[fanfic Kimetsu no Yaiba x oc] ผู้สืบทอดปราณตะวันที่แท้จริง

ตอนที่ 14 : บทที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    9 ก.พ. 64

*เนื้อหาอาจจะมีการสปอย

--------------------------------------------

.

[ Yukari part ]

“นายควรตั้งเป้าหมายก่อนนะ ทันจิโร่" ฉันพูดกับทันจิโร่หลังจากที่ยืนมองเขาฝึกอยู่สักพัก

“เฮือก!” ทันจิโร่มีท่าทีตกใจสุดขีด

“…” ฉันมองทันจิโร่นิ่งๆ

“คุณนักดาบ!! ตกใจหมดเลยครับ! ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับ" ทันจิโร่ก้มตัวลง90องศา

“อืม…” ฉันขานตอบ

“สีผมของคุณยังเป็นสีดำ…เอ้ะ!!ผมยังไม่ได้ขอบคุณอย่างเป็นทางการเลย! ตอนนั้นขอบคุณมากนะครับ!! ทั้งตอนที่บ้านคุณทามาโยะ บนเขานาตากุโมะและตอนอยู่ที่ศูนย์บัญชาการใหญ่วันนั้น ขอบคุณที่ช่วยผมและปกป้องเนซึโกะนะครับ!!ถ้าไม่ได้คุณผมต้องแย่แน่ๆเลย” ว่าจบทันจิโร่ก็โค้งตัวลงอีกรอบ

“ไม่เป็นไรหรอก นายควรไปขอบคุณกิยูด้วยนะ…เอ่อ...ทันจิโร่…ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องนายนิดหน่อย” ฉันพูดขึ้น

“???”

“อย่าบอกใครเรื่องที่เคยเจอฉันก่อนที่ฉันจะมาเป็นสภาพนี้ จงจำไว้ว่านายเจอฉันครั้งแรกบนเขานาตากุโมะ ไม่ใช่ที่บ้านคุณทามาโยะ” ฉันไม่ต้องการให้ใครรับรู้เรื่องที่ฉันเปลี่ยนเป็นอสูรได้ และตอนนี้ดูท่าแล้วสีผมและสีตาของฉันยังไม่มีท่าทีว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม...

“…ถ้าคุณว่าอย่างนั้น ก็ได้ครับผมรับปาก! เอ่อ..ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณเหมือนกัน..ตอนที่เจอกันครั้งแรกคุณใช้ปราณวารี แต่ครั้งที่2คุณใช้ปราณอื่น คุณไม่ได้เป็นผู้ใช้ปราณวารีหรอครับ"ทันจิโร่ถามด้วยความสงสัย

"...ฉันแค่สามารถใช้ปราณวารีควบคู่ไปกับปราณอื่นๆได้ ฉันสามารถเลือกใช้มันได้ตามความเหมาะสมน่ะ"ฉันตอบกลับไป เขาคงไม่รู้สินะว่าฉันใช้ปราณจันทราที่เป็นมนต์อสูรโลหิตได้

"สมกับเป็นหน่วยพิเศษเลย..ปราณที่คุณใช้วันนั้นมันทรงพลังมากๆแถมยังเท่สุดๆเลยครับ! พอจะบอกผมได้มั้ยว่านั่นคือปราณอะไร! พอดีตอนนั้นสติผมไม่ค่อยมี..." จะให้ฉันบอกนายได้ยังไงกัน!!

"ไม่ค่อยมีคนใช้ปราณนี้กันหรอก นายอย่าไปสนใจเลย ว่าแต่นายอยากให้ฉันสอนขั้นตอนลัดในการหายใจเพ่งสมาธิให้มั้ย"

"อยากครับ!!..เมื่อกี้ตอนที่คุณมา คุณบอกให้ผมตั้งเป้าหมาย…” ทันจิโร่ตอบ

“ใช่...การที่นายหายใจเพ่งสมาธิแบบนั้นนายไม่มีวันวัดประสิทธิภาพของตัวเองได้หรอก เอานี่ไปสิ..” ฉันยื่นน้ำเต้า ขนาดเล็กและขนาดกลางให้เขา2อัน

“เอ๋…นี่มัน น้ำเต้านี่ครับ” ทันจิโร่รับไปด้วยความมึนงงเล็กน้อย

“การเป่าน้ำเต้าจะช่วยนายในการฝึกการหายใจเพ่งสมาธิได้เป็นอย่างมาก” ฉันพูดขึ้น

“เห๋..น่าสนุกดีนะครับ มันจะมีเสียงออกมารึเปล่าครับ?” เจ้าหนูทันจิโร่…นายไม่รู้อะไรสะแล้วล่ะ

“หึ ไม่ใช่หรอก…นายต้องเป่าน้ำเต้าให้แตกน่ะ” ฉันพูดขึ้น

“อ๋อ…แตกหรอ!! เป้าไอแข็งๆนี่ให้แตกเนี่ยนะครับ!!” ทันจิโร่ตกตะลึงสุดขีดพร้อมกับยกน้ำเต้าที่ฉันพึ่งให้เขาไปขึ้นมาดู

“อืม..ฉันขอให้เด็ก3คนนั้นที่ดูแลนายอยู่ เป็นคนเตรียมให้น่ะ อันนี้เป็นน้ำเต้าแบบพิเศษที่แข็งกว่าปกติด้วยนะ” ฉันพูดขึ้น พอเห็นนายเป็นแบบนี้แล้วฉันก็อดขำไม่ได้จริงๆแหะ

“!!!” 

“อ๋อ…อีกอย่าง ชิโนบุก็ใช้การเป่าน้ำเต้าให้แตกนี่ในการฝึกให้กับคานาโอะด้วยนะ เท่ากับว่าเด็กคนนั้นสามารถเป่า เจ้าสิ่งนี้ให้แตกได้ยังไงละ” ฉันอธิบายเพิ่ม

“อะไรนะครับ!!” ทันจิโร่ดูตกใจนะที่คานาโอะสามารถเป่าสิ่งนี้ให้แตกได้

“แล้วก็ ถ้านายเป่าอันนี้จนแตกได้แล้ว การฝึกต่อไปขนาดของน้ำเต้าจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งที่ฉันไปถามมา ขนาดของน้ำเต้าที่คานาโอะเป่าได้ใหญ่ที่สุดก็...นั่น…..นาโฮะ คิโยะ สุมิ!" ฉันชี้ไปทางนั้น และตะโกนเรียกเด็ก3คนนั้นให้ยกน้ำเต้าออกมา 

“เฮือก…ยะ..ใหญ่สุดๆ!!!” เป็นน้ำเต้ามีขนาดเกือบเท่าความสูงของเด็กสาวพวกนั้น

“พยายามเข้านะ” ฉันทิ้งท้ายไว้

“จะ..จะพยายามครับ ว่าแต่ คุณนักดาบมาทำอะไรที่คฤหาสน์ผีเสื้อหรอครับ”

“….ฉันมาทำธุระน่ะ" ที่จริงฉันมาดูให้แน่ใจว่ายัยชิโนบุคิดจะทำอะไรกับนายกันแน่ แต่เท่าที่ดูแล้วนางก็คงไม่ได้จะทำอะไรจริงๆ แถมยังช่วยเด็กพวกนี้ฝึกอีก ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีแหละนะ และอีกอย่างฉันอยากจะมาดูให้แน่ใจว่าเจ้าเด็กทันจิโร่นี่เป็นผู้ใช้ปราณตะวันจริงๆหรือเปล่า แต่ดูท่าแล้วตอนนั้นคงจะบังเอิญ...แต่ถึงอย่างนั้นเขาไปรู้วิธีการใช้ปราณตะวันมาจากไหนกัน….

“อ๋อ..ผมดีใจที่ได้เจอคุณอีกรอบนะครับ” ทันจิโร่พูดขึ้น อืม..ฉันควรถามเขาเรื่องปราณตะวันดีมั้ยนะ หรือควรรอไปก่อนดี..อืม...

"..." ฉันควรเลือกที่จะรอไปก่อน ฉันมั่นใจว่าฮิโนคามิคางุระ คือปราณตะวันอย่างแน่นอน แต่ฉันก็ยังฝึกให้เด็กคนนี้ไม่ได้ เขายังมีพื้นฐานไม่ดีพอ...คงต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมละนะ

“…ฉันต้องไปทำอย่างอื่นต่อ คงไม่น่าจะได้มาหานายที่นี่อีก หวังว่าเจอกันครั้งหน้านายจะสามารถหายใจเพ่งสมาธิแบบตลอดเวลาได้แล้วนะ”ยังไงก็คงได้เจอกันอีกตอนทำภารกิจอีกแน่ๆ เพราะทุกคนรู้แล้วว่าฉันมีตัวตน ฉันไม่ต้องคอยหลบๆซ่อนๆอีกต่อไป และฉันไม่ได้อยากมาเหยียบคฤหาสน์ของยัยชิโนบุอีก อย่างน้อยตอนนี้ก็โชคดีละนะที่ยัยนั่นยังไม่กลับมา..

“ขอบคุณมากๆนะครับ!! ผมสัญญาว่าผมจะสามารถทำให้ได้ครับ!!” ทันจิโร่พูดพร้อมโค้งให้ฉัน

[Tanjiro part-end]

.

.

“คุณชิโนบุครับ… คุณพอจะรู้เรื่องฮิโนคามิคางุระมั้ยครับ” ทันจิโร่ถามชิโนบุ

“ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะคะ ปราณที่ชื่อฮิโนคามิคางุระน่ะ” ชิโนบุตอบ

“งั้นหรอครับ…"ทันจิโร่มีท่าทีหงอยลงนิดหน่อย

“ลองถามคุณเร็นโกคุสิ เขาอาจจะรู้เรื่องนี้ก็ได้นะคะ” ชิโนบุแนะนำ

“ได้เลยครับ ขอบคุณมากครับ!” ทันจิโร่โค้งให้ชิโนบุ

.

.

.

ผลัวะ!!! เสียงน้ำเต้าขนาดใหญ่ทั้ง3อันแตก

“สำเร็จ!!!”เด็กสาว3คนตะโกนขึ้น ทันทีที่ทันจิโร่ เซ็นอิทสี และอินโนะสึเกะ เป่าน้ำเต้าแตก

“…เชิญค่ะ" เด็กๆนำข้าวปั้นมาให้ทานก่อนออกเดินทาง

“ขอบคุณนะ” ทันจิโร่ตอบ

“ปราบอสูรให้ได้เยอะๆนะคะ” เด็ก3คนนั้นพูดพร้อมกัน

“จะพยายามนะ….อ้ะ คุณโทมิโอกะ!!” ทันจิโร่เหลือบไปเห็นโทมิโอกะ จึงรีบวิ่งไปหาเขา

“กำลังจะไปทำภารกิจหรอ” โทมิโอกะถามขึ้น

“ครับ!” ทันจิโร่ตอบ

“ดูเหมือนจะหายใจเพ่งสมาธิคงสภาพได้แล้วสินะ..ทำให้ได้ตลอดล่ะ”

“ครับ!! ผมได้คุณนักดาบหน่วยพิเศษช่วยฝึกให้ในตอนแรกด้วยครับ"

“…” โทมิโอกะมองทันจิโร่ และเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“คุณโทมิโอกะ…ขอบคุณเรื่องเนซึโกะมากเลยนะครับ ถึงกับเดิมพันชีวิตตัวเองเพื่อพวกเรา ผมไม่รู้มาก่อนเลยครับ…ไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี” ทันจิโร่พูดต่อ

“ถ้าอยากขอบคุณก็จงฝึกให้หนักสะ หน้าที่ของพวกเราหน่วยพิฆาตอสูรคือการฆ่าอสูร เท่านี้แหละ…” หลังจากพูดจบโทมิโอกะก็หายไปจากตรงนั้นทันที

“ครับ!!!” ทันจิโร่พูดไล่หลัง

.

.

-------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น