[JAETEN] Love Story

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,028 Views

  • 24 Comments

  • 104 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    1,028

ตอนที่ 2 : [Jaeten] Frog & Toad : Cookies

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

FROG & TOAD : COOKIES
NCT (OS) fanfiction ( Jaehyun  x
Ten )
by Katamari (@TentasticBoy )






===============================================


บนชั้นวางหนังสือนิทานสำหรับเด็ก มีอยู่เล่มหนึ่งกระดาษกรอบเหลือง
ภาพประกอบสีตุ่นๆกับตัวหนังสือไม่กี่ตัวอักษร บอกเล่าเรื่องราวน่ารักของกบและคางคก กับคุกกี้แสนอร่อยของพวกเขา

FROG & TOAD : COOKIES

by Arnold Lobel


Toad baked some cookies.

“These cookies smell very good,” said Toad. He ate one.

“And they taste even better,” he said.

Toad ran to Frog’s house.

“Frog, Frog,” cried Toad,

“taste these cookies that I have made.”

Frog ate one of the cookies,

“These are the best cookies I have ever eaten!” said Frog.

Frog and Toad ate many cookies, one after another.

“You know, Toad,” said Frog, with his mouth full,

“I think we should stop eating. We will soon be sick.”

“You are right,” said Toad.

“Let us eat one last cookie, and then we will stop.”

Frog and Toad ate one last cookie.

There were many cookies left in the bowl, Frog,” said Toad,

“Let us eat one very last cookie, and then we will stop.”


Frog and Toad ate one very last cookie.


“We must stop eating!” cried Toad as he ate another.


“Yes,” said Frog, reaching for a cookie, “we need willpower.”

“What is willpower?” asked Toad.

“Willpower is trying hard not to do something you really want to do,” said Frog.

“You mean like trying hard not to eat all these cookies?” asked Toad.

“Right,” said Frog.

Frog put the cookies in a box.

“There,” he said. “Now we will not eat any more cookies.”


“But we can open the box,” said Toad.

“That is true,” said Frog.

Frog tied some string around the box.


“There,” he said. “Now we will not eat any more cookies.”

 

“But we can cut the string and open the box.” said Toad.

 

That is true,” said Frog.

 

Frog got a ladder. He put the box up on a high shelf.

“There,” said Frog. “Now we will not eat any more cookies.”


“But we can climb the ladder and take the box down from the shelf and cut the string and open the box,” said Toad.

“That is true,” said Frog.

Frog climbed the ladder and took the box down from the shelf.
He cut the string and opened the box.


Frog took the box outside. He shouted in a loud voice.

“Hey, birds, here are cookies!” Birds came from everywhere.

They picked up all the cookies in their beaks and flew away.

 

“Now we have no more cookies to eat,” said Toad sadly.

“Not even one.”

 

“Yes,” said Frog, “but we have lots and lots of willpower.”

“You may keep it all, Frog,” said Toad.


“I am going home now to bake a cake.”


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ถ้าพี่กลับมาผมจะเตรียมคุกกี้ร้านประจำไว้รอนะครับ

เด็กหนุ่มตัวเล็กในชุดแจ็คเก็ตสีดำตัวโคร่งกับหมวกปิดหน้าปิดตามิดชิด ก้มลงมองข้อความที่ถูกพิมพ์ทิ้งไว้ในแอพพลิเคชั่นสีเขียวสดที่นิยมใช้กันในจีน  ชื่อผู้ส่งข้อความเป็นชื่อเดียวกันกับคนที่เขาเคยคุยด้วยเสมอในแอพพลิเคชั่นสีเหลืองยามที่เขายังไม่ต้องโยกย้ายไปไหน   แต่จากสถานการณ์บังคับให้เขาทั้งสองต้องย้ายวิธีสื่อสารมาช่องทางใหม่ตามความสะดวกของอีกฝ่าย

เด็กหนุ่มตัวเล็กกรอกข้อความสั้นๆไปหาอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว และ รีบสาวเท้าออกจากอาคารของท่าอากาศยานพร้อมเป้ใบเล็กใบหนึ่ง ด้วยกลัวว่าจะมีใครเห็นเขาเข้าเสียก่อน   และเขาก็ใช้เวลาเพียงไม่นานในการมายืนกดออด พร้อมยื่นหน้าส่งตาแป๋วใส่จอหน้าประตูคอนโดหรูย่านกังนัม

“แจฮยอนนา เปิดประตูหน่อยยยยย”

สิ้นเสียงผ่านสปีคเกอร์มอนิเตอร์หน้าประตู  เจ้าบ้านออกมาต้อนรับเขาเข้าไปในห้องด้วยการตัดพ้อเสียยกใหญ่

“พี่เตนล์
! มาเองได้ไง ผมบอกแล้วไงครับว่าถึงแล้วให้บอกจะได้ไปรับ”

“ไม่เอาหรอก รถนายน่ะเตะตาจะตาย อีกอย่างฉันก็แอบแว่บมาด้วย ถ้าผู้จัดการรู้มีหวังโดนสวดยับแน่”

เจ้าบ้านจัดแจงถอดเสื้อแจ็คแก็ตตัวโคร่งออกจากไหล่บางของอีกฝ่ายมาแขวนไว้ ก่อนจะรั้งเอวคอดมากอดไว้หลวมๆ 

“ผอมลงหรือเปล่าครับ”  เขาสูดกลิ่นหอมจากกลุ่มผมนิ่ม

“ก็อาจจะมั้ง...เพราะงั้นฉันถึงต้องเอาตัวมาให้นายขุนไง” รอยยิ้มทะเล้นผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน

“ไหนขนมของพี่เตนล์ค้าบบบบบบ”  พี่ชายตัวน้อยพูดพลางแบมือน้อยๆยื่นใส่คนสูงกว่า 

“ดีนะ ผมเตรียมคุกกี้มาให้พี่ไว้แล้ว ไม่งั้นได้โดนว่าว่าผิดสัญญาแหง”

“เย่
The Baker Café!

เจ้าบ้านยิ้มเอ็นดูให้กับพี่ตัวเล็กที่ยกแขนดีใจจนสุดตัว  แจฮยอนเอื้อมไปหยิบถุงขนมที่เพิ่งจัดแจงไปซื้อมาจากร้านโปรดเมื่อช่วงสาย กล่องคุกกี้หลากรสถูกนำออกมาจากห่อกระดาษ

วนิลาชีส   มะพร้าว  ช็อคโกแลต  ชาเขียว...
กลิ่นหอมเนยจากขนมอบชั้นดีเรียกน้ำย่อยจากคนตัวเล็กได้ไม่ยาก

“ฉันนึกถึงนิทานเล่มนั้นที่นายหยิบมาด้วยครั้งที่แล้วตอนเราซื้อคุกกี้มาทานด้วยกัน”

นิ้วเรียวหยิบคุกกี้มะพร้าวเข้าปากเด็กตัวสูงก่อนนำครึ่งที่เหลือเข้าปากตัวเอง

Frog & Toad?

“ใช่  ฉันนึกว่านายจะหยิบพวกนิตยสารมา แต่กลับเป็นหนังสือนิทานเสียนี่”

“แต่ตอนนั้นพี่น้องเตนล์สามขวบก็อ่านไปยิ้มไป ชอบใจอยู่นะครับ” เด็กหนุ่มตัวสูงยิ้มจนเผยลักยิ้มข้างแก้ม

“มันก็น่ารักดี ว่าแต่เรียกใครพี่น้องเตนล์ ฉันไม่ใช่เด็กสามสี่ขวบนะ เดี๋ยวเถอะ” คนตัวเล็กตาเขียว


“ผมชอบดูเวลาพี่อ่านมัน ดูสนุกกว่าอ่านเองอีก” คนตัวสูงหัวเราะเบาๆ

“ก็อ่านแล้วเหมือนได้กลับไปเป็นเด็ก มีความสุขทุกวันโดยไม่ต้องกังวลว่ามันจะจบลงเมื่อไหร่”

“พี่จำตอนจบของตอนคุกกี้ได้ไหม
?

“จำได้สิ พยายามไม่กินคุกกี้แทบตาย สุดท้ายไปอบเค้กใหม่ ฮะๆ”

“พี่สงสัยไหมว่าว่าทำไมคางคกถึงไปอบเค้กต่อ แทนที่จะเป็นคุกกี้ถาดใหม่”

“ไม่รู้สิ คางคกก็อาจจะอยากกินเค้กบ้างละมั้ง”

เตนล์ตอบพลางส่งคุกกี้วนิลาชีสรูปจันทร์เสี้ยวเข้าปากกระจับน้อยๆนั่น

แจฮยอนยิ้มให้กับคำตอบแสนซื่อของคนตรงหน้า

“จริงๆแล้ว คางคกอาจจะไม่ได้คิดว่าต้องเป็นเค้ก  แต่มันจะเป็นขนมอะไรก็ได้” แจฮยอนยิ้ม

เตนล์ละสายตาจากคุกกี้ตรงหน้ามามองเด็กหนุ่มตัวสูงอย่างไคร่รู้

“ทำไมล่ะ”

“เพราะ...คางคกก็แค่อยากได้ข้ออ้างในการใช้เวลาอยู่กับกบก็เท่านั้น”

คางคกสมอ้างผิวขาวจัดลอบสารภาพความในใจต่อหน้ากบของเขา

ทันทีที่สมองประมวลผลได้ว่าที่อีกฝ่ายพูดนั้นหมายถึงอะไร เตนล์ได้แต่เม้มริมฝีปากบางกลั้นรอยยิ้มที่ถ้าเผลอเผยออกไปอาจจะยิ่งทำให้เจ้าเด็กตัวโข่งย่ามใจมากไปกว่านี้

เขาวางคุกกี้ครึ่งชิ้นที่เหลือลงบนจานก่อนเอื้อนเอ่ยความคิดที่เขามีต่อนิทานเรื่องเดียวกันบ้าง

“แล้วรู้ไหม จริงๆแล้วคางคกไม่จำเป็นต้องมีขนมอะไรก็ได้”


“...”.

“เพราะกบเอง ก็อยากจะอยู่กับคางคกเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว”

รอยยิ้มได้รูปจากริมฝีปากอิ่มปรากฏขึ้นทันทีเมื่อสิ้นประโยค

ณ ที่แห่งหนึ่งบนโลกใบนี้ มีคางคกที่มีความสุชที่สุด แม้เพียงได้ชิมเพียงเศษคุกกี้ที่ติดอยู่บนริมฝีปากของใครคนหนึ่ง


=============================================

Reference :  Frog and Toad : Cookies by Arnold Lobel

:::  TALK  :::

เหตุมาจากโพสต์ที่มีแฟนNCT ท่านหนึ่งไปทานคุกกี้ร้านที่ แจฮยอน เตนล์ วินวิน เคยเอามาทานตอนออกมอกบังชานมไข่มุก ด้วยกัน   ที่ร้านบอกว่า  น้องๆชอบทานกันมาก  มิหนำซ้ำ น้องเตนล์ และน้องแจ ก็เคยมาซื้อคุกกี้ด้วยตัวเองด้วย   คิดภาพสองคนทานขนมด้วยกันก็อบอุ่นหัวใจแล้วค่ะ ( มีความสุขง่ายค่ะ  555+ )  เห็นภาพคุกกี้ก็คิดถึงนิทาน  Frog & Toad ตอน cookies ก็เลยได้ไอเดียเกิดเป็น OS จากความคิดถึงตอนนี้ขึ้นมา
เรายก Frog & Toad ตอน cookies มาทั้งตอนเลยค่ะ  เป็นนิทานที่เรียบง่ายแต่ก็สอนอะไรหลายๆอย่าง ตัวละครอาจจะหน้าตาไม่ค่อยน่ารักแต่เนื้อหาน่ารักนะคะ จริงๆแล้วเราชอบการที่ตัวละครไม่น่ารัก มันทำให้เด็กไม่ยึดติดภาพลักษร์ผู้ดีผู้ร้ายจากคาแรคเตอร์ และได้พิจารณาสาส์นที่ผู้แต่งต้องการจะสื่อได้อย่างตรงไปตรงมา   ยังมีตอนย่อยอื่นๆอีกหลายตอน ลองไปหาอ่านกันดูได้ค่ะ  หวังว่าเรื่องนี้จะเติมความอุ่นให้หัวใจในช่วงที่หนาวเย็นให้ทุกคนได้นะคะ  ปีนี้ภาวนาให้ทั้ง  wayV และ NCT ปังๆ ให้น้องประสบความสำเร็จในเส้นทางตัวเอง และได้มีโอกาสมาร่วมงานกันอีกครั้งค่ะ สวัสดีปีใหม่ 2019 ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #14 NEKOKIE10vely (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 15:33

    พี่ฝนมันน่ารักมาก แค่หนูนึกภาพเขานั่งกินแล้วยิ้มให้กันมันก็แบบใจฟู หนูคิดถึงพวกเขาจังเลย ????

    #14
    0
  2. #13 JTBrownie (@JTBrownie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:32
    น่ารักจังค่ะ ♡
    หลังจากนี้ก็มามีความสุขง่ายๆกันนะคะ ;-;
    #13
    0