[fanfic Kimetsu no Yaiba x oc] ผู้สืบทอดปราณตะวันที่แท้จริง

ตอนที่ 1 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    10 ก.พ. 64

*เนื้อหาอาจจะมีการสปอย

—————————————————

 

"ยูคาริ ลูกต้องจดจำวิธีการใช้ปราณตะวันไว้ให้ดีนะ"

"พ่อคะ ทำไมเราถึงต้องรู้วิธีการใช้ดาบแล้วก็ปราณนี่หรอคะ" ฉันในวัย6ขวบถามคุณพ่อของฉันในขณะกำลังสาธิตวิธีใช้ปราณตะวันให้ดู

"เพราะเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษเลย อีกอย่างเมื่อถือเวลาที่ลูกจะต้องใช้ ลูกก็จะรู้เองว่าปราณกับเพลงดาบที่พ่อสอนมีไว้ใช้ทำอะไร"

"แล้วมันเกี่ยวกับการที่หนูกับพ่อมีปานที่หน้าผากคล้ายๆกันมั้ยคะ" ฉันจำได้ว่าแม่บอกว่าปานที่หน้าผากนี้มีตั้งแต่ฉันเกิดเหมือนกับคุณพ่อและบรรพบุรุษรุ่นก่อนๆ

"เกี่ยวสิ เพราะฉะนั้นลูกต้องสัญญากับพ่อนะ ว่าจะตั้งใจฝึกวิชานี้และสืบต่อไปเรื่อยๆ ลูกน่ะเป็นอัจฉริยะ ฉายแววตั้งแต่เด็กๆเหมือนบรรพบุริษของลูกเลยนะ"

"ค่ะพ่อ หนูสัญญา ว่าแต่วันนี้พ่อต้องไปทำงานอีกมั้ยคะ หนูชอบที่พ่อใส่เครื่องแบบสีดำเท่ๆนั่นนะ แล้ว*หน้ากากคโยเกนลายจิ้งจอกนั่นอีก หนูอยากใส่เหมือนพ่อบ้าง! แต่ถึงงั้นหนูก็ไม่ชอบที่พ่อไม่ค่อยอยู่บ้านเลย"

"ถึงเวลาเดี๋ยวลูกก็จะมีหน้ากากคโยเกนเป็นของตัวเองนะ ส่วนวันนี้พ่อไม่ไปจ้ะ เรามาอยู่ด้วยกันทั้งวันเลยนะยูคาริ"

"เย้ รักคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ!"

"อ้าวๆ สองพ่อลูก มาทานข้าวได้แล้วจ้า" คุณแม่เรียกเราจากข้างหลัง

"ค่ะ คุณแม่~"

     

     เวลาล่วงเลยผ่านมา3ปี ฉัน​ 'สึกิคุนิ ยูคาริ' ในวัย9ขวบ สามารถใช้ปราณตะวันได้บางท่า และฝึกดาบจนชำนาญในระดับหนึ่ง แต่ยังไม่สมบูรณ์เท่ากับที่พ่อทำได้ แต่พ่อก็ยังเชื่อว่าฉันเป็นอัจฉริยะเหมือนกับบรรพบุรุษ ที่จริงฉันชอบให้พ่อเล่าเรื่องบรรพบุรุษของฉันให้ฟัง คุณปู่ทวด 'สึกิคุนิ โยริอิจิ' เป็นคนที่คิดปราณตะวันขึ้นมา แต่เป็นคนที่แข็งแกร่งในด้านการต่อสู้มาก พ่อของฉันเล่าให้ฟังว่า ปู่ของฉันเกือบจะไม่รอด เพราะช่วงที่คุณแม่ของปู่ท้องจนวันคลอด คุณปู่ทวดของฉันได้ไปหาหมอตำแย แต่พอกลับมาได้พบว่าคุณแม่ของปู่ได้ถูกฆ่าไปแล้ว แต่หมอตำแยบอกว่าคุณปู่ของฉันที่ยังอยู่ในท้องอาจจะยังมีชีวิต ซึ่งก็รอดมาได้ แต่ฉันถามเหตุผลของการตายของยายทวด และการเกิดปราณตะวัน ว่ามีไว้เพื่ออะไร พ่อของฉันก็ไม่ยอมเล่าให้ฉันฟังสักที และฉันก็รู้สึกว่าการฝึกซ้อมมันหนักเกินกว่าฉันจะรับไหว ฉันอยากไปเล่นเหมือนเด็กคนอื่นๆในหมู่บ้านบ้าง ทำไมฉันต้องมาเพียรฝึกปราณนี่ด้วย!? รวมถึงงานที่พ่อทำ อยู่ดีๆก็ชอบหายไป บางทีกลับมาก็ได้รับบาดเจ็บด้วย ฉันไม่เข้าใจเลย

"พ่อคะ วันนี้หนูขอพักได้มั้ยคะ บอกตามตรงวันนี้หนูไม่มีอยากฝึกเลย"

"อืม ก็ได้ ถ้างั้นวันนี้เราพักผ่อนกันเถอะ วันนี้เราไปเก็บผักบนเขากับแม่เขาดีมั้ยลูก"

“เย้! ดีค่ะพ่อ งั้นหนูไปบอกแม่ก่อนนะคะ”

.

.

.

"เฮ้ ครอบครัวสึกิคุนิ ตรงนั้นน่ะ!" ฉันได้ยินเสียงตะโกนเรียกครอบครัวของเราตอนนี้เราเดินออกมาจากบ้าน

"ว่าไง?" เป็นคนข้างบ้านที่เรียกเราไว้นี่เอง

"ฉันได้ยินมาว่าบนเขามีหมียักษ์ ที่ทำร้ายมนุษย์แล้วก็กินมนุษย์ด้วยนะ พวกนายจะขึ้นเขากันใช่มั้ย ฉันมาบอกไว้ก่อนน่ะ ระวังตัวกันด้วยนะ"

"อื้ม ขอบคุณนะ" พ่อของฉันตอบไป 

"หยึ๋ย พ่อคะหมียักษ์หรอ" ฉันกลัวนะเนี่ย!

"พ่อกับแม่อยู่ทั้งคน ไม่ต้องกลัวหรอกน่ะ แต่ห้ามเดินแยกจากพ่อกับแม่เด็ดขาดเลยนะเข้าใจไหมยูคาริ?"

"ค่ะพ่อ”

.

.

"พ่อคะ ฉันเจอผักแปลกๆด้วยแหละ อันนี้กินได้มั้ยคะ" ฉันหันกลับมาหาพ่อหลับจากที่เดินไปเก็บพืชที่มีลักษณะแปลกๆ

"...เอ้ะ พ่อคะ พ่ออยู่ไหนคะ!!" แย่ละ ฉันพลัดหลงกับพ่อแม่ ฟ้าก็มืดแล้วด้วย ฉันควรทำยังไงดี

"พ่อคะแม่คะ!!..โอ้ย!" ฉันตะโกนเรียกพ่อกับแม่สุดเสียงแต่สิ่งที่ได้รับคือความเงียบ แล้วยังมาสะดุดกิ่งไม้บ้านี่อีก เลือดออกไม่พอ ฮาโอริขาดเลย! ทำไมฉันซวยขนาดนี้ ไหนจะไอหมียักษ์อีก

"เอ้ะ..นั่น!คนนี่นา คุณลุงคะ! คุณลุงพอจะเห็นพ่อกับแม่ของฉันมั้ยคะ"

"..." ลุงคนนั้นหันกลับมา ทำไมให้บรรยากาศขนลุกแปลกๆ รวมถึงตาสีแดงนั่นอีก น่ากลัวเป็นบ้าเลย โอ้ยฉันไปทักใครเข้าเนี่ย

"เอ่อ ฉันไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ขอตัวนะคะ" คนบ้าอะไรน่ากลัวชะมัดเลย

".......โยริอิจิ" ลุงคนนั้นพูดขึ้นด้วยเสียงที่แผ่วเบา

"เอ้ะ อะไรนะคะ ฉันได้ยินไม่ชัด" ฉันได้ยินเหมือนเขาเรียกชื่อปู่ทวดของฉัน แต่มันเบามากจนฉันไม่แน่ใจ

"..."

"อ่ะเอ้ะ...." อะไรเนี่ย อยู่ดีๆฉันก็ง่วง ไม่ไหวแล้ว ฉันคุมสติตัวเองไม่อยู่เลย....

.

.

"ยูคาริ!!ยูคาริ อยู่ไหนลูก!!" ผู้เป็นแม่ตะโกนหาลูกอย่างสุดเสียง

"คุณ!! นี่มันเศษฮาโอริของยูคาริ แล้วก็ รอยเลือด!! หรือว่า.." ผู้เป็นพ่อได้เรียกภรรยาของตัวเองมาดูเศษฮาโอริที่ติดอยู่ที่กิ่งไว้รวมถึงคราบเลือดที่คาดว่าน่าจะเป็นของลูกสาว

"ไม่นะ!ยูคาริ ลูกแม่ คุณนี่มันไม่จริงใช่มั้ย จะเป็นไอนั่นจริงๆหรอ"

"อืม ผมว่าไม่ใช่หมียักษ์หรอก น่าจะเป็น'อสูร' ที่ยังฆ่าไม่ได้"

"คุณแล้วลูกของเรา ลูกสาวของเราล่ะ"

"คุณกลับบ้านไปก่อนนะ ผมจะไปแจ้งเรื่องนี้ที่ศูนย์ใหญ่ก่อน จะต้องช่วยกันตามหา"

"คุณต้องหาลูกให้เจอนะคะ"

"...ผมจะพยายาม"

.

.

.

"อ่า ปวด...ปวดหัวจัง ที่นี่ที่ไหนเนี่ย" ฉันลืมตาขึ้นมาก็อยุ่ในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่เล็กไม่ใหญ่มีเฟอร์นิเจอร์อยู่ครบครัน ที่นี่ที่ไหน แล้วพ่อแม่ของฉันล่ะ

ครืดดดด ใครเปิดประตูเข้ามาน่ะ

"...ตื่นแล้วหรอ"

"เอ้ะ คุณลุงเมื่อกี้นี่ ที่นี่ที่ไหนคะ แล้วพ่อแม่ของฉันล่ะ" คุณลุงดูต่างจากเดิม สีตาที่ฉันเคยเห็นเป็นสีแดงกลับกลายเป็นสีดำสนิท หรือว่าฉันมองผิดไปเองกันนะ แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศรอบๆคุณลุงคนนี้ก็น่าขนลุกอยู่ดีแหละ

"ตอนที่ฉันผ่านมาฉันเห็นพ่อแม่ของเธอโดนหมียักษ์ฆ่าไปแล้วฉันช่วยไว้ไม่ทัน แต่ฉันมาเจอเธอก่อนเลยช่วยเธอได้ทันน่ะ เสียใจเรื่องพ่อแม่ด้วยนะ" คุณลุงพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"มะ..ไม่จริง!!ลุงโกหกฉัน ไม่จริง มันจะเป็นไปได้ยังไง นี่มันเรื่องโกหกทั้งเพ ลุงพาฉันกลับไปที่เขาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!" ฉันร้องไห้ และโวยวายขึ้นมา ลุงนี้มันหลอกฉัน มันจะเป็นไปได้ยังไง ฉันคลาดหลงกับพ่อแม่ฉันแปปเดียว พ่อแม่ฉันจะตายได้ยังไง!

"มันเป็นเรื่องจริง ฉันเสียใจด้วยจริงๆ"

"ฮึก ไม่!!ฉันไม่เชื่อ!!" 

"ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าต้องทำยังไงเธอถึงจะเชื่อ แต่หลังจากนี้ฉันจะเป็นผู้ปกครองของเธอ ฉันชื่อ 'คิบุทสึจิ มุซัน' ฉันให้เวลาเธอทำใจเรื่องพ่อแม่ของเธอสักระยะ อย่างได้อะไรก็เรียกคนใช้ด้านนอกเอาแล้วกัน"

"..." ทำไมเรื่องแบบนี้ต้อวเกิดกับเด็กอายุ9ขวบอย่างฉันด้วย แล้วฉันต้องทำยังไงต่อไป พ่อคะแม่คะ บอกฉันที...

 

 

——————————————————

ประเดิมตอนแรกเลยค่ะ อย่างที่บอกไปว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องบางส่วน ทำให้ต้องย้อนปูมาไกลหน่อย ยังไงก็ฝากน้อง สึกิคุนิ ยูคาริ ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ

note : *หน้ากากคโยเกน หน้ากากประเภทนี้มีหลายลักษณะ ทั้งหน้าตาแบบคนและทำเลียนแบบสัตว์เช่นลิงหรือสุนัขจิ้งจอก โดยจะใช้ล้อเลียนเพื่อความบันเทิงในการแสดง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #4 highschool2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:15
    ถ้าเเต่งเป็นตัวละครตัวเอกเป็นผู้ชายสุดยอดมาก
    #4
    0