[fanfic Kimetsu no Yaiba x oc] ผู้สืบทอดปราณตะวันที่แท้จริง

ตอนที่ 2 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    1 ก.พ. 64

*เนื้อหาอาจจะมีการสปอย
—————————————————

“หลังจากนี้ฉันจะเป็น พ่อ ของเธอ เธอชื่ออะไร”
“…….ฉันจะไว้ใจคุณได้ยังไง” บอกตามตรงฉันรู้สึกไม่ไว้ใจลุงคนนี้เลย
“ถ้าเธอไม่ได้ฉัน เธออาจจะตายไปแล้วก็ได้ ฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องรับเธอมาเป็นลูกบุญธรรม ถ้าฉันไม่หวังดี ฉันจะให้ที่พักแรมกับเธอถึงตอนนี้หรอ”
“…อย่างน้อย เพื่อให้สบายใจฉันขอกลับไปที่บ้านของฉันก่อนได้มั้ยคะ”
“ได้สิ จะกลับไปก็ไปแต่มีเงื่อนไขคือต้องไปตอนกลางคืน ฉันจะพาเธอไปเอง”
“ขอบคุณมากค่ะ...” ทำไมต้องไปตอนกลางคืน ไปตอนนี้เลยไม่ได้หรือไงกัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณพ่อ คุณแม่!!! อะ ประตูไม่ได้ล็อค” ฉันดันประตูเข้าไปในบ้านของฉันแล้วก็พบว่า
“…นี่มันอะไรกัน คุณลุง ทำไมไม่มีใครอยู่ ทำไมของในบ้านถึงหายไปหมดแบบนี้!” บ้านที่ันเคยอยู่ตั้งแต่เกิด ที่ฉันเห็นตอนนี้กลายเป็นบ้านร้าง ท่ีไม่เหลืออะไรแม้แต่ชิ้นเดียว
“หลังจากพ่อแม่ของเธอตาย ข่าวก็คงหลุดออกไปแล้วคงมีคนขโมยของแหละมั้ง”
“ฮึก...ไม่จริง “ ไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่ของๆฉัน ที่ฉันมีจากบ้านหลังนี้มีเพียงแค่ฮาโอริที่ขาดๆที่ใส่อยู่เท่านั้น
“พอใจเธอหรือยัง จะได้กลับกัน”
“เอ้ะ เดี๋ยวค่ะ นั่นมันฮาโอริของพ่อ!” ฉันเหลือบไปเห็นฮาโอริสีแดงเลือดหมูอยู่ที่พื้นมุมบ้าน
“อย่างน้อย...ฉันขอเอาฮาโอริของพ่อฉันกลับนะคะ”ฉันถามคุณลุง
“แล้วแต่เธอเถอะ รีบหน่อยก็ดี”
“ขอบคุณค่ะ”
.
.
.
“ฉันชื่อ สึกิคุนิ ยูคาริ ค่ะ”
“สึกิคุนิ...” คุณลุงเอาแต่พึมพำนามสกุลของฉัน
“..ทะ ทำไมหรอคะ”
“หึ ถึงว่าล่ะ ปานนี่หน้าผากนี่ เหมือนกันสะจริง ฮ่าๆๆๆ”
“…” อยู่ดีๆคุณลุงก็หัวเราะแล้วพูดในสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ
“เอาหล่ะ หลังจากนี้ เธอจะต้องเปลี่ยนเป็น คิบุทซึจิ ยูคาริ เข้าใจมั้ย?”
“เอ่อ ฉันไม่เปลี่ยนได้มั้ยนะ อย่างน้อยขอแค่นามส...”
“ไม่ได้!! ฉันเป็นคนช่วยชีวิตเธอ ไม่งั้นเธอก็ออกไปตายข้างนอกสะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ ขอโทษค่ะคุณลุง” ฉันขนลุกไปหมด ตอนที่ลุงโกรธคือน่ากลัวจนฉันไม่อยากจะสบตาด้วยเลย
“แล้วก็เรียกฉันว่าพ่อด้วย”
“ค่ะคุณพ่อ” พ่อคะ การที่หนูให้คุณมุซันเป็นพ่อของหนูตอนนนี้ถือว่าดีแล้วใช่มั้ยคะ หนูไม่มีใครแล้วจริงๆ
“หลังจากนี้ เธอมีสิทธิในคฤหาสน์นี้เต็มที่ เรียกใช้คนใช้ได้ถ้าต้องการอะไร แต่มีกฎอยู่แค่ไม่กี่ข้อ ห้ามเข้าไปในห้องนั้น นั่นคือห้องของฉัน ห้ามเข้าทุกกรณี”ฉันหันไปมองตามที่คุณพ่อ(หมาดๆ)ของฉันชี้
“ฉันจะอยู่ในห้องนั้นตอนกลางวัน และจะออกไปทำงานตอนกลางคืน ถ้าตอนกลางวันเธอจะออกไปไหน ให้บอกผ่านคนใช้ และห้ามออกไปไหนจนกว่าฉันจะอนุญาติ”
“ค่ะ” ทำไมเขาถึงไม่ยอมออกไปข้างนอกตอนกลางวันนะ ไม่เข้าใจแต่ก็ไม่กล้าถาม

หลังจากนั้นคุณมุซันก็ออกไปจากห้อง ฉันทำใจเรียกเขาว่าพ่อไม่ได้จริง แต่ฉันก็กลัวตายเหมือนกัน เขาดูน่ากลัวมากจริงๆเวลาโกรธ แต่กลับกันทำไมเขาถึงต้องรับเลี้ยงฉันด้วย เขามีเหตุผลอะไรกันนะ…

.

.

ณ คฤหาสน์ตระกูลอุบุยาชิกิ

“นายท่าน..ข้าคาดว่าการหายตัวของลูกสาวข้าในครั้งนี้ต้องเกี่ยวข้องอสูรแน่นอน”

“อืม ตั้งแต่เกิดเรื่อง ข้าให้นักล่าอสูรและคาคุชิบางส่วนไปช่วยตามหาบ้างแล้ว แต่ไร้ร่องรอยรวมถึงไม่พบแม้แต่เศษกระดูก ข้าจึงอยากให้เจ้าทำใจ ลูกสาวของเจ้าน่าจะถูกอสูรจับกินไปแล้ว” ‘อุบุยาชิกิ คางายะ’ผู้นำของหน่วยพิฆาตอสูรพูดขึ้น

“ฮึก…ข้าดูแลลูกสาวของข้าไม่ดีเอง”

“เจ้าอย่าโทษตัวเองไปเลย มันเป็นเรื่องที่เกิดไปแล้ว หลังจากนี้สิ่งที่เราทำได้คือการหาทางกำจัด คิบุทสึจิ มุซัน ให้ได้เร็วที่สุด”

“…ครับ”

“อีกอย่างคือ เจ้าควรจะเกษียรจาก ‘หน่วยพิฆาตเฉพาะกิจ’ ได้แล้วนะ ที่ผ่านมาเจ้าทำหน้าที่หน่วยพิเศษได้ดีมาก และสภาพจิตใจเจ้าตอนนี้ ควรไปอยู่กับภรรยานะ"

“เอ้ะ นายท่าน แต่ตอนนี้ข้าไม่มีผู้สืบทอด เพราะลูกสาวข้า…”

“เจ้าแค่ไม่ต้องทำภารกิจ แต่เจ้าเปลี่ยนมาเป็นคนสอนแทน ข้าจะส่งนักดาบฝีมือดีไปให้เจ้าฝึกจนกว่าจะหาคนที่สามารถใช้ปราณตะวันได้เทียบเท่ากับเจ้า”

“ถ้าท่านว่าอย่างนั้น…แต่ข้าเคยได้ยินท่านพ่อของข้าพูดถึง 'ข้อกำหนดสายเลือดผู้สืบทอดปราณตะวัน' อยู่น่ะครับ ข้าคิดว่า ถ้าเป็นคนที่ไม่ได้มีสายเลือดอาจจะใช้ได้ไม่เต็มรูปแบบ ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“ถ้ายังไม่ลองก็ไม่รู้หรอก ยังไงก็ลองดูก่อน ข้าฝากเจ้าด้วยนะ รวมถึงถ้าเจ้าเกษียรไปแล้วข้ายังขอให้เจ้าจงใส่หน้ากากคโยเกนไว้เหมือนเดิม เพื่อลบตัวตนของเจ้าเหมือนที่เคยทำมาตลอด ซึ่งถือว่าโชคดีที่ยังไม่มีใครรู้ตัวตนของเจ้า เพราะฉะนั้นมุซันคงยังไม่รู้หรอกว่ามีผู้ใช้ปราณตะวันหลงเหลืออยู่”

“ครับ”

“อย่างสุดท้ายคือ เจ้าควรย้ายออกจากที่อยู่ตอนนี้ ข้าได้เตรียมที่อยู่ใหม่ให้เจ้าและภรรยาเรียบร้อยแล้วเพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้าเอง ข้าจะให้คาคุชินำทางให้ พยายามอย่าให้ใครเห็นเจ้าแม้แต่นักดาบด้วยกันเอง จงปิดบังตัวตนทั้งตัวเจ้าและตระกูลของเจ้า"

.

.

ณ คฤหาสน์ คิบุทซึจิ

“ฉันขอยืมหนังสือเล่มนี้นะคะ คุณพ่อ” ฉันหันไปพูดกับคุณมุซัน

“อืม” เขาตอบโดยที่ไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ

เป็นเวลาครึ่งปีแล้วที่ฉันได้กลายเป็น ‘คิบุทซึจิ ยูคาริ’ ฉันไม่ชินและไม่คิดจะชินกับนามสกุลนี้ แต่ก็ต้องยอมรับว่า ชีวิตความเป็นอยู่ที่คฤหาสน์นี้ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น ชีวิตของฉันเดินเป็นวงกลมเหมือนเดิมทุกวัน ตื่นขึ้นมาอาบน้ำ กินข้าว หาหนังสืออ่านและเข้านอน มีบางวันที่ฉันไปฝึกวิชาดาบบ้างตรงหน้าคฤหาสน์ แต่ฉันไม่เคยฝึกการใช้ปราณตะวันที่นี่เลย ทั้งๆที่ใจของฉันอยากรีบฝึกเพื่อที่จะทำให้ใช้ได้สมบูรณ์ แต่สัญชาติญาณของฉันบอกฉันว่าฉันไม่ควรฝึกใช้ปราณตะวันในที่ๆคุณมุซันอยู่ ในแต่วันบทสนทนาของฉันกับคุณมุซันแทบจะไม่มี แต่บางคืนฉันมักจะได้ยินเสียงแปลกๆออกมาจากห้องของเขา บ้างก็เป็นเสียงคนคุยกัน ซึ่งในห้องนั้นน่าจะมีแค่คุณมุซันคนเดียว ถ้าอย่างนั้นเขาคุยกับใครล่ะ… ฉันเคยคิดจะแอบฟังแต่พอเข้าใกล้ห้องของเขาฉันก็รู้สึกขนลุกและกลัวเกินกว่าจะเดินเข้าไปต่อ ฉันจึงล้มเลิกความคิดที่อยากรู้ไปสะ แต่ทีน่าแปลกตั้งแต่มาอยู่ที่คฤหาสน์นี้ บางคืนฉันรู้สึกว่าร่างกายฉันแปลกไป ฉันตื่นขึ้นมาก็จริงแต่ฉันไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ เหมือนกับว่ายังติดอยู่ในฝันทั้งๆที่ฉันรู้สึกตัว ฉันรู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายของฉันสูงขึ้นเป็นอย่างมาก รู้สึกทรมาณแต่มันก็ไม่ยอมตื่นและอาการเหล่านี้สักพักก็จะหายไปเอง แต่ฉันไม่กล้าบอกคุณมุซันหรอกนะ ช่างมันไปก่อนละกัน

"อึก!!" อีกแล้ว! ทำไมฉันต้องรู้สึกแสบตัวเหมือนตัวกำลังจะไหม้ตอนดึกแบบนี้ ทั้งๆที่ฉันตื่นแล้ว แต่ฉันพยายามลืมตาแค่ไหนตาก็ไม่ลืมให้ฉัน มันร้อนไปหมดเลย ลืมตาเดี๋ยวนี้ยูคาริ!!ลืมตาเดี๋ยวนี้!

“อ้ากกกกก”อยู่ดีๆเลือดก็ออกจากปากของฉัน ภายในร่างกายของฉันมันโดนบีบไปหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่ ฉันรู้สึกได้ว่ามีคนนั่งอยู่ข้างๆที่ฉันนอนอยู่ ฉันดิ้นพล่านด้วยความทรมาณ

“….” อยู่ดีๆอาการเหล่านี้ก็หายไป เมื่อไหร่อาการเหล่านี้จะหายไปสักที ฉันเป็นอะไรกันแน่

“…คุณพ่อ!” ฉันลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นคุณมุซันนั่งอยู่ข้างๆฉัน"

“ฉันได้ยินเสียงเธอร้องเลยเข้ามาดูน่ะ”

“เอ่อ เป็นอย่างที่เห็นค่ะ บางคืนฉันก็เป็นแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันก็ไม่รู้ค่ะ"

“อีกไม่นาน เธอก็คงหายดีเอง”

“หมายความว่ายังไงคะ?” เขาพูดเหมือนเขารู้ว่าฉันเป็นอะไรเลย

“ได้ยินคนในเมืองนี้พูดน่ะ เป็นโรคใหม่ที่ยังหายารักษาไม่ได้ แต่เดี๋ยวจะหายไปเอง”

“…” ทำไมฉันรู้สึกว่าฉันไม่สามารถเชื่อเขาได้ แต่เขาจะมาหลอกเด็ก9ขวบอย่างฉันทำไม

“พักผ่อนเถอะ"

--------------------------------------------------

talktalk :

มุซันทำอะไรกับน้องกันนะ! ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ <3

note : เสริมโดยไรท์

หน่วยพิฆาตเฉพาะกิจ หรือ หน่วยพิเศษ นั้นเป็นหน่วยที่ ท่านอุบุยาชิกิสร้างขึ้นสำหรับครอบครัวสึกิคุนิ เพื่อสืบทอดปราณตะวัน รวมถึงลบตัวตนของครอบครัวนี้ เพราะฉะนั้นทุกรุ่นของครอบครัวนี้จะต้องมี1คนในการเป็นหน่วยพิเศษที่ต้องใช้ปราณตะวันได้สมบูรณ์แบบรวมถึงคนๆนี้จะมีทักษะที่สูงกว่าเสาหลักรวมถึงการใส่หน้ากากคโยเกน เพื่อปกปิดตัวตน หน่วยนี้จะทำออกทำภารกิจแบบลับๆก็ต่อเมื่อ ภารกิจนั้นเสาหลักสู้ไม่ไหว หรือรับมือไม่ได้เท่านั้น เพราะฉะนั้นจะไม่มีใครเคยเห็นหน้าหรือรู้การมีอยู่ของตระกูลนี้ ยกเว้นตระกูลอุบุยาชิกิ และคาคุชิคนสนิทที่นำทาง คนในหน่วยพิฆาตอสูรหรือเสาหลัก จะเคยได้ยินว่ามีหน่วยพิเศษนี้อยู่ แต่ไม่เคยรู้ตัวตนจริงๆและไม่เคยได้เจอตัวเป็นๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น

  1. #2 อยากมีสามี2D (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 20:27

    จะรออ่านอยู่นะคะน่าสนใจมากเลย

    #2
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1 chananart081698 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 20:00

    ศัตรูหนูอยู่ข้างหน้าแล้วลูก
    #1
    1
    • #1-1 Kasauko(จากตอนที่ 2)
      2 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:19
      เป็นกำลังใจให้น้องด้วยนะคะะ ;^;
      #1-1