[[ไวท์โรด-บารามอส]]

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10 เป็น หรือ ตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 49

ตอนที่  10 เป็น หรือ ตาย




 เช้าวันรุ่งขึ้น




 แสงอาทิตย์ส่องลงมายังใบหน้าของเด็กหนุ่มผมขาวผู้ที่นอนหลับอยู่บนเก้าอี้ ทำให้เขาต้องค่อยๆลืมตาขึ้นมา และเมื่อมองไปยังเพื่อนสาวที่นอนหลับอยู่ตอนนี้ ก็สร้างความประหลาดใจให้เขาได้อย่างมาก




 ใบหน้าที่เคยขาดซีดราวกับหน้ากระดาษ บัดนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ริมฝีปากกลับมาเป็นสีแดงเหมือนเดิมแล้ว ร่างกายที่เคยร้อนราวเปลวไฟ ตอนนี้เย็นขึ้นจนเกือบจะเป็นปกติแล้ว 




 แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เรียกให้เด็กหนุ่มรีบหันกลับไป และไปเปิดประตู ให้เจ้าชายหนุ่มรูปงาม คาโล วาเนบลี




 "อาการท่านพี่เป็นอย่างไรบ้าง" เป็นคำถามสั้นๆแต่ได้ใจความของเจ้าชายน้ำแข็งรูปหล่อ ที่มักจะทำให้เขานึกถึงตัวเองในอดีตเหลือเกิน 




 "ท่านดูเองจะดีกว่า อาการของคีตาร์ตอนนี้ดีขึ้นมาก" โนอาร์พูด แล้วปล่อยให้เจ้าชายผมเงินเดินไปที่เตียง แล้วนั่งเก้าอี้ที่เขาเคยนั่ง เพื่อดูอาการของพี่สาว




 "อาการดีขึ้นมากกว่าที่คาดไว้" คาโลพูดพึมพำกับตัวเอง แล้วปัดผมสีทองที่ปิดหน้าของพี่สาวของตน โนอาร์ฟังที่เจ้าชายแห่งคาโนวาลพูดแล้วเกิดสงสัยขึ้นมาในทันที




 "มากกว่าที่คาดไว้?" สีหน้าของเขาบอกความไม่เข้าใจอย่างยิ่ง แล้วเจ้าชายหนุ่มจึงหันมาตอบ




 "นึกไม่ถึงว่าคนอย่างโนอาร์ โพรวิส จะนึกเรื่องนี้ไม่ถึง" คาโลกล่าวเสียงเรียบ "ลืมไปแล้วหรือ โนอาร์ ว่าท่านก็เป็นปีศาจคนหนึ่งเหมือนกัน" คำตอบเพียงแค่นี้ กลับสร้างความตกตะลึงกับคนที่ไม่เคยเกิดได้ง่ายๆ เขาลืมเรื่องนี้ไป เขาลืมนึกไปได้อย่างไร




"น้ำตาของปีศาจผู้ห่วงใย ไม่จำเป็นต้องเป็นปีศาจ แห่ง เดมอส เพราะในตำราไม่ได้ระบุไว้ เอวิเดสไม่ได้ห่วงใยท่านพี่เลย ยาจึงไม่เกิดผล แต่ท่านก็ลืมนึกไปว่าท่านก็เป็นปีศาจคนหนึ่งเหมือนกัน พวกเราจึงต้องวางแผน เพื่อที่จะได้น้ำตาของปีศาจผู้ห่วงใย" คาโลพูด แล้วมองหน้าโนอาร์ ที่ตอนนี้กำลังอยู่ในอาการตะลึงที่ยังไม่หาย




"และในระหว่างที่ยังไม่ได้รับการรักษา ก็อาจจะมีโรคแทรกซ้อนได้ อย่างที่ท่านพี่เป็น"




"แล้วตอนนี้เธอจำอะไรได้บ้างหรือยัง" โนอาร์ถาม




"เรื่องนี้ก็ยังไม่รู้ ต้องรอให้ท่านพี่ฟื้นเท่านั้น" คาโลบอก ก่อนจะเดินไปพูดใกล้ๆโนอาร์  "ดูแลพี่สาวชั้นให้ดีๆละ" แล้วเจ้าชายรูปงามก็เดินจากไป




"อะไรกัน คนพวกนี้ มาพูดแล้วก็ไป" โนอาร์บ่น ( เหอะๆ -*- ) แล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิม แล้วพูดกับเพื่อนสาวของตนที่ตอนนี้ยังนอนไม่ได้สติอยู่




"ขอให้เธอฟื้นทันนะ จะได้ไปเป็นกำลังใจให้ฉันแข่งวันพรุ่งนี้" โนอาร์พูดเบาๆ ก่อนนะเดินออกไปหาอะไรกินข้างล่าง








"อีกนานไหมกว่าจะฟื้น" เสียงของราชินีแห่งคาโนวาลถาม




"คงอีกไม่นานหรอก กระหม่อม" หมอเทวดาตอบ




"น้ำ~~หิวน้ำ" เสียงครางเบาๆของเด็กสาวที่นอนซมอยู่บนเตียงดังขึ้น ทำให้ทุกคนที่รายล้อมอยู่ถึงกับชะงัก เพราะบัดนี้เจ้าหญิงแห่งคาโนวาลฟื้นแล้ว




"คีตาร์ นี่จ๊ะ" คาเลนส่งแก้วน้ำที่มีน้ำอยู่ครึ่งแก้วให้ลูกสาวดื่ม




"ขอบคุณค่ะ ท่านแม่" เธอตอบก่อนจะดื่มน้ำ ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน เนื่องจากตอนนี้เธอเรียกคาเลน ว่าแม่ตามเดิมแล้ว




"คีตาร์ ลูกกลับเป็นปกติแล้วหรือ" คิงบาโรถาม แล้วเดินมานั่งลงบนเตียงของลูกสาว




"ปกติ ท่านพ่อพูดเรื่องอะไรหรือเพคะ" เท่านั้นแหละ ราชินีแห่งคาโนวาลถึงกับน้ำตาไหลพราก คว้าตัวลูกสาวคนเดียวมากอดไว้




"เธอโดนพิษของต้นบูโลเทียนะ เลยทำให้ความจำเสื่อมไปพักหนึ่ง" ลอเรนซ์ตอบ เขาเองก็ดีใจไม่น้อยที่เธอกลับมาเป็นปกติแล้ว




"หายเป็นปกติซักทีนะฮะ พี่คีตาร์" เฟรินที่ยืนอยู่ข้างๆคาโลพูด เด็กสาวผมทองจึงส่งยิ้มกลับไปให้ เธอกวดตามองไปรอบๆห้อง เพื่อที่จะหาคนคนหนึ่งที่เธออยากจะเจอ แต่เขาคนนั้นก็ไม่ได้อยู่ในห้อง




"หาใครอยู่เหรอ" ซามิตี้ถาม เพราะเห็นเพื่อนสาวมองหาอยู่นานแล้ว "ถ้าเธอหาโนอาร์ละก็ เขากลับไปแล้วละ" ซามิตี้บอก




"กลับไปแล้วเหรอ" คีตาร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเศร้า จนคนในห้องสัมผัสได้




"ใช่ เค้าบอกว่าพรุ่งนี้มีแข่ง เลยต้องรีบไปเตรียมตัวนะ เค้าฝากบอกด้วยนะ ว่ารีบๆไปดูเค้าแข่งด้วยละ" ซามิตี้พูดตอบ




"การประลองนะเหรอ วันพรุ่งนี้ใช่ไหม" คีตาร์ถามต่อ ซามิตี้จึงพยักหน้า "เดี๋ยวเย็นนี้กลับกันเลยนะ"




"ลูกจะกลับแล้วเหรอ คีตาร์ ยังไม่หายดีเลยนะ" คาเลนพูดด้วยความเป็นห่วง แล้วปาดน้ำตาทิ้ง




"ใช่พะยะค่ะ องค์หญิงทรงยังไม่หายดีนัก จะรีบไปเกรงว่าจะทำให้ทรุดหนักลงอีก" หมอโอเดลบอก




"ไม่เป็นไรหรอก ชั้นโตแล้ว ดูแลตัวเองได้" คีตาร์ตอบ




"ถ้าเช่นนั้นพ่อก็จะไม่ห้ามเจ้า คีตาร์ แต่เจ้าต้องดูแลตัวเองให้มากๆนะ" กษตริย์แห่งคาโนวาลพูด




"เพคะ ท่านพ่อ" เธอตอบรับ แล้วทุกคนก็เดินออกไปจากห้อง แต่ว่าเธอก็ขอให้คาโลอยู่เป็นเพื่อนเธอก่อน




"พี่เป็นนานกี่วัน" คีตาร์ถาม คาโลจึงเดินมานั่งที่เก้าอี้แล้วตอบ




"สองวันเต็ม" เด็กหนุ่มตอบเรียบ ซึ่งคงจะไม่แปลกถ้าจะรู้ว่าสองคนนี้เป็นพี่น้องกัน เพราะจากการพูดจานั้น เลียนแบบมาทุกอย่าง




"แค่โดนพิษของต้นไม้แค่นี้เนี่ยนะ" เธอถามอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ และดูเหมือนว่า การที่เธอพูดคุยกับคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อแม่ของเธอนั้น กลับมาเย็นชาอีกครั้ง ไม่เว้นแม้แต่น้องชายคนเดียว




"ท่านพี่ดูถูกพิษของต้นบูโลเทียจนเกินไป" คาโลกล่าว




"มันก็จริงนะ แล้วพี่หายได้ยังไงละเนี่ย" เธอถาม แล้วลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง




"น้ำจากน้ำตกวิเศษจากสโนว์แลนด์ ลูกโอ๊กจากต้นโอ๊กโบราณที่เก่าแก่ที่สุด กลีบดอกลิลลี่สีแดง และ น้ำตาแห่งปีศาจผู้ห่วงใย" คาโลตอบ




"น้ำตาปีศาจผู้ห่วงใย เอ ไม่คุ้นเลย ไปหามาจากไหนละเนี่ย" คีตาร์พูด




"ไม่ใกล้ไม่ไกล ก็เพื่อนของท่านพี่นั่นแหละ" คาโลตอบ "โนอาร์ โพรวิส ถึงร่างกายและจิตใจจะไม่ได้เป็นปีศาจที่แท้จริง แต่ก็ถือว่าเป็นปีศาจในโลกอาร์กาเซียเหมือนกัน"




"เหรอ พี่คงต้องไปแล้ว เพราะพรุ่งนี้โนอาร์มีแข่งด้วย คงต้องรีบหน่อย" เธอพูด แล้วรีบลุกขึ้นจากเตียง แต่แล้วก็ต้องลงไปนั่งที่เตียง เพราะความหน้ามืด โดยมีคาโลคอยช่วย




"ท่านนอนไปหลายวัน จะลุกจะนั่งต้องระวังให้มาก เพราะจะทำให้หน้ามืดได้" เจ้าชายหนุ่มพูดด้วยความเป็นห่วง ซึ่งหาได้จากคนคนนี้ได้ยากเหลือเกิน




"ขอบใจมากนะ" คีตาร์พูด แล้วยิ้มให้น้องชาย ซึ่งรอยยิ้มของเธอนั้น ไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆเหมือนกัน ยิ่งรอยยิ้มที่ให้กลับผู้ชายนั้น แทบจะไม่มีเลย แต่ถ้าสำหรับน้องชายคนนี้ เธอจะยกให้ด้วยความเต็มใจ




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น