[fanfic Kimetsu no Yaiba x oc] ผู้สืบทอดปราณตะวันที่แท้จริง

ตอนที่ 9 : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    4 ก.พ. 64

*เนื้อหาอาจจะมีการสปอย

----------------------------------------------

“นั่นไง..”ฉันเจอตัวกิยู และคอยตามเขาอยู่เงียบๆ กิยูดูสงบและสุขุมขึ้นมาก เสียงของเขาก็เปลี่ยนไป 8 ปีแล้วสินะ..และเขายังใส่ฮาโอริสองสี ที่ครึ่งนึงเป็นสียูกาตะของซาบิโตะและ อีกครึ่งนึงเป็นสีฮาโอริของฉัน… เขาคงคิดว่าฉันตายไปแล้วสินะ ฉันรู้สึกผิดที่ทิ้งเขาไว้แบบนั้น แต่ฉันก็มีเหตุผลของฉัน เฮ้อ หนักใจจัง

“หืม..” นั่นมันเด็กผู้ชายกับผู้หญิงที่เป็นอสูรนิ… ทำไมเจ้าเด็กผู้ชายนั่นถึงปกป้องอสูรล่ะ

“ปกป้องทำไม” กิยูพูดขึ้น

“น้องสาวน่ะ…เธอเป็นน้องสาวของฉัน!!!" เด็กผู้ชายตอบ

“กรอดดด…” อสูรที่เด็กนั่นบอกว่าเป็นน้องสาวเหมือนกำลังจะอาละวาดเลยนะ.. กิยู นายจะทำยังไงต่อไปนะ

“เนซึโกะ!!” เด็กผู้ชายพยายามกอดไม่ให้อสูรตนนั้นหลุดไป

“นั่นคือน้องสาวนายหรอ..”กิยูถามขึ้น และในชั่วพริบตา อสูรตนนั้นก็มาอยู่ในมือของกิยู

“เนซึโกะ!” เด็กคนนั้นตั้งท่าจะวิ่งเข้ามา

“อย่าขยับ…งานของฉันคือกำจัดอสูรร้าย แน่นอนว่าต้องสะบั้นหัวน้องนายด้วย” กิยูพูดขึ้น

“เดี๋ยวก่อน เนซึโกะไม่ได้ฆ่าใครนะ!! บ้านของฉันมีอีกกลิ่นที่ฉันไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน มันฆ่าทุกคน!ต้องเป็นฝีมือของเจ้านั่นแน่ ไม่ใช่เนซึโกะหรอก! ถึงไม่รู้ว่าทำไมเธอกลายเป็นแบบนี้ แต่ว่า…” เจ้าเด็กนั่นมีสัมผัสพิเศษสินะ..

“เหตุผลนั้นง่ายมาก เมื่อเลือดของอสูรนั่นสัมผัสโดนบาดแผลของน้องนาย เธอเลยกลายเป็นอสูร อสูรกินคนเพิ่มจำนวนตัวเองด้วยวิธีนั้น” กิยูพูดแทรกขึ้นมา

“เนซึโกะไม่กินคนหรอก!” 

“กล้าพูดออกมาได้นะ เมื่อกี้นายก็เกือบถูกกินไปแล้วไม่ใช่หรอ” 

“ไม่ใช่นะ เมื่อกี้เธอต้องจำฉันได้แน่ ฉันจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธอ เนซึโกะต้องกลับไปเป็นมนุษย์ได้แน่ ฉันจะรักษาเธอให้ได้!” ทำไมเจ้าเด็กนั่นถึงมั่นใจได้ขนาดนั้นกันนะ…

“ไม่มีทางหรอก เมื่อกลายเป็นอสูรแล้วก็ไม่มีทางกลับเป็นมนุษย์ได้อีก”

“….” ฉันได้แต่แอบฟังสองคนนั้นอยู่เงียบๆ 

“ขอร้องล่ะ ฉันจะหาวิธีรักษาเธอให้ได้ ฉันจะหาไอ้ตัวที่ฆ่าครอบครัวของฉันให้ได้!! ฉันจะทำเองทุกอย่างเลย”

กึก! กิยูง้างดาบเตรียมจะฟันคออสูรตัวนั้น

“….ได้โปรด ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าครอบครัวของฉันเลย ขอร้องละ ฮึก..” เจ้าเด็กนั่นคุกเข่าก้มหน้าขอร้องอ้อนวอนกิยูสุดชีวิต

“อ่า..จบแล้วละมั้ง เรื่องนี้กิยูคงจัดการเองได้ ไปกันเถอะ โคฮากุ” ฉันบอกกับอีกาที่อยู่บนไหล่ขอฉัน พร้อมจะเดินออกไป

“…อึก..เรื่องความเป็นความตายของเราอย่าให้คนอื่นมาตัดสินสิ!!!” กิยูตะโกนขึ้นมา

“….”ฉันหยุดเดินและหันกลับไปมองพวกเขาอีกครั้ง

“เลิกอ้อนวอนอย่าน่าสมเพชได้แล้ว ถ้าวิธีพรรค์นั้นได้ผล ครอบครัวนายคงไม่ถูกฆ่าหรอก!! ขนาดไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรแล้ว คนอ่อนแอที่ทำอะไรไม่ได้แบบนายกลับอยากจะรักษาน้องสาวและหาตัวคนร้ายงั้นหรอ ช่างน่าขันสิ้นดี!!!"

“….”

“คนอ่อนแอไม่มีสิทธิ์และทางเลือก ต่อให้ทุ่มสุดตัวแค่ไหน นายก็พ่ายแพ้ต่อคนที่แข็งแกร่งอยู่ดี พวกอสูรอาจจะรู้วิธีรักษาน้องสาวนาย แต่อย่าหวังว่าเจ้าพวกนั้นจะเคารพความมุ่งมั่นและคำขอของนาย…แน่นอนว่าฉันก็ไม่เคารพเหมือนกัน นี่คือความเป็นจริง!!!!”

“กิยู..” ฉันได้อึ้งกับคำพูดของกิยูที่พูดตอกหน้าเจ้าเด็กนั่นอยู่

“เมื่อกี้ทำไมนายถึงยอมให้เธอจับนายกด!! อยากปกป้องน้องสาวงั้นเหรอ ทำไมถึงไม่ฟาดด้วยขวานนั่น ทำไมถึงหันหลังให้ฉัน ความผิดพลาดเช่นนั้นทำให้ฉันจับน้องสาวของนายได้!!ฉันจะฆ่านายกับน้องนายไปซะ!!” กิยูหันปลายดาบไปหาเด็กนั่น

“!!!” ไม่ได้นะกิยู!!นั่นมันคนบริสุทธิ์นะ ฉันจะทำอย่างไรดี แต่ลึกๆฉันคิดว่าเขาคงไม่ฆ่าเจ้าเด็กนั่นจริงๆหรอกคงขู่เท่านั้นแหละ

“ฮึก…” เจ้าเด็กนั่นร้องไห้ออกมา

“…” กิยู่ไม่พูดอะไรต่อ แต่ฉันไม่สามารถคาดเดาสีหน้าของกิยูได้ เขาคิดอะไรอยู่กันแน่นะ…

กึก! กิยูหันกลับมาตั้งท่าเตรียมฟันคอของอสูรตนนั้นอีกครั้ง

“อย่านะ!!!” เจ้าเด็กนั่นขว้างหินใส่กิยูและเริ่มที่จะโจมตีกลับ

“เอ้ะ…” ขวานของเจ้าเด็กนั่นหายไปไหน

“เจ้าโง่!!!” กิยูทุบเข้าที่หลังคอของเด็กนั่นจนสลบไป

“…อ่ะอ่า" อสูรตนนั้นหยุดการขัดขืนและมองไปที่เด็กนั่นแบบอึ้งๆ

“เฮือก!” ขวานของเด็กนั่นย้อนกลับมาหากิยู เสี้ยววินาทีที่กิยูเกือบหลบไม่ทัน เจ้าเด็กนั่น….อะไรกันเนี่ย 

“กรอดดดดด” อสูรตนนั้นที่กิยูจับไว้ ได้ถีบกิยูเข้าอย่างจัง

“ไม่นะ!!!” ฉันเตรียมพุ่งจะออกไปช่วยแต่การกระทำของฉันต้องหยุดชะงัก

“กรอดดดด” 

“อะไรกัน…”ที่ฉันเห็นคืออสูรตนนั้นเข้ามาบังเด็กนั่นพร้อมกับปกป้อง และมีท่าทีข่มขู่กิยูไม่ให้กิยูทำร้ายเจ้าเด็กผู้ชายนั่น หรือว่า…อสูรตนนั้นจะเป็นประเภทเดียวกันกับฉัน!

ปึก! กิยูทุบเข้าที่คอของอสูรตนนั้นและอสูรตนนั้นก็สลบไป

“ไปกันเถอะ โคฮากุ” ฉันหันไปบอกกับโคฮากุ หลังจากนี้ กิยูคงส่งเจ้าเด็กนั่นไปหาอาจารย์อุโรโกะดากิ การที่กิยูปล่อยให้อสูรตนนั้นรอดไป ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วแหละนะ แต่ก็คงต้องรายงานให้นายท่านทราบ

.

.

{ Tanjiro part } 

ครึ่งปีหลังจากที่คุณกิยูได้ฝากเราไว้กับอาจารย์อุโรโกะดากิ อาจารย์ก้ให้เราผ่ากินก้อนนี้ เราก็ยังทำไม่ได้สักที… ต้องทำยังไงกันนะ ผมได้แต่พร้ำเพ้ออยู่กับตัวเอง ผม 'คามาโดะ ทันจิโร่' อาศัยอยู่กับอาจารย์มาเป็นเวลาปีกว่าแล้ว ซึ่งตอนนี้อาจารย์ให้ผมฝึกซ้อมด้วยตนเอง และต้องผ่าหินก้อนนี้ให้ได้ แต่ผมก็ทำไม่ได้สักที รวมถึงเนซึโกะที่ไม่ตื่นขึ้นมาอีก

“ท้อจัง อยากเลิกแล้ว…พยายามเข้าสิ!!พยายามเข้า!” ผมเอาหัวโขกกับหินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“หนวกหู!!” เอ้ะ ใครน่ะ

“ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องคร่ำครวญกันหรอก..ทุเรศสิ้นดี”หน้ากากจิ้งจอก นั่งอยู่บนหินตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ได้กลิ่นเลย!

“ไม่ว่าจะลำบากเพียงใด ก็ต้องเก็บเงียบเอาไว้ ถ้าแกเป็นลูกผู้ชาย ถ้าใช้ชีวิตเยี่ยงลูกผู้ชายแล้วล่ะก็.." เฮือก ผู้ชายคนนั้นกำลังจะโจมตีเรา ต้องตั้งรับเดี๋ยวนี้!

“เฉื่อยชา อ่อนแอ อ่อนหัด นั่นน่ะไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

“ทำอะไรของนายน่ะ!” อยู่ๆก็มาโจมตีเรา เจ้านั่นมันเป็นใคร!

“แกนั่นแหละทำอะไร” 

“จะทำอะไรละ ก็ฝึกไง!” ผมตอบกลับไป

“จะนั่งอยู่ที่พื้นไปถึงไหน ไม่คิดแม้แต่จะป้องกันตัวเอง….เอาละเข้ามาสิ” 

“แต่ของนายเป็นดาบไม้นะ” ดาบที่ผมถืออยู่เป็นดาบจริงแท้ๆ เขาคิดอะไรอยู่กันแน่

“….ฮ่าๆๆๆๆ แหม๊แหม ขอบใจนะที่เป็นห่วง คิดว่าจะทำให้ฉันบาดเจ็บได้อย่างนั้นสิ…”

“!!!อึก" อยู่ดีๆเขาก็โดมตีเข้ามาอย่างเร็วจนผมเกือบป้องกันไม่ทัน

“ฉันแข็งแกร่งกว่าแกเพราะฉันเคยผ่าหินมาได้แล้วว้อย!!” ผ่าได้งั้นหรอ!

.

.

“แกไม่ได้เรียนรู้อะไรจากอาจารย์อุโรโกะดากิเลย ทั้งวิธีการหายใจ การหายใจเพ่งสมาธิ” เจ้าหมอนี่รู้จักอาจารย์ด้วยหรอ

“อัก!!” อีกแล้ว โจมตีอีกแล้ว

.

.

“เฮือก!”นี่ผมสลบไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ฟ้ามืดแล้วนี่นา..

“เป็นอะไรหรือเปล่า…” เด็กสาวที่มีหน้ากากจิ้งจอกอยู่บนหัวถามผมขึ้น…ใครน่ะ...อยู่ๆก็โผล่มา

“เห็นเมื่อกี้รึเปล่า เขางดงามมากเลย!!เป็นการโจมตีที่สุดยอดมากๆ!ฉันอยากทำได้บ้างจัง” คนๆนั้น เขาเก่งมาก ผมจะทำได้เหมือนเขามั้ยนะ

“ทำได้สิ เพราะฉันจะคอยสอนเธอให้” เด็กคนนั้นยิ้มให้ผม..น่ารักจัง

“เธอ..เป็นใครหรอ”

“ฉันชื่อมาโกะโมะ ส่วนผู้ชายที่เธอเจอเมื่อกี้ชื่อซาบิโตะน่ะ…"

.

.

“…”ผ่านไปอีกครึ่งปี ผมได้ขอท้าประลองกับซาบิโตะอีกครั้ง ถึงแม้ที่ผ่านมาผมจะไม่เคยเอาชนะเขาได้ แต่ครั้งนี้เขาได้ถือดาบจริงเอาไว้ด้วย แพ้ชนะตัดสินในชั่วพริบตาเดียวที่ใครเร็วกว่ากัน!!!

ชิ้งงงงง! ดาบของผมไปถึงตัวซาบิโตะก่อน

แกร๊ก… หน้ากากของหมอนั่นหักเป็น2ท่อน ทำให้ผมเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา

“…”วินาทีนั้นในตอนที่ผมชนะ ซาบิโตะยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เหมือนจะร้องไห้ ดีใจ และโล่งใจในเวลาเดียวกัน…

“ทันจิโร่.. ทำได้ดีมากนะ อย่างลืมช่วงเวลาเมื่อกี้ไปเชียวล่ะ ชนะเจ้านั่นให้ได้นะ” ว่าจบมาโกโมะก็ยิ้มให้ผม

“ทันจิโร่…ฉันมีเรื่องจะขอร้องนาย ถ้านายเจอผู้หญิงที่ชื่อ ยูคาริ ได้โปรดบอกกับเธอว่า ขอบคุณที่ทำตามคำขอสุดท้าย ของฉันนะ…” ผู้หญิงที่ชื่อยูคาริ..งั้นหรอ หมายความว่าอะไรกัน

“ละ..แล้วทำไมนายไม่ไปบอกด้วยตัวเองละ!” ผมยังพูดไม่จบประโยค รู้ตัวอีกทีซาบิโตะและมาโกโมะก็หายไปกับหมอกที่เข้ามาบัง

“อะไรกัน…” ดาบที่ผมฟันเข้าที่หน้ากากของซาบิโตะ…. ได้ผ่าหินออกเป็นสองซีก…

.

.

เวลาล่วงเลยผ่านไป…

{Yukari part}

[Asakusa , Tokyo]

“นานๆทีจะเข้าเมือง อาซาคุสะนี่ยังครึกครื้นเหมือนเดิมเลยนะ” ฉันพูดพร้อมกับดื่มด่ำกับบรรยากาศรอบๆ

“เฮือก!!!” บรรยากาศน่าขนลุกนี่มันอะไรกัน นี่มันเหมือนกับ…มุซัน!!! มันอยู่แถวนี้แน่นอน!

“คามาโดะ ทันจิโร่ กำลังมาทางนี้ มาทางนี้!" อีกาของฉันพูดขึ้น

“ยังไงก็คงต้องซ่อนตัวจากนักดาบคามาโดะนี่ก่อนละกัน” แต่ฉันไม่อยากพลาดโอกาสนี้เลย ถึงแม้นายท่านจะสั่งไม่ให้ฉันทำอะไรทั้งนั้น ถ้าเจอตัวมุซันคือให้สะกดรอยตามไปก่อน น่าเสียดายจริงๆ ทั้งๆที่ฉันมีโอกาสจะฆ่ามันแท้ๆ

“ฮึบ” ฉันเดินเข้าไปในซอยมืดๆและกระโดดขึ้นไปอยู่บนหลังคาของร้านค้าแห่งนึง 

“มองจากมุมสูงน่าจะหาเห็นตัวได้ชัดนะ…นั่นมันมุซันนี่!!!"แถมยังอุ้มเด็กไว้อยู่ด้วย นี่ทำตัวกลมกลืนกับมนุษย์ได้ขนาดนี้เลยหรอ ช่างน่ารังเกียจอะไรขนาดนี้ น่าเสียดายที่ฉันยังทำอะไรตอนนี้ไม่ได้ เพราะผู้คนพลุกพล่านเกินไป เดี๋ยวจะมีลูกหลงเอา

"เอ้ะนั่นคามาโดะ ทันจิโร่ รึเปล่า เด็กนั่นจะทำอะไรน่ะ…" เด็กคนนั้นที่ฉันเคยเจอตอนนั้นนี่ โตขึ้นจนเข้ามาเป็นหน่วยพิฆาตอสูรได้แล้วสินะ ว่าแต่จะทำอะไรน่ะ.. ไปดึงแขนมุซัน! หรือว่าเจ้านั่นจะรู้ว่านั่นคือมุซัน!?

“กรี้ดดดดดดด” อยู่ดีๆก็มีคนล้มเจ็บลงไป นั่นมัน.. มุซันต้องทำให้คนนั้นกลายเป็นอสูรแน่ๆ!! อาละวาดใหญ่แล้ว ฉันควรทำยังไงดี แต่ดูท่าเจ้าเด็กคามาโดะนั่นจะรับมือได้นะ ฉันตามมุซันไปก่อนละกัน

“…" ฉันสะกดรอยตามมุซันไป แต่ด้วยจำนวนคนที่นี่มันเยอะมาก ทำให้ฉันคลาดกับมันไปอย่างน่าเสียดาย

“ชิ! ฉันกลับไปหาเจ้าหนุ่มทันจิโร่นั่นก่อนละกัน”ว่าจบฉันก็กลับไปตรงที่เกิดเหตุเมื่อกี้แต่ดูเหมือนพวกเขาจะหายไปแล้ว…

.

.

-----------------------------

talktalk : เพื่อความต่อเนื่องของเนื้อเรื่องให้เป็นไปตามไทม์ไลน์ อาจจะมีการ recap ค่อนข้างเยอะนะคะ เพราะไรท์ตั้งใจจะพยายามแทรก น้องยูคาริเข้าไปในเนื้อเรื่องให้ได้แบบเนียนๆ แหะๆ เราเลยจะได้อ่านพาร์ทของทันจิโร่มากขึ้นนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น