[NCT / AllTen ] Portrait

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,082 Views

  • 7 Comments

  • 28 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    1,082

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

SF การพบกันของชายหนุ่ม กับ หนุ่มน้อยนักศึกษาต่างชาติที่มาศึกษาต่อมหาลัยศิลปะ เขาไม่คิดเลยว่ายจะได้เป็นแบบวาดรูปให้หนุ่มน้อยหน้าหวานคนนั้น


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
PORTRAIT
NCT ( OS/ SF ) fanfiction ( All x
Ten )
by Katamari (@TentasticBoy )



SF แบบ All x Ten ในรูปแบบที่เปิดให้คุณผู้อ่านจินตนาการได้หมดเลยว่าจะให้ใครเป็นชายหนุ่มของน้องเตนล์ในเรื่องค่ะ  ^^




เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 มิ.ย. 60 / 01:06

บันทึกเป็น Favorite


PORTRAIT
NCT ( OS/ SF ) fanfiction ( All x
Ten )
by Katamari (@TentasticBoy )





               
เช้าวันใหม่ของผมเริ่มต้นด้วยเสียงนกตัวเล็กๆส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วนอกหน้าต่าง  แสงแดดอ่อนๆทอผ่านผ้าม่านขาวโปร่งเข้ามาในห้อง ผมลืมตาและขยี้ตาเบาๆเพื่อให้ตาปรับกับแสงก่อนจะกดมือถือดูเวลาในตอนเช้า
                 ตอนสายของวันสบายๆที่ไม่มีธุระอะไรต้องรีบทำ การหยิบหนังสือดีๆ สักเล่มไปอ่านที่ร้านกาแฟสงบๆก็คงจะดีไม่น้อย  ความคิดนั้นสั่งให้ผมลุกออกจากเตียง ไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปร้านกาแฟร้านประจำใกล้กับที่ที่ผมอยู่
                  บาริสต้าสาวกับมวยผมยุ่งๆทักทายผมในแบบทุกที พร้อมเชื้อเชิญให้นั่ง  หนังสือเล่มใหม่ที่เพิ่งสั่งจองไปกับทางร้านหนังสือและเพิ่งมาถึงมือผมเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้า ได้ถูกแย้มหน้ากระดาษออกเป็นครั้งแรกใต้กรุ่นกลิ่นกาแฟหอม  หน้าแล้วหน้าเล่าถูกเปิดผ่านไปโดยไม่ได้นับ ตัวอักษรเหล่านั้นคงจะพาผมไปยังดินแดนที่ไกลแสนไกลจนเกือบจะลืมไปแล้วว่านั่งอยู่ที่ไหน ถ้าไม่มีเสียงกระดิ่งจากประตูดังขึ้นพร้อมการปรากฏกายของใครคนหนึ่ง
            เรือนผมสีดำขลับปรกกรอบหน้าหวาน นัยน์ตาเรียวรีประดับด้วยแพขนตายาว สันจมูกได้รูปรั้นขึ้น รับกับปากบางทรงกระจับ กางเกงยีนส์ขาดเข่าสีซีด กับเสื้อยืดสีขาวทับด้วยคาดิแกนสีเทาตัวโคร่ง
                เผินๆ เขาอาจจะดูเป็นเด็กหนุ่มทั่วๆไป ที่แวะเข้ามาหากาแฟดื่มในตอนเช้า... แต่สำหรับผมหลายๆสิ่งในตัวเขามันดูน่าดึงดูด  ใบหน้าหวานเอ่ยรายการกาแฟที่เขาต้องการ  สำเนียงของเขาบ่งบอกว่าเขาเป็นชาวต่างชาติ รอยยิ้มหวานที่เหมือนพระอาทิตย์ยามเช้าประดับบนใบหน้าของเขาเมื่อเขายื่นมือออกไปรับ อเมริกาโน่เย็นไม่ใส่น้ำตาลแก้วนั้น..  ทุกท่วงท่าของเขามันทำให้ผมละสายตาไปไม่ได้สักวินาทีเดียว...
                ผมไม่รู้ว่าอะไรในตัวเขาทำให้ผมรู้สึกถูกดึงดูดมากมายขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะเขาเป็นชาวต่างชาติ เผื่อผมอาจให้ความช่วยเหลือเขาได้ หรือเพราะเขาไม่ใช่แขกประจำที่นี่  หรือเพราะเขาดูแตกต่าง...หรือเพราะเขา...ช่าง..น่ารัก
  นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย!  ผมพยายามเบนความสนใจกลับมาที่หนังสือเล่มเดิมที่ผมจดจ่ออยู่จนถึงเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว  ทว่า ตอนนี้มันกลับไม่ต่างอะไรจากกระดาษเปื้อนหมึก ที่อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัว และไม่มีอะไรทำให้สนใจได้มากไปกว่าภาพที่อยู่ตรงหน้าของผม 
                เขาเลือกที่นั่งห่างออกไปจากผมสองโต๊ะ โดยที่หันหน้ามาทางผม ด้านซ้ายของผม และด้านขวาของเขาคือกระจกใสบานใหญ่ที่มองทะลุออกไปเห็นวิวภายนอกร้านได้  เขาหยิบสมุดเสก็ตช์ภาพขึ้นมา มองออกไปด้านนอกพร้อมเริ่มต้นลงมือขีดๆเขียนๆลงบนกระดาษ  ผมได้แต่ลอบมองเขาอยู่ห่างๆ ขอบคุณที่เขาจดจ่อกับกระดาษตรงหน้ามาก จนไม่รู้ว่า ผมแทบจะละสายตาจากตัวเขาไปไม่ได้ ผมเผลอไล่พิจารณาเขา ราวกับยืนมองผลงานประติมากรรมชิ้นเยี่ยมในพิพิธภัณฑ์  ผิดก็แต่เขาดูน่ารัก และมีเสน่ห์ กว่างานศิลปะชิ้นไหนที่ผมเคยเห็นมา
                อยู่ๆจังหวะการวาดของเขาก็หยุดชะงัก เขาเริ่มค้นหาสิ่งของบางอย่างจากในกระเป๋า... คิ้วที่ขมวดเป็นปม บอกชัดว่าเขาคงหาสิ่งที่ต้องการไม่เจอ เขาเงยหน้าขึ้น และจู่ๆ ดวงตากลมในกรอบตาเรียวรีนั้นก็จ้องมองมาทางผม ผมประหม่าอย่างช่วยไม่ได้ ผมเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อเขาเริ่มลุกและเดินเข้ามาหา ผมผงะไปด้านหลังเมื่อเขามาหยุดอยู่ที่โต๊ะผม พร้อมกับชี้ไปบนซองใส่เครื่องเขียนของผมที่วางคู่กับหนังสือเล่มนั้นที่ผมเอามา... ใช่ ผมเป็นคนที่ชอบจดโน้ตจากหนังสือที่อ่าน  บทไหนที่มีข้อคิด หรือ ประโยคดีๆ หายากเสมอเมื่อกลับมาอ่านอีกครั้ง.. นั่นเป็นสาเหตุให้ผมมีสมุดโน้ตเล็กๆ กับดินสอ และยางลบเก่าๆ แนบมาพร้อมกับหนังสือเล่มใหม่ทุกครั้งเพื่อจดข้อความที่ชอบ  เขาชี้มาที่ยางลบก้อนเก่าที่สึกหรอไปตามการใช้งานมาบ้างแล้ว พร้อมเอื้อนเอ่ยถ้อยคำสุภาพเชิงขออนุญาต 
                “ขอโทษที่รบกวนครับ คือ ผมลืมเอายางลบมา ถ้าจะขอยืมยางลบของคุณสักแปบนึงจะได้ไหมครับ
?
ผมรีบพยักหน้าและหยิบให้โดยไม่รีรอ.. ใครจะคิดเล่าว่า ยางลบก้อนเก่าจะทำหน้าที่เหมือนใบเบิกโอกาสที่คาดไม่ถึงนี้ให้กับผม  ไม่รอให้โอกาสหลุดลอย ผมเอ่ยถามเขาออกไป...
                “เอ่อ... ผมเห็นคุณวาดรูป... รังเกียจไหมครับถ้าผมจะขอไปนั่งด้วย..ดูคุณวาด..."
ชั่วอึดใจที่เขากระพริบตาถี่ๆ เหมือนกำลังงงว่าเกิดอะไรขึ้น  ในสมองผมเริ่มก่นด่าตัวเองที่ถามออกไปแบบนั้น แต่ไม่ทันจะได้ตัดสินตัวเองว่าทำผิดหรือทำถูก เขาก็ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มประกาย พร้อมเชื้อเชิญอย่างไม่รังเกียจ
                บทสนทนาของเราได้เริ่มต้นขึ้น ณ ตรงนั้น   เขาให้ผมดูรูปเสก็ตช์ที่เขาวาดวิวภายนอกร้านเมื่อสักครู่  ลายเส้นเขามีเอกลักษณ์ และเปิดเผยมุมใหม่ๆ ในตัวเขาให้ผมได้รู้จัก...ผมชื่นชมรูปของเขาเพราะมันช่างน่าทึ่ง   เขาเล่าเรื่องราวของเขา เขาเป็นนักเรียนต่างชาติ มหาวิทยาลัยของเขาอยู่ไม่ห่างจากที่พักของผมสักเท่าไหร่  เขากำลังเรียนศิลปะ... ในขณะที่ผมกำลังเพลินเพลินกับเรื่องราวของเขา เขาหยุดครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะช้อนตามองผมอย่าไม่มั่นใจนัก ...
                “คือ ผมยังไม่ค่อยมีเพื่อนที่นี่เท่าไหร่.. คุณพอจะเป็นแบบให้ผมฝึกวาด
portrait สักครู่ได้ไหมครับ ?
แน่นอนว่าคำตอบของผมนั่นก็คือได้อย่างไม่ต้องสงสัย   เขาอมยิ้มและเริ่มต้นจรดดินสอลงบนกระดาษหน้าใหม่ การเป็นแบบวาดรูปให้เขา ทำให้ผมรู้ว่า มันทำให้ผมสามารถมองเขาได้อย่างเต็มๆตาโดยไม่ต้องแอบลอบมองห่างๆ  ยามเขาก้มหน้าวาดเส้นสาย แพขนตาแนบจรดไปกับพวงแก้มเนียนที่ระเรื่อด้วยเลือดฝาด  ยามที่เขาช้อนตาขึ้นมาพิจารณาสัดส่วนบนใบหน้าของผม  ตาของเราประสานกัน หัวใจผมมันรู้สึกสั่นไหวแปลกๆ  เขาเอียงคอมองภาพหาจุดแก้ไข  คอของเขาที่โผล่พ้นคอเสื้อสีอ่อนเผยจุดสีน้ำตาลเม็ดเล็กบนคอระหงษ์นั่น และผมรู้สึกว่าทุกรายละเอียดปลีกย่อยบนตัวเขามันช่างน่ารัก  ผมเริ่มคิดว่า ผมไม่ควรตอบรับคำขอเป็นแบบวาดรูปให้เขาเลย มันทำให้ผมเริ่มแย่ ผมเริ่มรู้สึกลำบากกับการเก็บอาการต่างๆ เอาไว้ข้างใน...  ไม่รู้อะไรทำให้ผมรู้สึกอะไรมากมายกับคนที่เพิ่งพบกันไม่ถึงชั่วโมงได้ถึงขนาดนี้
?
                “วาดเสร็จแล้วครับ”  เสียงของเขาปลุกผมออกจากภวังค์ เขายิ้มตาหยีพร้อมพลิกแผ่นกระดาษออกมาทางฝั่งผม  ผมยื่นหน้าเข้าไปดูรูปของตัวเองใกล้ๆ  ผมพิจารณาส่วนต่างๆบนรูปที่เจ้าตัวบอกว่าเป็นผม ก่อนจะแสดงความเห็นออกไป
                “ผมว่า....มันไม่ค่อยเหมือนผมสักเท่าไหร่...”
ดวงหน้าหวานส่ออาการผิดหวังจนดูน่าสงสาร ...
                “ผมว่า คนในรูปนี้ดูดีมากกว่าผมไปหน่อย มันเลยดูไม่ค่อยเหมือนผม ” ผมยิ้มหยอกเขา
เขาย่นจมูก  และแย้มยิ้มสดใสออกมา 
                “....ก็คุณ...ดูดีจริงๆนี่นา
"
เขาก้มหน้าทำปากมุบมิบ ท่าทางขัดเขิน เหมือนไม่อยากให้ผมได้ยิน  อาการที่เขาแสดงออกมา มันทำให้ผมได้ใจ...
                “โชคดีที่ผมไม่ได้เป็นคนวาด ถ้าให้กลับกัน ผมคงไม่มีสมาธิแน่ๆ
"
เขาจ้องหน้าผม พยายามตีความสิ่งที่ผมพูด หน้าของเขาขึ้นสีแดงเรื่อลามไปถึงใบหู ทันทีที่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในนั้น
                ผมไม่รอให้เขาได้พูดอะไรออกมา
                “ผมรู้ว่ามันออกจะดูแปลกๆ และอาจดูเหมือนไม่ค่อยมีมารยาท แต่ผมอยากจะบอกคุณว่า การได้มานั่งกับคุณตรงนี้ ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญหรืออะไรนำพาให้เรามาเจอกัน  แต่มันทำให้ผมรู้สึกดีมากๆ
"
               ผมบอกเขาไปตามที่รู้สึกจริงๆ  ผมไม่อยากมาเสียใจทีหลัง เพราะพลาดโอกาสที่จะบอกเขา
 ตาของเขาส่องประกาย ก่อนริมฝีปากบางนั้นจะขยับน้อยๆ  
             “ผมก็ไม่รู้ว่าอะไร ถึงทำให้ผมกล้าที่จะเอ่ยปากขอคุณเป็นแบบ รอบๆตัวคุณมันมีบรรยากาศที่อบอุ่น และมันคงเป็นเรื่องแสนวิเศษ ถ้าผมได้เก็บช่วงเวลาเหล่านั้นไว้ในสมุดวาดรูปของผม...
"   เขาเริ่มต้นเผยความรู้สึกของเขาบ้าง...
                เราต่างอมยิ้มและก้มหน้ามองนิ้วมือของตนเองราวกับว่ามีอะไรติดอยู่ตรงนั้น  ปฏิเสธไม่ได้ว่า สิ่งนี้คงเรียกว่าความประทับใจ ผมหลีกเลี่ยงและอายเกินกว่าจะเรียกมันว่า
Love at First Sight  สิ่งที่เราสองคนต่างพูดออกไปเมื่อครู่ มันช่างดูคล้ายกับคำสารภาพรัก  โชคดีที่ร้านในเวลานี้ไม่มีแขกมากนัก และไม่มีคนอื่นเลยในโซนที่เรานั่ง
                “ เอ่อ...”
                “ คุณ...”
เราสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมๆกัน  ผมยิ้มน้อยๆ และผายมือให้เขาได้พูดก่อน
             เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง “ ถ้าผมจะขอคุณเป็นเพื่อนตอนนี้ มันจะช้าไปหน่อยไหมนะ...”
เขายังคงก้มหน้า เบนสายตามามองผมแบบขันๆในการกระทำของตัวเอง
                ผมยิ้มให้กับมารยาทของคนตัวน้อยแสนสุภาพนี้
                “ได้สิ แล้วคุณจะรังเกียจไหม ถ้าเพื่อนใหม่ของคุณ อยากเป็นแบบวาดรูปให้คุณอีกทั้งๆที่คุณยังไม่ได้ขอ
?"
  เขาหัวเราะ  ผมรู้สึกราวกับเป็นเด็กน้อยที่ดีใจยามได้ลูกกวาดสีหวาน ทุกครั้งที่รู้ว่าตัวเองเป็นสาเหตุให้เขายิ้มได้
                “ถ้าคุณยังไม่เบื่อรูปประหลาดๆ และฝีมือห่วยๆของผม
  เขาถ่อมตัว
               “แปลว่าคุณคงไม่ว่าอะไร ถ้าเราจะมาพบกันอีก

  เขาจ้องกลับมาพร้อมรอยยิ้มปรากฏผ่านดวงตาคู่งาม
                “ผมชื่อ เตนล์ ขอโทษที่แนะนำตัวช้าไปหน่อยนะครับ
เขาบอกชื่อเสียงเรียงนามของเขาพร้อมยิ้มสว่าง 
ผมไม่ค่อยแน่ใจว่าได้ยินถูกไหม เขาอธิบายเพิ่มเติมว่าออกเสียงเหมือนเลขสิบในภาษาอังกฤษ    ผมแนะนำตัวเองบ้าง ชื่อของผมทำให้เขาทำหน้างงๆและไม่ค่อยแน่ใจกับวิธีออกเสียงรวมถึงการสะกด  เขายื่นมือถือให้ผมพิมพ์เพิ่มรายชื่อของตัวเองเข้าไปในคอนแทคต์ลิสต์ของเขา เขาหยิบมันไปดูพร้อมลองออกเสียงดู  ผมแก้วิธีออกเสียงให้เขา สำเนียงแปร่งๆ ของเขา ไม่ได้ตลกเลย กลับกัน มันน่าเอ็นดู   ผมขอให้เขาลองโทรออก ก่อนจะเลือกบันทึกเบอร์ใหม่ที่เพิ่งโทรเข้ามาในเครื่อง ให้เป็น
favorite
                “วันนี้สนุกมาก ขอบคุณนะครับ  แต่ผมคงต้องไปแล้ว ผมมีคาบเรียนต่อ...
แววตาเขาเศร้าลงเล็กน้อย
                “ผมขอเลี้ยงกาแฟคุณครั้งหน้าเป็นค่าขอให้วาดรูปให้ได้ไหม ถ้าคุณไม่รังเกียจให้ผมโทรไปนัด
ผมพูดอย่างมีความหวัง
เขาพยักหน้าน้อยๆพร้อมยิ้มเป็นคำตอบ ก่อนจะหยิบก้อนยางลบเก่าๆของผมออกมาคืนพร้อมกล่าวคำขอบคุณ
                “ขอบคุณมากนะครับที่ให้ยืม ไว้คราวหน้าผมซื้อก้อนใหม่ให้นะ

ผมเลิกคิ้วขึ้นเมื่อคิดอะไรดีๆออก“ ผมเรื่องมากซะด้วยสิ  ไว้เราไปซื้อด้วยกันดีไหม
?” ผมอมยิ้ม
                เขาเสมองพื้น ยิ้มออกมาพร้อมยกมือเกาหัว อย่างเคอะเขิน  
                “ครับ อย่างนั้นก็ได้... เอ่อ ไปแล้วนะครับ แล้วเจอกันครับ
เขายิ้มอีกครั้งพร้อมค้อมตัวให้ผม  
                “แล้วเจอกันนะ
  ผมตอบด้วยหัวใจลิงโลด
เขาผลักประตูออกจากร้านไป สองขาเล็กๆ วิ่งออกไป ด้านนอกร้าน ก่อนจะผ่านตรงกระจกที่ผมยังนั่งอยู่ที่เดิม  เขาโบกมือให้ผมอีกครั้งอย่างน่ารัก   
               ก้อนยางลบก้อนเก่า นอนนิ่งอยู่บนโต๊ะ... ถ้ามันเป็นคน  ป่านนี้คงจะทำหน้าเจ้าเล่ห์ ส่งยิ้มกวนให้ผมอยู่เป็นแน่  แต่ผมก็คงอดขอบใจมันไม่ได้ ที่ช่วยทำหน้าที่ใหม่ให้อย่างดี 
                ของเหลวในแก้วของผมหมดลงไปนานแล้ว  แต่ความหวานจากดวงหน้านั้นยังคงอวลอยู่ในหัวใจ เวลาค่อยๆไหลผ่านไปในร้านกาแฟหอมกรุ่น และตัวผมที่ยังนั่งอยู่พร้อมคิดว่ายางลบยี่ห้อไหนที่หาซื้อได้ยากที่สุด...  

---------------------------------------------------------
 
PORTRAIT / ALL x TEN / END
by KATAMARI  (
@Tentasticboy )

::: TALK :::

      
OS / SF เรื่องแรกเลยค่า ตื่นเต้นมากๆ  ดีไม่ดียังไง วิจารณ์ได้นะคะ  ด้วยความที่เรา เป็น 10velys  แบบ All x Ten  เลยลองแต่งแบบให้คนอ่านเลือกจินตนาการ ได้เองค่ะ  อยากให้ใครคู่กับน้องเตนล์ก็จิ้นได้อย่างเต็มที่เลยค่ะ  อิอิ   หรือถ้าอยากพูดถึง แสดงความคิดเห็น หรือ คุยกับเราก็เปิดรับทุกคอมเม้นท์ค่ะ   ใครจิ้นหนุ่มคนนี้เป็นใครมาบอกกันบ้างนะคะ ^^     #TenPortrait    /  Twitter : @TentasticBoy    
และที่สำคัญ คือ ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ   ทุกคอมเม้นท์คือกำลังใจ <3

                                                                                

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Katamari จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 Gexus The ripper (@puritarn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 11:43
    ละมุนจัง รังสีสีชมพูพุ่งออกมาจากนิยายเลย อยากรู้จังว่าเตนล์วาดใคร กัปตันคนไหนนะ
    #7
    0
  2. #6 ความลับ
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 07:36
    หน้าจอห์นนี่ลอยมาอะทำไงดี คงามอบอุ่นนี้ จอห์นนี่เลยครัช 555
    #6
    0
  3. #5 Tennieเตนล์เตนล์
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 00:06
    งุ้ยเราเพิ่งมาอ่าน ชอบภาษามากเลยค่ะ ภาษาสวยมาก

    เราจินตนาการเป็นแทยงตอนตื่น สักพักหน้าแจฮยอนก้ลอยมา

    แล้วก็กลายเป็นจอห์นนี่เฉ้ย &#128514;&#128514;&#128514;&#128148; แบบว่าอารมณ์ทำให้นึกถึงแค่สามคนนี้อ่ะค่ะ

    บางทีก้แอบจินตนาการเป็นตัวเอง&#129316;&#129316;&#129316; วร้ายยย

    น้องเตนล์น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ โอ้ยถ้ามีโอกาสได้อยู่ใกล้และจ้องหน้าน้องแบบนี้นะ จะไม่ละสายตาไปไหนเด็ดขาดอะ

    อารมณ์แบบจ้องทั้งวันก็ไม่เบื่อ ขอจุ๊บสักที&#128514;&#128514;&#128148;
    #5
    0
  4. #4 Scootte Spn (@piiimmii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 08:34
    น่ารักมากค่ะ อยากเปนแบบให้เตนล์วาดอีกคนจังเลยค่ะ 5555
    #4
    0
  5. #3 SRYFl022 (@SRYFl022) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 05:57
    แต่งดีมากเลยค่ะ ชอบภาษาอ่ะ แต่งอีกนะคะไรเตอร์ ^^
    #3
    1
    • 17 มิถุนายน 2560 / 15:19
      ว้าย ดีใจที่ชอบนะคะ เขิลล์ <3 จะทยอยแต่ง OS/SF ในseries นี้ออกมานะคะ ช้านิดนึง รอได้เนอะ<3
      #3-1
  6. #2 beigeunnie
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 22:53
    เนื้อเรื่องค่อนข้างลื่นไหล อ่านง่ายเลยค่ะ แล้วก็น่ารักมากเลย ถึงเราจะแอบหมั่นไส้หน่อยๆ ตอนจีบกันน่ะค่ะ5555 ตอนอ่านเรานึกภาพโดยองไว้ในหัว ทำไมไม่รู้ ยังไงก็ฝากโดยองให้เป็นพระเอกซักเรื่องนะคะ
    #2
    1
    • 15 มิถุนายน 2560 / 01:53
      ขอบคุณที่แวะมาอ่านและเม้นท์ให้นะคะ >.,< อนุญาตให้หมั่นไส้ได้เต็มที่เลยค่ะ เราแต่งไปยังเหม็นความรักไปเลยค่ะ 555+ The Art series นี้ ถัดจากตอนนี้ เราจะเจาะคู่ AllxTen ออกมาเป็น OS/SF ทีละคู่ที่มีเนื้อหาแยกกัน ยังไงก็ รอคุณโดหน่อยน๊าค๊า ^^ ขอบคุณที่มาอ่านนะคะ <3 เยิฟ
      #2-1
  7. วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 17:40
    เรื่องน่ารักมากเลยค่ะ ดูเขินๆกันทั้งคู่เลย ถึงจะเขินแต่พูดตรงกันชะมัด นี่มันจีบกันนี่นา คนที่เราจินตนาการไว้คือพี่จอห์นนี่ค่ะ ระดับความเพ้อเว่อวังนี่ต้องพี่เขาเลย หลงน้อง

    ขอตินิดนึงน้า ภาษาโอเคแล้วค่ะ แต่ถ้าดระชับกว่านี้จะดีมากเลย สู้ๆน้าไรท์ รออ่านเรื่องต่อไปค่ะ
    #1
    1
    • 26 พฤษภาคม 2560 / 15:47
      ขอบคุณมากๆๆ เลยนะคะ สำหรับคอมเม้นท์ ดีใจมากๆ เพราะเป็นเรื่องแรกของเราด้วย >.,< จะรับเอาคำคอมเม้นท์ไปปรับปรุงนะคะ ในเรื่องถัดไป อาจจะมีการเจาะจงตัวละครชัดเจนค่ะ เข้ามาอ่านก็ดีใจแล้วแต่นี่ยังพิมพ์ให้เราเยอะมาก ขอบคุณมากๆนะคะ >.,<
      #1-1