[[ไวท์โรด-บารามอส]]

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 21 จากไป...ตลอดกาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ม.ค. 50

บทที่ 21 จากไป…ตลอดกาล







ภายในพระราชวังแห่งคาโนวาล บัดนี้มีผู้คนอยู่มากมายแต่งกายด้วยชุดดำ แต่ถึงจะมีผู้คนมากเพียงใด ความเงียบก็ยังปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณพระราชวังอยู่ดี ถึงแม้พิธีนี้จะจัดขึ้นอย่างเงียบๆ แต่ก็มีกษัตริย์และราชวงศ์จากหลายประเทศที่มาแสดงความไว้อาลัยกับการจากไปอย่างไม่กลับมาของเจ้าหญิงพระองค์หนึ่งที่แสนเก่งกาจของเอเดน







เพื่อนๆทุกคนได้รับรู้ความจริงเกี่ยวกับคีตาร์ แต่ถึงอย่างไร ก็ทำใจไม่ได้กับการจากไปอย่างกระทันหันของเพื่อนสาว ได้แต่ยืนเงียบๆฟังบาทหลวงสวดอยู่ภายในเขตสุสานของราชวงศ์ เจอร์รี่ แชมพู และวอร์ช่าเก็บน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ได้แต่สะอื้นไห้อย่างเงียบที่สุด






ราชินีแห่งคาโนวาลแทบจะล้มทั้งยืนหลายต่อหลายครั้ง นัยน์ตาสลวยแดงก่ำอย่างแทบไม่เคยเป็น ได้แต่เก็บเสียงสะอื้นไห้เอาไว้ ไม่ให้ผู้ใดเห็นความอ่อนแอ ความจริงที่พระนางไม่อาจยอมรับคอยเล่นงานพระองค์อยู่เสมอ แต่แปลกที่พระองค์ไม่เคยที่จะคิดโทษโกรธโนอาร์ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่พระธิดาของพระองค์ทำไปนั้น ทำไปเพื่ออะไร

 












 

 

'คีตาร์เอาตัวเข้าบังหม่อมฉันไว้ คนที่ตายควรเป็นหม่อมฉันเสียมากกว่า' โนอาร์กล่าวอย่างไม่ต้องการให้นางให้อภัย ในเมื่อควรจะเป็นเขา ไม่ใช่เธอที่ต้องตาย








'ในเมื่อเธอตัดสินใจไปแล้ว ใครก็ห้ามเธอไม่ได้ ลูกสาวฉันก็หัวรั้นอย่างนี้แหละ เหมือนพ่อเค้าไม่มีผิด' พูดไป ราชินีแห่งคาโนวาลก็สะอื้นไป ในเมื่อรู้ว่าคิดโทษโกรธเด็กหนุ่มไป ก็คงไม่เกิดประโยชน์อะไร







'ขอบใจเธอมากนะ ที่ทำให้ลูกสาวฉันมีความสุข' คาเลนกล่าว แล้วยิ้มให้เขาอย่างเอ็นดู เหมือนเห็นเขาเป็นลูกคนหนึ่ง







'ขอบพระทัย…ฝ่าบาท...'

 









 

 

 

กษัตริย์บาโรยืนนิ่งเงียบเหมือนที่ทำอยู่บ่อยๆครั้ง แต่คราวนี้ต่างออกไป เป็นความเงียบที่เศร้าสลด และน่ากลัวในเวลาเดียวกัน นัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องมองโลงศพที่กำลังจะถูกกลบลงไปในไม่ช้า






 

 

 

'ท่านพ่อเพคะ ถ้าเกิดว่า…วันนึง ลูกต้องจากท่านพ่อไป ท่านพ่อจะเสียใจบ้างไหม' เจ้าหญิงคีตาร์วัย 17 ถามพระบิดาอย่างเดาอารมณ์ไม่ถูก กษัตริย์แห่งคาโนวาลเบือนพระพักต์มาสบดวงหน้างามของพระธิดา ก่อนกล่าว







"ทำไมพูดอย่างนั้น คีตาร์ ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย" ทรงกล่าวเรียบๆ แต่ก็แฝงความตกใจเอาไว้กับคำถามของพระธิดาด้วย







"คนเราจะตายวันตายพรุ่งไม่รู้ ถ้าลูกตาย ลูกก็แค่อยากรู้ว่าท่านพ่อจะรู้สึกเช่นไร" เธอพูด กษัตริย์แห่งคาโนวาลเดินเข้ามาลูบพระเกศาสีทองสลวย







"พ่อคงเสียใจมาก หากต้องเสียเจ้าไป พ่อไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว ไม่อยากจริงๆ…" พูดแล้วก็คิดไปถึงใครบางคน ใครบางคนที่ทำให้พระองค์รัก แล้วก็จากไป ไฉนหนอ คนที่พระองค์รักต้องจากพระองค์ไปอยู่เรื่อย พระองค์ทำอะไรผิดไปหรือ








"ถ้ามันทำให้ท่านพ่อต้องเสียใจ หม่อมฉันก็จะอยู่กับท่านพ่อไปนานๆนะเพคะ" เจ้าหญิงแห่งคาโนวาลตรัสแล้วส่งยิ้มหวานให้พระบิดาอย่างเอาอกเอาใจ











 

 

 

'ไหนว่าจะไม่ทำให้พ่อเสียใจ ไหนบอกจะอยู่กับพ่อไปนานๆ ทำไมถึงทิ้งพ่อ…ต่อจากนี้ไป พ่อคงไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเจ้าอีกแล้ว คีตาร์… '

 









 

 

คาโลยืนมองหลุมศพที่กำลังจะถูกฝังด้วยสายตาว่างเปล่า เฟรินที่ยืนอยู่ข้างๆนิ่งไว้อาลัยอย่างสงบ ไม่มีแววแห่งความขี้เล่นหลงเหลืออยู่แล้วในตอนนี้ คิลและเรนอนยืนอยู่ข้างๆกันไม่ไกลนัก โดยที่เด็กสาวเอาแต่ร้องไห้กับการจากไปของญาติผู้พี่ของตนเอง

 






 


'ท่านพี่คีตาร์ค่ะ มาดูนี่สิ ดอกอะไรนะ สวยจริงๆเลยค่ะ' เรนอนวัย 6 ขวบพูด คีตาร์และคาโลที่อยู่ใกล้ๆเดินเข้ามาดูต้นไม้สูงที่เด็กหญิงกำลังชี้ให้ดูดอกไม้ที่ติดอยู่ใกล้ๆ มันเป็นดอกไม้สีเหลืองนวลที่งดงามเกินคำบรรยายจริงๆ







'อ๋อ นี่ดอกกล้วยไม้ป่า หายากนะเนี่ย ปกติมันไม่ขึ้นในคาโนวาลนี่' คีตาร์วัย 8 ขวบพูดแล้วนึกคิดอะไรบางอย่างที่มองข้ามไป







'ดอกกล้วยไม้ป่านี้ทางซาเรสเพิ่งจะส่งมาเป็นของขวัญให้คาโนวาลไม่กี่วันนี้เองท่านพี่ ท่านพ่อเลยให้เอามาปลูกไว้ในอุทยาน' คาโลวัย 6 ขวบกล่าวอย่างรอบรู้







'ซาเรสนี่มีดอกไม้งามเยอะเหลือเกินนะค่ะ เรนอนว่าเวนอลมีดอกไม้สวยๆเยอะแล้ว แต่ซาเรสเองก็มีเยอะเหมือนกัน' เรนอนพูดอย่างชื่นชม







'ถ้าเรนอนชอบนะ วันหลังพี่จะพาไป ซาเรสนะ..พี่เที่ยวมาทุกซอกทุกมุมแล้ว เวลาไปสโนว์แลนด์ทีไรพี่ต้องแอบท่านแม่ไปเที่ยวทุกทีเลย' คีตาร์พูดอย่างชำนาญ







'จริงหรอค่ะ ท่านพี่คีตาร์นี่สุดยอดไปเลย วันหลังพาเรนอนกับคาโลไปนะคะ' เรนอนพูด แล้วยื่นนิ้วก้อยของตนออกมา







'จ๊ะ พี่สัญญา' แล้วสัญญาของทั้งสองก็เริ่มขึ้นตั้งแต่นั้น…






 

 


'ท่านพี่ยังไม่ได้ทำตามสัญญาที่ให้กับเรนอนไว้เลย ทำไมต้องจากไป…แล้วจากนี้ จะให้เรนอนดูดอกไม้กับใครเล่า ท่านพี่คีตาร์… ' 

 









 

 


และคนที่เสียใจมากที่สุดอีกคนคงไม่พ้นโนอาร์ ที่มองหลุมศพประทับตราประจำพระองค์ของเจ้าหญิงแห่งคาโนวาลเอาไว้ จนบัดนี้ชายหนุ่มยังไม่เลิกโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองซักที…






 

 

 


ผ่านไปจนพิธีเสร็จ ความเงียบงันก็ยังคงอยู่ ที่หลุมศพตอนนี้เหลือเพียงโนอาร์ และชายอีกคนหนึ่งเท่านั้น ชายที่เสียใจไม่แท้เขา เรื่องการจากไปของเธอ







"เธอจากไปอย่างสงบใช่ไหม" ลอเรนซ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆแทบจะไม่แสดงความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น โนอาร์พยักหน้าตอบกลับไป







"ชีวิตของเธอยังอีกยาวไกล เสียดายที่ต้องมาจบลงอย่างนี้" ลอเรนซ์ยังคงพูดต่อไป โนอาร์ไม่กล่าวอะไรได้แต่ฟังเพียงอย่างเดียว ลอเรนซ์ลุกขึ้นแล้วกำลังจะเดินจากไป แต่ก็หยุดเดิน







"แต่เธอคงจะมีความสุข ที่ได้สละชีวิตตัวเอง…เพื่อนาย" ลอเรนซ์พูดโดยไม่หันหน้ามา แล้วออกเดินไป ปล่อยให้สถานที่นี้ คงเหลือเพียงแค่เขาเท่านั้น…

 






 

 

 

 

โนอาร์ไม่ทางที่จะรู้เลยว่า ไม่ได้มีเพียงเขาเพียงเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ แสงแดดส่องลงมายังใต้ต้นไม้ต้นโปรดที่องค์หญิงแห่งคาโนวาลชอบมานั่งอ่านหนังสือ แต่มันกลับก่อให้เกิดรูปร่างของมนุษย์ขึ้นที่ใต้ต้นไม้นั้น!







ละอองแสงแดดจับตัวกันเป็นรูปร่างของมนุษย์ ถึงจะไม่มีเนื้อหนังมังสา แต่มันก็ก็ตัวขึ้นเป็นรูปร่างของเด็กสาวคนหนึ่ง ที่เฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ







ริมฝีปากงามค่อยๆคลี่ยิ้มออกอย่างงดงาม ก่อนพูดเบาๆ







"ขอบคุณที่นายเข้ามาในชีวิตฉัน…โนอาร์"







 

 

 

 

โนอาร์ได้เสียงอันแสนคุ้นเคยนั้นมาจากสายลมที่พัดผ่าน เขามองไปรอบๆตัวเพื่อที่จะหาคนที่พูด แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ เมื่อคนคนนั้นได้จากเขาไปแล้ว







สายตาโนอาร์พลันไปหยุดที่ใต้ต้นไม้นั้น ต้นไม้ที่มีใครบางคนอยู่ แม้สายตามนุษย์จะมองไม่เห็น แต่ความรู้สึกของเขากลับบอกว่า มีใครบางคนกำลังมองเขาอยู่ ความอบอุ่นเข้าไหลเวียนในหัวใจอย่างช้าๆ ก่อนกล่าว







"ขอบใจเหมือนกัน คีตาร์ ที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับคำว่า…ความรัก…" โนอาร์พูดเบาๆ ให้ข้อความนั้นลอยหายไปกับสายลม







เด็กสาวคลี่ยิ้มงามอีกครั้ง สายตามองไปที่โนอาร์อย่างขอบคุณ ก่อนที่ละอองแสงนั้นจะค่อยๆปลิวหายไปบนฟากฟ้า ราวกับจะคอยดูเขาอยู่บนนี้ ตั้งแต่นี้…และตลอดไป…





 

 

 


…ฝากหัวใจ …ไว้ให้กับ …เธอคนนั้น
…ถึงแม้ว่า …ไม่มีวัน …เป็นไปได้
…คงได้แค่ …ปล่อยให้ใจ …บินลอยไป
…ฝากรักไว้  …ไปให้ถึง  …เจ้าของใจ

( เครดิตกลอน...ท่าน ~~~UnOO~~~)

 

 

 

โนอาร์เดินออกไปจากทุ่งหญ้ากว้างอันเป็นสุสานแห่งราชวงศ์ช้าๆ ฝูงผีเสื้อสีทองฝูงใหญ่บินผ่านหน้าเขาไปบนฟากฟ้า โนอาร์มองตามมันไปจนลับสายตา







'ถึงแม้ว่าจะไม่มีเธออยู่ แต่ฉันคงจะรักใครนอกจากเธอไม่ได้ คีตาร์…'






 

























จบบริบูรณ์…

 

  

 

 

 

 

 

 


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น