Identity V "เอกลักษณ์ทั้ง 5"

ตอนที่ 13 : เอกลักษณ์ที่ 5 : เลือดที่ไหลนองอยู่เบื้องหลัง [ Miss. Nightingale ] (This chapter is not complete yet)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    5 ม.ค. 63

ฉันมันก็แค่นกธรรมดาตัวหนึ่ง...

 

นก ที่ดูสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายของมนุษย์ การฆ่าฟันกัน ทั้งแมลง สัตว์เล็ก ไปจนถึงสัตว์ใหญ่ หรือแม้กระทั่งมนุษย์ด้วยกันเอง

 

ฉันเฝ้ามองมันหลายครั้ง เลือด ความตาย วิญญาณ ความโหดร้าย ทุกๆอย่างอยู่ในสายตาของฉันหมดทุกอย่าง และฉันหวังว่า..สิ่งเหล่านี้มันจะไม่ลามมาถึงครอบครัวของฉัน

.

.

.

.

.

.

 

ไม่...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

คำภาวนาของฉันไม่สามารถเป็นจริงได้....

 

 

 

 

 

ในเวลาไม่นาน มีเหตุร้ายบางอย่างเกิดขึ้นกับครอบครัวของฉัน มันเป็นสิ่งที่ฉันเฝ้าภาวนามาตลอดชีวิตว่าอย่าให้มันเกิดขึ้นกับครอบครัวของตนเอง

 

การตามล่า และฆ่า...ของพวกมนุษย์

 

พวกเขาได้จุดไฟเผาป่าที่ฉันอาศัยอยู่ และได้ล่าเหล่าบรรดาพี่ๆน้องๆ ครอบครัว มิตรสหาย พวกพ้องเดียวกันของฉันจนหมด พวกเขา ถูกฆ่าตาย...ต่อหน้าตาต่อตา...

 

"แม่...จ๋า......"

 

ฉันไม่สามารถทำอะไรได้ ฉันได้แต่เพียงเกาะกิ่งไม้ร้อนๆ ที่ทำเอาฝ่าเท้าของฉันพุพอง มองดูครอบครัวของตัวเองถูกล่า ลูกปืน หอก ของมีคมทุกชนิด เสียดแทงเข้าตามปีก ลำตัว หัว ขา และหัวใจ บางตัวก็สิ้นใจคาที่ บางตัวก็ไม่ตายในทันที และถูกขึงอยู่บนหอกคมอย่างทรมาน...

 

มนุษย์ไม่สามารถฟังเสียงกรีดร้องของสัตว์ออก พวกเขาต่างยกยิ้มชั่วช้า มันสะใจที่มันเห็นความทรมานของเพื่อนร่วมโลกเป็นเรื่องสนุก

 

บางตัวถูกฆ่าเพื่อความสนุก บางตัวถูกฆ่าแล้วเอามากิน ในตอนนั้น ฉันแทบคลั่งด้วยความหวาดกลัว...

 

นกย่อมฟังภาษาเดียวกันออก และฉัน...อยากให้พวกมนุษย์ได้ยินเสียงนี้ เสียงกรีดร้องคร่ำครวญด้วยความทรมาน เสียงกรีดร้องของวิญญาณของสัตว์ทั้งหลายที่ตายลงเพราะผลกระทบจากการล่าและเผาป่า

 

มันน่ากลัว และทรมาน หดหู่ จนไม่มีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่

 

ฉันอยากให้พวกมันได้ยินเสียงพวกนี้ แล้วจะได้รู้ว่าพวกเราก็ทรมานเป็น เจ็บเป็น มีความรู้สึก นึกคิดเหมือนกัน...

 

"นั่น!! มีตรงนั้นอีกตัว!!!"

 

แต่ดูเหมือนว่าฉันจะถูกพบ ไม่รอให้โดนฆ่า ฉันรีบกางปีกบินหนีออกมาจากบริเวณนั้นด้วยความรวดเร็ว ความหวาดกลัวหวาดผวายังคงเกาะกุมอยู่ในจิตใจ นั่นทำให้ฉันไม่มีสมาธิ และพลาด ถูกลูกธนูแทงทะลุปีกจนปีกหัก

 

ฉันร่วงลงมา ภาพความทรงจำ ความสุขต่างๆไหลเข้ามา ร่างกายหนักอึ้ง ความเจ็บปวดที่ปีกเริ่มด้านชา ฉันทำใจ้ได้ในเวลาอันรวดเร็ว

 

อา...

 

ต้องตายสินะ....

 

ดีเหมือนกัน โลกอันแสนโหดร้ายนี่....

 

ไม่อยากอยู่อีกต่อไปแล้ว....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา มองสำรวจไปรอบๆ พบกับสถานที่แปลกตา ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังนอนบนที่นุ่มซักอย่าง ที่นุ่มกว่ารังที่ฉันเคยอาศัยอยู่ บรรยากาศรอบตัวก็ดูสว่างอบอุ่น มีกลิ่นหอมของดอกไม้ชวนให้ผ่อนคลาย

 

สวรรค์หรือ? สวรรค์ใช่ไหม???

 

ฉันกระโดดออกมาจากที่ๆฉันนอน มองสำรวจไปรอบๆ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบกับของแข็งบางอยากที่กั้นฉันไว้ มันเหมือนกับเหล็กแข็งๆ มีสีาะท้อนแสงวิบวับ หากในภาษามนุษย์ อาจจะเรียกว่า "ทองคำ" ล่ะมั้ง

 

ฉันก้มมองปีกตัวเองที่ถูกธนูเจาะ ไม่มีความเจ็บปวด หากแต่มีผ้าสีขาวๆพันอยู่รอบปีก และเหมือนจะได้กลิ่นสารเคมีอ่อนๆ

 

อันตรายไหมนะ??

 

ฉันใช้จะงอยปากจิกๆ ที่บริเวณผ้า ก่อนที่เสียงของบางสิ่งบางอย่างจะดังขึ้น

 

"ไนติงเกล...อย่าจิกผ้าแบบนั้นสิ...."

 

นั่นมัน....

 

เสียงของมนุษย์!!!?

 

 

ฉันกระโดดไปมาด้วยความตื่นกลัว มีมนุษย์อยู่บนสวรรค์หรือ!? หรือจริงๆ ฉันยังไม่ตาย แต่ได้รับการช่วยเหลือ หรือถูกจับมาทดลองเพื่อความสนุกกันล่ะ!?

 

"ไม่ต้องกลัวหรอก..เจ้าหนูน้อย...."

 

ไม่!!

 

มนุษย์น่ะ มันก็โหดร้ายเหมือนๆ กันแหละ ไม่มีใครเป็นคนดีหรอก! มนุษย์ก็คือมนุษย์ มีความละโมบ และชอบเบียดเบียนชีวิตสัตว์ที่อ่อนแอกว่า!

 

ฝ่ามือหน้าของมนุษย์เพศชายค่อยๆ ยื่นเข้ามาในกรงที่เปิดอยู่ ฉันพยายามถอยหนีสุดชีวิตแต่ทว่ามือนั้นก็คว้าตัวฉันไว้ได้อย่างง่ายดาย น้ำตาของฉันไหลคลอ ทำไมถึงไม่ให้ฉันตายๆ ไปเลยล่ะ? ทำไมพระเจ้าถึงต้องการให้ฉันยังมีชีวิตบนโลกใบนี้อยู่? ฉันไปทำอะไรไม่ดีกัน??

 

ตุบ......

 

???

 

แต่แล้วความงุนงงได้บังเกิด เมื่อสิ่งที่ฉันคิดว่าจะโดนกลับตรงกันข้ามกัน มันไม่ใช่การทรมาน แต่นิ้วของเขากำลังลูบไล้หัวทุยๆ ของฉันอย่างอ่อนโยน และโชคดีอีกชั้น คือเขากำฉันไว้ในมือก็จริง และไม่ได้กำแบบรุนแรง บางที แค่ดิ้นสองสามทีก็คงหลุดได้อย่างง่ายดายแล้ว

 

"ฉันอุตส่าห์เก็บเธอมาให้พ้นจากเงื้อมมือของพวกทำลายป่าและล่าสัตว์...ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันไม่ทำแบบนั้นกับเธอหรอก...."

 

อา....

 

ฉันมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา มันช่างเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเสียจริง นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันได้สังเกตุใบหน้าของมนุษย์แบบระยะใกล้และถี่ถ้วน

 

ไว้ใจได้ไหมนะ?

 

ไว้ใจได้แน่หรอ??

 

'ยังไงมนุษย์ก็ยังเป็นมนุษย์อยู่วันยังค่ำ! สันดานที่แท้จริงจะออกมาตอนไหนก็ยังไม่รู้!!'

 

ในขณะที่ฉันกำลังคิด เสียงแห่งสัญชาตญาณของสัตว์ได้ร้องเตือนฉัน อ่า...มันกำลังบังคับให้ฉันพยายามดิ้นและบินหนีออกไป แต่อีกใจของฉันก็ต้องการที่จะอยู่กับเขา บางที มนุษย์ก็คงไม่ได้เลวไปซะทุกคนหรอก

 

'อย่าโลกสวยให้มากนัก! ถ้าไม่รีบหนีระวังจะได้ตายจริง!'

 

เสียงนั่นยังคงร้องเตือนอยู่ในหัว ฉันค่อยๆ สูดหายใจเข้า พยายามตั้งสติ หลับตาเพื่อข่มสัญชาตญาณที่กำลังร้องเตือนตัวฉันเอง

 

 

 

มนุษย์ไม่ได้เลวทุกคน....ใช่ไหม?

 

 

--- Loading ---

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #98 (FS)NAIB (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 22:22

    พี่ต้องไรท์หายไปไหนนานจังคะรอต้องนานเชียวหนีไปแต่งนิยายอื่นอยุาใช่ไหมคะ

    #98
    0
  2. #96 sarunisuke (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 12:54

    มนุษย์มีทั้งดีและไม่ดีจ๊ะไนติงเกล>0<

    #96
    0
  3. #95 KAT (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 22:49

    โอ้ยยย ดีต่อใจ แต่ความจริงก็คือความจริง

    ทุกๆสิ่ง ไม่ได้มีแค่ด้านเดียว

    มีทั้งขาว และ ดำ

    มนุษย์เองก็เช่นกัน


    สิ่งที่ชั่วช้า อาจจะมีมากกว่า

    แต่ก็จงอย่าลืมว่า ยังมีด้านดีที่หลงเหลืออยู่


    เจ้านกน้อยจะรู้หรือไม่ ว่าสิ่งที่ทำไปเพื่อมัน

    คืออะไรกันแน่.....

    #95
    0
  4. #94 qzmppmzq1234 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 19:36
    วีดร้อง

    นานๆจะเจอคนแต่งเรื่องของคุณไนติงเกลเอแง ชอบค่ะ ชอบมากๆ คุณไนติงเกลเวอร์นกน่ารักจังเลยค่ะ เจ้านกตัวน้อยโดนทำร้ายมาสินะ โอ๋เอ๋นะคนดี
    #94
    0