Identity V "เอกลักษณ์ทั้ง 5"

ตอนที่ 3 : เอกลักษณ์ที่ 3 : มือ ( Helena Adams ) [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    10 ต.ค. 61

เธอคือหญิงสาวตาบอดผู้โชคร้ายที่ถูกพาตัวมาร่วมเล่นเกมส์ที่โหดร้ายราวกับนรก  มีเพียงไม้เท้าเท่านั้นที่จะทำให้เธอมีชีวิตรอด  และมันสมองที่ชาญฉลาดในการจำแผนที่และตำแหน่งของเครื่องถอดรหัส

แต่ถึงจะบอกอย่างนั้น  ใช่ว่ามันจะเป็นเรื่องง่ายที่เธอจะชนะเกมส์ในแต่ละตา

นักล่าแต่ละคนไม่มีใครเหมือนกัน  บางคนเลือกที่จะเล็งเธอเป็นคนแรกเนื่องจากเธอถอดรหัสเร็วรองลงมาจากเทรซี่  Machanic สาวผู้สามารถควบคุมหุ่นยนต์ และเป็นนักประดิษฐ์ประดอยสิ่งต่างๆ  ที่เกี่ยวกับเครื่องกลและอิเล็กทรอนิกส์

นักล่าบางคนก็เลือกที่จะเก็บเธอไว้เป็นคนสุดท้าย  หลอกให้เธอตายใจก่อนจะตีเธอให้ล้มและจับไปนั่งเก้าอี้

The mind's eyes  เฮเลน่า  อดัมส์  สาวตาบอดเพียงคนเดียวในเกมส์มรณะ  ความสามารถในการถอดรหัสของเธอนั้นรวดเร็วรองลงมาจาก Machanic  และไม้เท้าของเธอที่เป็นไอเทมประจำตัว ไม่สามารถเปลี่ยนกับไอเทมอื่นได้  เวลาที่เฮเลน่าวิ่ง หรือเดิน. เสียงของไม้เท้าจะทำให้เธอรับรู้ถึงวัตถุรอบตัวเธอได้   และถ้าหากเธอเคาะไม้เท้าแรงๆ 1 ครั้ง  จะเป็นการบอกตำแหน่งของเครื่องถอดรหัสที่ถอดค้างไว้  และจะบอกตำแหน่งของผู้ล่าให้กับเพื่อนร่วมทีมรู้  ซึ่งนับว่าเป็นประโยชน์อยู่พอสมควร

แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่คนอื่นๆไม่รู้  นั่นก็คือเฮเลน่าไม่ได้ตาบอดสนิทไปเสียทีเดียว  เธอยังพอมองเห็นเป็นเงาเลือนรางได้ในระยะประมาณหนึ่งช่วงแขน  ทำให้เวลาที่เธอเดิน วิ่ง คลาน  เธอจะไม่ค่อยชนสิ่งกีดขวางบ่อยนัก

เฮเลน่าไม่เคยเห็นหน้าฮันเตอร์  แต่เธออาศัยมองเค้าโครงของฮันเตอร์หลังจากเคาะไม้เท้าแรงๆ  กับลักษณะการโจมตีที่ต่างกันของฮันเตอร์แต่ละตัว  เพราะบางทีหลังจากเธอเคาะ  เธอก็ไม่ได้มองหาตำแหน่งฮันเตอร์

หากการโจมตีของฮันเตอร์เป็นรูปแบบข่วนอย่างแรง  นั่นคือเดอะริปเปอร์

หากการโจมตีเป็นรูปแบบทุบด้วยของแข็ง สันนิษฐาณได้ว่าอาจจะเป็นสไมลี่ เฟซ  แต่ถ้าจะให้แน่ใจ ต้องได้ยินเสียงวิ่งด้วย

หากการโจมตีเป็นแบบทุบด้วยของแข็ง  และได้ยินเสียงตุ๊กตา นั่นคือเฮลเอ็มเบอร์

หากการโจมตีแบบของแข็งคล้ายเหล็กทิ่มหลัง นั่นคือโซล วีฟเวอร์  หรือแมงมุมจักรกล

หากการโจมตีแบบโดนมีดกรีดพร้อมกับเสียงพัด  นั่นคือเกอิชา

หากถูกทุบด้วยบางอย่างหนุบๆ  นั่นคือเดอะฟีซเตอร์

หากโดนดึงข้ามแผ่นไม้  นั่นคือเกมคีปเปอร์

และถ้าลักษณะการโจมตีเหมือนผ้าอะไรซักอย่างฟาดมาที่หลังอย่างแรง  นั่นก็คือนักล่าฝาแฝดขาวดำ

แต่ล่าสุดมานี้เธอได้ยินจากปากของเหล่าผู้รอดชีวิตว่ามีฮันเตอร์ใหม่พึ่งเข้ามาได้ไม่นาน  ดูเหมือนพวกเขาจะผวากับความสามารถของฮันเตอร์หน้าใหม่คนนี้พอสมควร   เฮเลน่าพอจะได้ข้อมูลว่าเขามีสกิลในการถ่ายรูป  และสามารถเข้าไปในโลกภาพถ่ายเพื่อทำให้ตัวเราในโลกแห่งความจริงน็อกได้  โดยอาศัยการตีตัวเราในโลกภาพถ่ายและจับนั่งเก้าอี้

แต่เราสามารถเข้าไปช่วยเหลือตัวเองในโลกภาพถ่ายไม่ให้น็อกลงไปได้

ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องง่าย  ใช่ มันง่ายสำหรับผู้รอดชีวิตทุกคนที่ไม่ได้ตาบอด แต่สำหรับเฮเลน่าแล้ว  เธอไม่รู้ว่าเธอจะหาประตูมิติไปยังโลกภาพถ่ายเจอไหม  หรือเธอจะเจอตัวเธอรึเปล่าก็ยังไม่รู้

" เฮเลน่า! เดี๋ยวฉันจะปกป้องเธอเอง..ถ้าหากพวกเราเจอฮันเตอร์คนใหม่!! "

นักรักบี้  วิลเลี่ยมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน  เฮเลน่าทำได้แต่เพียงยิ้มรับอ่อนๆ 

' เป็นตัวถ่วงให้เพื่อนจนได้สินะ.... '





3


2


1


เพล้งงงงง!!!!!!!!!!


เป็นสัญญาณว่าเกมส์ไล่ล่าชีวิตได้เริ่มต้นแล้ว  หญิงสาวตาบอดถูกสุ่มเกิดในที่ใดซักที่ในแมพโรงงานเก่า หรือ Arms Factory  โรงงานที่เกิดเหตุเพลิงไหม้จนกลายเป็นโรงงานร้าง  สิ่งแรกที่เธอทำก็คือการเคาะไม้เท้าอย่างแรงลงบนพื้นหนึ่งครั้ง

กึงงงง!!!!!

ออร่าทุกอย่างสะท้อนเข้าโสทประสาทของเฮเลน่า  รวมไปถึงออร่าของฮันเตอร์ที่มีลักษณะรูปร่างผอมสูงคล้ายแจ็ค  แต่ทว่าเขากลับถืออาวุธที่ดูคล้ายดาบ และไม่ได้ใส่หมวกทรงสูง

" เฮเลน..เราเจอฮันเตอร์ใหม่! "

เสียงของเอมิลี่ดังขึ้นพร้อมกับแรงดึงจากฝ่ามือ   เอมิลี่จูงเธอมายังเครื่องถอดรหัสที่ใกล้ที่สุดก่อนจะลงมือซ่อมมันอย่างรวดเร็ว   แต่ในขณะที่กำลังซ่อมนั้น อยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนมีแฟลชสาดใส่ลูกกะตา พร้อมกับสมองที่มึนชาไปชั่วขณะ  ตามมาด้วยเสียงของเอมิลี่ที่ดูตื่นๆยังไงชอบกล

" แย่ละ! โดนถ่ายรูปแล้ว!!! "

หมอสาวละจากเครื่องถอดรหัสก่อนจะวิ่งหายไป  เฮเลน่าไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่  เธอละจากเครื่องถอดรหัสก่อนจะเคาะไม้เท้าอีกครั้ง

กึงงงงง!!!!!

" เอ๊ะ? "

เธอมองไปรอบๆ  เพื่อหาตำแหน่งของฮันเตอร์  แต่ทว่าเธอก็ไม่พบอะไรนอกจากออร่าของเครื่องพิมพ์ดีดที่ถูกซ่อมไปบ้างแล้ว  และทุกๆคนก็หายไปหมด เหลือเพียงเธออยู่ในแมพคนเดียว

" อะ..อะไรกัน? "

ในโลกของคนตาบอด  สิ่งหนึ่งที่เฮเลน่าไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะเห็นไอคอนของคนอื่นๆเวลาเล่นเกม  กับเรดาร์มินิที่เวลาเพื่อนส่งสัญญาณมันจะแสดงตำแหน่งทิศทางของเพื่อนประมาณ 3 วิ  แต่ตอนนี้

เธอเห็นไอคอนของผู้รอดชีวิตเป็น 8 ช่อง  ช่องด้านล่างเหมือนมีกรอบอะไรบางอย่าง และแต่ละคนในกรอบล่างกำลังบาดเจ็บ แต่มีอยู่คนหนึ่งถูกจับนั่งเก้าอี้ไปแล้ว

และพอลองอ่านชื่อดีๆ.....

" ฉัน...โดนจับนั่งเก้าอี้? "

เฮเลน่ารู้สึกงงไปหมด  แต่อยู่ดีๆ ไอคอนด้านล่างเธอที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ก็เปลี่ยนมาเป็นเดินกะเผลก  ก่อนที่แสงแฟลชปริศนาจะช็อตเข้ามาในหัวอีกครั้ง  พร้อมกับอาการบาดเจ็บที่ทำเอาเฮเลน่าถึงกับงงหนักกว่าเก่า...

" อะ..อึก.... "

ตึกตัก!! ตึกตัก!! ตึกตัก!!

อยู่ดีๆ เสียงหัวใจของเธอก็เต้นถี่ระรัว  หญิงสาวรีบเคาะไม้กับพื้น ก็พบกับออร่าของฮันเตอร์ที่อยู่ไม่ห่างจากตัวเธอเลย  เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงรีบวิ่งไปอีกทางทันที โดยไม่ได้สังเกตุอะไรเลยแม้แต่น้อย

เอาตัวรอดก่อน...

เฮเลน่าไม่รู้ว่าเธอวิ่งมาตรงมุมไหนของแมพ  แต่ที่แน่ๆตอนนี้เหลือเครื่องปั่นไฟอยู่ 4 เครื่อง   ฮันเตอร์คนนี้ถ่ายรูปบ่อยมากจนพวกเอมิลี่ไม่เป็นอันซ่อมเครื่องถอดรหัส  มัวแต่ยุ่งอยู่กับการช่วยตัวเองในโลกภาพถ่ายไม่ให้ถูกจับนั่งเก้าอี้

แต่มีบางสิ่งที่สะกิดใจเธออยู่....

ทำไมตัวเธอในโลกภาพถ่ายถึงไม่โดนตี  ไม่โดนจับนั่งเก้าอี้เลย...

น่าสงสัย....

และเพื่อไม่ให้เป็นภาระเพื่อนๆ  เธอจึงรีบซ่อมแซมเครื่องถอดรหัสให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้  และตอนนี้ก็เหลืออีก 3 เครื่องแล้ว

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

อยู่ดีๆ คุณเอมิลี่ก็น็อกลงไปนอนกับพื้น!  เฮเลน่าคิดว่าเธอน่าจะโดนจับนั่งเก้าอี้ในโลกภาพถ่าย  และตัวจริงก็เลยน็อกลงไป   เมื่อเห็นดังนั้น หญิงสาวตั้งใจที่จะเข้าไปช่วย แต่ทว่าฮันเตอร์คนนี้อยู่ใกล้เอมิลี่เกินไป  เธอถูกอุ้มขึ้นมาและพาไปนั่งเก้าอี้อย่างรวดเร็ว

.
.
.

40%

.
.
.

เฮเลน่าไม่รู้ว่าควรจะช่วยอย่างไรดี  รอบๆตัวเอมิลี่ไม่มีเพื่อนคนไหนอยู่ใกล้ๆ  ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเอมิลี่คนเดียวที่เจอความหายนะ  คุณครีเชอร์ก็น็อกลงไปเหมือนกัน แต่เฮเลน่าไม่รู้ว่าเขาไปน็อกอยู่ตรงไหน   บางทีคุณเฟรดดี้อาจจะไปช่วยรักษาอยู่  แต่ถ้าหากคุณเฟรดดี้ไม่ได้ช่วย  คุณครีเชอร์ก็สามารถมารถลุกขึ้นเองได้หนึ่งครั้งเพราะเขาพกเปิร์คนี้มาด้วย

ออร่าของฮันเตอร์หายไปจากระยะเก้าอี้ที่เอมิลี่นั่งอยู่  เฮเลน่าค่อยๆ ย่องไปทางเก้าตัวนั้นอย่างแผ่วเบา แต่ก็รวดเน็วพอที่จะเข้าไปในระยะที่เหมาะสมได้

ตึกตัก......ตึกตัก.......ตึกตัก.........

เสียงหัวใจของเฮเลน่าเริ่มแผ่วลง  เป็นสัญญาณที่ดี เพราะแสดงว่าฮันเตอร์ไม่ได้อยู่ชิดติดเก้าอี้มากนัก  บางทีเขาอาจจะเดินวนรอบๆ  ในระยะห่างไกลออกไปนิดหน่อยเพื่อหาเซอร์ไวเวิลที่คิดจะมาช่วยเหยื่อของเขา

" เฮเลน! อย่ามา เขาอยู่แถวนี้!!! "

เฮเลน่าไม่ฟังคำพูดของเอมิลี่   เธอคิดว่าเธอจับจังหวะที่ฮันเตอร์ทิ้งระยะห่างไปจากเก้าอี้ได้พอสมควรแล้ว  สองมือรีบแก้เชือกให้พยาบาลสาวทันที ก่อนจะรีบดึงเธอขึ้นมาจากเก้าอี้  เมื่อนั้น เสียงหัวใจของทั้งสองเริ่มเรืองแสง และเต้นถี่ระรัวมากขึ้น   ฮันเตอร์กำลังใกล้เข้ามา!!!

ผลัก!!!!

ฉัวะ!!

" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!! "

สิ่งสุดท้ายที่เอมิลี่ทำนั่นก็คือการผลักเฮเลน่าไปให้ไกลที่สุด  แต่ต้องแลกมาด้วยการที่ตนเองถูกตีจนล้ม และเวลาในการนั่งเก้าอี้ของเธอมันเกินครึ่งหลอดไปแล้ว  การนั่งครั้งที่สองจะเป็นการส่งเธอกลับคฤหาสน์ไปในทันที

หากเอมิลี่ต้องการให้เธอหนี เธอก็จะหนี   เฮเลน่าออกตัววิ่งอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลัง  ตอนนี้คุณครีเชอร์สามารถลุกขึ้นได้แล้วโดยมีคุณเฟรดดี้ช่วยเขาขึ้นมา

เหลือเครื่องถอดรหัสอยู่  2  เครื่อง....

" อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!! "

เอมิลี่ได้ถูกส่งกลับไปที่คฤหาสน์แล้ว....

แชะ!!!!

แสงแฟลชพร้อมกับความมึนงงแล่นเข้ามาในหัวอยู่ชั่วขณะ  เฮเลน่าสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนจะรีบซ่อมเครื่องถอดรหัสต่ออย่างรวดเร็ว  ดูเหมือนว่าอีกสองคนที่เหลือจะบุกโลกภาพถ่าย  และ....

คุณเฟรดดี้ในโลกแห่งความจริง ถูกจับนั่งเก้าอี้ในโลกภาพถ่าย!!!!!

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นปัญหาใหญ่เสียแล้ว  คุณครีเชอร์ก็บาดเจ็บ  เหลือแต่เธอเท่านั้นที่ยังคงไม่เป็นอะไร ทั้งในโลกภาพถ่าย และโลกแห่งความเป็นจริง   หญิงสาวตัดสินใจที่จะผละมือออกมาจากเครื่องถอดรหัส  และวิ่งไปเรื่อยๆ เผื่อหวังว่าจะเจอประตูมิติที่ฮันเตอร์เปิดทิ้งไว้

กึก! กึก! กึก! กึก!

เสียงไม้เท้าเคาะลงกับพื้นเบาๆ  เป็นจังหวะเร็ว  เฮเลน่าวิ่งมาเรื่อยๆ จนเธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างแปลกๆตั้งอยู่ตรงหน้า  เธอเดินเข้าไปใกล้ๆมันก่อนจะใช้มือลูบๆ  ดวงตาที่ไม่ได้บอดสนิทเห็นเป็นแสงรางๆ ที่เหมือนจะฉายออกไปที่ไหนซักที่

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก......

หญิงสาวเดินวนไปวนมาอยู่แถวนั้น  ก่อนจะรู้สึกวูบๆ เหมือนถูกกระชากเข้ามาอีกที่โดยไม่ทันได้ตั้งตัว  เธอคิดว่าตัวเธอเองอาจจะเข้ามาอยู่ในโลกภาพถ่ายของฮันเตอร์ตัวนี้แล้วก็ได้

กึก! กึก! กึก! กึก!

และเธอยิ่งมั่นใจขึ้นไปอีก  เมื่อเธอเห็นออร่าของคุณเฟรดดี้ในโลกแห่งความจริงกำลังถูกจับนั่งเก้าอี้  รวมถึงคุณครีเชอร์ที่น็อกอยู่ใกล้ๆ คุณเฟรดดี้

" เฮเลน่า!! อันตราย!! "

" !!? "

สัมผัสบางอย่างได้กระชากเธอให้ออกห่างจากสองคนนั้น   อันที่จริงมันก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ต้องเรียกว่า   ถูกอุ้ม  เสียมากกว่า เพราะเหมือนมีวงแขนโอบรอบเอวของเธอ ก่อนจะออกแรงยกและเดินไปอีกทางที่ห่างไกลอยู่พอสมควร

" อ้าาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!! "

คุณเฟรดดี้ถูกส่งกลับคฤหาสน์ไป  เป็นจังหวะพอดีกับที่เวลาในโลกภาพถ่ายได้หมดลง  และคุณครีเชอร์ลุกขึ้นมาเองพอดี

" ปล่อยเฮเลน่านะโว้ย!! ไอ้กร๊วก!!!!!!!!!! "

เหมือนเธอจะสัมผัสได้ถึงแสงบางอย่าง  น่าจะเป็นไฟฉายของคุณครีเชอร์  และเสียงฝีเท้าที่กำลังตามไล่หลังมาอย่างไม่ลดละ  ส่วนเฮเลน่าก็พยายามดิ้นสุดแรงเกิด  แต่ดูเหมือนว่าฮันเตอร์คนนี้จะแรงเยอะกว่ารูปร่างตัวเองอีก

" น่ารำคาญน่า!! "

ฉัวะ!!!

" อั่กกกก!!!!! "

คมดาบได้ตวัดใส่โจรหนุ่มที่กำลังวิ่งตามพร้อมสาดไฟฉายจนลงไปนอนกับพื้น  มือที่กำดาบสะบัดคราบเลือดของเหยื่อที่ตัวเองไม่สนใจแล้วออกไปอย่างไม่ใยดี  ก้าวขาเดินต่อไปโดยไม่สนอีกฝ่ายที่กำลังนอนบนพื้น  ในใจคิดปล่อยให้มันตายอย่างช้าๆ ไปเอง

" ปล่อยฉันนะ!! "

เสียงหวานของหญิงสาวที่อยู่ในวงแขนของเขาดังขึ้น  เธอพยายามดิ้นสุดแรงเกิด หากแต่แรงของเธอก็ไม่สามารถสู้เขาได้   และเขาก็เป็นถึงฮันเตอร์ แค่นี้เป็นเรื่องสบายๆ อยู่แล้ว

ชายหนุ่มอุ้มเธอมาที่บ้านหลังเล็กแห่งหนึ่ง  ก่อนจะค่อยๆวางเธอลง   สาวตาบอดทำท่าจะวิ่งหนีแต่เขาคว้าแขนเธอไว้ได้

" อย่าพึ่งไป.... "

เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้น  ทำเอาเฮเลน่าถึงกับไปไม่เป็น  หญิงสาวยืนอยู่กับที่ตามคำขอของฮันเตอร์ตรงหน้าเธอซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไม  แต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้จากเขานั่นก็คือความอบอุ่นที่ถูกส่งผ่านมายังมือและน้ำเสียง

" คุณ....... "

เฮเลน่าไม่รู้ว่าควรพูดอะไร  เธอมองที่แขนตัวเองข้างที่ถูกจับ เงาเลือนรางที่เป็นรูปมือน่าจะออกสีขาวซีด ไม่ได้ออกแรงบีบแขนเธอเลยแม้แต่น้อย  กลับกัน มันหลวมจนเธอคิดว่าสะบัดนิดเดียวก็ออกแล้ว

" เดี๋ยวจะพาไปถอดรหัส..... "

เฮเลน่าเหลือบมองไอคอนของคุณครีเชอร์ ก็พบว่าตอนนี้เลือดของเขาเหลือครึ่งหลอดแล้ว

" แต่คุณครีเชอ----- "

" ถอดรหัส...... "

น้ำเสียงเย็นเยียบดังออกมาจากร่างสูง  ทำให้เฮเลน่าต้องปิดปากฉับอย่างไว  เขาเปลี่ยนจากการจับแขนมาเป็นการจูงมือแทน  แต่เฮเลน่าก็ยังต้องเคาะไม่เท้าของตัวเองอยู่ดี  ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่....

ชายหนุ่มพาเธอมาที่เครื่องถอดรหัสที่เธอซ่อมทิ้งไว้  เขายืนเฝ้าเฮเลน่าในระยะประชิดจนเธอรู้สึกประหม่า  เลยเผลอทำเครื่องระเบิดไปสองสามตู้มจนได้ยินเสียงถอนหายใจของอีกฝ่าย

" ผมไม่ทำอะไรหรอกครับ...ไม่ต้องเกร็ง "

แต่มันไม่ใช่สำหรับเซอร์ไวเวิล!!!!

หัวใจที่เต้นถี่ระรัวมันทำให้เธออึดอัด  เหงื่อกาฬไหลชุ่มทั้งๆ ที่อากาศก็ไม่ได้ร้อน  กว่าจะซ่อมเครื่องนี้เสร็จก็ใช้เวลานานโข   และเมื่อซ่อมเสร็จ เขาก็คว้ามือเธอไว้ และพามาที่เครื่องถอดรหัสเครื่องใหม่ที่ใสสะอาด ไม่มีรอยแตะเลยแม้แต่น้อย

" นาย...เป็นคนยังไงกันแน่..... "

ถึงแม้เธอจะเคยถูกฮันเตอร์หลอกให้ตายใจด้วยวิธีแบบนี้อยู่หลายครั้ง   แต่กับฮันเตอร์คนนี้เธอรู้สึกแตกต่างออกไป  ความจริงใจของเขามันแผ่ซ่านออกมาจนเธอรับรู้ได้  ไหนจะความอบอุ่นและความอ่อนโยนที่ส่งผ่านน้ำเสียง  หากไม่มีใครบอกเธอว่าเขาเป็นผู้ล่า  เธอคงจะนึกว่าเป็นเซอร์ไวเวิลใจดีที่พึ่งเข้ามาใหม่แน่นอน....

อ๊อออออออออดดดดดดดดดด!!!!!

เสียงประตูดังขึ้น เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าผู้รอดชีวิตได้ทำการถอดรหัสครบ 5 เครื่องแล้ว   ยังไม่ทันที่เฮเลน่าจะรีบฉีกตัวออกมา อีกฝ่ายก็ช้อนตัวเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว ทำเอาหญิงสาวตกใจไม่น้อย  เธอลืมว่าเธอควรจะดิ้นไปในทันที ยามเมื่อถูกนักล่าจับตัว

" ฉันไม่เหมือนกับผู้ล่าคนอื่นๆ.... "

น้ำเสียงนุ่มทุ้มของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจ  บวกกับประโยคที่เขาพูดออกมา ราวกับจะซื้อความเชื่อใจจากเธอ   เฮเลน่ายอมรับ ว่าความรู้สึกบางอย่างมันทำให้เธอเชื่อเขาจนหมดใจ  เชื่อว่าเขาจะไม่มีทางหลอกให้เธอตายใจเป็นอันขาด

ต๊อกแต๊กๆๆๆๆๆ

ปลายนิ้วเรียวกดปุ่มรหัสบนประตูอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว   โดยมีสายตามองมาที่เธออยู่ตลอดเวลา  บางทีเฮเลน่าก็รู้สึกเสียดายที่ดวงตาของตนเองดันบอด  เธออยากจะเห็นหน้าชายผู้นี้  และอยากรู้ว่าชายผู้นี้มีดวงตาสีอะไร 

" ขอบคุณ...นะคะ... "

เฮเลน่าหันไปบอกอีกฝ่ายที่กำลังยืนถือแผ่นฟิล์มและดาบ  ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดรอดออกมาจากปากของชายหนุ่มซักแอะ  สัมผัสอ่อนโยนค่อยๆ ผลักแผ่นหลังให้เธอเดินออกไปทางประตู  

ในขณะที่ร่างของเธอกำลังจะเลือนหายไป  เธอหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง  ถึงแม้จะมองอะไรไม่เห็นก็ตาม



" โจเซฟ "



และนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยิน  ก่อนที่เกมส์ในตานี้จะจบลง โดยที่ฝ่ายเซอร์ไวเวิลแพ้  และฮันเตอร์ชนะ....





ผมคือฮันเตอร์คนใหม่ที่พึ่งเข้ามาเล่นเกมส์นี้ได้ไม่นาน  มันเป็นอะไรที่น่าสนุก  การได้เห็นเลือดสีแดงสด ความหวาดกลัว  ผนวกเข้ากับภาพถ่ายที่ผมหลงไหล  มันดูดีไปหมดในสายตาของผม

ผมพอจะรู้มาบ้างว่ากติกาของเกมส์นี้คือ ห้ามไม่ให้ผู้รอดชีวิต หรือเหยื่อ ของเราหนีไปได้  หากเหยื่อหนีไปเราจะแพ้  ต้องเก็บให้ได้อย่างน้อย 3 คนฝ่ายนักล่าถึงจะชนะ  หากผู้รอดชีวิตหลุดไปสองก็เสมอ...

ชื่อของเขาคือโจเซฟ  สกิลของเขานั้นค่อนข้างโกงพอสมควร   โจเซฟไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อให้วิ่งไล่ล่าเหล่าผู้รอดชีวิต  แต่ทว่าหากเขาฟันผู้รอดชีวิตในโลกแห่งความเป็นจริง  เลือดของผู้รอดชีวิตคนนั้นจะขึ้นมา 3 ใน 4 ซึ่งเยอะกว่าฮันเตอร์คนอื่นๆ   และโจเซฟเป็นฮันเตอร์คนแรกที่มีรอยเท้าในขณะที่เดิน  มันมีทั้งประโยชน์และโทษ   ประโยชน์ก็คือ เขาสามารถใช้สกิลวาร์ปกลับไปยังรอยเท้าเดิมของตนเองได้  แต่ข้อเสียของมันก็คือ ทำให้ผู้รอดชีวิตรู้ว่าเขาอยู่แถวไหน  และเดินไปทางไหน

และเขาก็เป็นฮันเตอร์คนแรกเช่นกัน ที่มีมิติเป็นของตัวเอง นั่นก็คือมิติภาพถ่าย หรือโลกภาพถ่ายที่พวกผู้รอดชีวิตพูดกัน  ในโลกนั้นจะมีผู้รอดชีวิตที่ถูกถ่ายรูปไว้  ร่างนั้นจะอยู่นิ่งๆกับที่ ทำให้เขาฟาดได้สบายๆ  และพาไปนั่งเก้าอี้  แต่ทว่าเวลาที่นั่งเก้าอี้จะไม่ขยับ ถ้าหากไม่มีใครช่วยตัวในโลกภาพถ่ายออกมาจากเก้าอี้   ตัวจริงนั้นจะลงไปน็อกบนพื้นทันที

โจเซฟออกล่าได้ 2-3 ตาแล้ว   เขารู้สึกสนุกไปกับการถ่ายภาพ และฟังเสียงกรีดร้องของเหล่าผู้รอดชีวิตยามเมื่อคมดาบของเขาฟาดฟันลงไปที่เนื้อของพวกมัน  หยาดเลือดไหลเป็นทาง ง่ายต่อการตามตัว  รู้สึกดีที่เห็นเหยื่อวิ่งหนี  ดิ้นรน พยายามเอาชีวิตรอด

และเขาพอจะได้ยินมาบ้างว่ามีเซอร์ไวเวิลคนหนึ่งที่เป็นสาวตาบอด   ชายหนุ่มไม่นึกเลยว่าเขาจะบังคับให้คนพิการมาเล่นเกมส์นี้   ซึ่งโจเซฟก็อยากรู้ว่าเธอจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร

.
.
.

70%

.
.
.

เพียงแค่แรกพบสบตากับหญิงสาว   เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายในอก  ถึงแม้จะเป็นตัวตนในโลกภาพถ่าย  กว่าเขาจะทำใจเงื้อดาบและฟาดเธอแต่ละครั้ง มันทำให้เขารู้สึกโหวงๆ

ชายหนุ่มจับเธอนั่งเก้าอี้   และปล่อยให้พยาบาลในโลกแห่งความเป็นจริงมาช่วยตัวเธอคนนั้นในโลกภาพถ่ายจากเก้าอี้  ส่วนตัวเขาก็เดินหาตัวตนในโลกภาพถ่ายของผู้รอดชีวิตคนอื่นต่อ

เขาทำร้ายเธอไม่ลง.....

ยามเมื่อเห็นเธอพยายามวิ่งมาช่วยหมอจากเก้าอี้  เธอพยายามหลบตามสิ่งกีดขวางเล็กๆ  แต่เขาก็เห็นเธอได้อย่างชัดเจน  เธอคงไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงไหน  เลยสุ่มๆ ย่องไป

โจเซฟบอกได้เลยว่าเขาเจอเธอบ่อยมาก  ถึงแม้จะเจอในระยะที่ห่างกันอยู่พอสมควร  แต่เขาเลือกที่จะไม่ล่าเธอ.......

โจเซฟค่อยๆ เก็บพวกผู้รอดชีวิตคนอื่นๆอย่างใจเย็น  หลังจากที่เขาจับทนายนี่นั่งเก้าอี้ สิ่งที่เขาหวังก็คือโจรอีกคนที่น็อกอยู่ใกล้ๆ  มันจะเป็นเครื่องมือที่ช่วยล่อเธอมาทางเขา   ซึ่ง...เป็นไปตามแผน

" เฮเลน่า!! อันตราย!! "

เฮเลน่า  งั้นหรอ......

สิ่งที่เขาทำในเวลาถัดมานั่นก็คือเข้าไปดึงตัวเธอออกมา  เป็นจังหวะที่ผู้รอดชีวิตคนที่สองถูกส่งกลับไปคฤหาสน์   และโจรลุกขึ้นเองได้พอดี  มันพยายามสาดไฟฉายใส่ตาของเขาด้วยความกล้าหาญ  หากแต่ไม่เจียมตัว!

" ปล่อยเฮเลน่านะโว้ย!! ไอ้กร๊วก!!!!!!!!!! "

ไอ้กร๊วกงั้นหรอ....มันชักจะหยามกันเกินไปแล้ว!

' ฉันจะปล่อยให้แกแห้งตายตรงนี้แหละ '

โจเซฟคอดในใจก่อนจะง้างดาบขึ้น  เอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยความหงุดหงิดเต็มทน....

" น่ารำคาญน่า!! "

ฉัวะ!!!!!

คมดาบของเขาได้ตวัดใส่เจ้าโจรอย่างแรง   เขาไม่สนใจมันอีกต่อไป  ในตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงเธอเท่านั้น  เขาไม่อยากทำร้ายสาวตาบอดนามเฮเลน่าคนนี้  ดูเหมือนว่าเธอจะระแวงพอสมควร  อาจโดนฮันเตอร์หลอกให้ตายใจมาหลายรอบแล้วแหง

แต่เขาจะไม่ทำแบบนั้น  เขาจะทำให้เธอเชื่อใจเขา  และเขาก็พร้อมที่จะเชื่อใจเธอ   เหลือเครื่องถอดรหัสอีกสองเครื่อง เขาอุ้มเธอขึ้นมา และพาเธอไปส่งทีละเครื่อง  แต่กว่าเธอจะซ่อมเสร็จก็ใช้เวลานานอยู่พอสมควร   อาจจะตื่นเต้นเวลามีฮันเตอร์เดินอยู่ใกล้ๆ ก็ได้...

เมื่อปั่นครบ  5  เครื่อง...ชายหนุ่มจึงพาเธอมาส่งที่ประตู  ยามเมื่อประตูเปิดออกเขาจึงใช้มือนั้นดันแผ่นหลังของเธอให้ออกไป  ร่างของเธอค่อยๆเลือนหายไป แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมามองเขา





" ชื่อของผม....โจเซฟ "



เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะได้ยินมันรึเปล่า   และเขาก็หวังว่าตาหน้าจะได้เจอกันอีก....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #97 250649 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 16:34

    ละมุนนะคู่ แต่ชอบโจเชฟกับคาร์ลมากกว่า

    #97
    0
  2. #93 อาจเป็นฝัน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 12:39

    อ่านไปเขิลไปเลยค่ะ

    #93
    0
  3. #77 ApJam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:28
    เราชอบคู่นี้มากค่ะถ้าเป็นไปได้ขออีกตอนได้มั้ยคะ
    คุณปู่ละมุนมาากกกก
    #77
    0
  4. #66 uustaetae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 16:27
    งุ้ยยยยยย
    #66
    0
  5. #64 น้องน้ำหนาว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 10:12

    ชอบคู่นี่อ่า เป็นไปได้ขอคู่นี้อีกตอนไก้มั้ยคะ

    #64
    0
  6. #62 SnowQueenFox (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 13:50
    ยิ้ม~หน้าบาน
    #62
    0
  7. #20 KAT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 06:50

    ชอบ​ตอนนี้นะ​ ดู​น่าเอ็นดู​(อ่านแล้วยิ้มออก)​

    ชอบนะค่ะ


    #20
    0
  8. #19 methaweeunpradit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:58

    ช่างดีงามเหลือเกินมาต่อนะค่ะไรท์สู้ๆนะค่ะ

    #19
    0
  9. #17 AN_DSBP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 12:45
    #น้องป๊อกแป๊กผจญภัยกับว่าที่สามีของเธอ---
    #17
    0
  10. #16 KAT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 09:38

    อ่านตอนนี้แล้วก็รู้สึ​กว่าสนุกดี ตอนนี้ยังพูดอะไรไม่ดีมาก​(รออ่านแบบเต็ม​อยู่นะ)​ :)​

    #16
    0
  11. #15 ลูกแก้ว'เรืองแสง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 06:08
    ทำไมเราอ่านแล้วมันมันส์ๆแปลกๆหว่า55555 น้องป๊อกแป๊กจะรอดไหมเนี่ยลูกกก
    #15
    0