[fanfic Kimetsu no Yaiba x oc] ผู้สืบทอดปราณตะวันที่แท้จริง

ตอนที่ 4 : บทที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    1 ก.พ. 64

*เนื้อหาอาจจะมีการสปอย

---------------------------------------

“อึก…ไม่ไหวแล้ว วิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย" ฉันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

“เฮ้ เธอ!!” ใคร เสียงแบบนี้น่าจะอายุเท่าเรา แต่เขาตะโกนเรียกใครละ

“เธอนั่นแหละ ยัยคนที่ใส่ฮาโอริสีแดงตรงนั้นนะ!!” ฮาโอริสีแดง? ก็ฉันนะสิ

“หะ ห๊า” ฉันหันไปมองหน้าเขา เป็นเด็กชายผมสีส้มอิฐ ตาสีม่วง  มีรอยแผลเป็นที่หน้า ใครกันเนี่ย!?

“เธอมาจากไหนเนี่ย ทำไมสภาพดูไม่ได้เลย พ่อแม่เธอล่ะ?"

“เรื่องมันยาวน่ะ อย่างน้อยขอที่ให้ฉันพักก่อนได้ไหม" ฉันบอกเด็กหนุ่มคนนั้นไป

“ได้สิ้ งั้นไปบ้านของฉันก่อนแล้วกันนะ ฉันอาศัยอยู่กับอาจารย์ของฉันแล้วก็มีเพื่อนอีกคนด้วยนะ”

“อืม ยังไงก้ได้” รีบพาฉันไปทีเถอะ ฉันยืนจะไม่ไหวแล้ว

“เดี๋ยวฉันช่วยประคองนะ อ๋อแล้วก็ฉันชื่อ ‘ซาบิโตะ’ นะเธอล่ะชื่ออะไร” เขาพูดขณะเดินประคองฉันไปด้วย

“ฉันชื่อ คิบุทสึ…."เอ้ะ ฉันควรกลับมาใช้นามสกุลเดิมใช่มั้ย ฉันควรกลับมาใช้นามสกุลเดิมได้แล้ว แต่ฉันจำได้ลางๆว่าคุณพ่อไม่ให้บอกนามสกุลตระกูลของเรากับคนอื่นน่ะสิ

“หืมมม” ซาบิโตะ สงสัย

“อ่า ฉันชื่อยูคาริน่ะ"

“อื้อ ยูคาริ! ชื่อน่ารักดีนะ” เขาพูดพร้อมกับยิ้มมาให้ฉัน ซึ่งมันเป็นยิ้มที่สดใสที่สุดในรอบปีที่ฉันเห็น มันทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ตรงนี้ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน….

“อ้ะ นั่นไงอาจารย์ของฉัน อาจารย์อุโรโกะดากิ”

“คะ..คนที่ใส่หน้ากากนั่นหรอ” 

“อื้อ เขาใส่ตลอดเวลา ไม่มีวันถอดเลยแหละ” 

“เอ๋…แปลกจังแล้วเด็กผู้ชายคนนั้นละ” ฉันเห็นเด็กผู้ชายผมดำ นัยตาสีน้ำเงินที่อยู่ข้างๆคุณอุโรโกะดากิ

“ไอนั่นน่ะ ชื่อกิยู เป็นเพื่อนสนิทฉันเอง เราอาศัยที่บ้านของอาจารย์ทั้งคู่น่ะ!”

“แล้วพ่อแม่ของพวกนายล่ะ"

“เราเป็นเด็กกำพร้าทั้งคู่น่ะ” ซาบิโตะพูดทั้งๆที่ฉีกยิ้มอยู่

“อ่า..ฉันขอโทษที่ถามนะ เสียใจด้วย”

“ฉันไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดมาก เข้าไปข้างในบ้านกันเถอะ”

.

.

“ตกลงเป็นไปมาไงถึงมาอยู่ที่หน้าบ้านของฉันได้ล่ะ” คุณอุโรโกะดากิถามขึ้น

“ถ้าให้พูดตามตรงคือ เท่าที่ฉันจำได้ ฉันคิดว่าพ่อแม่ของฉันน่าจะถูกอสูรที่ชื่อมุซันฆ่า และฉันก็โดนมันหลอกจับตัวไปอยู่ที่คฤหาสน์ของมันค่ะ”

“ห้ะ แล้วเธอไม่โดนฆ่าหรือทำเป็นอสูรเนี่ยนะ!" ซาบิโตะพูดแทรกขึ้นมา ฉันคิดว่าฉันไม่ควรเล่าเรื่องที่ฉันน่าจะโดนแปลงให้เป็นอสูรให้พวกเขาฟังตอนนี้นะ

“อืม ฉันก็ไม่รูเหมือนกัน ฉันรู้ทีหลังว่าเขาเป็นอสูรเลยหนีออกมาน่ะก็เลยเป็นสภาพตามที่นายเห็น"

“แล้วทำไมเธอถึงไม่หนีตั้งแต่แรกๆที่โดนพาไปละ นั่นคนแปลกหน้านะ” กิยูพุดขึ้นมา

“ฉันแค่อายุ9ขวบ ญาติพี่น้องก็ไม่มี ตอนนั้นเขาเป็นคนเดียวที่พาฉันกลับมาที่บ้าน ฉันก็ไม่มีที่ไป นายคิดว่าตอนนั้นที่ไม่มีพ่อแม่อยู่ นายจะให้เด็ก9ขวบอย่างฉันไปอยู่ไหนหรอ” ไม่ใช่ว่าฉันไม่คิด แต่อีกอย่างคือ มุซันมันน่ากลัวเกินกว่าฉันจะทำอะไรนอกลู่นอกทางของมัน

“ฉันขอโทษ” กิยูพูดขึ้น

“อือ ไม่เป็นไรหรอก”

“ปานที่หน้าผากนี้ได้มาจากไหนหรอ"คุณอุโรโกะดากิถามขึ้น

“คุณแม่บอกว่ามีมาตั้งแต่หนูเกิดค่ะ”

“…ปานนี่อาจจะมีส่วนที่ทำให้มุซันไม่ฆ่าก็ได้นะ”

“เอ๋?”

"แต่ฉันอาจจะคิดไปเองก็ได้ เอางี้แล้วกัน เธอมาอยู่กับพวกเราได้นะ” คุณอุโรโกะดากิพูดขึ้น

“ได้จริงหรอคะ!?” ถือเป็นเสียงสวรรค์สำหรับเด็กไม่มีที่ไปอย่างฉันมาก

“ยังไงเธอก็ยังเป็นแค่เด็ก10ขวบที่ต้องการคนดูแล รับเลี้ยงอีกคนจะเป็นอะไรไป ฉันจะได้ฝึกพวกเธอเป็นผู้สืบทอดคนต่อไปด้วย ว่าแค่ยูคาริ เธอพอจะรู้จักการใช้ปราณไหม"

“พอรู้บ้างค่ะ” ฉันคิดว่าการที่ไม่บอกว่าฉันสามารถใช้ปราณตะวันและปราณจันทราได้น่าจะดีกว่า

“ซาบิโตะกับกิยูน่ะ ก็กำลังจะเริ่มฝึกใช้ปราณกัน และอีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะมีการทดสอบการฝึกเป็นนักล่าอสูร เธอจะเช้าร่วมด้วยไหม?”

“นักล่าอสูร..หรอคะ?” 

“อืม เราฝึกใช้ดาบกับปราณเพื่อการนั้นแหละ อจ.เคยเป็นเสาหลักวารีมาก่อน ใช้ปราณวารีได้ช่ำชองมากเลยนะ!” ซาบิโตะพูดขึ้น แสดงว่า ที่พ่อแม่ของฉันพยายามปิดฉันมาตลอดคือแบบนี้เองหรอ อาชีพที่แท้จริงของพ่อต้องเป็นนักล่าอสูรแน่ๆ แสดงว่าการตายของยายทวดของฉันก็ต้องเกี่ยวข้องกับอสูรด้วยแน่ๆ!

“สะ..เสาหลัก???” เสาหลักคืออะไร

“เสาหลักคือกลุ่มคนที่เก่งในหน่วยพิฆาตอสูรยังไงละ!”

"แล้วทำไมนาย2คนถึงอยากเป็นนักล่าอสูรละ"ฉันถามสองคนนั้น

"เหตุผลคงคล้ายๆเธอแหละพ่อแม่ของฉันและพ่อแม่ของกิยูโดนอสูรฆ่าน่ะ" ซาบิโตะพูดพร้อมยิ้มมาให้ฉัน บอกตามตรงฉันรู้สึกว่าเวลาที่ซาบิโตะยิ้มทีไร เหมือนมีอะไรติดอยู่ในใจตลอดเลย...

“ฉันขอโทษที่ถามนะ...ถ้าฉันเข้าเป็นนักล่าอสูร ฉันก็จะตามฆ่ามุซันได้ใช่มั้ย" ฉันจะต้องตามล้างแค้นให้พ่อกับแม่ของฉัน และคนที่ทำให้ฉันทรมาณจากการกินเลือดของมันมาเป็นปีๆ !"

“ได้สิ ก็นักล่าอสูรก็คือตามฆ่าอสูรให้หมดไปน่ะสิ้” กิยูพูดขึ้น

“งั้น…ฉันจะร่วมด้วย” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น

  1. #3 อยากมีสามี2D (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:38

    ในที่สุดยูคาริจังก็เจอซาบิโตะกับกิยูเเล้ว เย้ยยย

    #3
    1
    • #3-1 Kasauko(จากตอนที่ 4)
      2 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:19
      กว่าจะได้เจอกัน!เล่นเอาเหนื่อยเลยยย
      #3-1