[fic inazuma eleven go yaoi-nomal]รักวุ่นๆของชมรมฟุตบอลไรมง!

ตอนที่ 21 : คัมภีร์ผู้ชนะกับ11ผู้เล่นสุดแกร่ง!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    14 ต.ค. 58

[Tenma - talk]
"เอ๋ มาสเตอร์ ดี คือคุณเอนโด ไดซุเกะที่เปนคุณตาของโค้ชเอนโดมาโมรุหรอเนี่ย" 
"งั้นแสดงว่า คัมภีร์ผู้ชนะที่ วางอยู่ตรงนี้ คุณไดซุเกะก้เป็นคนเขียนอย่างนั้นสิ"
"ใช่แล้ว"
"แต่ลายมืออย่างนี้ มันคล้ายๆกับเด็กเขียนเลยแหะ อ่านไม่ออกเลย"
"คนที่จะอ่านหนังสือเล่มนี้ได้คือ โค้ชเอนโดเท่านั้น"
"แล้วจะทำยังไงดี"
"กลับไปหาคุณตาในอดีตไงละ" โค้ชคิโดพูดขึ้น [มาเป็นโค้ชใหแทนโค้ชเอนโด]
"ไปกันเลยเถอะ"
.
.
.
 หลังจากที่เราเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณไดซุเกะฟัง ตอนแรกท่านก้ไม่เชื่อ แต่ได้อาโออิช่วย ทำใ้ท่านยอมช่วยเรา แต่ว่า
"พวกเธอ เอาคัมภีร์ผู้ชนะคืนมาให้พวกเราเถอะ"
"เบต้า  กัดไม่ปล่อยจริงๆ"เฟย์พูดไป
"เธอเอาของที่ควรจะเป้นของพวกฉันไปยังไงละจ้ะเฟย์"
"หน๋อย"
"มาแข่งกัน"ผมพูดออกไป
"แข่งยังไงสุดท้ายเธอก้แพ้อยุดี คิดว่าติดอาวุธร่างอวตาลได้แล้วจะทำอะไรได้งั้นหรอ คิคิ  เจียมตัวหน่อยสีจ้ะพวกเธอ"
"ชิ"
"แต่เห็นแก่ความสงสารฉันจะสังเคราะห์ให้"
-------------------------------------------------------------------------
 และพวกเราก้เริ่มแข่งฟุตบอลกัน 
"ก่อนที่จะจบเกม คุณคือ เอนโด ไดซุเกะสิน้ะค้ะ"
"ทะ เทอเปนใคร"
"คุณไม่ต้องรุหรอกค่ะว่าฉันเป็นใครแค่ คุณมาอยู่กับพวกฉัน ก็พอแล้ว"
"ไม่ฉันจะไปอยู่กับพวกเธอได้ยังไงฉันไม่ไป"
"ไม่เปนไรหรอกค่ะ แค่ร่างของคุณจะถูกผนึกเหมือน เอนดด มาโมรุ"
"หลานของฉัน เธอเอาหลานของฉันไปไว้ไหน ฮะ เฮ้ย เธอจะทำอะไร "
"เสียใจด้วยน้ะค้ะ คิคิ"
"คุณไดซุเกะ!!!!!!!!!"
"กลายเป็นหินโครโนสโตน ไปส้ะแล้ว"เฟย์พูด
"นี่มันะไรน่ะเฟย์"
"คุณไดซุเกะถูกผนึกร่างให้เป็นหินโครโนสโตนน้ะ"
"แล้วจะทำยังไงละ"
"แล้วก้ ... ขอบคุณสำหรับคัมภีร์ผู้ชนะน้ะค้ะ"
"เห้ยยย!! ไปอยู่ที่พวกนั้นได้ยังไง"โค้ชคิโดพูดขึ้น
"ตอนนี้รีบไปเอาหินกลับมาก่อน"
"ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนน้ะค้ะ คิคิ"
ฟ่าวว [กำลังหายตัว]
"ฉันไม่ยอมไปกับพวกเธอหรอก!"หิน หินลอยออกมา
"คุณไดซุเกะ!"
ฟึบ[หายตัวไปแล้ว]
"ฮ่าๆ"
"คุณไดซุเกะ คุณนี่ยังมีอารมณ์ขำอยู่หรอครับ กลายเป็นหินไปแล้วแท้ๆ๐
"ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย "
"แล้วจะทำยังไงดีละ คัมภีร์ผู้ชนะ พวกนั้นก้เอาไปได้แล้ว"
"เจ้าบื้อ!! มีฉันที่เป็นคนเขียนอยู่ทั้งคน จะเอาสมุดเก่าๆนั้นไปทำแปะอะไรละ"
"นั่นสิเนอะ"เฟย์พูดขึ้น
"แล้วจะมีหนทางที่เอาชนะโปรโตคอลโอเมก้า 2.0 ได้มั้ย"ผมถามไป
"มีสิ ในสมุดเล่มนั้นรวม11ผู้เล่นสุดแกร่ง แต่พวกนั้นน่ะ..อยู่ในอดีตทุกคนเลย เพราะฉะนั้นต่อให้พวกเธอรู้พวกเธอก้ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี"
"ได้สิ เรามีไทม์แมชชีน และเครื่อง...มิกซิแมกซ์!!!"วันดาบะพูดออกมาด้วยความภูมิใจ
"พวกเธอนี่น่าทึ่งจริงๆ"
.
.
ระหว่างที่พวกนั้นคุยกัน  สึรุกิก้มายืนข้างๆผม
"นี่เทนมะ นายอย่าเนื้อหอมให้มากนัก ฉันเหนแววตาที่เฟย์มองนานมันแปลกๆ"
"สึรุกิ นายคิดมากไปหรือป่าว"
"ไม่ ฉันเชชื่อสายตาตัวเอง ยิ่งตอนที่นายกอดมัน ตอนนั้น..ฉันกลัว กลัวว่าจะเสียนายไป"
"สึรุกิ จำคำที่นายพูดกับฉันได้มั้ย ขอให้นายเชื่อใจ..เชื่อใจฉันน้ะสึรุกิ" ผมจับมือสึรุกิไว้แน่น
"เทนมะ อย่าไปจากฉันน้ะ"
"อื้ม ไม่ไปไหนหรอก..ฉันรักนาย" แล้วผมสองคนก้โผเข้ากอดกัน และยิ้มให้กัน ด้วยแววตาแห่งความสุข..
" จุ๊บ.."
"สึรุกิ!!อย่ามาขโมยจูบกันสิ ฉันเสียเปรียบน้ะ.."
"น่ารักส้ะขนาดนี้  ฉันคงหยุดไม่ได้แล้วละ"
"ทั้งสองคนพอเลย ไปๆขึ้นไทม์แมชชีนได้ละ"
"แหะๆขอโทษครับรุ่นพี่คุรามะ >.,< "
"ชิส์"
-------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

162 ความคิดเห็น