[fanfic Kimetsu no Yaiba x oc] ผู้สืบทอดปราณตะวันที่แท้จริง

ตอนที่ 3 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    1 ก.พ. 64

*เนื้อหาอาจจะมีการสปอย

-------------------------------------------------

“พักผ่อนเถอะ”

.

.

“ท่านว่า นางจะสามารถกลายเป็นอสูรที่พิชิตดวงตะวันได้ดังที่ท่านหวังมั้ย”

“ไม่รู้สิ นี่ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้วที่ข้าคอยเอาเลือดของข้าให้นางดื่ม แต่ก็ดูเหมือนจะมีปฏิกิริยาไม่นาน รวมถึงยังออกแดดได้ทุกวัน แปลกเสียจริง...”

“ข้าว่า ท่านต้องพิสูจน์"

“อืม จริงๆข้าพอจะดูออกว่านางมีฝีมือในเพลงดาบมาก ข้าจะให้เจ้าสอนปราณจันทราให้นาง”

“แต่เงื่อนไขของปราณจันทราคือต้องเป็นอสูร หรือต้องใช้มนต์อสูรโลหิตได้นะท่าน”

“เพราะนั่นจะเป็นการพิสูจน์ไงว่านางใช้มนต์อสูรได้หรือไม่ ถ้านางใช้ได้แสดงว่าเลือดที่ข้าให้นางไปนั้นได้ผล คืนพรุ่งนี้ เจ้าจงมาที่คฤหาสน์ของข้าและแปลงกายให้ดูเหมือนมนุษย์ด้วย ด้วยพลังที่ข้าให้ไป”

“รับทราบครับ ท่านมุซัน"

“อย่าให้นางรู้ว่าเจ้าเคยเป็นญาติของนาง ตอนนี้เจ้าคือ ‘โคคุชิโบ’ ไม่ใช่ ‘สึกิคุนิ มิชิคัตสึ’ หวังว่าจะเข้าใจ”

.

.

.

“….”ฉันเดินเหม่ออยู่ในคฤหาสน์ ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันนั้นแปลกขึ้นทุกวัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่

เพล้ง!!!

“โอ้ย!” ฉันไปชนแจกันแตกสะได้ แถมเดินเหยียบอีก วันซวยอะไรของฉันเนี่ย เลือดออกเต็มเลย

“เอ้ะ เห้ย…นี่มันอะไรกันเนี่ย” เลือดของฉันหยุดลง และแผลของฉันสมานเข้ากันอย่างรวดเร็ว นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของฉัน!!!

“เรื่องนี้จะเกี่ยวกับคุณมุซันมั้ยนะ…” หลังจากที่ฉันเก็บกวาดเศษแจกันเสร็จฉันก็อดคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่ได้

“ยูคาริ” เสียงนี้มัน

“คะ..คุณพ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ถึงปกติภายในคฤหาสน์จะมืดแบบไม่ค่อยมีแสงไฟจนเดินชนนู่นี่ง่ายก็เถอะ แต่ปกติเขาก็ไม่ค่อยออกจากห้องตอนกลางวันหรอกนะ

“รีบไปพักผ่อน แล้วเตรียมตัวสำหรับคืนนี้สะ มีคนที่ฉันอยากให้รู้จัก จะให้เขาสอนปราณให้"

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อน” ร้อยวันพันปีไม่ยอมให้ฉันออกไปเจอใครแต่อยู่ดีๆกลับพาคนมาให้ฉันรู้จักเนี่ยนะ อะไรของเขากัน

.

“เธออยู่เรียนกับ โคคุชิโบ ไปก่อนฉันมีธุระที่ต้องไปทำ"

“ค่ะคุณพ่อ”

“เจ้าชื่อยูคาริ ใช่ไหม ได้ยินมาจากท่านมุซันว่าเจ้ามีความสามารถที่โดดเด่น” ท่านมุซัน ทำไมถึงเรียกสะดูสูงส่งแบบนั้นกันแล้วบรรยากาศนี่มันอะไร รอบตัวโคคุชิโบมีบรรยากาศน่าขนลุกเหมือนคุณมุซันเลย ถึงแม้จะเบากว่าหน่อยก็เถอะ ไม่อยากอยู่ใกล้เลยแหะ

“ใช่ ว่าแต่ ท่านหน้าตาคล้ายฉันเลย มีปานคล้ายๆกันด้วย” ฉันมองคนที่ชื่อโคคุชิโบ เขามีหน้าตาที่ค่อนข้างคล้ายฉัน แต่มีปานที่แปลกกว่า เขาจะรู้เรื่องอะไรเกี่ยวปราณตะวันรวมถึงครอบครัวฉันไหมนะ

“หึ เจ้าคิดไปเอง ข้าน่ะเกลียดปานนี่ที่สุด เลิกพูดแล้วมาฝึกกันได้แล้ว ที่ข้าจะสอนเจ้าคือ ปราณจันทรา”

[ไอเด็กยูคารินี่ เหมือนโยริอิจิไม่มีผิดภาพทับซ้อนขึ้นมาเลย ทั้งสีผมหน้าตาแววตาปานยังตำแหน่งเดียวกัน ข้าเกลียด เกลียดที่คนหน้าเหมือนเจ้า สายเลือดโดยตรงของเจ้ามาอยู่ตรงหน้าข้า โยริอิจิ ถ้าฆ่าได้ข้าคงจะฆ่าไปแล้ว แต่ติดที่ท่านมุซัน หึ คอยดูเถอะ สักวันฆ่าจะต้องฆ่าไอเด็กนี่ให้ได้]

“ปราณจันทรา ฉันไม่เคยได้ยินเลย" คุณพ่อเคยเล่าให้ฟังสมัยฉันยังเด็กว่าปราณมีหลายรูปแบบมาก ซึ่งจะแตกออกมาจากปราณตะวัน เช่น ปราณวารี ปราณเพลิง ปราณอัศนี แต่ฉันไม่เคยได้ยินปราณจันทรามาก่อนเลย

“เจ้าไม่จำเป็นต้องเคยได้ยิน เพียงแค่ตั้งใจเรียนในสิ่งที่ข้าจะสอนต่อจากนี้พอ” โคคุชิโบพูดขึ้น

.

.

“อึก….” พอจะจับจังหวะการใช้ปราณจันทราได้แล้ว แต่รู้สึกว่าร่างกายยังต่อต้านไม่ให้ใช้ได้ไม่รู้เพราะอะไรกัน แต่รู้สึกได้เลยว่าปราณนี้มีพลังมหาศาลมาก

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน จะเช้าแล้วข้าต้องขอตัวก่อน อีกสองวันข้าจะมาใหม่"

“แฮ่กๆๆ…" ฉันไม่สามารถหยุดหอบได้ แม้แต่จะตอบยังลำบาก ร่างกายฉันต่อต้านการใช้ปราณนี้อยู่จริงๆด้วย พอฝืนใช้ก็รู้สึกเหมือนจะร่างกายมันหนักไปหมดจนขยับตัวไม่ได้ หรือมันเกี่ยวกับที่ฉันใช้ปราณตะวันมาก่อน แต่คุณพ่อเคยบอกไว้ว่า เราสามารถฝึกปารณอื่นๆควบคู่ไปด้วยได้ หรือปราณอื่นอาจจะเป็นปราณที่เข้ากับเรามากกว่าด้วยซ้ำ แต่ทำไมร่างกายถึงต่อต้านปราณจันทราได้ขนาดนี้

.

.

“ดูเหมือนว่า เลือดของท่านจะยังไม่ได้ผลกับนาง นางยังไม่สามารถใช้ปราณจันทราได้ แต่ข้าสังเกตได้ว่าตอนที่นางบางเจ็บจนเกิดแผล แผลนั่นสมานกันอย่างรวดเร็ว แสดงว่า ในตัวนางเริ่มมีความเป็นอสูรแล้ว”

“อืม..อีกครึ่งปีข้าจะต้องทำให้นางเป็นอสูรที่พิชิตดวงตะวันให้ได้ ยังไงตอนนี้อสูรข้างขึ้นก็ยังทำผลงานได้ดีอยู่ไม่น่าเป็นห่วงอะไร เจ้ายังไม่ต้องไปสนใจ เจ้าจงไปฝึกนางจนกว่าจะให้ปราณจันทราให้ได้ก็พอ”

.

.

เป็นเวลา1ปีที่ฉันในวัย10ปี ได้อาศัยอยู่กับคุณมุซัน พักหลังฉันรู้สึกเหมือนฝันร้ายเหมือนร่างกายโดนเผาไหม้ทุกคืนแต่เหมือนฉันจะเริ่มสู้กับอาการนี้ได้ทำให้อาการของฉันไม่หนักเท่าตอนแรกๆ และพักหลังฉันสามารถใช้ปราณจันทราได้บ้างแล้วถึงแม้จะยังไม่เต็มรูปแบบก็เถอะ เพราะลึกๆแล้วร่างกายของฉันก็ต่อต้านที่จะใช้มันก็เถอะ ฉันมีความสงสัยในตัวคุณมุซันนิดหน่อย ทุกคืนฉันจะรู้สึกว่าเขาจะมานั่งอยู่ข้างๆฉันถึงแม้ตอนฉันหลุดพ้นจากอาการเหล่านั้นแล้วลืมตาตื่นขึ้นมาจะไม่เจอเขาก็เถอะ วันนี้ฉันจะลองแกล้งหลับดูแล้วกัน

“….”

ครืดดดดดด เขามาจริงๆด้วย เขามาทำอะไรที่ห้องข้องฉันกัน

“…”ฉันหลับตาและนอนนิ่งพร้อมกับการหายใจอย่างสม่ำเสมอเหมือนกับว่าหลับไปแล้ว เดี๋ยวนะ… ฉันรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่เข้ามาในปากฉัน

“!?”ฉันเหลือบตาเล็กน้อยเพื่อมองดู ภาพที่เห็นคือ บนหน้าของฉันมีมือของคุณมุซันที่โดนกรีดแล้วเลือดกำลังไหลเข้าปากฉัน นี่มันอะไรเนี่ย เขาให้ฉันดื่มเลือดของเขาทำไม

“อึก!!!” อีกแล้ว อาการแบบนี้มันเป็นอาการที่ฉันเป็นบ่อยๆ นี่คือสาเหตที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้หรอ แล้วคุณมุซันทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เลือดของเขามันอะไรกันแน่ ฉันไม่สามารถลืมตาหรือส่งเสียงพูดได้ ฉันรู้สึกว่าครั้งนี้ร่างกายของฉันมีความเปลี่ยนไปมากขึ้นกว่าเดิม หลังจากนั้นคุณมุซันก็เดินออกจากห้องของฉันไป

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย” อาการพวกนั้นหยุดลงแล้ว ฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันมันแปลกขึ้นแบบบอกไม่ถูก รู้สึกตัวเบาแปลกๆไม่รู้เพราะอะไร แต่ฉันจะไม่ยอมแค่นี้แน่ 

ครืดดดดด ฉันเปิดประตูและเดินตามคุณมุซันห่างๆ 

“เขาจะไปไหนของเขากัน” เขาออกจากคฤหาสน์และเดินตรงไปที่ป่าใกล้ๆ ซึ่งบรรยากาศชวนขนลุกจนฉันไม่แน่ใจว่าควรเดินตามเขาไปไหม

“ตามที่เราคุยกันไว้ เจ้าทำงานผิดพลาด” คุณมุซันพูดขึ้นหลังจากที่หยุดเดิน เขาพูดกับใครกัน

“ข้า…ข้า ไม่ได้ตั้งใจ ข้าขอโอกาสอีกครั้ง ได้โปรดท่านมุซัน ให้โอกาศข้าอีกครั้งเถิด” น้ำเสียงโหยหวนขอชีวิตนั่นมันอะไรกัน เดี๋ยวนะ… นั่นมัน หน้าตาแบบนั้นพร้อมกับรูปร่างที่น่ารังเกียจแบบนั้น

“เฮือก!?” อสูรหรอ!? มีอสูรอยู่บนโลกนี้จริงๆหรอ ฉันนึกว่าเป็นตำนานที่ไม่มีอยู่จริงๆ  ความรู้สึกน่าขนลุกนี่มันอะไรกัน

“ไม่นะ ท่านมุซัน มะ!!!” คุณมุซันกำหัวอสูรตนนั้นแหลกคามือ นั่นมันอะไรกัน กรงเล็บนั่น แววตาสีแดงนั่น แสดงว่าที่เห็นวันแรกฉันไม่ได้ตาฝาดไปเอง มุซันเป็นอสูร!? แล้วฉันที่กินเลือดเขาเข้าไปล่ะ โคคุชิโบอีก นี่มันอะไรกัน ฉันควรทำยังไง มันต้องเป็นคนฆ่าพ่อกับแม่ฉันแน่ๆ ที่ผ่านมาฉันโดนหลอกมาตลอด!

“ต้องหนี…ต้องหนีเท่านั้น” ฉันพึมพำกับตัวเอง นี่ฉันอยู่กับอสูรมาตลอดเลยหรอ คุณพ่อคุณแม่ช่วยหนูด้วย หนูต้องทำยังไงกับเรื่องนี้!! ไม่สิ หนีตอนนี้เขาอาจจะตามตัวทัน ฉันต้องหนีตอนกลางวัน ที่ฟ้าสว่าง!

“…”ฉันรีบวิ่งสุดชีวิตกลับมาที่ห้องพักของตัวเอง และคิดวิธีที่จะออกจากที่นี่ในตอนเช้า เอาเข้าจริง ฉันแทบจะไม่เคยออกจากคฤหาสน์ด้วยซ้ำ ฉันควรจะทำยังไงดี แต่ยังไงก็คงต้องหนีก่อนแหละนะ

.

.

“โถ่เว้ย! ทำไมปล่อยให้หนีไปได้!”มุซันได้รู้เรื่องที่ยูคาริหนีออกไปจากคฤหาสน์

“ขะ..ข้าไม่ทันได้สังเกต รู้อีกทีคุณหนูก็ออกไปตรงที่มีแสงแดดแล้วค่ะ.. ให้อภัยข้าด้วย" อสูรสาวใช้ตอบ

“ไร้ประโยชน์ ตายไปสะเถอะ” เช่นเคยที่ มุซันได้ฆ่าอสูรไปอีกตัว

“ท่านจับตำแหน่งของนางไม่ได้หรอ จริงๆท่านสามารถรู้ถึงการมีตัวตนของอสูรทุกตัวนี่” โคคุชิโบได้พูดกับมุซัน

“นางยังไม่ได้กลายเป็นอสูรเต็มตัว นางยังมีความเป็นมนุษย์มากกว่า ข้าใช้เวลามากเกินไปจนนางหนีไปได้ ข้าไม่รับรู้ถึงตัวตนนาง”

“ท่านจะทำอย่างไรต่อไป” โคคุชิโบถาม

“ยังไงก็ต้องปล่อยไปก่อน ข้ามั่นใจว่าในตัวนางอย่างน้อยตัวมีเลือดของข้าอยู่ครึ่งหนึ่ง อีกไม่นานนางต้องกลายร่างแน่ ถ้านางทนไม่ไหวนางก็ตาย แค่นั้น”

----------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น