DESTINY [ ป๋อจ้าน / อี้จ้าน ] mpreg

ตอนที่ 9 : I wanna be with you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,006 ครั้ง
    3 ต.ค. 62





 

ไม่ถูกใจ..

 

หวังอี้ป๋อไม่ถูกใจสถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้เลยสักนิด ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงเก้าอี้หัวมุมโต๊ะอาหารตัวยาวในตอนเช้า โดยมีคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ฟากตรงข้ามกำลังกินไส้กรอกกับขนมปังในจานอย่างเอร็ดอร่อยโดยที่ไม่สนใจเขาแม้แต่นิดเดียว ตั้งแต่ที่เมื่อคืนก่อนเจ้าตัวบอกว่าเหม็นกลิ่นกันนี่มันก็ผ่านมาสองวันแล้วในการที่ต้องมานั่งกินอาหารเช้าด้วยระยะที่ไกลกันแบบนี้

 

หรือจริงๆแล้ว.. เซียวจ้านกำลังแกล้งเขากันแน่

 

ดวงตาคมมองทุกอิริยาบถของคนที่กำลังอ้อนขออาหารเช้าจานที่สามจากแม่บ้านที่เดินเข้ามาแล้วส่งยิ้มเอ็นดูเซียวจ้าน เจ้าตัวดูกินเก่งจนชายหนุ่มแปลกใจว่าทำไมกินเยอะขนาดนี้ถึงยังดูไม่อ้วน แต่กลับกันเวลาจับอีกฝ่ายกลับนุ่มนิ่มไปทั้งตัวจนคืนนั้นหวังอี้ป๋อเผลอบีบเข้าแรงๆจนเป็นรอยเพราะมันเขี้ยวล้วนๆ

 

 

“ ค่อยๆกิน มันเลอะ ”

 

“ ฮึ.. ”

 

“ เซียวจ้าน ”

 

“ อะไรของคุณ เซ้าซี้อยู่นั่นแหละ ” ดวงตากลมเรียวตวัดมองคนที่มองมาทางตัวเองแล้วบ่นนั่นบ่นนี่เหมือนคนแก่ๆ เซียวจ้านพ่นลมทางจมูกเชิดรั้นออกมาอย่างขัดใจ คนตรงหน้ากักตัวเขาไว้แบบนี้มาสองวันแล้วแถมไม่ยอมให้เขาคลาดสายตาไปไหนแม้แต่วิเดียว สงสัยจริงๆเลยว่าอีกฝ่ายไม่มีงานมีการทำหรือไงกัน  แต่เขามี !

 

“ มันเลอะ ”

 

คนที่เคี้ยวอาหารจนแก้มตุ่ยแล้วกลืนส่งเสียงจิ๊ปากออกมาดังๆแกมประชด ตรงมุมปากกระจับเลอะซอสมะเขือเทศจนดูเหมือนเด็กกินเลอะเทอะไม่วายยังทำหน้าเป็นจอมเหวี่ยงแต่เช้าทว่าคนมองไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่นั่งดู

 

“ แล้วยังไง ? นี่หน้าผม ”

 

“ ฉันเอื้อมมือไปเช็ดให้ไม่ถึงหรอกนะ.. ไกลขนาดนั้น ”

 

“ คะ.. ใครเขาจะอยากให้คุณมาเช็ดให้กัน ! เซียวจ้านที่กำลังหั่นขนมปังเข้าปากทำสีหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะเสมองไปทางอื่นเพราะทนสายตานิ่งๆแต่แฝงประกายวิบวับนั่นไม่ได้ ริมฝีปากกระจับบางขมุบขมิบแบบที่คนฟังจับใจความไม่ออกแต่ก็รู้ว่ากำลังต่อว่าหวังอี้ป๋ออยู่ชัดๆ ทว่าคนตัวโตกว่าที่เป็นเจ้าทุกข์ก็ไม่ได้ว่าอะไรอีกเช่นเคย..

 

จะว่าอะไรได้.. ในเมื่อตามใจทุกอย่างอยู่แล้ว

 

“ วันนี้ไม่ได้ใส่น้ำหอม ”

 

“ แล้วคุณมาบอกทำไม ”

 

“ ยังเหม็นกันอยู่อีกหรอ ”น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยถามคนตรงข้ามฟากอย่างจริงจัง หวังอี้ป๋อไปนอนคิดมาทั้งคืนก็ได้ข้อสรุปว่าที่จริงอีกฝ่ายอาจจะแพ้กลิ่นน้ำหอมของเขา เขาจึงให้แม่บ้านโละน้ำหอมที่มีอยู่เอาทิ้งไปให้หมดซึ่งในตอนนี้บนตัวก็มีแค่กลิ่นของโคโลนอ่อนๆเท่านั้นแล้ว ถ้ายังเหม็นอีก.. ก็คงจะต้องให้แม่บ้านเอาโคโลนไปทิ้งอีกรอบ

 

“ ... ”

 

เซียวจ้านนิ่งไปสักพักกับคำถาม.. มันประหลาดที่แค่เฉียดอีกฝ่ายก็ดูเหมือนอยากจะขย้อนของที่กินออกมาทุกทีอย่างไม่มีสาเหตุ แถมเห็นหน้าอีกฝ่ายแล้วก็ยังรู้สึกหงุดหงิดรำคาญอย่างบอกไม่ถูก ถามว่าตอนนี้ยังเหม็นอยู่หรือเปล่า..

 

“ เหม็น ”


 

“ ทำยังไง.. 


 

“ ทำ..?  ทำอะไร “ คนตัวเล็กทวนคำพูดของอีกฝ่ายก็ได้แต่ขมวดคิ้ว เข้าใจว่าคนตรงหน้าหมายถึงทำยังไงตัวเขาถึงจะหายอาเจียนกับกลิ่นก็กำลังจะซึ้งใจเป็นครั้งแรก แต่ทว่าพอน้ำเสียงนิ่งๆนั่นต่อประโยคออกมาอีกครั้งก็ทำเอาเซียวจ้านแทบปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที


 

 

“ ทำยังไงถึงจะได้กอดเมีย ”

 

ชีวิตนี้ผู้ชายคนนี้คิดถึงแต่เรื่องแบบนี้หรือไง !!

 

               เซียวจ้านหลับลงตาพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ขว้างมีดหั่นขนมปังใส่หัวคนที่นั่งทำหน้านิ่งๆพร้อมกับพูดเรื่องแบบนั้นได้อย่างไม่รู้สึกกระดากปาก เขาล่ะเหลือเชื่อเลยจริงๆ

 

               “ จะปล่อยผมไปได้หรือยัง ผมมีงานต้องทำนะคุณ ” แต่ในที่สุดคนตัวเล็กก็เลือกที่จะพูดเรื่องที่มันสำคัญกว่าออกมาแล้วปัดเรื่องที่โมโหก่อนหน้าทิ้งไปก่อน เพราะเขาหยุดงานมาสองวันแล้วแถมโทรศัพท์ก็ดันเบอร์หายไปหมดเหลือแค่เบอร์โทรของม๊ากับเตี่ย แล้วก็มีชื่อใหม่โผล่ขึ้นมาอีกหนึ่งชื่อที่เมมไว้ว่าhoney ซึ่งเขามั่นใจเหลือเกินว่ามันเป็นเบอร์โทรศัพท์ของผู้ชายที่นั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะอาหาร

 

               เรื่องนี้ก็อีก.. เขายังไม่ได้สะสางเลย..

 

              

“ ไม่มี ”

 

“ ... ” ใบหน้าหวานหันขวับมองคนที่ตอบด้วยท่าทีสบายๆ ก็เริ่มรู้สึกแปลกๆเพราะสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายจริงจังในน้ำเสียงอย่างบอกไม่ถูก

 

“ พูดอะไรของคุณ.. ”

 

“ ให้ออกแล้ว ”

 

“ ห้ะ? นี่คุณอย่ามาพูดอะไรเพ้อเจ้อได้มั้ย  คุณจะให้ผมออกได้ยังงะ.. “ 

 

 

ฉัน หวัง อี้ป๋อ

 

 

               “ ... ”

 

 

               “ ตำแหน่งนี้พอจะให้ออกได้ไหม ”

 

 

มีดและส้อมที่ใช้ตัดขนมปังหล่นลงกระทบจานกระเบื้องทันที ดวงตากลมเรียวเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินจากคนตรงหน้า เขาไม่ได้ตกใจที่อีกฝ่ายเป็นใครมาจากไหน แต่เขาตกใจที่อีกฝ่ายมาไล่กันออกง่ายๆแบบนี้ได้ยังไง เขาตั้งใจทำงานไม่ได้หวังแค่เงินอย่างเดียวเพราะว่ามันเป็นความฝัน เป็นสิ่งที่ชอบ แต่ผู้ชายคนนี้กลับมองไม่เห็นคุณค่าความตั้งใจของเขาเลย ไม่เลย..

 

“ คุณ.. ทำแบบนี้ทำไม..”

 

 

“ ไม่อยากให้เหนื่อย ”

 

              

               ไม่อยากให้เหนื่อย ? แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาจะเหนื่อย !!

 

               ไม่เคยเลย เขาไม่เคยรู้สึกโมโหใครเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต..

 

 

               “ ... ”

 

 

               “ ให้ฉันทำงานเหนื่อยคนเดียวก็พอแล้ว ”

 

 

               “ คุณมันเผด็จการ ” น้ำตาเม็ดเล็กๆไหลออกมาอาบแก้มโดยที่เจ้าของมันเก็บเสียงสะอื้นไว้ได้อย่างดี เซียวจ้านหยัดตัวเองขึ้นมาจากเก้าอี้ด้วยความรู้สึกที่แย่เหมือนทุกอย่างมันตีกัน มือเล็กๆปาดคราบน้ำตาที่ทำให้ทัศนียภาพการมองเห็นมันพร่ามัวไปหมด ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงร้องไห้ออกมาอย่างง่ายดายแถมยังควบคุมอารมณ์ไม่ได้ทั้งที่เมื่อก่อนตัวเขาอดทนได้เก่งมากกว่านี้

 

               ปึก !!

 

               เก้าอี้ถูกดันเข้าไปกระทบกับโต๊ะด้วยความโมโห เท้าเล็กก้าวฉับๆเดินออกจากห้องอาหารอย่างรวดเร็วจนคนที่ได้แต่ช็อกกับน้ำตาของอีกฝ่ายทำอะไรไม่ถูก หวังอี้ป๋อที่นิ่งอึ้งไปสักพักรีบลุกขึ้นแล้วก้าวตามออกไปอย่างกระวนกระวายแต่กลับไม่เจอเจ้าของจานอาหารเช้าแล้ว

 

               “ ... ”

 

มือหนาเสยผมสีดำสนิทอย่างลวกๆระบายความรู้สึกที่น่าหงุดหงิด ชายหนุ่มขึ้นไปตามหาอีกฝ่ายบนห้องของแม่ตัวเองก็พบว่ามันไม่มีใครอยู่ในนั้น เปิดดูห้องของตัวเองก็พบว่าไม่มีใครอีกเช่นกัน เซียวจ้านไปไหน..

 

 

 

 

 

               ..

 

 

 

 

 

               เซียวจ้านเดินออกมาจากห้องอาหารเพราะรู้สึกทั้งพะอืดพะอมทั้งยังอารมณ์ไม่ดี เขาไม่ได้ตรงขึ้นไปบนห้องที่ตัวเองเคยนอนแต่หันทิศทางไปที่สวนหลังบ้านแทน คนตัวเล็กเลือกที่จะเดินมาอยู่ที่นี่ก็เพราะว่าได้กลิ่นหอมๆจากดอกไม้บางอย่างแล้วมันทำให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด เท้าเล็กย่ำลงบนพื้นหญ้าสีเขียวที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งจะถูกตัดไปเมื่อวาน เขาเดินตามกลิ่นหอมมาเรื่อยๆก็พบว่ามันเป็นกลิ่นของดอกกุหลาบสักพันธุ์ที่ตัวเองไม่รู้จัก

 

               มือเล็กๆยื่นไปจับก้านดอกแล้วโน้มลงมาสูดกลิ่นที่ทำให้ผ่อนคลายจนอารมณ์ขุ่นมัวเมื่อสิบนาทีก่อนค่อยๆจางหายไปเสียเฉยๆ แต่เขาก็ยังไม่หายโกรธผู้ชายคนนั้นหรอก มีสิทธิ์อะไรมาบงการชีวิตของเขากัน

 

               ทว่าจมอยู่กับกลิ่นหอมได้ไม่นานดวงตากลมเรียวก็เหลือบไปเห็นกลุ่มก้อนอะไรบางอย่างสีขาวสว่างใต้ต้นไม้ที่มีเก้าอี้โยกตั้งอยู่ รอยยิ้มกว้างแต้มบนใบหน้าน่ารักทันที ดวงตากลมเปล่งประกายหยีลงอย่างถูกใจ

 

               คนที่เลิกสนใจดอกกุหลาบสีขาวปล่อยมันไว้อย่างเก่าก่อนจะเดินตรงไปที่ใต้ต้นไม้ เซียวจ้านนั่งชันเข่าลงกับพื้นหญ้านุ่มๆ มือเล็กทั้งสองข้างแบประชิดกันกับพื้นก่อนที่สัตว์สีขาวขนฟูตัวเล็กๆจะกระโดดขึ้นมาเหมือนกับรู้ว่าเขาต้องการจะอุ้มมัน

 

              

               “ กระต่าย ? ” 


               คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้ชายแบบนั้นจะเลี้ยงกระต่ายด้วย แถมยังเยอะจนเหมือนเปิดฟาร์มอีกต่างหาก เซียวจ้านลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้โยก สายตาสำรวจรอบๆก็พบว่าตรงโคนของต้นไม้มันมีโพรงใหญ่ๆอยู่แล้วคิดเองเออเองว่านั่นคงเป็นบ้านของเจ้าตัวเล็กพวกนี้แหงๆ

 

 

               “ ว่ายังไงฮื้ม อยู่ที่นี่นานแล้วหรอ ” เสียงเล็กๆพูดงุ้งงิ้งกับกระต่ายพร้อมหัวเราะร่าออกมา

 

 

               “ ... ”

 

 

               “ ใครเลี้ยงพวกแก ลุงคนสวนใช่มั้ย ตัวกลมกันหมดแล้ว อ้วนๆๆๆ ” เชื่อสิ ว่าผู้ชายคนนั้นคงไม่ได้มาป้อนมาให้อาหารมาดูแลเองหรอก อย่างมากก็แค่ซื้อเจ้าพวกนี้มาประดับบ้านเท่านั้น

              

               จมูกเชิดรั้นปัดป่ายไปบนตัวของกระต่ายที่อยู่ในมือ เอาเข้าจริงๆที่ตรงนี้มันก็ดีเหมือนกัน เงียบสงบเป็นส่วนตัวเพราะว่าอยู่หลังบ้านและเซียวจ้านที่เล่นจนเพลินก็เริ่มง่วงนอนขึ้นมาเฉยๆ ไม่รู้ว่าตัวเองอยากจะนอนกลางวันเหมือนเด็กอนุบาลแบบนี้เมื่อไหร่แต่ก็ไม่อยากหาคำตอบให้มากความ เพราะยังไงตอนนี้เขาก็ไม่มีงานทำแล้ว

 

               เหอะ..

 

               เพราะผู้ชายคนนั้นคนเดียวเลย

 

 

 

               “ อย่าดมมาก ”

 

               “ ... ”

 

               “ เดี๋ยวเป็นภูมิแพ้ ”

 

               หวังอี้ป๋อที่วิ่งวุ่นตามหาเจ้าตัวจนในที่สุดก็พบว่ามาหลบอยู่ที่สวนหลังบ้านกับผองเพื่อนของตัวเอง ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายมาสักพักแล้ว ปฏิเสธไม่ได้ว่าเซียวจ้านนับวันยิ่งเหมือนกับกระต่าย น่ารักน่าเอ็นดูแต่ก็ร้ายใช่ย่อยเวลาไม่พอใจแล้วใช้ฟันคมๆกัดคนจนเลือดออกแบบนั้น

 

               “ ... ” เซียวจ้านนิ่งค้างเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยแบบไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร เขากะจะมาอยู่เงียบๆสักพักแต่อีกฝ่ายก็ดันตามมาจนได้

 

               “ ผมไม่ได้จะหนีหรอกนะ คุณก็น่าจะรู้ ” แขนเล็กกอดกระต่ายไว้แนบอก พูดประชดประชันไปแบบนั้นเพราะประตูรั้วมันล็อกไว้แถมยังมีชายชุดดำยืนคุม ถามหน่อยว่าใครเขาจะหนีไปได้


 

              

               ขอโทษ

 

               “ ... ” ดวงตากลมเรียวช้อนมองคนที่เดินมาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเมื่อไหร่ก็ไม่รู้อย่างไม่อยากเชื่อสายตาและสิ่งที่ได้ยิน เขามองเข้าไปในแก้วตาสีนิลของอีกฝ่ายก็พบว่ามันสะท้อนความรู้สึกผิดจนเซียวจ้านไม่สามาถถมองมันต่อไปได้

 

 

               “ ถ้าอยากทำ จะให้กลับไปทำแบบเดิม ”

 

 

               “ ดีไหม ” หวังอี้ป๋อตัดสินใจแล้ว

 

               “ ... ”

 

               “ ฉันไม่บังคับแล้ว อยากกลับบ้าน.. ก็จะให้กลับ ”

 

               “ ... ”

 


               ริมฝีบางกระจับบางเม้มเข้าหากันแน่นอย่างทำตัวไม่ถูกที่จู่ๆผู้ชายคนนี้ก็ดันมาพูดกันง่ายๆเหมือนก่อนหน้าไม่เคยคิดจะกักตัวเขาไว้ เซียวจ้านได้แต่หลุกหลิกไปมากอดกระต่ายเอาไว้ไม่ยอมปล่อย แต่คิดอีกแง่เจ้าตัวก็คงอาจจะเข้าใจอะไรๆมากขึ้นแล้วมั้ง..


 

               “ คุณ พูดจริงหรอ ” น้ำเสียงเล็กๆถามเพื่อความแน่ใจ


 

               หวังอี้ป๋อพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่ได้พูดโกหก ริมฝีปากหยักยกยิ้มละมุนบางเบาทำให้คนที่มองมาชื้นใจไม่น้อย อี้ป๋อจะให้เซียวจ้านกลับบ้านของตัวเองจริงๆ

 

               “ เย็นนี้เลยดีไหม “

 

 

               ..

 

 

               เซียวจ้านขมวดคิ้วมองคนที่เข็นกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องแล้วเดินลงมาชั้นล่าง ตัวเขาที่ไม่ได้พกอะไรมาเลยแน่นอนอยู่แล้วว่าเสื้อผ้าตัวโคร่งที่ใส่มันเป็นของผู้ชายที่ยืนอยู่ห่างจากเขาสามเมตรคนนี้ ไม่จำเป็นต้องเอาอะไรกลับ.. แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้บอกจะไปส่งเขาที่บ้านแล้วอีกฝ่ายเอากระเป๋าเดินทางของตัวเองลงมาด้วยทำไม

 

               “ ... ”

 

               “ ไปสิ ” น้ำเสียงเรียบๆพูดออกมาก่อนจะทำท่าเดินเข้ามาหาคนตัวเล็ก เซียวจ้านกำลังจะยกมือขึ้นปิดจมูกโดยสัญชาตญาณแต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าตัวเองไม่เหม็น 



               มะ.. ไม่เหม็นแล้วงั้นหรอ ?  



               มือเล็กๆค่อยๆลดลงตอนที่คนตัวสูงขยับกายเข้ามาจนเกือบจะแนบประชิดร่างกาย กลับกลายเป็นว่าจมูกเชิดรั้นเผลอสูดดมกลิ่นหอมที่ออกมาจากตัวของคนตัวโตเข้าไปอย่างห้ามไม่ได้

 

               “ ... ”

 

               “ หายแล้วหรอ.. ” ใบหน้าคมคายลองเคลื่อนเข้าไปกระซิบข้างๆแก้มขาวทว่าไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ ชายหนุ่มยกยิ้มกริ่มทันที ถึงแม้จะด้วยใบหน้านิ่งๆแต่มันซ่อนความรู้สึกที่กำลังลิงโลดเอาไว้  ..หายเหม็นแล้ว แสดงว่าแตะตัวได้แล้วงั้นสิ..

 

 

               “ คุณ อะ เอากระเป๋าลงมาทำไม ”

 

 

               หวังอี้ป๋อบอกว่าจะให้เซียวจ้านกลับบ้าน ..ใช่ เขาเป็นคนพูดแบบนั้นและไม่ได้จะผิดคำพูดแต่อย่างใด เพียงแต่..

 

 

               “ กลับบ้านกับเมีย ”

 

 

เขาไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าตัวเองจะไม่ไปอยู่บ้านของเซียวจ้านด้วย.. ไม่ได้บอกว่าให้กลับแล้วจะปล่อยไป เขาบอกว่าจะให้กลับบ้าน บ้านของเจ้าตัวที่มีเขาตามไปอยู่ด้วยต่างหาก..

 

 

ทีนี้เซียวจ้านก็จะไม่มีข้ออ้างงอแงหนีไปไหนได้อีกเพราะเจ้าตัวก็ได้อยู่บ้านของตัวเองแล้วไง..

 

 

               หึ.. ง่ายจะตาย

 

 

               “ ... ”

 

 

 

               หวัง.. อี้ป๋อ !!







**************

     15/08/62


     มาอัพค่าาา


     แงง ขอบคุณรีดที่น่ารักช่วยแก้คำผิดให้นะคะ  วันนี้ไม่รู้จะทอล์คอะไรเลยแหะๆ.. ซีรีย์จบก็ซึมเหมียนหมาเรยทีเดียววว T T


      



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.006K ครั้ง

4,657 ความคิดเห็น

  1. #4532 PandaPuffycheeks (@PandaPuffycheeks) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 22:32
    สนุกมากๆเรยข่าาาาา แอแงงง ใจนึงอยากให้พี่จ้านอยู่กับกระต่าย555555
    #4532
    0
  2. #4513 maybunny (@blossomorrain) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 10:35
    55555555555555 วงวารจ้าน ปวดหัวเลย
    #4513
    0
  3. #4476 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 20:37
    พี่ก็แค่ไปด้วย555
    #4476
    0
  4. #4349 ลมมรณะ (@wayuwayo1214) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 04:23

    สมเป็นทั่น????????

    #4349
    0
  5. #4293 AlwaysDmHp (@sunlikelay) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 10:45

    พี่มันร้าย55555555555

    #4293
    0
  6. #4197 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 13:35
    5555555 ทั่นงอแงอ่ะ เมียโกดแล้วน่ะ
    #4197
    0
  7. #4172 เกเก้ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 16:17

    ร้ายหนักนะพ่อคุณ

    #4172
    0
  8. #3955 demon@0@ (@54040249347ammie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 18:05
    เรื่องเจ้าเล่ห์ขอให้ไว้ใจ
    #3955
    0
  9. #3885 Lazy_g (@phensuwan_124) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 14:00
    ร้ายมากกกกก 5555555555 สมกับเป็นทั่นน เพนท้อนะ หลัวติดมากกกก ทนหน่อยนะจ้าน 555555
    #3885
    0
  10. #3812 Doubledeuce9596 (@d-pcn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 00:18
    โอ้ยป๋อออ 55555
    #3812
    0
  11. #3780 wcyex (@wcyex) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 22:35
    ฉลาดนักเรื่องแบบนี้ 555
    #3780
    0
  12. #3697 Tanya's fiction (@tanya-fiction) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 10:10
    สมเป็นทั่นที่แท้55555555555555
    #3697
    0
  13. #3485 ViViZ.OMG (@LeuwThdt) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 22:42
    โว้ยยยทั่น
    #3485
    0
  14. #3449 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 14:14
    ดีใตด้วนได้แตะเมียแล้ว แต่... ทั่นร้ายนะคะ55555555
    #3449
    0
  15. #3344 FirstAugust (@FirstAugust) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 01:15
    ฉันล่ะชอบทั่นจังเลย จ้านหนีทั่นไม่พ้นหรอก ตามเป็นเงาขนาดนี้
    #3344
    0
  16. #3326 Minipich (@Minipich) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 19:45
    ทุกวันคือทุกวัน
    #3326
    0
  17. #3312 praaewaa (@praaewaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 13:20
    ป๊าตามใจหน่อยเดียว หายโกรธป๊าเลย 5555555555555 // ว่าแล้วทำไมให้กลับง่ายๆ
    #3312
    0
  18. #3289 baby_girl (@j_jet_jung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 19:52
    คำก็เมีย สองคำก็เมีย กลับบ้านเมีย 55555
    #3289
    0
  19. #3266 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 02:34
    ก็คืออยากกลับบ้านก็กลับ แต่จะกลับด้วย ป๋ออออ เอาแต่ใจสุด
    #3266
    0
  20. #3250 bibimbua (@bibimbua) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 23:28
    เอ็นดูใครก่อนดี 5555
    #3250
    0
  21. #3032 E.L.F.THAI (@sorry-sorry-suju) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 11:08
    สมกับเป็นทั่นจริงๆ
    #3032
    0
  22. #3000 snowball98 (@ookik) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 13:44
    ขำป๋ออะ555555 อะไรจะติดเมียขนาดนี้
    #3000
    0
  23. #2606 rapsterx_ (@ocqxn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 10:52
    ขำ55555555555 จะติดเมียอะไรนักนายคนนี้
    #2606
    0
  24. #2588 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 20:21
    พนะเอกผู้หน้ามึนแห่งปี!!!
    #2588
    0
  25. #2586 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 18:54
    พนะเอกผู้หน้ามึนแห่งปี!!
    #2586
    0