ขอผ่านเลยไม่ได้หรอ? (fic​ hxh)​ [Yaoi​]​

ตอนที่ 5 : ตอนที่5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    8 ก.ย. 62

ตอนที่​5










ตุบ!!

"5555หนุ่มน้อยอยากให้เข้าไปแบบเดี่ยว...หรือว่ากลุ่มล่ะ" ผู้ชายคนเดิมพูดอีกครั้ง​ ก่อนจะเลียริมฝีปากของตัวเองด้วยความหื่นกระหาย(?)

"นั่นสิๆ​ ถ้าอย่างงั้น...เข้ามาให้หมด:)" ผมเดินเข้ามาในสนามพร้อมกับกวักมือเรียกพวกเขาด้วยความท้าทาย

"หึหึ​ หลังจากนี้คงหายอวดดีล่ะนะ" เมื่อพูดจบพวกเขาก็เดินเข้ามาในสนามทั้งหมด

"เข้ามา"

#ไรท์

พรึบ!!

หนึ่งใน 5​ คนนั้นหายตัวไปพร้อมกับโผล่มาด้านหลังของฮารุ เขาชักดาบที่เหน็บเอาไว้อยู่ข้างตัวก่อนจะฟาดฟันลงมา​ ฮารุหลบไปด้านข้างก่อนจะเตะเข้าที่ก้านคอของอีกฝ่าย​ น่าเสียดายที่อีกฝ่ายกันได้แต่ก็เปิดช่องว่างเอาไว้เยอะ​ ทำให้ฮารุถีบอีกฝ่ายตรงสีข้างไปทางเหวลึกที่อยู่รอบๆ​ สนามตกลงไปพร้อมกับดสียงอันโหยหวน

"เสร็จไ---" ยังไม่ทันที่ฮารุจะพูดจบ​ หญิงสาวรูปร่างผอมบางก็เข้าประชิดตัวพร้อมกับพัดด้ามจิ้ว​ ที่ปลายของพัดมีใบมีดติดอยู่ด้วย​ มันเหมือนจะสวยงาม​ แต่ก็เต็มไปด้วยความอันตราย

เธอพุ่งมาหมายจะแทงตรงจุดตายของฮารุ​ แต่ก็ผิดคลาด​ เพราะฮารุหลบการโจมตีได้โดยการจับไหล่ของเธอ​ พร้อมกับกดแล้วกระโดดไปทางด้านหลังก่อนจะถีบเธอให้ล่วงลงเหวไปอีกคน

"ผมยังพูดไม่จบเลย​ อย่าแทรกสิ" ฮารุปัดฝุ่นตามตัวก่อนจะยืนเท้าเอวแล้วยิ้มมุมปาก

"เหลืออีก​ 3​ คนสินะ.....งั้นผมของเปิดบ้างล่ะ" ฮารุพูดจบก่อนจะพุ่งไปหาพวกมันอีก​ 3​ คนที่ยืนอยู่

3​ คนนั้นมีท่าทางที่ตื่นตระหนก​อยู่นิดหน่อย​ แต่พวกเขาก็ยังมีสติพอตั้งการ์ด​เพื่อป้องกันตัว​ ฮารุเห็นดังนั้นจึงหายไปอยู่บนคอของชายกล้ามโต​ ล็อคคอของอีกฝ่าย​ ก่อนจะเอนหลังเพื่อให้ชายกล้ามโตเสียหลัก​ เมื่อเสียหลักแล้วเขาจึงใช้แขนตัวเองยันพื้นเอาไว้ก่อนจะเหวี่ยงร่างของชายคนนั้นไปทางเหว

"แก!!!" คู่แฝดชายหญิงหัวดำขาวตะโกนดังลั่นก่อนจะชักปืนออกมาคนละกระบอกพร้อมกับรัวยิงมาทางฮารุ

"ขี้โกงกันจังเลยนะ​ มีอาวุธ​ครบไม้ครบมือแบบนี้" ฮารุใช้พลังของตัวเองในการป้องกันลูกกระสุนพวกนั้น

กิ๊ก​ กิ๊ก

"!!" เสียงที่บ่งบอกได้ว่าตอนนี้ลูกปืนทั้ง​ 2​ กระบอกได้หมดลงแล้วดังขึ้น​ ฝาแฝดทั้ง​ 2​ ต่างพากันลนลานขึ้นมาทันตาเห็น

เคว้ง!

ฮารุปัดลูกกระสุนที่หยุดอยู่กลางอากาศลงกับพื้นจนเกิดเสียง​ ก่อนจะค่อยๆ​ เดินเข้าไปหาทั้งคู่ที่สติกำลังจะแตกกระเจิง​ ทั้งคู่ที่เห็นฮารุเดินเข้ามาใกล้​จึงเดินถอยหลังจนตอนนี้พวกเขาจนมุม​แล้ว​ เพราะตอนนี้ข้างหลังเป็นเหวลึกที่เพื่อนร่วมทีมอีก​ 3​ คนเพิ่งจะตกลงไป

"ย...ยอมแพ้ๆ" คนเป็นพี่ชายพูดขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นทั้ง​ 2​ ข้าง​ ก่อนจะหันไปมองน้องสาวของตน

"...พวกเรายอมแล้ว" น้องสาวก็พูดขึ้นตาม​ ทั้งคู่นั่งลงคุกเข่าอย่างยอมจำนน

"อา​ ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก" ฮารุพูดกับทั้ง​ 2​ คนก่อนจะเดินไปที่ทางเดินที่ปรากฏ​ขึ้นมาหลังจากได้รับชัยชนะ​มา







#ฮารุ

"ต้องเดินอีกนานมั้ยเนี่ย ขี้เกียจแล้วนะ" ผมบ่นไปเดิน​ไป​ด้วยความขี้เกียจ​ เหนื่อล้า​ เบื่อ​ และง่วงนอน(หลายอารมณ์​จัง)

"อ๊ะ! เจอประตูแล้ว" ผมวิ่งไปทางประตูพร้อมกับถีบมันเข้าไป(ขี้เกียจใช้มือ)

ปึง!!

ควันและฝุ่นฟุ้งกระจาย​ไปรอบๆ​ ชั่วขณะหนึ่งก่อนจะค่อยๆ​ จางลงพร้อมกับปรากฏ​ร่างของใครบางคนที่อยู่ในระยะประชิด

"!!!" ผมสะดุ้งตกใจเหมือนอย่างที่เคยเป็น ก็ต้องเป็นอย่างงั้นอยู่แล้วปะ​ เล่นมายืนหน้าสลอนอยู่ใกล้ๆ​ เลยนี่ ให้ตายเถอะ

"ก็ยังคงขี้ตกใจอยู่ดีสินะ" โซจังพูดหยอกเหมือนอย่างเคย​ และแน่นอน...

"กิ๊ก​ กิ๊ก" ว่าตองมีเสียงต่อท้ายของกีตาราเคิ้ลด้วยเช่นกัน

"โอเค​ จะเอาชื่อไหนก็ได้​ แล้วแต่พวกคุณจะเรียกเลยครับ" ผมถอมหายใจออมาอย่างเบื่อหน่าย​ ก่อนจะเดินไปหามุมนั่ง​ ในความคิดทีคิดเอาไว้ก็คือ​ เหนื่อยจนอยากจะหลับให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย







"ยะฮู้!!" เสียงของเด็กผมสีเขียวแก่ดังขึ้น​ ซึ่งมันทำให้ผมตื่นขึ้นมาด้วยงงงวย​ ก่อนที่เสียงของนาฬิกาจะดัง​ และมันบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้เวลาได้หมดลงแล้ว

ครืด!

ประตูค่อยๆ​ เปิดออก​ ทำให้แสงสว่างด้วยนอกที่ไม่ได้เห็นเป็นเวลา​ 72 ชั่วโมงลอดผ่านเข้ามา​ ผมหรี่ตาลงเล็กน้อยเนื่องจากเพิ่งตื่น​ และแสงสว่างจ้าที่แยงตา

"ฮึบ!!" ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน...ถึงจะนอนแบบนั่งน่ะนะ

"เอาล่ะทุกคน​ ยินดีด้วยนะที่สอบผ่านมาได้​ ฉันเป็นผู้คุมสอยรอบที่​ 3 เอง" ผู้ชายสวมแว่นที่บอกว่าเป็นผู้คุมสอบพูดขึ้นก่อนจะพูดต่อว่าพวกเราควรไปไหนต่อจากนี้

"ก่อนอื่นฉันอยากให้พวกนายจับฉลากกัน" เขาพูดก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ย์

"จับฉลากอะไรกัน" และแน่นอนว่าเกือบทุกคนที่คิดแบบนี้​ มันมีทั้งคนคิดอยู่ในใจและพูดออกมาตามความคิดนั่นแหละ

"แยกผู้ล่า...กับผู้ถูกล่ายังไงล่ะ​ ในกล่องนี้จะมีการ์ดหมายเลขอยู่ทั้งหมด​ 25​ ใบ​ โดยเป็นเลขของผู้เข้าสอบที่เหลือ...ทุกคนเลย" ผมที่ได้ยินเขาอธิบายก็เริ่มเข้าใจความหมายของมันทันที​ จึงเก็บป้ายหมายเลขของตัวเองลงกระเป๋าโดยไม่ให้ใครจับสังเกตได้

แต่มีหรือ...ที่จะรอดพ้นจากสายตาของใครคนใดคนหนึ่ง​ ที่จ้องมองผมอยู่ตลอดเวลาแบบนี้

"งั้นก็เริ่มจากคนที่ออกมาคนแรกเป็นคนจับคนที่หนึ่งเลย" เขาพูดก่อนผายมือไปทางกล่องที่มีหมายเลขอยู่ทั้งหมด​ 25​ ใบ​ ลุ้นเหมือนกันนะเนี่ย​ ว่าใครจะได้เลขไหน

โซจังเดินออกไปด้านหน้าคนแรกพร้อมกับเสียงซุบซิบนินทา​ ก่อนจะต่อด้วยกีตาราเคิ้ล และต่อจากกีตาราเคิ้ลก็เป็นผมเอง

ผมเดินออกไปด้านหน้าก่อนจะหยุดมองกล่องเล็กน้อย​ เมื่อทำใจได้แล้วก็ยื่นมือล้วงลงไปในกล่องใบนั้นอย่างตื่นเต้น​ ก็แหม~ จะได้ใครก็ไม่รู้​ มันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาอยู่แล้วไม่ใช่หรอครับ

เมื่อจับกันครบทุกคนแล้ว​ ผู้คุมสอบก็พูดต่อทันที

"ลองลอกสติ๊กเกอร์​ดูสิ" เมื่อจบคำพูดผมก็ค่อยๆ​ ลอกสติ๊กเกอร์​ออกอย่างช้าๆ​ และแล้วตัวเลขก็ปรากฏ​ขึ้นมาให้เห็นแก่สายตาของผม

"หึ...นั่นคือเป้าหมายของพวกคุณ" เขาพูดอีกรอบ​ มันทำให้ทุกคนที่ยังสงสัยอยู่คลายความสงสัยทิ้งออกไปทันที​ และแน่นอนว่าผู้คุมสอบย่อมต้องบอกกติกา

"ชิงป้ายหมายเลขของอีกฝ่ายมาให้ได้ก็พอ แน่นอนว่าจะวิธีไหนก็ได้​ ป้ายที่พวกเธอต้องชิงมามีค่าเท่ากับ​ 3 แต้ม​ ป้ายของตัวเธอก็ค่าเท่ากับ​ 3 แต้มเช่นกัน​ นอกเหนือจากนั้นมีค่าแค่​แต้มเดียว" เขาเว้นช่วงไว้แปปนึงก่อนจะพูดต่อ

"โดยแต้มที่พวกเธอต้องมีคือ​ 6 แต้ม​ นั่นล่ะคือเงื่อนไขในการสอบผ่านรอบที่​ 4 ล่ะ"










----------
อ่าวล่ะ​ สวัสดีรีดเดอร์ที่น่ารักทุกๆ​ คนด้วย​ ขอโทษที่ไรท์ห่างหายไปนานเลย​ จะบอกว่าช่วงนี้เป็นช่วงของปลายเทอมและที่โรงเรียนของไรท์จะมีการแข่งกีฬาสีในอีกสิ้นเดือนนี้​ เพื่อไม่ให้นิยายมันร้างจนเกินไป​ ไรท์เลยมาลงตอนต่อให้ค่ะ​ ชอบก็เม้นท์​เป็นกำลังให้กันด้วยนะคะ​ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ​ บัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #10 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 10:20
    รอออออออ
    #10
    1
    • #10-1 Keawza2004 (@Keawza2004) (จากตอนที่ 5)
      8 กันยายน 2562 / 10:21
      ขอบคุณที่รอนะคะ
      #10-1