DESTINY [ ป๋อจ้าน / อี้จ้าน ] mpreg

ตอนที่ 19 : Wang papa

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,696 ครั้ง
    3 ต.ค. 62





               หลังจากที่หวังอี้ป๋อพาว่าที่คุณแม่ลงมาจากแท่นเวทีก็พาอีกฝ่ายกลับมานั่งที่เดิม ถึงแม้ว่าสายตาหลายคู่จะจับจ้องมาที่ชายหนุ่มกับร่างเล็กๆแต่ไม่นานผู้คนในงานก็เลิกสนใจเขากับเซียวจ้าน ซึ่งในสังคมมันก็เป็นแบบนี้ พอคนเราสนใจอะไรก็อยากจะรู้ พอได้ดูไปสักพักเดี๋ยวก็เบื่อแล้วเลิกสนใจไปเอง

 

               “ ... ”

 

               “ คุณไปไหน ”

 

               เซียวจ้านที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ติดกับต้นเทียนหยดถูกตัดให้เป็นพุ่มเอ่ยถามคนที่จู่ๆก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อจะเดินไปไหนสักที่

 

“ เดี๋ยวมา ”

 

พอได้คำตอบก็พยักหน้าก่อนจะนั่งเท้ามือกับคางของตัวเองท่ามกลางความรู้สึกที่เริ่มง่วงอยู่หน่อยๆ

 

ไม่นานคนที่เดินหายไปสักพักก็กลับมาพร้อมจานใส่ขนมสามใบที่เจ้าตัวถือมาโดยการซ้อนใบที่สามไว้ระหว่างกลาง ว่าที่คุณแม่ที่รออีกฝ่ายได้แต่มองแล้วยิ้มแห้งๆกลัวว่าเจ้าตัวจะทำมันหกตอนที่ถือ คนตัวเล็กเลิกเท้าแขนกับใบหน้าแล้วนั่งพิงเก้าอี้แทนพร้อมๆกับที่คนตัวสูงตรงหน้าค่อยๆวางจานขนมลงกับโต๊ะ

 

               “ เอามาให้ผมหรอคุณ ”

 

               “ มีชีสเค้ก กับเลม่อนเมอแรง ”

 

               “ ไหนบอกว่าให้ผมกินแค่วันละสองชิ้นไง ” เซียวจ้านหรี่ตาลงอย่างจับผิดทันที

 

“ ผมกินได้แน่หรอ ?

 

               “ ได้ ”

 

               “ ไม่ใช่ว่าผมกินอยู่แล้วคุณดึงคืนไปนะ ” คนที่ดวงตาเป็นประกายเพราะเจอขนมพูดเปรยๆดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าตัวเองจะสามารถกินได้ ก็วันนี้เขากินไปแล้วไง แล้วก็อีกฝ่ายก็เป็นคนตั้งกฎเองด้วยว่ากินได้มากสุดแค่วันละสองชิ้น ซึ่งมันก็น่าโมโหอยู่ไม่น้อยเลยสำหรับเซียวจ้าน

 

               “ วันนี้อนุโลม ”

 

               รอยยิ้มกว้างของว่าที่คุณแม่ปรากฏบนใบหน้าทันทีที่ได้ยิน

 

              

               “ จ้าน .. ใช่เซียวจ้านมั้ยครับ ”

 

               คนที่กำลังจะตักของหวานเข้าปากตัวเองแต่ยังไม่ทันได้ริมรสชาติ น้ำเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขัดจังหวะมาก่อน พลันใบหน้าน่ารักเงยขึ้นมาทันทีก่อนจะหันไปตามน้ำเสียงของคนที่เรียก แล้วพอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครดวงตากลมเรียวเหมือนกระต่ายก็ต้องเบิกกว้างด้วยความดีใจ

 

               “ ไอจ้าน มึงจริงๆด้วย ”

 

               “ ไข่ !

 

               ว่าที่คุณพ่อตวัดสายตามองคนมาใหม่ด้วยใบหน้านิ่งๆ ชายหนุ่มเอื้อมแขนขึ้นไปโอบไหล่บางของคนท้องที่ไม่รู้ตัวอย่างเนียนๆแสดงความเป็นเจ้าของ เสียงเจื้อยแจ้วที่ออกมาจากริมฝีปากกระจับบางน่ากัดเพื่อสนทนากับผู้ชายที่ยืนถือแก้วไวน์อยู่ตรงหน้ามันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดอยู่หน่อยๆ

 

               “ มาได้ไง นั่งคุยกันก่อน ”

 

               “ เอ่อ.. ไม่ดีกว่า กูยืนน่ะดีแล้ว ยืนคุยสะดวกดี ” ไข่หยกชำเลืองสายตามองเจ้าของใบหน้าเรียบนิ่งที่จ้องเขาอย่างดุๆ เหมือนพร้อมจะลุกขึ้นมาจัดการได้ทุกเมื่อถ้าเขาทะลึ่งไปแตะตัวไอ้เพื่อนตัวดีที่นั่งทำหน้าดีใจไม่รู้เรื่องรู้ราว ไข่หยกได้แต่ร้องเหอะในลำคอ เขาอยากจะบอกเซียวจ้านมันว่าก่อนจะชวนใครนั่ง ช่วยหันไปเช็กหน้าคนข้างๆมึงก่อน แม่งจะแยกเขี้ยวออกมาอยู่แล้ว

 

               “ เอางั้นหรอ งั้นแล้วแต่มึงแล้วกัน ”

 

               “ พอดีพ่อส่งกูมาก็เลยต้องมาอะ ไม่คิดว่าจะได้เจอมึงที่นี่ด้วย แล้วมึงมาที่นี่ได้ไง ”  

 

               “ กู คือ ..เอ่อ

 

               “ จุๆ ”

 

               “ ห๊ะ ? ว่าที่คุณแม่หันใบหน้าไปมองคนข้างๆที่ทำเสียง

 

               “ เปื้อน “

 

               “ แหะ.. ขอโทษทีคุณ ” มือเล็กๆวางส้อมจิ้มขนมลงบนจานตอนที่ใบหน้าคมคายของคนตัวสูงพเยิบมาทางตักของเขาก็พบว่าชีสเค้กที่ก่อนหน้ากำลังจะกินมันเข้าไปร่วงใส่ตักจนเปื้อน ว่าที่คุณแม่หยิบเศษขนมปังขึ้นมาก่อนจะวางมันไว้บนจานอย่างเก่า กะว่าชิ้นนี้คงไม่กินแล้ว ปล่อยให้คนที่ยืนมองดูเหตุการณ์ความใส่ใจตรงหน้าได้แต่คิดในใจ พูดก็พูดเถอะ เซียวจ้านมันหนีไม่พ้นจริงๆด้วยว่ะ

 

               หนีผู้ชายเมื่อห้าปีก่อนไม่พ้นจริงๆ

 

               ไข่หยกจำผู้ชายคนนี้ได้ที่ถึงแม้มันจะนานมากแล้ว และทำไมเขาจะไม่รู้ว่าตอนที่ผู้ชายคนนี้อุ้มเพื่อนของตัวเองที่เมาซุกอกของเจ้าตัวเมื่อห้าปีก่อน อีกฝ่ายดูจะชอบเพื่อนของเขา พอวันต่อมาเขากับไอ้จ้านไปที่ร้านอีกครั้ง เขาก็เจอกับผู้ชายคนนี้มองลงมาที่ไอ้จ้านจากชั้นกระจกด้านบนที่เป็นโซนวีไอพี แต่ไข่หยกไม่ได้บอกจ้านมันหรอก เพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายคนนี้อาจจะบังเอิญมองมาทางเซียวจ้านมันพอดี แล้วก็ไม่ได้บอกเรื่องที่มันเมาแล้วทำเรื่องงามหน้าในห้องน้ำด้วย

 

แต่จากวันกลายเป็นเดือน ผู้ชายคนนี้ก็ยังมองลงมาที่เพื่อนของเขาเหมือนเดิมทุกครั้งที่ไปร้านเหล้าที่นั่น ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งมองสักพักก็หันกลับไปพอตัวเองรู้สึกว่าจะถูกจับได้ตอนที่เซียวจ้านมันมองไปด้านบน นั่งมุมเดิม ใบหน้าเรียบนิ่งไม่สื่ออารมณ์แบบเดิม เหมือนกับอีกฝ่ายเป็นภาพนิ่งที่ตั้งอยู่ที่เดิมไม่เคยถูกใครย้ายออกไปไหน แต่หลังจากนั้นเกือบครึ่งปีก็ไม่เห็นอีกฝ่ายแล้ว

 

               “ คุณ ดะ เดี๋ยวเช็ดเอง ”

 

               “ เป็นแม่แล้ว ก็ยังทำเลอะเป็นเด็กๆได้อีก ”

 

               “ ... ”

 

               ไข่หยกที่ได้ยินคำว่าลูกตาโตทันที ไม่ต่างจากคนที่กำลังหน้าแดงเถือกเพราะว่าเขินที่คนตัวสูงพูดออกมาต่อหน้าเพื่อนสนิทสมัยที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยของเขา เซียวจ้านได้แต่หลบสายตาของไข่หยกที่มองมาอย่างตกใจปนอาการแซวที่ส่งผ่านออกมาทางดวงตา เพราะเขาไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงให้เพื่อตัวเองฟังเนื่องจากเรื่องมันค่อนข้างซับซ้อน

 

               “ มะ เมื่อกี้กูฟังถูกมั้ยวะจ้าน.. ” คนที่ยืนถือแก้วไวน์เหมือนจะหูอื้อถามอย่างติดขัด

 

               ว่าที่คุณแม่กัดริมฝีปากตัวเองอย่างเขินๆ ใบหน้าน่ารักพยักขึ้นลงช้าๆ คิดว่าเรื่องนี้ปิดบังไปมันก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมาแล้วเพราะอีกหน่อยเจ้าตัวเล็กในท้องก็ต้องโตขึ้นเต็มพุงจนเขาอ้วนกลมอยู่ดี

 

               “ ฟังไม่ผิดหรอก ”

 

               “ ... ”

 

               กูท้อง

 

               “ ... ”

 

               “ แล้วนี่ก็คุณป๋อ ..เอ่อ “ มือเล็กๆผายไปทางคนตัวสูงที่สาวะวนอยู่กับกระดาษทิชชูในการเช็ดคราบเปื้อนแถวๆตักของเซียวจ้าน

 

สามีกูเอง

 

 

               ..

 

 

 

               ผ่านมาสองวันหลังจากที่กลับจากงานเลี้ยง หวังอี้ป๋อที่มีงานเร่งด่วนจากบริษัททำให้ต้องรีบเข้าไปที่นั่นตั้งแต่เช้า ชายหนุ่มกลับมาถึงบ้านในตอนบ่ายกว่าก็ต้องวุ่นวายใจเมื่อพบว่าแม่ของเจ้าตัวเล็กหายไป พอถามเฟิงเหยียนก็ได้ความว่าคนเป็นของพ่อตัวเองมาที่บ้านเมื่อช่วงสายๆแล้วพาเซียวจ้านออกไปด้วยชายหนุ่มก็ยิ่งร้อนรน คนตัวสูงก้าวออกจากตัวคฤหาสน์ทั้งชุดสูทที่ใส่ไปทำงานวันนี้ ไม่นานมาเซราติคันสีดำก็ถูกขับออกไปจากรั้วอย่างรวดเร็ว

 

               มือใหญ่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาระหว่างขับรถก่อนจะต่อสายหาว่าที่คุณแม่ห้าสายถ้วนแต่ก็ไม่มีคนรับ จมูกโด่งพ่นลมหายใจอุ่นร้อนออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ปกติเรียบนิ่งตอนนี้เปลี่ยนเป็นใบหน้ายุ่งเหยิง 

 

               ทว่าไม่นานหลังจากที่วางโทรศัพท์ลงข้างๆตัวเสียงเรียกเข้าก็ดัง

 

               ‘ Zhang yong ’

 

               “ ... ”

 

               ชายหนุ่มรีบกดรับสายทันที

 

               [ ไง อี้ป๋อ ]

 

               “ ทำอะไร.. ”

 

               [ ฉันก็แค่ทำสิ่งที่ควรจะทำตั้งนานแล้ว ]

 

               “ ... ”

 

               [ เงียบให้ได้ตลอดไปแล้วกัน หึ  ..อยากได้ตัวคืนไปใช่ไหม แย่หน่อยนะเพราะว่าตอนนี้.. ]

 

               “ จางหย่ง.. ” หวังอี้ป๋อกดเสียงเย็น

 

               [ แกมันก็เชื่อฟังแต่ปู่ของแกนั่นแหละ เคยเรียกฉันว่าป๊าดีๆสักครั้งไหมห๊ะ ? ]

 

               “ ป๊า ”

 

               [ เหอะ แบบนี้ค่อยน่าคุยต่อหน่อย ]

 

               “ อยู่ไหน ”

 

               [ จะถามทำไมให้มากความ ในเมื่อแกก็รู้อยู่แล้วว่าถ้าฉันกลับจากจีนจะไปอยู่ที่ไหน ]

 

               “ อืม แค่นี้ก่อน อีกสิบนาทีเจอกัน ”

 

               ..

 

 

               หวังอี้ป๋อเลี้ยวรถเข้ามาในรั้วบ้านของบ้านทรงโมเดิร์นสีขาวสะอาดตาหลังจากที่วางสายโทรศัพท์ไปได้ไม่นาน ที่นี่เป็นบ้านอีกหลังของตระกูลและคนเป็นพ่อของเขามักจะอยู่ที่นี่มากกว่าเพราะไม่ค่อยถูกกับปู่ของเขาเท่าไหร่ หวังอี้ป๋อขับรถเข้าไปจอดที่โรงรถใกล้ๆก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างหงุดหงิด

 

               จางหย่งก็เหมือนเดิม ทำอะไรไม่เคยบอกกันสักคำ

 

               “ อ้าว มาถึงเร็วดีนี่ไอ้ลูกชาย ”

 

               หวัง จางหย่งเดินยิ้มแย้มออกมาจากห้องรับแขก คนที่แก่สุดในบ้านพูดหยอกกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของตัวเอง คนอายุห้าสิบปลายๆในร่างท้วมสมบูรณ์ผายมือต้อนรับเจ้าของใบหน้านิ่งๆที่ยังคงคอนเซ็ปเอาไว้ตั้งแต่เด็ก

 

หวังจางหย่งไม่ได้เป็นคนเลี้ยงอี้ป๋อเพราะงานที่ล้นมือในช่วงเวลานั้นทำให้ไม่มีเวลามากพอให้ครอบครัว เขาต้องบินไปมาหลายที่เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจแบบที่แทบไม่ได้อยู่บ้าน แค่อุ้มเจ้าตัวยังน้อยครั้งเลย ส่วนคนที่เลี้ยงน่ะก็เป็นแม่ของเจ้าตัวโดยมีคุณปู่หรือพ่อของเขามาช่วยเลี้ยงบ้าง แต่พออี้ป๋ออายุได้เก้าขวบซิ่วอิงก็เสีย เลยกลายเป็นว่าโดนปู่เลี้ยงแทนและแน่นอนว่าขานั้นเจ้าระเบียบเคร่งครัดยิ่งกว่าอะไรดี

 

               ขนาดจางหย่งที่เป็นลูกแท้ๆยังขยาด แต่ก็นั่นแหละ ถึงท่านจะเสียไปแล้วเหมือนกัน ลูกชายของเขาก็ได้ถอดแบบปู่ของตัวเองออกมาอย่างเหมือนเปี๊ยบจนน่าปวดหัว

 

               “ น้องล่ะ ”

 

               “ ใคร ”

 

               “ จางหย่ง ”

 

               “ แกนี่มันจริงๆเลยนะ เรียกฉันว่าป๊าสิโว้ย ฉันไม่ได้เลี้ยงแกมากับมือก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ใช่ป๊าแกนะ ” คนที่อายุเข้าเลขห้าปลายๆพูดอย่างเซ็งๆ เขาบอกให้เจ้าตัวเรียกตัวเองว่าป๊าจนปากจะฉีกแต่ก็ฝ่ายก็ไม่เคยฟังเลยสักนิด ซึ่งเอาเข้าจริงๆตัวเขาก็ไม่ได้ถือสาอะไรเพราะรู้ว่าถึงลูกมันจะไม่ค่อยเรียก หวังอี้ป๋อลูกชายของเขาคนนี้ก็รักเขาไม่น้อยโดยการแสดงออกจากการกระทำมากกว่าพูด และแน่นอนว่าเขาก็รักเจ้าตัวด้วยเหมือนกัน

 

               “ เอาน้องคืนมา ”

 

               “ หนูจ้านเขาไม่กลับกับแกหรอกจะบอกให้ เพราะวันนี้หนูจ้านเขาจะนอนที่นี่ ”

 

               หวังอี้ป๋อขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินสิ่งที่พ่อของตัวเองพูด ทว่ายังไม่ทันเท่าไหร่น้ำเสียงเจื้อยแจ้วที่คุ้นเคยก็ดังออกมาจากห้องครัว

 

               “ คุณป๊า ~

 

               “ ... ”

 

เซียวจ้าน..

 

               “ จ้านทำกระเพาะปลาสูตรหม่าม๊าจ้านเสร็จแล้วครับ คุณป๊าต้องชอบแน่ๆ รับรองว่าอร่อยมากกกกก ”

 

               “ ... ”

 

               “ ทำเสร็จแล้วหรอลูก โอเคๆ เดี๋ยวป๊าเข้าไปชิม ป๊าขอคุยธุระกับคนแถวนี้ก่อนแปบนึงนะ ” คนแก่ของบ้านตะโกนตอบกลับไปพร้อมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะหันมาที่เดิมแล้วเห็นลูกชายของตัวเองทำหน้าหงิกหน้างอเหมือนเด็กอนุบาลแล้วก็ขำ  หึ เมื่อก่อนนิ่งได้กว่านี้นี่หว่า

 

               “ ... ”

 

               “ จ้านตักใส่ถ้วยรอไว้เลยนะครับ “

 

               “ เอาเลยลูก ตามสบายเลยหนูจ้าน ป๊าตามใจเราทุกอย่าง ”

 

 

 

 

               “ ให้ทำได้ยังไง ”

 

               “ อะไรของแก แล้วทำไมหนูจ้านจะทำไม่ได้ ” หวังคนพ่อทำหน้าไม่เข้าใจตอนเห็นใบหน้าที่เริ่มเคร่งเครียดของลูกชายตัวเอง

 

               “ เซียวจ้านท้อง.. ป๊ากำลังจะมีหลาน ”

 

               “ ห้ะ !?  กะ แกว่าอะไรนะอี้ป๋อ !

 

               เคร้งง !!

 

               “ จ้าน !!

 

               หวังอี้ป๋อรีบสาวเท้าไปตามเสียงด้วยความกลัวอย่างรวดเร็วพร้อมด้วยคนแก่ร่างท้วมที่รีบเดินตามมาติดๆอย่างเป็นห่วงหลังจากที่ได้ยินเสียงดังออกมาจากห้องครัว สายตาคมๆของอี้ป๋อกวาดมองไปทั่วห้องเพื่อหาผู้บาดเจ็บก็พบกับถ้วยกระเบื้องเปล่าที่แตกเป็นเสี่ยงกับพื้น กับว่าที่คุณแม่ที่ยืนถือไม่กวาดกับที่ตักผงทำหน้าเหลอหลามองคนมาใหม่ที่มีสีหน้าไม่สู้ดี

 

               “ เอ่อ คุณป๋อ.. ”

 

               เมื่อกี้มือมันลื่นก็เลยทำถ้วยเปล่าหลุดมืออย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วตอนนี้เซียวจ้านก็กำลังจะเก็บมันอยู่

 

               “ ... ”

 

               “ คุณ จะ ใจเย็นๆ ” เซียวจ้านละมือจากไม้กวาดกับที่ตักผงก่อนจะเดินมาหาคนตัวสูงที่ทำหน้าซีดเซียวเหมือนไก่ต้มก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ ฝ่ามือเล็กๆรูปแผ่นหลังกว้างของคนที่ตอนนี้ขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปม

 

               กะ ก็ไม่คิดว่าจะทำให้เป็นห่วงขนาดนี้

 

               “ หายใจเข้าลึกๆนะคุณนะ ”

 

               “ ... ”

 

 

               “ ฮ่าๆๆ ” หวังคนพ่อระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันทีที่เห็นสภาพลูกชายของตัวเองที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จางหย่งมองลูกสะใภ้สลับกับลูกชายของตัวเองก่อนจะบอกให้ว่าที่คุณแม่พาคนที่เหมือนจะค้างกลางอากาศออกไปข้างนอก

 

               “ หนูจ้านพาอี้ป๋อไปข้างนอกก่อนดีกว่าลูก เดี๋ยวทางนี้ป๊าให้คนมาจัดการเก็บกวาดเอง ” คนเป็นพ่อบอกด้วยน้ำเสียงใจดี

 

               “ คุณป๊า คะ คือ จ้านขอโทษนะครับที่ทำถ้วยแตก ” เซียวจ้านยกมือไหว้คนที่แก่สุดในบ้านอย่างรู้สึกผิดก่อนจะยิ้มแห้งๆ

 

               “ ไม่เป็นไรๆ ช่างมันเถอะลูก ถ้วยแตกก็ดีกว่าเราเป็นอะไรอยู่แล้ว เพราะไม่งั้นเจ้าอี้ป๋อมันคงได้น้ำตาเช็ดหัวเข่าแน่ๆ ”

 

              

               ..

 

 

              “ ทำไมไม่รับสาย ”

              

               “ กะ ก็ผมทำกระเพาะปลาอยู่นี่คุณ โทรศัพท์ปิดเสียงไว้เลยไม่ได้ยินอะ ” เซียวจ้านตอบเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าเจื่อนลงตอนที่สายตาดุๆมองมาทางตัวเอง ว่าที่คุณแม่ไม่แม้แต่จะกล้าเอนหลังพิงพนักโซฟาเลยด้วยซ้ำ แต่ที่มากกว่าสายตาดุๆที่มองมาคืออาการเป็นห่วงเขามากๆจนตัวเองรู้สึกผิดไปหมด

 

               “ ... ”

 

               “ แต่ผมปลอดภัยดีนะ ไม่เชื่อลองจับ ” แขนเล็กๆเอื้อมไปข้างหน้าหวังให้คนตัวโตกว่าพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ จะเป็นอะไรได้ไง คุณป๊าดูแลเขาดีจะตาย

 

               “ ทำไมไม่โทรบอก ”

 

               “ หึ ฉันเป็นคนบอกหนูจ้านเองนั่นแหละว่าไม่ต้องโทรบอกแก อยากปั่นหัวคนเล่นสักหน่อย ”

 

               “ ทำ ทำไม ” น้ำเสียงเรียบๆเอ่ยถามคนเป็นพ่อ หวังอี้ป๋อจะไม่หงุดหงิดเลยสักนิดถ้าอีกฝ่ายบอกเขาก่อนว่าจะมารับตัวเซียวจ้านไป แต่นี่..

 

               “ โทษฐานทำอะไรไม่เป็นขั้นเป็นตอนไง ปู่แกไม่สอนหรอว่าให้เข้าตามตรอกออกตามประตูน่ะห๊ะ ”

 

               “ ... ”

 

               “ เวลาจะทำอะไรเราต้องรู้จักวางตัวให้ดี ถือเป็นการให้เกียรติคู่ชีวิตของตัวเองรู้ไหมอี้ป๋อ  ป่านนี้สุดที่รักของฉันคงจะร้องไห้อยู่บนสวรรค์แน่ๆที่แกทำแบบนี้เนี่ย ” หวังจางหย่งถอนหายใจ


                “ ... ”

 

 

               “ ก็เหมือนกัน.. ”

 

คนตัวสูงที่โดนพ่อตัวเองบ่นนึกย้อนไปถึงอดีตตอนที่แม่ของเขายังอยู่ ภาพทับซ้อนของตัวเองตอนอายุแปดขวบที่เห็นพ่อตัวเองที่แอบขโมยจูบแม่ต่อหน้าต่อตาของเขากับปู่ที่กำลังนั่งกินอาหารเย็นด้วยกันยังติดตา หวังอี้ป๋ออยากจะขำ

 

..หึ

 

               “ ก็เหมือนกันอะไรอี้ป๋อ

 

 

               “ ก็หลงเมียเหมือนกัน “

 

               “ ... ”

 

“ ทำมาเป็นบอกคนอื่น ”










******************

19/09/62

     พ่อลูกคู่นี้เขาก็หยอกเล่นกันแบบนี้แหละค่ะคุณผู้ชมม

     ปล ยังไม่ได้แก้คำผิดค่าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.696K ครั้ง

4,694 ความคิดเห็น

  1. #4684 -SUPHATSARA- (@-SUPHATSARA-) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 01:22
    น่ารักทั้งพ่อทั้งลูกเลย55555555
    #4684
    0
  2. #4590 Mermaidtears (@scopianking) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 22:04
    แหม่น่ารักตามประสา​พ่อ​ลูก​
    #4590
    0
  3. #4542 maybunny (@blossomorrain) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 00:40
    พ่อลูกคู่นี้น่ารักแฮะ 5555
    #4542
    0
  4. #4487 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 21:28
    พ่อลูกกันไง
    #4487
    0
  5. #4481 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 21:01
    โอ๊ยชอบจางหย่งงงง
    #4481
    0
  6. #4448 rulor (@rulor) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 23:22
    ก็หลงเมียเหมือนกัน

    ชอบประโยคนี้~~~
    #4448
    0
  7. #4358 Sky B. Sylvester (@chromejung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 20:37
    นิสัยถอดมาเหมือนกันเป๊ะ55555
    #4358
    0
  8. #4333 Artemis.T (@1black_rose) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 18:03
    พ่อเป็นยังไงลูกเป็นอย่างนั้นสินะ 55555555 หลงเมียพอๆกันเลยจ้าาา
    #4333
    0
  9. #4327 AlwaysDmHp (@sunlikelay) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 17:37

    พี่เมิงงง เป็นพ่อลูกกันแน่เหรอ55555 ทำไมพี่ไม่อ่อนโยนกับป๊าเลย5555

    #4327
    0
  10. #4202 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 16:09

    55555 เป็นไงล่ะปาป๊า
    #4202
    0
  11. #4177 เกเก้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 17:41

    เชื้อไม่ทิ้งแถว..... รู้เลยว่าอี้ป๋อได้ใครมา ขนาดไม่ได้เลี้ยงมานะเนี่ย ถ้าเลี้ยงมาจะขนาดไหน

    #4177
    0
  12. #4164 nicecyyyy (@nicecyyyy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 08:33
    555555555
    #4164
    0
  13. #4143 BeMine_ (@nnnut_kj) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 22:57
    ว้อยยยยยยย นั่นป๊าไงป๋อออออ ป๊าป๋อเองงงง 555555
    #4143
    0
  14. #4141 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 20:36
    ขโมยเมียเค้ามาได้ๆงคะคุณพ่อ
    #4141
    0
  15. #4136 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 00:47

    โง้ยยย ชอบความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้ น่ารักไปหมดดด5555555

    #4136
    0
  16. #4119 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 23:29
    ทั่นนั่นป๊านะ!!
    #4119
    0
  17. #4108 toto (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 18:05

    คือถ้าพูดน้อยขนาดนี้ก็ต้องอธิบายอยู่ดีปะป๋อ ป๋อสามคำ

    #4108
    0
  18. #4062 Sweet*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 02:42
    พ่ออี้ป๋อตลกกว่าที่คิด 5555
    #4062
    0
  19. #3965 demon@0@ (@54040249347ammie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 21:56
    ทั่น นั่นพ่อนะ 555555
    #3965
    0
  20. #3943 Aonsung1 (@Aonsung1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 10:04
    สมกับเป็นทั่น!
    #3943
    0
  21. #3927 KanchanaChongnok (@KanchanaChongnok) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 11:04
    รุนแรงมาก56666
    #3927
    0
  22. #3926 kanteeraprarom (@kanteeraprarom) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 01:37
    แลงมากป๊านะทั่นป๊าาา
    #3926
    0
  23. #3925 Ineedtoreed (@Ineedtoreed) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 01:16
    ตายแปป
    #3925
    0
  24. #3922 My_omyim (@omyimm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 20:40
    ความหลงเมีย
    #3922
    0
  25. #3921 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 17:50
    กวนเหลือเกินนน
    #3921
    0