป็นอะไรมากหรือเปล่า" มีคนควบม้าตามเธอมาแต่ไม่ใช่ลอเรนซ์ เขาลงจากม้าแล้วลงมาดูอาการของเธอ




"ก็เจ็บนะสิ ถามแปลก" เธอตวาดกลับไป แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ความประหลาดใจก็เข้าจู่โจมเธอทันที




"โนอาร์" เธอเผลอหลุดปากออกมา




"เธอ…เธอคือคนที่ฉันเคยเจอที่คาโนวาลนิ" โนอาร์พูด แล้วจ้องเธออย่างไม่วางตา




"โอ๊ย! เจ็บ" เธอเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บแสนสาหัส เลือดไหลออกมาทั้งจากแขนและขา




"ฉันเคยบอกแล้วว่าระมัดระวังหน่อย เดี๋ยวก็เจ็บเข้าจนได้ กระดูกหักไหมเนี่ย" โนอาร์พูดพร้อมกับฉีกแขนเสื้อสีขาวสะอาดออกมาทำแผลที่แขนให้คีตาร์ เสียงของเขาบัดนี้ช่างอ่อนโยนกว่าเมื่อเขาอยู่กับเธอที่อาร์กาเซีย




"ขอบคุณนะ" เธอตอบอย่างเขินอาย




"ไม่เป็นไร แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ  เจอกันคราวที่แล้วฉันยังไม่รู้เลย" โนอาร์ซึ่งทำแผลให้เธอเสร็จแล้ว เงยหน้าขึ้นมาถามเธอ ซึ่งตอนนี้เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะตอบเขาอย่างไรดี




"ฉัน…เอ่อ…ฉันชื่อ…" เธอกำลังจะตอบ แต่แล้วลอเรนซ์ก็ควบม้ามา




"คีตาร์ เป็นอะไรมากหรือเปล่า ฉันบอกเธอแล้วไงว่าแถวนี้มันรก ถ้าท่านคาเลนรู้เข้าจะว่ายังไงล่ะเนี่ย" ชายผมทองควบม้ามายังที่ที่เธออยู่




โนอาร์กำลังถูกความตะลึงเข้าจู่โจม เธอคนนี้… หรือว่าเธอจะเป็นเพื่อนสนิทของเขาเอง หรือจะเป็นแค่เพราะการที่ชื่อเหมือนกัน




"ไง ถามทำไมไม่ตอบล่ะ" ลอเรนซ์ถาม




"ฉัน…ไม่เป็นไรมากหรอกมั้ง แค่ตกจากม้าหน่อยเดียวเอง" เธอตอบ




"โห ตกจากม้าเค้าไม่เรียกว่าหน่อยเดียวแล้วมั้ง" ลอเรนซ์พูด "ขอบคุณมากนะครับที่ทำแผลให้เพื่อนผม ผมชื่อลอเรนซ์ โมนาโรคครับ ยินดีที่ได้รู้จัก" เขาพูดแล้วยื่นมือให้โนอาร์




"ฉันโนอาร์ โพรวิส" โนอาร์ยื่นมือไปสัมผัสมือของเขาตอบ




"ไปกันเถอะคีตาร์" ลอเรนซ์พูดแล้วพยุงคีตาร์ขึ้น โดยมีโนอาร์ช่วย




"ขอบคุณค่ะ" คีตาร์พูดกับโนอาร์ แล้วลอเรนซ์ก็อุ้มเธอขึ้นไปบนม้าของเขา แล้วเขาก็ขึ้นม้าตามไป




"ฉันขอถามชื่อเธออีกครั้งได้ไหม" โนอาร์ถาม




"ก็…ความลับไม่มีในโลกหรอกน่ะโนอาร์ โพรวิส เพื่อนสนิทของฉัน  ฉันคีตาร์ วาเนบลี เดอะ ปรินซ์เซส ออฟ คาโนวาล" พอเธอพูดจบ ลอเรนซ์ก็ควบม้าไป
ได้ยินคำตอบเพียงเท่านั้น โนอาร์ถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น ผู้หญิงที่เขาต้องการพบตั้ง 10 กว่าปีนั้น อยู่เคียงข้างกายเขามาตลอด ทำไมเขาถึงไม่รู้จักเอะใจขึ้นมานะ เขานี่ช่างโง่จริงๆเลย










"อ้าว พี่ลอเรนซ์…พี่คีตาร์เค้าไปโดนอะไรมาครับนั่น" คิลที่เพิ่งแยกกับเรนอนเดินผ่านเข้ามาเห็นพอดี




"ตกม้าน่ะ" ลอเรนซ์พูดแล้วอุ้มคีตาร์ที่ตอนนี้สลบลงไปแล้วลงมาจากม้า




"เหรอครับ ให้ผมไปตามหมอหลวงให้ไหม" คิลถาม




"ก็ดี ให้ไปที่ห้องของคีตาร์เลยน่ะ" เจ้าชายแห่งแอเรียสพูดแล้วอุ้มเจ้าหญิงแห่งคาโนวาลไป




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น