DESTINY [ ป๋อจ้าน / อี้จ้าน ] mpreg

ตอนที่ 10 : Home or hospital

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,459 ครั้ง
    3 ต.ค. 62





 

“ ... ”

 

“ คุณชายครับรถพร้อมแล้วครับ ”

 

“ ไม่ต้อง ”

 

“ ทะ ทำไมล่ะครับ ”

 

“ ฉันขับรถของฉันไปเอง ”

 

ดวงตากลมเรียวมองบอดี้การ์ดที่เดินเข้ามาพร้อมกับหัวผายมือเชิญเขาทั้งสองคน แต่ถูกปฏิเสธจากคนเป็นเจ้านายก่อนจะเดินออกไปเพราะหมดหน้าที่ นี่ผู้ชายคนนี้คิดจะไปกับเขาจริงๆใช่ไหม..

 

“ คุณเอากระเป๋าไปเก็บเดี๋ยวนี้เลย ” เซียวจ้านกดน้ำเสียงเยียบเย็น รู้สึกว่าอีกนิดเดียวตัวเขาจะหมดความอดทนแล้วตอนนี้

 

“ ... ”

 

“ คุณป๋อ !!

 

“ ชู่.. เสียงดัง ”

 

คนตัวบางกรีดนิ้วนวดขมับเพราะรู้สึกทั้งเอือมทั้งปวดหัวไปหมด เขาไม่รู้จะทำยังไงกับผู้ชายคนนี้แล้วจริงๆ แต่พอจะเอ่ยปากพูดอะไรอีกรอบเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดมาเสียก่อน ดวงตากลมเรียวจ้องเขม็งใส่คนตัวสูงก่อนจะหันความสนใจไปทางอื่น เซียวจ้านหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงก็พบว่าเป็นเบอร์ของน้องชายเพราะจำได้ ชั่งใจอยู่สักพักว่าจะรับดีไหมเพราะสถานการณ์ตอนนี้มันไม่ค่อยอำนวย.. แต่ในที่สุดก็ต้องกดรับเพราะเดี๋ยวตี๋มันโทรตื๊อ

 

[ เฮีย ]

 

“ อือ ว่าไง ”

 

               [ อยู่ไหน ]

 

               “ อะ.. อะไร ” คนที่อยู่ๆก็โดนถามหาว่าอยู่ที่ไหนลนลานขึ้นมาทันที เซียวจ้านได้แต่อ้ำอึ้ง

 

[ ถามว่าอยู่ไหนจะติดอ่างทำไม ? ตอนเย็นมืดๆผมแวะไปหานะ เอาพะโล้ไปส่งตามคำบัญชาของม๊า ] คนในสายขมวดคิ้วกับอาการแปลกๆของคนเป็นพี่ชาย ก็แค่ถามว่าอยู่ไหนทำอย่างกับว่ามันตอบยากนักแหละ แถมยังเงียบไปอีกแบบที่มันผิดวิสัยจริงๆ

 

               “ ... ”

 

               [ เฮีย ]

 

                “ อ่า ได้ดิ อยากกินข้าวฝีมือม๊าพอดี ”

 

[ รู้.. แล้วยังไม่บอกผมเลยว่าอยู่ไหนเนี่ย ] ตี๋ถามย้ำอีกรอบ ปกติตัวเองก็ไม่ค่อยจะได้บอกกล่าวหรอกเวลาที่ไปหาที่ห้อง แต่ไม่รู้วันนี้นึกยังไงถึงอยากโทร

 

“ ... ”

 

ดวงตากลมเรียวหลุกหลิกไปมา เซียวจ้านตวัดสายตามองคนที่ยืนนิ่งๆบอกเป็นนัยว่าอย่าส่งเสียงอะไรออกมาเด็ดขาด ไม่งั้นล่ะเจอแน่ๆ

 

“ อยู่ห้อง ”

 

[ อีกชั่วโมงเจอกัน ผมร้ากกกเฮียที่สุด ]

 

“ จะอ้อนขออะไรอีก ”

 

[ ผมพูดจริงๆเฮีย อันนี้แบบจริงๆเลย ผมรักเฮีย ใครมาแย้งต้องข้ามศพไปก่อน ]

 

“ เห้อ  รักเหมือนกัน แค่นี้นะ ” มือบางกดตัดสายทันทีก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คิดว่ายังไงก็คงหนีผู้ชายที่ชื่อหวังอี้ป๋อไม่พ้นแน่ๆ เขาจะยอมให้ตามกลับห้องด้วยแล้วกันเพราะกลัวจะไม่ทันเวลาเฉยๆหรอกนะ ดวงตากลมเรียวหันไปสบตากับคนที่ยืนทำหน้าไม่สบอารมณ์ คิ้วเข้มขมวดยุ่งจ้องโทรศัพท์ในมือของเซียวจ้านเหมือนคนไม่พอใจอะไรบางอย่าง

 

“ คุณป๋อ ”

 

ไม่มีเสียงตอบกลับมา คนที่จะรีบกลับห้องก็ยิ่งงงว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรทั้งที่ก่อนหน้ายังดีๆยั่วโมโหเขาอยู่แท้ๆ ตอนนี้กลับยืนนิ่งทำหน้าหงุดหงิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น แถมเซียวจ้านยังสัมผัสได้อีกว่ามีรังสีบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย

 

เป็นอะไรของเขา ?

 

“ ... ”

 

“ นี่คุณ ผมจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าไม่ตอบก็ไม่ต้องกลับกับผมเลยนะ ” อุตส่าห์ใจอ่อนให้กลับด้วยแล้วแท้ๆ คนเขารีบจะกลับก็มัวแต่มาโอ้เอ้

 

“ ... ”

 

“ นับหนึ่ง ”

 

“ รักใคร.. ”

 

“ ห๊ะ ?

 

“ บอกรักใคร ”

 

คนที่กำลังจะนับสองหยุดชะงักไปทันที เซียวจ้านแทบจะหลุดขำออกมาตอนที่อีกฝ่ายพูดจบ เขามองสีหน้ายุ่งๆที่ในตอนนี้ไม่สบอารมณ์เลยสักนิดก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกรอบ ที่เงียบขรึมไปเมื่อกี้เพราะเรื่องนี้เอง ? ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้มันยังไงกัน ไม่เห็นจะเหมือนกับที่คนอื่นในบริษัทเขาพูดกันเลยว่าเย็นชาแล้วก็น่ากลัว

 

“ น้องผมเอง พอใจหรือยัง “

 

“ น้อง ? ” ใบหน้าคมคายของคนที่ก่อนหน้าอารมณ์ไม่ดีเปลี่ยนไปทันที หวังอี้ป๋อทวนคำถามอีกรอบก็ได้คำตอบแบบเดิมทำให้ตัวเองอารมณ์ดีขึ้นมาเหมือนว่าก่อนหน้าไม่เคยอารมณ์เสีย

 

“ ก็ใช่ไง ทีนี้ไปได้หรือยังผมรีบนะคุณ ”

 

 

 

..

 

 

สุดท้ายแล้วเซียวจ้านก็ต้องเปิดประตูให้คนที่เดินเข็นกระเป๋าเข้ามาในที่สุดอย่างเลี่ยงไม่ได้ จะเพราะอะไรไปได้อีกนอกจากก่อนมาผู้ชายคนนี้ดันลีลาท่าเยอะ แถมตัวเขาก็ต้องรีบกลับมาที่ห้องก่อนที่น้องชายของตัวเองจะมาด้วยเลยทำให้ต้องยอมๆไปก่อน อยากจะรู้นักว่าจะอยู่ที่ห้องของเขาได้ไปซักกี่วันเชียว..

 

“ บอกไว้ก่อนเลยคุณ ห้ามรุ่มร่ามกับผมเด็ดขาด ” เซียวจ้านหันกลับมาประชันหน้ากับผู้ชายตัวสูงที่อยู่ในห้อง นิ้วเล็กๆชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้องก่อนจะบอกให้อีกฝ่ายเอากระเป๋าไปวางไว้ตรงนั้นก่อน แต่จู่ๆกำลังจะก้าวเดินต่อก็หน้ามืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

 

พรึบ !

 

เซียวเกือบจะล้มลงใส่พื้นทว่าคนที่เดินตามหลังมารีบทิ้งกระเป๋าแล้วสาวเท้าเข้ามารับเอาไว้ทันที

 

“ เป็นอะไร ”

 

“ ผม.. ระ รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ ”

 

หวังอี้ป๋อมองเจ้าของใบหน้าที่เกือบจะซีดเซียวในอ้อมกอด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ เซียวจ้านมีอาการแบบนี้มาสองวันแล้วยังไม่หายเสียที ชายหนุ่มค่อยๆใช้แขนของตัวเองตวัดช้อนกายบางขึ้นมาก่อนจะเดินไปส่งบนเตียงนอนของเจ้าตัวที่ในเวลานี้เจ้าของมันทำตัวว่าง่ายเนื่องจากป่วย ฝ่ามือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มนั่นเบาๆ คนตัวโตกว่าได้แต่สงสัยว่าเซียวจ้านยังไม่หายอีกหรือ..

 

“ ไปหาหมอไหม ”

 

“ ผมขอนอนดีกว่า ” น้ำเสียงเล็กๆรีบพูดออกมาทันควัน เขาไม่อยากไปหาหมอเพราะว่าไม่ค่อยจะชอบที่นั่นเท่าไหร่แถมยังกลัวโดนเจาะเลือด ไม่เด็ดขาดเลย

 

“ ดื้อ ”

 

“ นี่คุณ.. ”

 

“ ถ้ายังไม่หายอีกต้องไป ”

 

“ คุณป๋อ.. ผมไม่ไปนะ.. ” ดวงตากลมเรียวค่อยๆช้อนมองหวังอี้ป๋ออย่างอ้อนๆ คนตัวสูงชะงักไปเพราะไม่เคยเลยสักครั้งที่คนบนเตียงจะยอมทำอะไรแบบนี้จนเผลอใจอ่อนยวบ แต่..

 

“ ไม่ได้ ”

 

“ เหอะ งั้นเราคงพูดกันไม่รู้เรื่องแล้ว ” เซียวจ้านที่อุตส่าห์ใช้น้ำเสียงอ้อนอีกคนให้ใจอ่อนแต่มันกลับไม่ได้ผลทำหน้าหงิกทันที เสียแรงที่อุตส่าทุ่มเท เสียแรงจริงๆเลย !!

 

“ ... ”

 

“ เดี๋ยวน้องผมจะมา คุณต้องอยู่เงียบๆ อย่ากระโตกกระตากล่ะเข้าใจไหม ”

 

“ ... ”

 

“ คุณเข้าใจที่ผมพูดไหมคุณป๋อ ”

 

“ เข้าใจ.. ”

 

“ ดี.. ถ้าทำอะไรผิดขึ้นมาล่ะก็ ผมไล่คุณออกจากห้องเลยนะ ” เซียวจ้านที่ถูกทำให้นอนราบลงไปกับเตียงขยับตัวขึ้นมาพิงหลังกับหมอนใบโต นิ้วเล็กๆชี้ไปที่ใบหน้าของผู้ชายที่ชื่อหวังอี้ป๋ออย่างคาดโทษเอาไว้ก่อน เพราะถ้าหากทำเรื่องอะไรให้เขาปวดหัวอีกละก็นะ แม่จะจวกให้ดู !

 

ทว่านั่งบนเตียงไปได้สักพักก็นึกบางสิ่งขึ้นมาได้พร้อมๆกับที่อีกคนเอากระเป๋าไปเก็บแล้วกลับมานั่งหย่อนสะโพกลงบนเตียงเดียวกัน มือเล็กๆหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาก่อนจะทัชหน้าจอแล้วเข้าไปที่ฟังก์ชันบัญชีรายชื่อทันที เซียวจ้านยื่นโทรศัพท์ไปให้คนตรงหน้าที่นั่งทำหน้านิ่งๆ

 

“ นี่อะไร ” น้ำเสียงเล็กๆเข้มขึ้นกว่าเก่า เขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาแอบเปิดโทรศัพท์ของคนอื่นแถมยังลบบางเบอร์ในโทรศัพท์ของเขาอีก เท่านั้นยังไม่พอ..

 

Honey..

 

“ ฮันนี่ๆ ใครใช้ให้คุณเมมชื่อเลี่ยนๆแบบนี้ในโทรศัพท์ผม ?

 

Baby.. , don’t  you  like this ?

 

“ยะ.. หยุดเรียกผมแบบนั้นเลยนะ !! ใครเขาจะชอบกัน.. แล้วผมก็ไม่ใช่เบบี้บ้าบออะไรของคุณด้วย ” แก้มที่ก่อนหน้ามีเลือดฝาดเพียงเล็กน้อยตอนนี้ปรากฏริ้วสีชมพูแดงๆขึ้นมาจนเด่นชัด ดวงตากลมเรียวหลบสายตาของคนที่เอาแต่จ้องเขาไม่ยอมมองไปทางอื่นก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก ปวดหัว.. ปวดหัวจริงๆเลย

 

Babe

 

เพี้ยะ !

 

มือเล็กๆฟาดลงบนหลังมือใหญ่ของคนที่กำลังลูบขาอ่อนของเขาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เซียวจ้านกลอกตาไปมา เขาไม่เคยรู้สึกหมดคำพูดกับใครเท่านี้มาก่อนเลยจริงๆ

 

“ เจ็บ ”

 

“ ดีสิ จะได้จำไง แล้วก็ขยับออกไปห่างๆเลย อย่ามาเนียน ! ” เซียวจ้านยกมือขึ้นกอดอกมองคนที่ค่อยๆละมือจากขาอ่อนของเขาออกไปแต่ตัวยังอยู่ที่เดิม มันน่าฟาดอีกสักทีให้มือหักเพราะเขาอุตส่าห์บอกแล้วว่าอย่ามารุ่มร่ามก็ยังไม่เห็นจะฟังกันสักนิด แล้วดูซิว่าอีกฝ่ายจะอยู่ที่นี่ได้ยังไงเพราะมันไม่มีทั้งแม่บ้านคอยทำกับอาหารให้ ไม่มีคนรีดผ้าต้องรีดเอง ไม่มีคนทำอะไรให้สักอย่าง เหอะ พนันได้ว่าอีกสองวันก็คงหนีกลับไปแล้ว

 

 

ก็อกๆๆ

 

“ เฮียยย ผมมาแล้ว ”

 

“ ... ”

 

คนที่กำลังนั่งโมโหอยู่บนเตียงหันมองเจ้าของใบหน้าคมคายทันที

 

“ คุณไปซ่อน ” เซียวจ้านทำไม้ทำมือให้อีกฝ่ายไปซ่อนตรงไหนก็ได้ที่ตี๋น้องของเขาจะไม่เห็น ไม่ได้หรอก รายนั้นน่ะยิ่งหวงๆอยู่

 

หวังอี้ป๋อพยักหน้าช้าๆ คนตัวสูงลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตูอย่างเงียบเชียบทำให้เจ้าของห้องโล่งอกขึ้นมาหน่อย เซียวจ้านก้าวขาลงจากเตียงก่อนจะเดินไปที่ประตูแล้วเปิดมันออก ทำทุกอย่างให้ดูไม่มีพิรุธที่สุดเพราะไม่อยากให้ตี๋มันรู้ว่าผู้ชายคนนั้นอยู่ในห้องด้วย

 

แหงล่ะ ถ้าเจอกันเข้าเซียวจ้านไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าห้องนี้มันจะไม่กลายเป็นเวทีมวย

 

“ มาเร็วจัง ”

 

“ มาช้ากว่านี้ผมก็โดนม๊าด่าอะดิ นี่ พะโล้ แล้วก็นี่ ผมซื้อข้าวเกรียบปากหม้อของโปรดมาฝากเฮีย ราดกะทิมาให้แล้วด้วยนะ ”

 

ดวงตากลมเรียวเป็นประกายทันที รอยยิ้มเล็กๆแต้มบนใบหน้าน่ารักรู้สึกมันเขี้ยวน้องชายที่รู้ใจเพราะว่าตัวเขาชอบข้าวเกรียบปากหม้อมากๆ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันทำหวังผลอะไรหรือเปล่าเพราะปกติเวลาทำแบบนี้ก็ชอบขอตังค์แล้วเขาก็ดันให้ตลอดเพราะเอ็นดูเจ้าตัว มือเล็กๆเอื้อมมือไปรับไว้ก่อนจะใช้จมูกดมเพราะชอบกลิ่นกะทิก็รู้สึกว่าอยากอ้วกออกมาทันที

 

“ อึก ”

 

“ เฮีย เป็นไรป้ะเนี่ย ทำไมหน้าซีดเมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย ”

 

นั่นน่ะสิ.. เขาเป็นอะไรทำไมถึงได้เหม็นกลิ่นกะทิขนาดนี้

 

“ ไม่รู้.. แต่เหม็น มึงซื้อของบูดมาหรอตี๋ เอากลับไปเลย ”มือเล็กๆรีบยื่นถุงขนมส่งคืนน้องชายโดยทันที เขาไม่สามารถดมกลิ่นของมันได้นานมากกว่านี้แล้วเพราะถ้ามากกว่านี้หน้าห้องคงได้เลอะอ้วกแน่ๆ

 

“ เห้ย มั่วแล้วเฮีย เหม็นที่ไหนผมไม่เห็นได้กลิ่น ”

 

“ เหม็น.. จะอ้วก ”

 

“ ห้ะ ?

 

ยังไม่ทันที่เซียวตี๋จะได้คำตอบจากความสงสัยคนที่เป็นพี่ชายก็วิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องน้ำ ปล่อยให้คนที่เอากับข้าวมาส่งได้แต่ยืนงงหน้าประตูที่เปิดออก เซียวตี๋เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงอาหารในมือ ได้ยินเสียงดังโอกอากเป็นระยะมาจากในห้องน้ำก็ยิ่งแปลกใจ

 

เฮียป่วย ?

 

ทว่าสำรวจไปรอบๆดวงตาเป็นขีดๆก็หันไปเห็นกระเป๋าเดินทางสีเทาใบโตวางอยู่มุมห้อง คู่กับรองเท้าหนังยี่ห้อแพงที่ดูก็รู้ว่ามันไม่ใช่ไซส์ของพี่ชายตัวเอง

 

ไม่ใช่ไซส์ของพี่ชายตัวเอง

 

ไม่ใช่ไซส์ของพี่ชายตัวเอง !!

 

แล้วมันเป็นของใคร !!

 

 

“ คุณ.. ผม ฮึก ผมเวียนหัว.. ”

 

“ ... ”

 

ตี๋ที่ยืนอยู่กลางห้องคล้ายกับโดนอะไรสักอย่างสาปให้กลายเป็นหินตอนที่ได้ยินน้ำเสียงอ้อนๆของพี่ชายตัวเองเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุ้มๆที่มันคลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะเคยได้ยินจากที่ไหนสักที่พูดตอบกลับไปแบบที่สัมผัสได้ว่ามันอบอุ่น แถมยังอ่อนโยนอีกต่างหาก..

 

“ ดีขึ้นไหม.. ”

 

“ ฮึก.. ผมไม่ไหว “

 

“ แบบนี้ล่ะ”

 

“ ผม ฮึก เหนื่อยแล้ว ”

 

“ ช้าๆ แบบนั้น.. เด็กดี ”

 

 

 

“ ... ”

 

นี่มันอะไรกัน.. ตี๋เหมือนคนที่กำลังหูอื้อตาลายไปเพราะเสียงที่ชวนให้คิดอะไรที่มันเข้าข่ายอกุศลอยู่หลายนาที แต่ก่อนที่จะได้สงสัยแล้วเดินเข้าไปเปิดประตูห้องน้ำเพื่อค้นหาความจริงร่างสูงๆของใครบางคนที่กำลังอุ้มคนอาเจียนก็เดินออกมาก่อน ดวงตาตี่ๆเบิกกว้างก่อนจะอ้าปากค้าง ไอ้ลุงคนเดิมอยู่ในห้องของพี่ชายของเขาได้ยังไง.. หนำซ้ำเฮียของเขายังมุดหน้าเข้าไปซุกอกกว้างๆนั่นอีก

 

นะ.. นี่มันอะไรกันวะ !!

 

“ ลุงทำอะไรเฮียผมวะ !! ปล่อยเฮียจ้านเดี๋ยวนี้นะเว้ย !” เซียวตี๋เดินเข้าไปประชันหน้าหวังจะแย่งพี่ชายตัวเองกลับไปแต่ก็โดนดวงตาคมๆตวัดมองจนรู้สึกขนลุกไปหมด ตี๋ชะงักเท้าหยุดเดินทันที เบนสายตาไปเห็นอาการของพี่ชายก็ยิ่งเป็นห่วงจนใจมันร้อนไปหมด

 

“ ลุงจะเอาเฮียผมไปไหน ผมไม่ให้นะ !!

 

“ หลีกไป ”

 

หวังอี้ป๋อพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เขาไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับน้องของเซียวจ้านตอนนี้เพราะต้องรีบพาคนป่วยไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด แต่ยิ่งเด็กนี่มันกวนโมโหไม่ยอมถอยเขาก็ยิ่งอารมณ์เสีย.. ใจมันร้อนไปหมดเพราะกลัวว่าเซียวจ้านจะเป็นอะไรไปก่อน

 

“ ไม่ จนกว่าจะปล่อยเฮียคืนมา

 

“ เห็นหรือเปล่าว่าพี่นายกำลังแย่ ”

 

“ ... ”

 

ตี๋ชะงัก ดวงตาเป็นขีดสังเกตพี่ชายที่เกือบจะจมหายไปกับอ้อมอกของผู้ชายตัวสูงอีกรอบก็หัวใจแทบร่วงลงไปกับพื้น เฮียของเขาในตอนนี้ดูซีดเซียวไปหมดเลย ทั้งที่ก่อนหน้านั้นยังดีๆอยู่แท้ๆ

 

“ หลีก ”

 

เซียวตี๋ขยับหลบของคนที่เร่งสาวเท้าเดินออกจากห้องอย่างว่าง่ายเพราะยอมผู้ชายคนนี้แล้ว หวังอี้ป๋อไม่รอให้อีกฝ่ายมาขวางอีกรอบชายหนุ่มเร่งรีบกดลิฟต์ลงไปชั้นข้างล่างก่อนจะเดินไปที่ลานจอดรถโล่งๆหลังอพาร์ทเม้นท์ จัดการเปิดประตูมาเซราติก่อนจะค่อยๆวางคนที่แทบไม่มีแรงพูดลงบนเบาะแล้วหมุนตัวไปนั่งที่คนขับก่อนจะติดเครื่องยนต์แล้วขับมันออกไป ปลายรองเท้าเหยียบคันเร่งโดยไม่สนอัตราเร็วแบบที่มันน่ากลัวสำหรับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

“ คุณ.. ”

 

“ หืม ”

 

“ ขับเบาๆ ”

 

ปลายเท้าค่อยๆปล่อยคันเร่งทำให้รถวิ่งช้าลง มือซ้ายข้างที่ว่างของหวังอี้ป๋อเอื้อมไปกุมมือเล็กๆของคนที่ไม่สบายแล้วหลับไปเฉยๆก่อนจะบีบมันเบาๆ

 

 

เป็นห่วง..












*************

     17/08/62

     พาน้องไปตรวจสุขภาพกันค่าาาา สารภาพว่าตอนแต่งฟิคเรื่องนี้ไม่รู้ตะให้ชื่ออะไรเพราะตั้งชื่อไม่เก่งก็เลยสุ่มๆแล้วได้ destiny มา เพราะคิดว่ามันครอบคุมดี555 แล้วก็เริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าชื่อนี้สมควรแล้วมั้ยเนี่ยยย แอแงง

     ปลล ยังไม่ได้แก้คำผิดฮ้าฟ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.459K ครั้ง

4,691 ความคิดเห็น

  1. #4677 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 09:56
    ป๋อรักและหลงขนาดนี้แล้วนะจ้านนนนน เนี๊ยะ แพ้ท้องชัวร์ป๋อรีบพาไปตรวจเหอะ
    #4677
    0
  2. #4477 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 20:44
    มีแต่คนหวง
    #4477
    0
  3. #4459 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 16:55
    เย้ๆๆๆ
    #4459
    0
  4. #4320 Artemis.T (@1black_rose) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 15:41
    ฉันรับความอบอุ่นนี่ไม่ไหวววว -//-
    #4320
    0
  5. #4298 AlwaysDmHp (@sunlikelay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 10:55

    บ้าจริงงง เขินมากกก ดาเมจแรงเกืนไป๊

    #4298
    0
  6. #3956 demon@0@ (@54040249347ammie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 18:09
    น้องพูดเป็นห่วงงงง แง่ ใจทั่นรับไหวไหม
    #3956
    0
  7. #3886 Lazy_g (@phensuwan_124) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 14:06
    จะมีลูกแล้วนะป๋อออออ ตื่นเต้นๆ สงสารจ้านอาเจียนจนตัวซีดหมดแล้ว หนูลูก
    #3886
    0
  8. #3813 Doubledeuce9596 (@d-pcn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 00:21
    เขินนนนนน
    #3813
    0
  9. #3782 wcyex (@wcyex) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 22:42
    น้องหวงมาก ชอบ จัดการลุงเลยลูก
    #3782
    0
  10. #3402 ChompunutEksuk (@ChompunutEksuk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 23:09
    โง้ยยยยยเขินไปหมดแล้วว
    #3402
    0
  11. #3345 FirstAugust (@FirstAugust) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 01:24
    อาการชัดมากแต่รอลุ้นผลตรวจละกัน ชอบความหวงพี่ชายของน้องตี๋
    #3345
    0
  12. #3314 praaewaa (@praaewaa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 13:38
    อยากเห็นรีแอคอี้ป๋อ 555555555555
    #3314
    0
  13. #3290 baby_girl (@j_jet_jung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 20:19
    ชอบที่น้องหวงพี่ ละก็ชอบที่ทั้นห่วงเมีย ฮือออออ ใจบางไปหมด
    #3290
    0
  14. #3267 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 02:38
    แล้วคือก็มีมุมน่ารักมาให้อมยิ้มตลอด ฮือออ
    #3267
    0
  15. #3033 E.L.F.THAI (@sorry-sorry-suju) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 11:20
    ใกล้จะรู้ว่าจ้าน​เป็น​อะไร​แล้ว​
    #3033
    0
  16. #3017 WEIWEIBABYBUNNY (@WEIWEIBABYBUNNY) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 23:13
    แกรรรรร !
    #3017
    0
  17. #2896 pphkjj (@pphkjj) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 11:54
    เรียกว่าคุณป๋อแล้วตลกจัง ฮือออ แต่พอเข้าใจว่าเซ็ตติ้งมันเป็นไทยอะ แต่น้องจ้านเรียกเซียวนี่น่าจะพิมตกรึเปล่า
    #2896
    0
  18. #2724 sunsunm (@sunsunm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:55
    ใกล้แล้วๆ
    #2724
    0
  19. #2608 rapsterx_ (@ocqxn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:14
    คุณป๊าดูแลม๊าดีๆนะเข้าใจเปล่า
    #2608
    0
  20. #2561 U_ismine (@beambh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 00:56
    น่ารักๆๆๆๆๆ อี้ป๋อดีมากอ่ะ
    #2561
    0
  21. #2541 black word (@tutphicha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 04:05
    ใครเขิน ไม่มี๊
    #2541
    0
  22. #2184 Paboll222 (@Minar11) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 06:55
    เห่อเมีย ต่อไปต้องเห่อลูก55555
    #2184
    0
  23. #2166 HHSP (@poppy_likes) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 22:51

    ฟวากงสหฟงงวหสกง แงงงงงงงงงงง

    #2166
    0
  24. #2156 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 21:36
    ใจเหลวไปหมดดดด
    #2156
    0
  25. #2140 hanuSE (@mominamijung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 18:05
    จะได้รู้กันสักที ฮืออ เห่อเมียหนักกว่าเดิมแน่ป๋อ
    #2140
    0