[fanfic Kimetsu no Yaiba x oc] ผู้สืบทอดปราณตะวันที่แท้จริง

ตอนที่ 13 : บทที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    8 ก.พ. 64

*เนื้อหาอาจจะมีการสปอย

---------------------------------------------------

“หึ….ฉันเป็นใครงั้นหรอ” ฉันควรตอบว่าอะไรละ…ไม่น่าเลยฉัน ปากพล่อยเกินไปแล้ว!!

“…ซาเนมิ” นายท่านพูดขึ้น

“ครับ!” ซาเนมิขานรับ

“เด็กๆของฉัน พวกเธอคงจะเคยได้ยินเรื่องของ หน่วยพิฆาตเฉพาะกิจใช่มั้ย” นายท่านพูดต่อ

“ค่ะ..แต่เราไม่เคยเห็นแม้แต่เงาของเขา แถมเรื่องนี้ก็ได้ยินมานานมากจนลืมไปแล้วว่ามีค่ะ” เสาหลักความรัก คันโรจิ มิตสึริ พูดขึ้น

“หน่วยพิเศษ เป็นคนที่ตามสืบเรื่องของคิบุตสึจิแบบใกล้ชิดและเสี่ยงชีวิตที่สุด อีกทั้งยังช่วยพวกเธอในยามขับขันทุกครั้งแต่แค่พวกเธอแค่ไม่รู้ตัว..” นายท่านพูดขึ้น

“สรุปว่า หน่วยพิเศษนั่นมีอยู่จริงหรอครับ เขาต้องเป็นคนที่แกร่งมาก..และคงต้องเก่งกว่าเรา นายท่านถึงยอมรับได้.  อ่า..ช่างเป็นคนที่น่านับถือ....นโมอมิตตาพุทธ” เสาหลักศิลา ฮิเมจิมะ เกียวเม พูดต่อ

“ถ้าพูดตามตรง ยศของเขาคงอยู่สูงกว่าเราแต่แค่ไม่ได้ระบุเป็นกิจลักษณะเพราะต้องทำงานอย่างลับๆสินะ….” เสาหลักหมอก โทคิโท มุอิจิโร่ พูดพร้อมเหม่อมองท้องฟ้า

“อืม…และอีกเรื่องที่ฉันจะบอกก็คือ เขาที่พวกเธอพูดถึงนั้นได้ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเธอแล้ว” นายท่านพูดขึ้น

“…ยะ…อย่าบอกนะว่า” ซาเนมิเริ่มพูดตะกุกตะกัก

“..ไม่จริงใช่มั้ยคะ” ชิโนบุมีอาการหน้าซีดเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันเป็นหน่วยพิเศษ ที่ทำงานเบื้องหลังพวกท่านทุกคนมาเป็นเวลายาวนาน ขออภัยที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ พอดีฉันโดนสั่งห้ามไว้น่ะค่ะ” ฉันพูดพร้อมกับฉีกยิ้มให้ทุกคน ถึงแม้จะเป็นยิ้มภายใต้หน้ากากก็เถอะนะ อ่า ได้พูดสักที สบายใจขึ้นเยอะเลย!

“….” ทุกคนนิ่งไม่ตอบอะไร

“เพราะฉะนั้น…ฉันขอยื่นคำขาดตรงนี้ ถ้าเนซึโกะทำร้ายมนุษย์ขึ้นมา ฉันจะเป็นอีกหนึ่งคนที่รับผิดชอบโดยการคว้านท้องตัวเองค่ะ และด้วยตำแหน่งของฉันตอนนี้มันพอจะมีค่าพอให้ทุกคนยอมเสี่ยงเรื่องเนซึโกะมั้ยคะ” ฉันพูดต่อ

“อึก…ขออภัยด้วย…ครับ” ซาเนมิกัดฟันพูดขอโทษฉัน 

“…”และกิยูที่มองมาทางฉันแบบอึ้งๆเพราะไม่คิดว่าฉันที่น่าจะเป็นคนแปลกหน้านั้นจะกล้าเดิมพันให้ทันจิโร่และเนซึโกะขนาดนี้

“…ดีใจที่ได้พบอีกครั้ง”นายท่านพูดกับฉัน

“ยินดีที่ได้พบเช่นกันค่ะนายท่าน” ฉันพูดกลับ

“ตอนนี้ภาพลักษณ์ภายนอกของเธอเป็นอย่างไรบ้าง” นายท่านถามกับลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างๆเขา

“ตอนนี้เธอมีผมสีดำยาวเงา พร้อมกับใส่หน้ากากคโยเกนอยู่เจ้าค่ะ” หนึ่งในลูกสาวของนายท่านตอบขึ้น

“อืม…เป็นเพราะ สิ่งนั้น สินะ” นายท่านพูดกับฉันอีกครั้ง

“ค่ะ..ครั้งนี้ค่อนข้างนานเลย ไม่แน่ว่าอาจจะมีผลกระทบอื่นๆเกิดขึ้น” ฉันตอบกลับไป เราต่างไม่พูดกับตรงๆเนื่องจากมีเสาหลักคนอื่นๆอยู่ ไว้ฉันต้องหาเวลามาหานายท่านแบบส่วนตัวแล้วแหละ

“ยังไง ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ส่วนทันจิโร่…"ฉันหันไปบอกลานายท่าน แต่ปัญหาคือทันจิโร่ต้องได้รับการรักษาด่วน

“ฉันจะรับผิดชอบรักษาทันจิโร่เองค่ะ พาเขาไปที่คฤหาสน์ผีเสื้อทีนะ” ชิโนบุพูดขึ้น พร้อมกับบอกให้คาคุชิพาตัวทันจิโร่ไปที่คฤหาสน์ของตัวเอง

“….”ฉันจ้องไปที่นัยตาของชิโนบุที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่านางต้องการจะทำอะไร แต่ก็คงไม่มีอะไรไม่ดีหรอก ถ้าให้เดาเด็กที่ชื่อเซ็นอิทสึ และเด็กอีกคนที่ฉันยังไม่เคยเจอ ก็น่าจะอยู่ที่นั่นแหละนะ…

.

[วันรุ่งขึ้น]

ฉันเข้ามาที่คฤหาสน์ตระกูลอุบุยาชิกิอีกครั้งเพราะจะมารายงานเรื่องความเปลี่ยนแปลงภายนอกของฉัน นี่ผ่านมาจะครบ24ชั่วโมงแล้ว สีผมและสีตาของฉันยังไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิม ทั้งๆที่ปกติ มันควรจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมหลังจากหยุดการใช้งานปราณจันทราไปไม่เกินครึ่งชั่วโมง แต่ถึงอย่างนั้นสภาพภายในร่างกายของฉันก็ยังปกติดีอยู่

“ท่านหน่วยพิเศษ" เสียงน่าขนลุกนี่มัน..ชิโนบุ

“….”ฉันหันกลับไปมอง

“มาพบนายท่านหรอคะ”

“ค่ะ" ฉันตอบนิ่งๆ

“…” และก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ แต่สิ่งที่ฉันสงสัยก็คือ..

“ชิโนบุ…เธอเอาตัวทันจิโร่ไปแบบนั้น เธอคิดจะทำอะไรกันแน่..หรือว่า ผู้สืบทอด?แต่เธอก็มีผู้สืบทอดอยู่แล้วนิ" ฉันพูดไป

“แหม วันนี้พูดกับฉันยาวจังเลยนะคะ ดีใจจัง" ชิโนบุพูดขึ้น

“…”ที่ฉันไม่ได้ตอบเธอตอนแรก เพราะนายท่านสั่งไม่ให้ฉันพูดกับใครสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกย่ะ!!

"ฉันไม่ได้จะจับเขามากินสักหน่อย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ” ชิโนบุพูดต่อ

“ถ้าเธอบอกว่าไม่มีอะไร..ฉันก็จะเชื่ออย่างนั้น ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัว” 

.

.

.

{ณ คฤหาสน์ผีเสื้อ}

[Tanjiro part]

นี่ก็ผ่านมาสักพักแล้วหลังจากที่ผมได้มาพักรักษาตัวอยู่ที่คฤหาสน์ผีเสื้อ พอร่างกายของผมหายดี ผมก็ได้รับการทำกายภาพจากหน่วยพยาบาลของคฤหาสน์ และผมก็ได้รับการฝึกจากคุณคันซากิ อาโออิ รวมถึงสึยูริ คานาโอะ แต่การฝึกทั้งหมดนั้น พวกผม3คนไม่มีเอาสามารถเอาชนะคานาโอะได้เลย…

“คุณทันจิโร่!!เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” นาคาฮาระ สุมิ, เทราอุจิ คิโยะ, ทาดาคะ นาโฮะ เด็กสาวสามคนที่เป็นหน่วยพยาบาลที่คอยดูแลคนเจ็บและทำกายภาพให้ผม เดินมาดึงแขนเสื้อของผม 

“…” ผมหันไปมองแบบงงๆ

“เราเรียกชื่อคุณตั้งหลายครั้งแล้ว” อ่า เพราะเมื่อกี้ผมคิดเรื่องอื่นอยู่สินะ ถึงไม่ได้ยินที่พวกเธอเรียก

“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ยินน่ะ..มีอะไรหรอ” ผมตอบไป

“ผ้าขนหนูค่ะ!” ว่าจบพวกเธอก็ยืนผ้าขนหนูให้ผม

“ขอบคุณนะ ช่วยได้มากเลยล่ะ”ผมยิ้มให้พวกเธอและรับผ้าขนหนูมา 

“คือ…คุณทันจิโร่หายใจเพ่งสมาธิอยู่ตลอดเวลาหรือเปล่าคะ” คิโยะ หนึ่งในเด็กสาวพูดขึ้น …เอ้ะ หายใจเพ่งสมาธิตลอดเวลา!?

“เอ้ะ..”

“ทำทั้งตอนเช้า ตอนบ่าย ตอนเย็น รวมถึงตอนนอนด้วยหรือเปล่าคะ?” เทรุอาจิถามต่อ

“ไม่ได้ทำครับ…ไม่เคยคิดจะทำด้วยครับ…มันเป็นไปได้ด้วยหรอ” ผมตะลึงเล็กน้อย เพราะไม่เคยคิดว่าจะมีคนทำ

“ค่ะ!…การทำได้กับทำไม่ได้ มีผลต่างกันมากเลยนะคะ " เธออธิบาย

“….เอ่อ แค่หายใจเพ่งสมาธิแปปเดียว ก็เหนื่อยแทบแย่แล้ว ให้ทำทั้งวัน…….” เป็นไปไม่ได้… คนที่ทำได้ก็ปีศาจแล้ว!!!

“มีคนที่ทำได้นะคะ…เสาหลักทุกคนและคุณคานาโอะสามารถทำได้ค่ะ” สุมิ และ นาโฮะ พูดขึ้น..

“…”คานาโอะก็ทำได้ด้วยหรอเนี่ย!

“พยายามเข้านะคะ!!” เด็กสาวทั้งสามคนพูดขึ้น

“งั้นหรอ ฉันจะลองดู!ขอบใจนะ!!” 

.

.

อิโนะสุเกะกับเซ็นอิทสึไม่ยอมมาฝึก แต่เราก็ต้องทำส่วนของเราให้ดีที่สุดแหละนะ

“….”หายใจเพ่งสมาธิ ถึงแม้บอกว่าจะพยายามทำให้ได้ตลอดเวลาก็จริง..

“อึก!” ทำไม่ได้เลยสักนิด!!!ไม่ไหว!! เกือบตายแหนะ ทรมาณเกินไป…ปอดกับหูเจ็บไปหมด นึกว่าหัวใจจะกระเด็นออกมาจากทางหูสะแล้ว!!! ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงทำไม่ได้แน่ ต้องลองใหม่อีกครั้ง…

“นายควรตั้งเป้าหมายก่อนนะ ทันจิโร่" 

“เฮือก!”ใครน่ะ เงียบมาก อยู่ดีๆก็โผล่มา เพราะเราตั้งใจหายใจเพ่งสมาธิอยู่แน่ๆเลยไม่ได้กลิ่นการมาของคนๆนี้!!

.

.

----------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น

  1. #30 Rengoku2020 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:17

    สนุกมากค่ะ!!!

    #30
    0
  2. #29 นิยาย ขออ่านที (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:00
    เปิดตัวอยา่่งเท่
    #29
    0