[[ไวท์โรด-บารามอส]]

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 19 หายนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ต.ค. 49

บทที่ 19 หายนะ (**ปล.ตอนนี้ไวท์โรดเล่ม 5 ออกแล้ว จะไม่ขอดำเนินเรื่องตามในหนังสือ เพราะนี่คือ ฟิค หาใช่ออริจินัลแต่อย่างใดไม่**)
 




"ขอเสียงปรบมือให้กับ ทีมฮีโร่จากไวท์ยู และ เอพลิเครด ค่ะ" นักศึกษาปีที่ 4 ที่เป็นพิธีกรกล่าว แล้วเสียงปรบมือก็ดังสนั่นลั่นสเตเดียม ทีมฮีโร่จากทั้ง 2 มหาวิทยาลัยต่างก็เดินออกมา เสียงกรีดร้องให้กำลังใจก็ดังมาจากทุกทิศทุกทาง จนเฟรินต้องเอามือปิดหู







"อะไรกันนักกันหนาเนี่ย" เฟรินบ่น แล้วเสียงกรีดก็ดังมากขึ้นอีก เมื่อริชาร์ดเดินออกมา







"เหอะๆ อยากมาเองไม่ใช่หรอ อาร์กาเซียเนี่ย" คิลพูด อเล็กซ์กับโทนี่ที่นั่งติดกับคิลก็ต้องขมวดคิ้ว ในใจก็คงคิดเหมือนกันว่า ///หมายความว่ายังไงนะ พูดอย่างกับไม่ใช่คนอาร์กาเซีย///







คาโลที่พอจะสังเกตุได้ ก็ใช้แขนสะกิดคิล คิลหันมาทำหน้างงๆ แต่พอมองหน้าอเล็กซ์และโทนี่ ก็พอเข้าใจ แล้วหัวเราะแห้งๆเป็นการขอโทษ







"พูดจาอะไรก็ให้ระวังเอาไว้ซะบ้าง" คาโลเตือน คิลเองก็ยอมรับแต่โดยดีว่าผิด แต่ทั้งสองก็ยังหารู้ไม่ว่า แท้จริงแล้ว อเล็กซ์กับโทนี่ก็ยังคงแอบฟังอยู่







"พวกแกว่าใครจะชนะ" เฟรินที่จู่ๆก็ถามขึ้นมา เพื่อนทั้งสองก็ทำหน้างงๆ แต่ก็ยังไม่ตอบ







"ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรอ" เฟรินถามเสียงขุ่น







"อ่อ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันวะ" คิลตอบ ส่วนคาโลก็ยังเงียบเหมือนเดิม เฟรินทนไม่ได้จึงต้องหันไปคุยกับคีตาร์แทน







"พี่คีตาร์ฮะ พี่ว่าทีมไหนจะชนะ" เฟรินถาม คีตาร์นิ่งเงียบอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบออกมา







"พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ต้องคอยดูก็แล้วกัน" เด็กสาวกล่าว เฟรินหน้านิ่วกับคำตอบที่ได้รับ แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร แล้วหันลงไปมองที่สนามประลอง







คีตาร์หันไปมองหน้าคู่หมั้นของน้องชายตัวเองแล้วหัวเราะน้อยๆ ก็แน่ละสิ นิสัยเหมือนเธอตอนเล็กๆไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว คาโลที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร กลับยิ้มน้อยๆราวกับอ่านความคิดออก







me ///นู๋คีจะไม่ขอบรรยายเรื่องการประลองนะ สุดแล้วแต่ว่าใครจะจินตนาการยังไง หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพี่ป๊อปก็แล้วกัน ขอข้ามเรื่องการประลองไปเลยนะ รวดเร็วทันใจดี มาโผล่อีกทีก็ตอนนี้ก็แล้วกัน และอย่าลืมว่ามันคือ ฟิค ซึ่งฟิคก็ยังคงเป็นฟิคนะ อย่าลืม///







"เอาะละ มาดูจุดประสงค์ของพวกเรากันดูกว่า" ริชาร์ดเอ่ยอย่างสบายๆ เรียกความงุนงงให้ทั้ง 4 คนจากไวท์ยูเป็นอย่างมาก







"เราแค่จะมาเอาตัวคนคนหนึ่งไปเท่านั้น" แองเจิลพูด แล้วหันมาสบตาพอล ที่พอจะรู้เป้าหมายของคนพวกนี้แล้ว







"แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ให้ความร่วมมือเรา ดังนั้น… เราจึงต้องใช้กำลัง!"







ริชาร์ดปล่อยพลังแวซิมเมทของตนออกมา ผู้คนบนอัศจรรย์ต่างส่งเสียงหวีดร้องและพยายามจะวิ่งออกไปจากลานประลองแห่งนี้ แน่นอนว่าแองเจิลเองก็ไม่ยอมปล่อยให้คนพวกนี้ออกไปแน่ เขาปล่อยพลังจิตออกครอบคลุมไปทั่วลานประลอง ไม่ให้ใครออกจากสถานที่แห่งนี้ไปได้







ฟลอเรนซ์และไอซ์ต่างก็ทำตัวไม่ถูก ที่จู่ๆเพื่อนทั้ง 2 ของตนกลายมาเป็นแวซิมเมทไปเสียได้ แต่พวกเขาอาจจะเป็นแวซิมเมทมาก่อนหน้านั้นก็ได้ เด็กสาวทั้งคู่วางตัวไม่ถูก จึงได้แต่ยืนอยู่กับที่







"คิดแล้วว่ามันต้องไม่ชอบมาพากลมาตั้งแต่แรก" พอลกล่าว แน่สิ ก็ไม่มีใครเชื่อเขาเลยเรื่องที่แองเจิลเป็นแวซิมเมท ถึงเวลาแล้วที่ทุกคนต้องทราบความจริง







"พวกนาย 2 คนต้องการอะไร" โนอาร์ถามเสียงดัง ทั้งๆที่ตัวเองก็สะบักสะบอมจากการต่อสู่กับริชาร์ดเมื่อครู่นี้เอง ริชาร์ดยิ้มแสยะอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น ก่อนตอบ







"นายเองก็แวซิมเมทเหมือนกันไม่ใช่หรอ มันก็เลวพอๆกับฉันนั่นแหละ" ริชาร์ดตอบ มือของโนอาร์กำเข้าหากันโดยอัตโนมัติ และเกร็งเสียจนข้อขาวเลยทีเดียว







"แล้วไง ฉันเลวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายมิทราบ" โนอาร์ถามกลับไป แองเจิลเดินออกมาข้างหน้าสองก้าว ก่อนตอบกลับไป







"นายคงรู้สินะ ถ้าเจ้านายสั่งอะไร ทาสก็ต้องทำตาม ซึ่งทาสคนนั้นก็คือ นาย" แองเจิลตอบ "ไม่ใช่แค่นายหรอกนะ เพราะนายก็อีกคน เจ้าชาย"







พอลสะดุ้งกับข้อความที่ได้ยิน ที่พวกนี้รู้ได้ยังไงกันว่าเขาเป็นเจ้าชาย ผู้คนบนสเตเดียมต่างหาทางที่จะออกไป แต่ความเป็นไปได้แทบจะเป็นศูนย์







"เราต้องไปช่วยพวกพี่ๆเค้า" เฟรินพูด ก่อนจะกระโดดลงจากที่นั่งไปอย่างรวดเร็ว ตามติดไปด้วยพวกเพื่อนๆที่เหลือของพวกเขา จนคาโลต้องส่ายหน้ากับการกระทำของเด็กสาว







ขณะที่คนที่เหลือบนสเตเดียมพยายามหาทางออกไป แต่พวกเขากลับพยายามเข้าไปข้างใน ซึ่งถูกม่านพลังกั้นไว้ไม่ให้เข้าไปได้







"เข้าไม่ได้! ทำยังไงดี" เฟรินพูดอย่างร้อนใจ ไวเท่าความคิด คาโลร่ายมนต์ในทันที พร้อมกับม่านพลังนั้นที่สลายหายไป







"เป็นไปได้ยังไงนะ" แองเจิลกล่าวอย่างเหลือเชื่อ เพื่อนพ้องของพอลนับ 10 ต่างวิ่งกันเข้ามาช่วยอย่างพร้อมเพรียง







"เอาสิ พวกเราพร้อมสู้อยู่แล้ว" อเล็กซ์บอก แล้วกดเรียกไม้ปิงปองออกมา ซึ่งไม่ต่างจากเพื่อนๆทุกคนที่เรียกอาวุธของตนออกมาเหมือนกัน







"หึ ยังไงก็ทำอะไรพวกเราอยู่แล้ว อยากทำอะไรก็เชิญ" ริชาร์ดพูดเยาะ เด็กๆต่างพากันปล่อยพลังของตนออกไป แต่ก็แทบไม่มีความหมาย เมื่อมีม่านพลังบางอย่างเข้ากั้นเอาไว้







"หนอย ให้ตายสิ ทำอะไรไม่ได้เลย" โทนี่พูดอย่างเหน็ดเหนื่อย เฟรินที่ได้แต่ยืนดู ก็เรียกดาบผ่าปฐพีขึ้นมาคู่กาย







"เฟริน" คาโลเอ่ยปราม แต่เด็กสาวหาฟังแต่อย่างใดไม่ จับดาบคู่กายของตนวิ่งไป และฟาดมันลงเต็มๆม่านพลังของริชาร์ดและแองเจิล







"หึหึ คิดหรอว่าจะทำอะไรเราได้" แต่ทันทีที่พูดจบ ม่านหลังอันทรงพลังนั้นก็ค่อยๆร้าวขึ้น ร้าวขึ้น และแตกออกเป็นเสี่ยงๆ!







"นั่นมันอะไรกันนะ" พวกเพื่อนๆต่างพูดออกมาอย่างตกใจ แต่ก่อนที่เฟรินจะได้จู่โจมอีกครั้ง ริชาร์ดและแองเจิลต่างช่วยกันใช้พลังจิตกระแทกคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับแผนการของตนออกไป เหลือเพียงพอลเท่านั้น







"เอาละเจ้าชาย ตอนนี้ก็มีเพียงพวกเรา" ริชาร์ดกล่าว แต่พอลก็ไม่ยอมให้เสียโอกาส พุ่งเข้าโจมตีริชาร์ดในทันที







"จุ๊จุ๊ ไม่เอาน่า มันไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมาหรอก" ริชาร์ดกล่าว โนอาร์ เฟริส และคีตาร์ที่ได้สติหลังจากถูกกระแทกไปชนกับผนัง ก็ลุกขึ้น เตรียมเข้าไปต่อสู้







"ท่านพี่…" คาโลร้องเรียก พยายามยันตัวเองลุกแต่แทบไม่เป็นผล คีตาร์หันมามองตามต้นเสียง ก่อนพูดเบาๆ







"นายก็มีหน้าที่ของนาย คาโล พี่เชื่อว่านายต้องทำมันได้เป็นอย่างดี ส่วนพี่…ขอเฝ้ามองความสำเร็จของนายก็พอแล้ว"







เป็นคำพูดที่คนอื่นแปลความหมายไม่ออก แต่คาโลกลับเบิกตากว้างกับประโยคที่ได้รับฟัง แต่ไม่ทันที่จะได้กล่าวอะไร คีตาร์ก็ออกไปช่วยพอลพร้อมกับโนอาร์และเฟริส







ตุ๊บ!







แองเจิลเตะเข้าเต็มๆท้องของพอลอย่างไม่ปราณี เด็กหนุ่มล้มลงไปนอนกุมท้องอยู่กับพื้น ริชาร์ดทำท่าจะเดินไปใกล้ แต่ก็ต้องหยุด







"พอแค่นั้นแหละ อย่าแตะต้องตัวเขาไปมากกว่านี้" โนอาร์พูด







"เสียใจ เพราะฉันคงทำตามที่นายขอไม่ได้ นอกจากว่า…ฉันจะตาย" ยังไม่ทันคาดคำ โนอาร์และริชาร์ดก็พุ่งตัวเข้าปะทะกันในทันที ก่อนหายไปจากมิตินี้







เฟริสตั้งท่าเตรียมสู้เมื่อแองเจิลเบือนหน้าหันมาที่เขา แล้วยิ้มที่มุมปากน้อยๆ







"ดูใจที่ได้สู้กับคนที่มีความสามารถอย่างคุณครับ" จบคำพูด ทั้งสองก็หายไปจากลานประลองทันที ไม่มีใครทราบว่าทั้งสองหายไปไหน แต่คงไม่มีใครสนใจแล้ว







คีตาร์วิ่งตรงเข้าไปดูอาการพอล ที่บัดนี้ยังนอนกุมท้องของตนอยู่







"เป็นอะไรมากรึป่าว" เธอถาม พอลค่อยๆยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก อับดุลและมาลาไจน์โผล่ขึ้นมาทันทีที่ได้รับข่าว







"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าชาย" มาลาไจน์ถาม ก่อนค่อยๆพยุงพอลออกไปจากสนามประลอง อับดุลมองซ้ายมองขวาราวกับจะหาอะไรบางอย่างหรือใครซักคน







"โนอาร์กับเฟริสละ?" อับดุลเอ่ยถาม







"สู้อยู่กับริชาร์ดกับแองเจิลค่ะ ยังไม่รู้เลยว่าหายไปไหน" คีตาร์บอกอย่างไม่สบายใจเท่าไหร่นัก







"เราน่ะ กลับไปพักก่อนเถอะ คาเลนรู้เข้าจะไม่สบายใจ" อับดุลพูดอย่างเป็นห่วง อย่างที่ลุงคนหนึ่งจะสามารถมอบให้กับหลานสาวได้







"ขอบคุณสำหรับความหวังดีค่ะ ท่านลุง แต่หลานคงทำตามคำสั่งไม่ได้" ยังไม่ทันขาดคำ เด็กสาวก็หายไปต่อหน้าต่อตาเขา







"หันรั้นเหมือนพ่อไม่มีผิด" อับดุลพูด ก่อนตามไปดูอาการพอล













***************************************************************





////ใกล้จบ...แล้วมันจะจบไปพร้อมกับใครบางคนรึปล่าวนะ///
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น