Identity V "เอกลักษณ์ทั้ง 5"

ตอนที่ 4 : แด่ชายคนหนึ่งที่สูญเสียทุกสิ่ง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    14 ต.ค. 61

นับได้  3  สัปดาห์แล้วหลังจากวันนั้น  คุณหมอ เอมิลี่  ไดเยอร์   ไม่ค่อยมีเวลาเข้าไปเล่นเกมส์เท่าไหร่นัก  เพราะในตอนนี้เธอต้องดูแลรักษาคนๆหนึ่งในคฤหาสน์ที่ยังนอนซมอยู่บนเตียงผู้ป่วย  อาการของเขาค่อนข้างแย่ลงเรื่อยๆ  ยาที่ใช้รักษาก็เริ่มจะเอาไม่อยู่

" ฉัน...จะทำยังไงดี... "

เธอไม่รู้ว่าเขาเจออะไรที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจอย่างร้ายแรงมา   ในตอนนี้เขาก็ไม่ต่างจากผู้ป่วยจิตเวช และผู้ป่วยติดเตียง   ข้าวปลาก็ไม่ค่อยอยากจะแตะ แถมยังเหม่อลอยเกือบตลอดเวลา  ปากก็พึมพำพี่ชายออกมาเป็นระยะๆ

เอมิลี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย....

สิ่งที่เธอยังทำได้นั่นก็คือการยืดชีวิตของเขาไปเรื่อยๆ  เท่าที่ความสามารถเธอจะมี  และหวังว่าซักวันเขาจะดีขึ้น และกลับมาเป็น ลัคกี้ กาย  คนร่าเริง เปิ่นๆคนเดิมที่เธอรู้จัก

" อาการยังไม่ดีขึ้นอีกหรอ? "

เอ็มม่า  วู้ดส์  สาวชาวสวนที่สวย และน่ารักอีกคนหนึ่งที่ป่วยเป็นโรคจิตเวช  เอมิลี่กำลังรักษาสองคนนี้อยู่  ซึ่งเอ็มม่านั้นค่อนข้างดูยาก  เอมิลี่ไม่ค่อยแน่ใจว่าเธอดีขึ้นหรือแย่ลง  แต่อย่างน้อยเธอก็น่าจะดีกว่าลัคกี้....ล่ะมั้ง....

" ดูเหมือนเขาจะเจอเรื่องร้ายแรงสาหัส....เขาไม่ได้ขึ้นเลย "

เอมิลี่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักใจ  หมอสาวถอนหายใจแรง ก่อนจะหันไปเช็คตัวยาที่ยังเหลืออยู่  ซึ่งมันเริ่มเหลือน้อยเต็มที   แต้มชนะที่เธอสะสมไว้ก็เอาไปซื้อยาในร้านค้าจนใกล้จะหมดแล้ว*

" หากแต้มไม่พอซื้อยา...เราจำเป็นต้องฆ่าเขา เพื่อให้ระบบเกมส์งี่เง่านี่ลบความทรงจำบางส่วนของเขาออกไป.... "

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เอมิลี่อยากทำซักเท่าไหร่นัก   เธอเป็นหมอ แต่การฆ่าคนนั้นไม่ใช่วิถีของหมอ   มันเป็นอะไรที่ตรงข้ามกัน แค่โดนพวกฮันเตอร์ไล่ล่า ไล่ฆ่า ก็กลัวกันจนจะเป็นจะตายแล้ว  และยังต้องมาโดนเพื่อนด้วยกันฆ่ากันเองอีก

" งั้นเธอออกไปสะสมแต้มบ้างก็ได้   เดี๋ยวทางนี้ฉันช่วยดูแลให้ "

เอ็มม่าเสนอ  ช่วงนี้เธอไม่ค่อยได้ออกไปตะลอนป่วน หรือถอนเก้าอี้ของฮันเตอร์   เพราะเธอกำลังมีปัญหากับพ่อของเธอ   เฮลเอ็มเบอร์   หรือ ลีโอ  เบค

*   แต้มที่หมายถึงนี้คือเลเวลในเกมส์  โปรแกรมแต้มซื้อของซื้อสิ่งต่างๆ ไม่มีอยู่จริงในเกมส์นี้ เราแค่สมมติมันขึ้นมาเพื่ออรรถรสในบางจังหวะของเรื่องเท่านั้น....

" อืม... "

เอมิลี่รับคำอย่างว่าง่าย   หากเธอไม่มีแต้มเธอก็ไม่สามารถซื้อของใช้จำพวกยารักษาโรคมาได้  เดิมทียาในเข็มนั้นมันมีไว้สำหรับรักษาตัวเองและเพื่อนร่วมทีมในเกมส์ตานั้นๆ  ไม่สามารถเอามารักษาหลังจบเกมส์  หรือไม่ได้อยู่ในเกมส์ได้  เพราะมันเป็นข้อบังคับของระบบ

เมื่อฝาก และพูดเรื่องดูแลลัคกี้ให้เอ็มม่าฟังเสร็จ   เธอจึงเดินออกจากห้องไป เพื่อไปเช็คคิวว่าตอนนี้คิวไหนกำลังเล่นเกมส์  และมีคิวไหนที่คนยังไม่ครบบ้าง  และโชคดีไปที่ยังเหลือที่ว่างอยู่หนึ่งที่   เอมิลี่เดินเข้าไปในนั้นก่อนที่เกมส์จะเริ่มขึ้น.....





" บางทีสิ่งที่นายทำมันก็รุนแรงไปนะโจ๊กเกอร์.... "

The Ripper   แจ๊ค เดอะ ริปเปอร์   ฆาตกรผู้มาพร้อมกับสายหมอกและกรงเล็บสีเงินวาวที่พร้อมจะฟันเหยื่อให้แหลกคามือ   เขาหันไปพูดกับฮันเตอร์ตัวตลกที่มีฉายาว่า Smiley face หรือชื่อเล่นว่า  โจ๊กเกอร์    ด้วยน้ำเสียงติเตียนเล็กน้อย. ดวงตาสีชาดภายใต้หน้ากากเหลือบมองเพื่อนที่กำลังนั่งซึมอยู่ข้างๆ

" ก็ไม่รู้นี่หว่า...ฮะๆ...ว่าเจ้านั่นจะเป็นพี่ชายของลัคกี้....ฮะๆๆๆ..ฮ่าๆๆๆๆๆ "

เจ้าตัวพูดด้วยน้ำเสียงสลดเล็กน้อย  แต่ก็ยังติดหัวเราะสไตล์ฆาตกรวิปริตอยู่ดี  แจ๊คถอนหายใจออกมาเบาๆ  ก่อนจะใช้มืออีกข้างนั่งลูบกรงเล็บของตนอย่างหวงแหน...

" ว่าแต่แกนี่...ยังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ด้วยหรอ ฮะๆๆๆๆ "

แจ๊คหันไปมองโจ๊กเกอร์ด้วยสายตานิ่งเรียบ  ก่อนจะลุกขึ้นและเอามือปักเสื้อผ้าของตนแบบผู้ดีจนโจ๊กเกอร์หมันไส้นิดๆ

" ใช่ "

คำตอบของแจ๊คทำให้โจ๊กเกอร์ถึงกับเงียบ  สองจิตสองใจว่าจะยกจรวดขึ้นมาฟาดให้หัวแตกแล้วเอาไปให้ระบบรีความทรงจำใหม่ดีรึเปล่า  แต่อีกใจก็กลัวมันจะสวนกลับ และเป็นเขาเองที่จะโดนกระซวกไส้แตก

" เพราะคนรักของฉันเป็นมนุษย์...ฉันก็ควรนำสัญชาติญาณของมนุษย์กลับมาบ้าง.....ในบางส่วน.... "

ใช่  แจ๊คได้รื้อฟื้นจิตสำนึกบางส่วนขึ้นมา  เพราะจิตสำนึกบางส่วนนี้เขาไม่เคยทำให้ไนบ์เสียใจเลยแม้แต่น้อย  ส่วนใหญ่ก็แค่แกล้งๆล่าแกล้งๆฟาดและปล่อยลงหลุมไป  หรือไม่ก็ฟาดให้ล้มและอุ้มเดินไปเดินมาทั่วแมพ  จนไนบ์ได้ฉายาว่า  "เมียเดอะริปเปอร์"

หากตาไหนคุณเจอเดอะริปเปอร์  คุณไม่จำเป็นต้องหวาดระแวงถ้าทีมคุณมีน้องชาเขียว  เพียงแค่คุณนำน้องชาเขียวไปบูชาพี่แก  พี่แกก็ไม่ตามล่าใครแล้ว!  รับรองว่าพวกคุณปลอดภัย  -100% แน่นอน!

แจ๊คเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นฝั่งฮันเตอร์มายังโถงกลาง   ซึ่งเป็นส่วนที่ผู้รอดชีวิตและผู้ล่าสามารถออกมาเดินเล่นได้   แต่ดูเหมือนว่าส่วนใหญ่จะเป็นผู้ล่าที่ออกมาเดินเล่น  ไม่นับรวมเอ็มม่าที่ออกมาหาลีโอบ่อยๆ หรอกนะ    และตรงโถงกลางก็ไม่ใช่แค่ที่เดินเล่น   แต่มันยังเป็นที่รอเล่นเกมส์ของทั้งสองฝ่าย

แจ๊คเดินมานั่งเก้าอี้สำหรับฮันเตอร์   เขาคิดว่าตานี้จะออกไปยืดเส้นยืดสายซักหน่อย  หลังจากที่พักการล่ามาได้ 2-3 วัน  ดูเหมือนว่าจะมีเซอร์ไวเวิลบางคนที่หายหน้าหายตาไปเป็นอาทิตย์   รวมถึงไนบ์ด้วยเช่นกัน

" หึหึ...ดูเหมือนว่าจะเจอของดีเข้าซะแล้วสิ~ "

แจ๊คเอ่ยพลางมองไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังทำหน้าวิตกกังวล  ในมือของเธอมีกล่องดนตรีสุดป่วนอยู่  เธอนั้น คือเซอร์ไวเวิลที่พึ่งเข้ามาใหม่ได้ไม่นาน  เธอมีอาชีพเป็น. Dancer  และเธอคือเป้าหมายอันดับต้นๆ  ที่เขาเล็งอยู่

* ใครรู้ชื่อของน้องนักเต้น คอมเม้นท์มาบอกไรท์ด้วยนะคะ  เดี๋ยวมาใส่ให้ที่หลัง

แจ๊ครู้สึกว่าช่วงนี้เขาจะเจออะไรเด็ดๆ  บ่อยเป็นพิเศษ  สำหรับเซอร์ไวเวิลทั้งหมดที่กำลังนั่งเตรียมพร้อมโดยไม่รู้ชะตากรรมของตนเองช่างน่าสงสารยิ่งนัก....

เพราะตานี้แจ๊คจะโหดขึ้นหลายเท่าตัว  เพื่อต้อนรับผู้รอดชีวิตคนใหม่ที่เป็น เป้าหมายของเขาเมื่อนานมาแล้ว



3



2



1



เพล้งงงงงง!!!!!!





"เห้อ....."

หลังจากที่หมอสาวประจำคฤหาสน์กลับมาจากเกมส์ล่าชีวิตได้หมาดๆ  หล่อนรีบตรงไปยังช็อป ซึ่งอยู่ไม่ไกลในทันที  โดยคะแนนที่เธอได้รับมาจากชัยชนะค่อนข้างเยอะพอที่จะซื้อยายื้อชีวิตให้ลัคกี้ได้   หญิงสาวเดินเข้าไปพร้อมกับสั่งของอย่างรวดเร็ว   เพียงไม่นานนัก เธอก็ได้ของที่ต้องการ ก่อนจะเดินกลับโซนของผู้รอดชีวิตอย่างรวดเร็ว....

" !!!!!! "

กลิ่นคาวเลือดลอยฟุ้งยามเมื่อขาเรียวก้าวเข้ามาในโซนของผู้รอดชีวิต   ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะรีบตั้งสติ   สองมือรีบโยนของทั้งหมดทิ้งและวิ่งตามกลิ่นคาวเหล็กของเลือดไปอย่างรวดเร็ว   และความรู้สึกของเอมิลี่เริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ยามเมื่อกลิ่นเลือดของเธอกำลังนำทางไปยังห้องที่ลัคกี้นอนอยู่!!

" กรี๊ดดดดดดดดด!!!! "

เอมิลี่หลุดกรี๊ดเมื่อเจอบางสิ่งที่กำลังนอนกองจมกองเลือด  ร่างนั้นนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงพร้อมกับผิวกายที่ซีดเผือดลงเรื่อยๆ  ที่ท้องและหน้าอกมีแผลฉกรรจ์ที่น่าจะถูกแทงและคว้านอย่างอำมหิตอยู่ 2 แผล  ลำใส้ทะลักออกมาอย่างน่าสยดสยอง

" อึก!... "

เอมิลี่กลืนน้ำลายก่อนจะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ   ก่อนจะตัวชาวาบเมื่อรู้ว่าคนที่กำลังนอนจมกองเลือดไส้แตกนั้นเป็นใคร....

" เอ็มม่า!!!!! "





" อะ!! "

Thief  ครีเชอร์ เพียร์สัน   ชะงักไปแวบหนึ่ง เขารู้สึกได้ถึงลางร้ายบางอย่างที่มันเข้ามากระตุกจิตใจของเขา  นับว่าวันนี้เป็นวันที่โชคร้ายมากๆ  ไม่เพียงแต่เดอะรีปเปอร์ที่ดูคลั่งขึ้นจนน่ากลัว  และไหนจะฟิโอน่า ที่ดันทำกุญแจเปิดประตูมิติอะไรนั่นหายอีก!!

" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!! "

เสียงกรีดร้องของฟิโอน่าดังขึ้น  นี่เป็นรอบที่ 3 แล้วที่เธอจะโดนจับนั่งเก้าอี้  และส่งกลับสู่คฤหาสน์

ร่างบางพยายามดีดดิ้นจากเงื้อมือของเดอะรีปเปอร์ที่กำลัง ลาก เธอไปยังเก้าอี้ประหาร   ปกติฮันเตอร์จะจับผู้รอดชีวิตแขวนกับลูกโป่งและพาไปนั่งเก้าอี้  แต่ดูเหมือนว่าแจ๊คไม่ทำอย่างนั้นในตานี้....

เขาคลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า!!  ใช้กรงเล็บไล่สับ ฉีกกระชากอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปราณี  เฟรดดี้ ไรย์ลี่ ถูกแจ๊คไล่ฉีกกระชากร่างกายและจับโยนขึ้นไปบนเก้าอี้ก่อนที่เขาจะถูกส่งกลับคฤหาสน์ไปในสภาพที่ร่างกายเกือบฉีกเป็นชิ้นๆ   ในตอนนี้เหลือเพียงเซอร์ไวเวิลคนใหม่  เธอ  และก็ครีเชอร์เท่านั้น

แต่ฟิโอน่ากำลังจะบินในไม่อีกกี่น่าทีข้างหน้า....

ฉึกกกก!!!!

" อั่กกก!!!! "

ร่างบางกระอักเลือดออกมายามเมื่อกรงเล็บแหลมคมได้เสียดแทงจากด้านหลัง ทะลุหน้าท้องออกมาพร้อมกับหยาดเลือดที่สาดกระเซ็น  ตอนนี้เลือดสีแดงสดได้ไหลอาบมือของเดอะรีปเปอร์จนมองเห็นแต่สีของเลือด  และกลิ่นคาวสนิมก็เข้ามาแทนที่กลิ่นน้ำหอมที่เจ้าตัวชอบฉีดเป็นประจำ....

เปลือกตาของแม่หมอค่อยๆปิดลงพร้อมกับสติที่ดับวูบไป  ความรู้สึกสุดท้ายคือตัวเองถูกจับโยนใส่เก้าอี้อย่างรุนแรง  ก่อนจะลอยเคว้งขึ้นไปบนท้องฟ้าสลัวในที่สุด....





" อึก!! "

แขนเรียวปาดเหงื่อตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ก่อนจะใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีในการเย็บแผลฉกรรจ์ที่น่าสยดสยองของร่างบางที่กำลังนอนไม่ได้สติ  ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูระรัว ตามมาด้วยเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของเซอร์ไวเวิลที่รอรับเพื่อนที่บาดเจ็บจากการเล่นเกมส์

" เอมิลี่!!!  ฟิโอน่ากับเฟรดดี้กำลังแย่!!!! "

วันนี้มันวันอะไรกัน......

.
.
.

40%

.
.
.

ตอนนี้คนที่เหลืออยู่ในคฤหาสน์มีเพียง  เคิร์ท  เซอร์เวส  เควิน ไนบ์ และเอมิลี่เท่านั้น  ไม่นับรวมเอ็มม่า เฟรดดี้ และฟิโอน่าที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้

" ฉันใกล้จะผ่าตัดเสร็จแล้ว!  เดี๋ยวพวกนายเข็นเตียงคุณเฟรดดี้มาให้ฉันด้วย!! "

เอมิลี่ตะโกนออกมาจากห้องผ่าตัด  มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจเกี่ยวกับคฤหาสน์นี้  มันมีทุกอย่างครบครันในสำหรับทุกๆอาชีพ ราวกับว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะรู้ว่าพวกเขาต้องดึงอาชีพอะไรเข้ามาเล่นเกมนี้บ้าง...

ไม่นานนักเธอก็ผ่าตัดเย็บแผลให้เอ็มม่าเสร็จเรียบร้อย  ตอนนี้เหลือแค่นอนให้เลือดที่เธอใช้ให้เซอร์เวสวิ่งไปซื้อมาให้   เพราะแต้มของเธอมีไม่พอซื้อเลือดแน่นอน และนี่คือกรณีจำเป็นที่เธอจะต้องพึ่งแต้มของคนอื่น

ถึงแม้จะเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด   แต่ด้วยจรรยาบรรณของหมอทำให้เธอเลี่ยงหน้าที่นี้เสียมิได้  ประกอบกับอีกฝ่ายก็เป็นเพื่อนร่วมชะตากรรม เธอทิ้งพวกเขาไม่ลงหรอก....

" นี่มันเกือบจะฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วนะ! "

เอมิลี่ตกใจกับสภาพของเฟรดดี้ไม่น้อย  เอ็มม่าที่ว่าหนักแล้ว แต่เฟรดดี้กลับหนักกว่า  ตอนนี้เขาหายใจรวยรินและแผ่วเบาจนเรียกว่าถ้าไม่สังเกตุดีๆ  ก็นึกว่าเขาตายไปแล้ว

" เดอะรีปเปอร์.... "

บางทีพวกเขาก็ไม่เข้าใจอารมณ์ของฆาตกรเลย   นึกจะใจดีก็ใจดีซะอึ้งกิมกี่  นึกจะโหดร้ายก็ทำซะปางตายกันเป็นแถบๆ

และยังไม่นับรวมโหมดแปดปะทะสองที่แสนโหดเหี้ยมในด่านหมู่บ้านร้างริมทะเลนั่นอีก...

แต่อย่างว่า  เกมส์นี้เซอร์ไวเวิลไม่มีทางค้านอะไรได้....

" เซอร์เวส!  นายช่วยไปดูลัคกี้ที่ห้องพักผู้ป่วยให้หน่อย!! "

" ได้เลย!!! "

นักมายากลรับคำอย่างหนักแน่น  ก่อนจะตรงดิ่งไปยังห้องพักผู้ป่วยที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมากนักอย่างรวดเร็ว  ลัคกี้ก็เหมือนเพื่อนของเขา เขาก็เป็นห่วงเหมือนกัน

ก๊อกๆๆ!

ชายหนุ่มเคาะประตูเป็นมารยาทสองสามครั้งก่อนจะเปิดเข้าไป แต่สิ่งแรกที่เขาพบกลับทำให้เขามึนงงไปชั่วขณะ

ร่างสูงโปร่งกำลังยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมอยู่หน้ากระจก  เสื้อผ้าที่ใส่ไม่ใช่เสื้อยืดธรรมดาๆ และกางเกงยีนส์โง่ๆอีกต่อไป  มันเป็นเสื้อยืดสีดำที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษเขียนไว้ว่า  Identify  มือเรียวถูกหุ้มด้วยถุงมือหนังสีดำเงา   ผมที่เคยเป็นสีบลอนด์สว่างกลับกลายเป็นสีหม่นเกือบเทา  และที่สำคัญ....

" สวัสดียามเช้าครับ คุณนักมายากล "

ใบหน้าที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นมองเขาผ่านกระจกเงา  รอยยิ้มและแววตาของเขามันไม่เหมือนเดิม. ราวกับ....กลายเป็นคนละคน

" ........ "

เขาควรพูดกับคนตรงหน้ายังไงดี  และทุกๆคนจะคิดยังไงกับ  ลัคกี้ กาย  ในสภาพนี้?

" ผม..สบายดีครับคุณนักมายากล...... "

ร่างสูงโปร่งเลิกที่จะเผชิญหน้ากับเขาผ่านกระจกเงา  ลัคกี้ค่อยๆ หันมามองหน้าเซอร์เวสตรงๆ  พร้อมกับหน้าตาที่ออกไปทางเจ้าเล่ห์  แสยะยิ้มหน่อยๆเสียจนเซอร์เวสเริ่มกระตุก

" ว่าแต่...คนอื่นๆล่ะครับ? "

รอยยิ้มบางหากแต่แฝงไปด้วยไอบางอย่างถูกส่งให้นักมายากลหนุ่มที่ตอนนี้ทำหน้ากลืนไม่เข้า คายไม่ออก   รู้สึกเหมือนคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่คุ้นเคย แต่ก็เป็นคนที่รู้จีกดี?

" มา...กับฉัน..... "

เซอร์เวสไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเอ่ยชวนลัคกี้กายให้มากับตน. ตอนนี้สิ่งที่เขาคิดได้นั้นคือ ต้องพาชายคนนี้ไปพบเอมิลี่อย่างเดียว   เพราะเขาไม่แน่ใจว่านี่เป็นผลของโรคหรือผลข้างเคียงของยากันแน่...





" ฮึก!..ได้โปรด! "

ร่างบางร้องเว้าวอนอย่างน่าเวทนาอยู่บนพื้นในด่านโบสถ์แต่งงาน  ตามเนื้อตัวของเธอไม่ได้สะอาดผุดผ่องอีกต่อไป รอยแผลขีดข่วนและแผลฟกช้ำมากมายบ่งบอกถึงสิ่งที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับมัน

" หึหึหึหึ..ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!!!! "

เดอะริปเปอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง  กรงเล็บแหลมคมในคืนนี้ เปื้อนเลือดมากกว่าครั้งไหนๆ  เขาค่อยๆยกมันขึ้นมาลูบหน้ากากของตัวเอง  เสียงเสียดสีของเหล็กกับพลาสติกดังขึ้นพร้อมกับคราบเลือดที่ลากเป็นทางยาวบนหน้ากากของฆาตกรในสายหมอก

" ต้องขอบใจคุณนายคนนั้นนะ ที่ส่งแกมาเล่นเกมส์นี้ หึหึ!!   ในเกมส์นี้ฉันสามารถฆ่าแกได้ไม่จำกัด!!!  แกจะตาย...และฟื้นขึ้นมารับความทรมานแสนสาหัสนี้ตลอดไป!!! "

" กรี๊ดดดดด!!!!! "

กรงเล็บตวัดลงมาที่กลางอกของหญิงสาว  เจาะผ่านเนื้อนิ่มไปถึงซี่โครง เส้นเลือดมากมายถูกตัดขาดส่งผลให้เลือดไหลออกมาไม่ขาดสาย   เสียงกรีดร้องของเธอขาดห้วงไปเนื่องจากความเจ็บปวดจากบาดแผล  กรงเล็บที่เกี่ยวกับซี่โครงถูกกระชากออกมาอย่างแรงจนซี่โครงหัก  และแทงทะลุเนื้อออกมาด้านนอก

ร่างบางดับคาที่ในสภาพดวงตาเบิกโพลง  เลือดสีแดงเข้มไหลนองเต็มพื้น  หากแต่ใครบางคนยังไม่ยอมหยุด  ใช้กรงเล็บซ้ำลงไปกลางอก ก่อนจะดึงหัวใจออกมาอย่างแรง

หัวใจนั้นยังเรืองแสงสีม่วง  หากแต่มันไม่ขยับแล้ว   ดวงตาภายใต้หน้ากากมองมันด้วยความสะใจ  ก่อนจะใช้กรงเล็บของตัวเองฉีกกรามของนักเต้นสาวให้กว้างจนกรามเกือบขาด  และยัดหัวใจที่หยุดเต้นลงไปอย่างแรงจนลูกกะตากระเด็นหลุดออกมาจากเบ้า

"  หึหึหึหึหึหึหึ..ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!! "

ครีเชอร์  เพียร์สัน   จะไม่มีวันลืมความน่ากลัวของเดอะริปเปอร์  ไปตลอดชีวิต....





[ ในแมทช์ที่ xxx Dancer ได้เสียชีวิตจากการถูกปล่อยให้ตายโดยไม่ได้นั่งเก้าอี้  ระบบกำลังจะทำการชุบชีวิตตัวละครใหม่ในอีก 10 นาที   ขอให้เซอร์ไวเวิลที่ใช้ห้องพยาบาลใหญ่รีบออกไปภายใน 5 นาที ]

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น สร้างความกดดันให้กับเอมิลี่ที่กำลังพยายามยื้อชีวิตของเฟรดดี้อย่างสุดกำลัง  แต่ทว่าอาการของเฟรดดี้นั้นหนักเกินไป  ซึ่งมีอยู่ทางเดียวที่เธอทำได้นั่นก็คือ  ต้องปล่อยให้เขาตาย  และระบบจะชุบชีวิตของเขาขึ้นมาใหม่   ซึ่งต้องแลกกับความทรงจำบางส่วน  และความเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกร่าง

เอมิลี่ได้สั่งให้ผู้รอดชีวิตที่เหลือช่วยเธอย้ายฟิโอน่ากับเอ็มม่าไปยังห้องพยาบาลสำรอง   ตอนนี้ฟิโอน่าก็อาการแย่ไม่ต่างกัน เธอรับเลือดของเคิร์ทอยู่ในตอนนี้

" เราต้องปล่อยให้ระบบชุบเฟรดดี้ขึ้นมา   ฉันพยายามยื้อเขาสุดความสามารถแล้ว.... "

เอมิลี่กล่าว  ไม่มีใครว่าเธอเพราะพวกเขาเข้าใจ  การรักษาคนไม่ใช่เรื่องง่าย บางครั้งทำสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ไม่ไหวก็ควรจะปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรม  และหันกลับมายื้อคนที่ยังมีโอกาสรอดแทนจะคุ้มค่ากว่าการพยายามยื้อคนที่ดูก็รู้ว่ายังไงก็ต้องตาย...

" ยังดีที่กรงเล็บของเขาไม่แทงหัวใจ  แต่อาการก็เข้าขั้นวิกฤต.... "

วันนี้มันเป็นวันที่แย่ที่สุดของใครหลายๆคน  หลังจากจบครอสนี้ เธอต้องไปดูลัคกี้กายที่ตอนนี้เซอร์เวสยังไม่มารายงาน  กับครีเชอร์ที่เหมือนไปเจออะไรน่ากลัวๆ มาจนทำให้เขาสติหลุด....

เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด....





" หึ...... "

ใครคนหนึ่งกำลังแสยะยิ้มอยู่เบื้องหลังความวุ่นวาย  ดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวากวาดมองความวุ่นวายรอบคฤหาสน์พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมหวานของเลือดสดๆที่ลอยอยู่เต็มทางเดินคฤหาสน์  โซนพยาบาล

เขาไม่ได้นิยมชมชอบในความวุ่นวาย  และกลิ่นคาวเลือด  หากแต่เขาแค่อยากออกมาดูความโหดร้ายของโลกภายนอกก็เท่านั้น

" อ่าาาา...โลกภายนอกมันวุ่นวายขนาดนี้เลยหรอเนี่ย? "





































"ผม..ขอโทษ"

======================



เอาตรงๆ ไรท์เล่นเดอะริปเปอร์กากมากกกกก....และไรท์ก็เป็นพวกคลั่ง นาอิบ กับ  แจ๊ค. อย่างรุนแรงมากกกกกกก!!!  คือถ้าเจอนางเราจะเก็บนางไว้555 จะปล่อยให้นางรอดออกไปนะคะะะะะ

แต่รูปนี้...เหมือนนางจะไม่เข้าใจ

คือเราจะให้นางลงไปปั่นไฟ. นางดิ้นจนหลุด แต่นางไม่ยอมปั่นไฟ นางหนีอ่ะค่ะ ฮรือออออออ(555+)

พอจะให้ลงหลุม  นางไม่ยอมลง...

สุดท้ายเลยจับนั่งเก้าอี้แม่ม55555+

ไรท์เจอนาอิบทีไร ไรท์ก็อยากปล่อยล่ะค่ะ  แต่ไม่รู้ว่านางจะเข้าใจในสิ่งที่ไรท์พยายามสื่อไหม5555+
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #82 chompu12052547 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 21:15
    เราเป็นลูกเรือลำเดียวกันนะไรท์
    #82
    0
  2. #27 KAT (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:30

    โถ่~ลักกี้น้อยเป็นอะไรไป!!

    แจ็คตอนนี้ก็โหดร้ายมากก

    (แต่ไม่รู้​เราเป็นไรชอบที่ลักกี้กลายเป็นแบบนี้

    เราโรคจิต​รึเปล่า? ​ อันนี้ไม่แน่ใจ)​

    ปล.ชอบตอนนี้มากเลยย​ เห็นความรู้​สึกเจ็บ​ดี

    ปล.2​ ตอนที่มาดูว่าอัพยังนี้แบบถ้าอยู่บ้านนี่กริ๊ดด​ไปนานแล้วนะเนี่ย​ พอดีอยู่ที่ฝึกงาน​เลยต้องกลั่นใจหน่อย

    ขอบคุณ​ค่ะ​ที่มาอัพให้เราอ่านต่อ(เรามีรูป​เด็ด​ของลักกี้ด้วย​ เสียดายลงในนี้ไม่ได้

    #27
    0
  3. #26 DevilSweet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:25

    ลัคกี้หนูเป็นอะไรไป ไม่นะลูก แงงงง มันดาร์คและน่าสงสารแต่ละคนมากง่ะ ชอบมากค่ะ
    #26
    0
  4. #25 กระรอกน้อยวิ้ง ๆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 13:56
    กี้ลูก ทำอะไรเกรงใจเจ๊เอมิลี่ด้วยลูก เจ๊เหนื่อย 555 ;;w;;
    #25
    0
  5. #24 ลูกแก้ว'เรืองแสง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 13:31

    แจ็คใจเย็นนนนนนน โห่วววตับฉันนนนน(แต่ก็ชอบ555)
    เจ้าลักกี้น่ากลัวนะผมว่า.....
    #24
    0
  6. #23 กระรอกน้อยวิ้ง ๆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 01:33
    นังนาอิบชิวมาก หันมาดูลัคกี้นี่คือแบบ คนละขั้วเลย 55555
    #23
    0
  7. #22 AN_DSBP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 00:17
    ลัคกี้ของฉันนนน

    ถถถ

    ลูกชายยย

    นายโจ๊กเกอร์ก็ทำเกินไปแล้ว

    สงสารน้อง! :(
    #22
    0