ลดลงเหลือศูนย์ (End.)

ตอนที่ 25 : บวกยี่สิบห้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 598 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

จินเจอร์กำลังคิดว่าคนเราจะตายเพราะเหตุผลไหนได้บ้าง...

 

“อื้อ!

 

และการมีเซ็กส์กับคนรักพอจะเป็นหนึ่งในความเป็นไปได้หรือเปล่า

 

ทันทีที่ได้รับคำอนุญาตนันท์ก็ไม่ปล่อยให้จังหวะหายใจของเขาเป็นปกติ อีกฝ่ายกดจูบ ไล่ต้อน เสพเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในตัวเขาไปจนทำอะไรไม่ถูก มือข้างนึงถูกสอดประสานด้วยนิ้วยาว ส่วนข้างที่ว่างก็ทำได้แค่จิกข่วนไหล่เปลือยด้วยความรู้สึกขัดแย้งที่สุด

 

ใจหนึ่งจินเจอร์อยากร้องบอกให้หยุดเพราะทุกอย่างมันดีจนน่ากลัว แต่เขาไม่มั่นใจเลยว่าถ้านันท์ทำตามคำขอจะไม่กลายเป็นเขาเองที่พลิกขึ้นคร่อมอีกคนแล้วปล่อยให้อารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านชักนำทุกการกระทำหลังจากนั้น

 

และถึงสติที่มีตอนนี้จะเหลือเลือนรางเขาก็ยังพอจะเดาได้ ว่าถ้าเป็นเขาที่คุมเกม...

 

ความอัดอั้นที่ผ่านมาคงถูกส่งผ่านด้วยความรุนแรง ไร้การควบคุมจนอาจจะมากเกินไปสำหรับนันท์

 

ใครบางคนกัดฟันแน่นตอนที่มือหนาเค้นสะโพกกันอย่างมันเขี้ยว เป็นอย่างนี้เสมอ...เป็นจินเจอร์ที่รู้สึกมากกว่าจนทนไม่ไหวแต่ก็ไม่กล้าพอจะเรียกร้องอะไรทั้งนั้น

 

“เจอร์ครับ”

 

หยดน้ำที่คลออยู่ในดวงตาหล่นลงตามแนวแก้มอย่างน่าสงสาร นันท์หอบหายใจรดปลายจมูกของคนที่ไม่ได้รู้เลยว่าทำตัวน่าขย้ำขึ้นเรื่อยๆเพื่อข่มอารมณ์ เขาเข้าใจว่าตัวเองรักจินเจอร์ แต่ความต้องการที่มันไหลวนในหัวเขาจนคล้ายจะล้นทะลักเป็นอะไรที่ไม่คาดคิดมาก่อน

 

จินเจอร์ไม่ควรน่ารังแกขนาดนี้ ...ไม่ควรเลย

 

“ทำให้นันท์ดูหน่อย”

 

เพราะพอเห็นแล้วมันอยากจะรักอีกคนแรงๆ เอาให้ทั้งหมดที่จำได้มีแต่ความทรงจำของเขา มีแต่กลิ่นอายของเขา มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้น

 

ลืมใครทุกคนที่ไม่ใช่ออกไปให้หมด

 

แม้สายตาจะตัดพ้อใส่คนที่ไม่เติมเต็มกันสักทีแต่ฝ่าเท้าทั้งสองข้างกลับค่อยๆแยกออกจากกันตามคำสั่งเมื่อครู่ นันท์ผละออกจากฝ่ายที่ไล้ปลายนิ้วเรียวลงต่ำอย่างเชื่องช้า เขาถอยมานั่งคุกเข่ามองจินเจอร์ที่ตอนนี้อ้าขากว้าง ผิวเนื้อสีน้ำผึ้งถูกสาดปนกับสีชมพูจางใต้ผิวหนัง รับรู้ได้ว่าลิ้นร้อนจัดของตัวเองแลบเลียริมฝีปากเมื่อ ส่วนนั้น ของอีกคนถูกรุกล้ำด้วยฝีมือของเจ้าตัวเอง

 

“อ่า...”

 

คิ้วเข้มขมวดมุ่นทันทีที่เสียงครางแผ่วดังเข้ากระทบโสตประสาท

 

ภาพตรงหน้าสวยงามจนร่างกายของเขาปวดร้าว แต่คนขี้หวงอย่างนันท์กลับไม่ชอบเลยที่จินเจอร์รู้สึกดีด้วยฝีมือของคนที่ไม่ใช่เขา ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าของร่างกายที่กำลังจะเพิ่มนิ้วที่สามเข้าไปในจุดที่ควรจะรับตัวตนของเขาเท่านั้น

 

คนเก่ง” ปากชมทว่าสายตาคมดุกลับเข้มขึ้นมา นันท์กลับไปคร่อมและไล่จูบฝ่ายที่น้ำตาเปรอะเปื้อนไปหมด เขาไล่ริมฝีปากลงต่ำ ทำเป็นไม่สนใจมือสวยที่ชักจะเชื่อฟังคำสั่งดีเกินไปแล้ว ฟันคมกัดด้านในขาอ่อนอย่างหมดความอดทนเมื่อเคลื่อนลงมาถึงจุดที่นิ้วทั้งสามนิ้วของจินเจอร์ชัดในสายตา

 

“ดีมั้ย?” เขาถามเสียงพร่า การมองเห็นถูกจำกัดไว้แค่ที่เดิมจนมองไม่เห็นสายตาอ้อนวอนและขัดเคืองของคนใต้ร่าง

 

ไม่ดี ...ไม่เลยสักนิด

 

“ตรงนี้ชุ่มหมดแล้ว ชอบเหรอครับ?”

“อือ...” ฟังคล้ายคำตอบว่าใช่ แต่ถ้าเงยหน้าขึ้นมองกันหน่อยจะรู้ว่าจินเจอร์ก็แค่ปั่นป่วนจนพูดไม่ออก ใบหน้าคมได้รูปส่ายปฏิเสธจนเส้นผมสีเข้มกระจายยุ่งเหยิงกับหมอนใบโต

 

น่าเสียดายที่คนเอาแต่ใจไม่ได้เห็น

 

“ดีขนาดนี้แล้วนันท์ยังจำเป็นอยู่มั้ย?”

“มะ ไม่...ไม่ใช่”

“ไม่? ใจร้ายจังนะจินเจอร์” จบคำริมฝีปากร้ายกาจก็กลืนกินตัวตนของจินเจอร์เข้าไปจนสุด รสชาติแปร่งลิ้นไม่ทำให้ความต้องการที่ตีกับอารมณ์ฉุนเฉียวในอกถูกกลบทับหายไป

 

ไม่ยอมหรอก

 

“นันท์...”

 

          จะทำให้รู้ว่าเขาต่างหาก

 

          “อ๊ะ!

 

          เขาต่างหากที่ดีที่สุด

 

          เสียงจุ๊บน่าอายดังแผ่วจนที่ใครบางคนเม้มและปล่อยริมฝีปากกับส่วนหัว ไหล่กว้างกับหน้าอกแน่นดันมือของจินเจอร์ที่ยังค้างอยู่ที่เดิมทว่าไม่มีแรงจะขยับอีกต่อไปแล้วไม่ให้หนีไปไหน หวงแทบบ้าเลยต้องทำโทษต้นเหตุตามตรรกะคนเอาแต่ใจ

 

          “นันท์- พัทธนันท์!

 

แต่เหมือนคนเอาแต่ใจก็มีจุดอ่อนอย่างคนอื่นเขาเหมือนกัน

 

“เลิกเลียตรงนั้น”

“...”

“แล้วใส่เข้ามาสักที”

 

นัยน์ตาเข้มดุกระพริบปริบอย่างว่างเปล่าอยู่หลายวินาที ก่อนรอยยิ้มร้ายๆจะกระตุกขึ้นบนมุมปาก สีหน้าโล่งใจและพอใจปะปนดูน่าหมั่นไส้ และเพียงเท่านั้นจินเจอร์ก็รู้ทันทีว่าเหตุการณ์ก่อนหน้าเกิดขึ้นจากความคิดงี่เง่าประมาณไหน

 

“เจอร์อยากได้นันท์ ทนไม่ไหวแล้ว” แม้จะเอือมระอากับคนที่ไม่รู้ความสำคัญของตัวเองบ้างเลยแต่เหตุผลของนันท์มันก็น่ารักดี จินเจอร์เลยแก้เกมด้วยการทำหน้าอ้อน อ้อนอย่างที่แน่ใจว่าใช้กับพิ้งได้ผลแน่นอนและกับคนตรงหน้าก็คงไม่ต่างกัน

 

“ไม่เอานิ้วแล้ว จะเอานันท์”

 

-----------XOXO-----------


นัยน์ตาดุดันอ่อนแสงลงเมื่อภาพที่มองมีองค์ประกอบคือคนข้างกายเป็นจุดรวมสายตา นันท์มองจินเจอร์ที่หมดแรงหลับไปแล้วหลังจากพายุอารมณ์สงบลง ตลกดีที่เขาเองก็เพลียไม่ต่างเท่าไหร่แต่ข่มตาหลับบ้างไม่สำเร็จ เป็นความจริงที่ติ๊งต๊องดีว่าเขากลัวเจอร์จะไม่รัก รู้แหละว่าเจ้าตัวเขายืนยันแบบโคตรน่าขย้ำไปแล้วว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนไปแต่เขาก็ยังกังวล

 

คนช่างคิดพยายามหาหลักเหตุผลมาจับใส่เรื่องไร้เหตุผลอย่างความรักไปเรื่อยเปื่อย เวลาผ่านนานนับชั่วโมงนันท์ถึงมีรอยยิ้มเบาบางปรากฏบนริมฝีปาก เขายื่นหน้าไปจูบหน้าผากของคนที่หลับไม่รู้เรื่องตามที่ร่างกายสั่งให้เข้าหาความอบอุ่น

 

ระหว่างสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มและรั้งร่างที่อุณหภูมิต่ำกว่ากันเล็กน้อยเข้ามากอด ในหัวยังนึกถึงสมการแก้ปัญหาที่คิดเทียบง่ายๆกับเรื่องที่เคยเจอมา ต่างแค่เอามาปรับนิดหน่อย

 

นันท์หลับตาลงและปล่อยให้ความทรงจำสมัยยังอยู่คอลเลจไหลกลับเข้ามาในหัว ถึงจะดูไม่เอาไหนสักเท่าไหร่แต่เขาก็เป็นคนจริงจังกับเรื่องเรียนจนจัดได้ว่าค่อนไปทางเครียด สุดท้ายที่ร่างกายประท้วงว่ารับความกดดันไม่ไหวนันท์เลยต้องหาวิธีแก้ และนั่นคือวิธีประหลาดอย่างการที่ยิ่งเครียดมากเท่าไหร่เขายิ่งต้องอ่านหนังสือเพื่อให้มันเบาลง แน่นอนว่าฟังดูบ้าบอแต่มันได้ผล

 

เพราะงั้นถ้าเขาต้องการจะลบความรู้สึกกังวลว่าจินเจอร์จะไม่รัก สิ่งที่ทำได้โดยไม่เกินความสามารถเขาไปมากสักเท่าไหร่คือการรักจินเจอร์ให้เยอะๆเขาไว้

 

ถึงสุดท้ายจะมีวันที่จินเจอร์ไม่รักเขาแล้วอย่างที่นึกกลัวจริงๆอย่างน้อยจะได้ไม่เสียดาย เหมือนกับที่ถ้าอ่านหนังสือเต็มที่แล้วคะแนนที่ออกเป็นเท่าไหร่เขาก็จะไม่แคร์

 

เมื่อวันที่จินเจอร์ต้องการไปเขาจะได้บอกตัวเองว่าที่ผ่านมาเขาทำทุกอย่างเต็มที่เท่าที่คนไม่เอาไหนคนนึงอย่างเขาจะทำได้ไปหมดแล้ว

 

“จะตั้งใจรักให้เยอะๆนะ”

 

และจะไม่มีอะไรที่น่าเสียใจอีกแล้ว



_________________________________________________________________

หายไปนานเลยยย คิดถึงจัง TT
สำหรับใครที่ว่ามันแบบเอ้อ XOXO คืออะไรน้าา ลองไปหาคำตอบที่ทวิตเตอร์ @Kapitan14 ดู
ว้ากกก นึกแล้วเขิน -///////-
อยากจะบอกทุกคนว่าเรื่องนี้ใกล้จบแล้วว 
ขอบคุณที่กลับมาอ่านแม้ว่าเราจะอัปไม่สม่ำเสมอเท่าไหร่ แง้
ยังยืนยันคำเดิมว่านี่คือมุมที่เราโคตรรรสบายใจทุกครั้งที่แวะมา
เยิฟๆนะ เจอกันตอนหน้าทุกโคนนน
#เหลือศูนย์





 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 598 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

781 ความคิดเห็น

  1. #707 Kuayy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 10:06
    ฉากคัทบรรยายดีมากกก รู้เลยว่าสองคนนี้รู้สึกถึงกันขนาดไหน
    #707
    0
  2. #701 canookss (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 20:41
    หวานไม่หยุดดดด
    #701
    0
  3. #671 CallistoJpt (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 17:15

    การที่เค้าสองคนเข้าใจกันแล้วมันดีจริงๆนะ >////<

    #671
    0
  4. #580 Fruitty-sutthida (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 15:34
    ในที่สุดดดดด
    #580
    0
  5. #578 llllovellll (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 05:08
    ขอบคุณที่จะ 'ตั้งใจรัก' นะพี่นันท์ เจอร์ดีใจแล้วว
    #578
    0
  6. #424 Noey5649 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 21:34
    โห้ววพ่อคุนนนบทหายโง่ก็คือน่ารักมิรู้ลืมเลยน่าาาร้อนแรงดั่งไฟนรกกกก
    #424
    0
  7. #341 beme. (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 14:23
    -เจ้าเจอร์ แง ดีใจกับเธอด้วยจริงๆ
    #341
    0
  8. #315 _bebebeam_61 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 23:53
    เปนเหนื่อยเลยค่ะ
    #315
    0
  9. #208 PuiPui--r (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 11:10
    ลิ้มรสความกลัวความระแวงซะบ้างแล้วก็เรียนรู้ไม่ใช่ให้เจอร์พยายามคนเดียว
    #208
    0
  10. #181 kikrattiyaporn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 20:58
    อยากจะแหมมมมไปถึงดาวอังคาร เหม็นความรักกกกกก มดขึ้นไปหมด
    #181
    0
  11. #154 Nobodylover (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:43
    กรี้ดดดดดดดดดด ชอบบบบบ
    #154
    0
  12. #118 shamash_y (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 17:22
    งือออออออ ดีงามมมมม รักกันแล้วมันละมุนไปหมดเลยยยย
    #118
    0
  13. #117 MMAAYY (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:32
    เขินนนนนนนนนนนนนน

    ดีงามมากค่ะไรท์

    คิดถึงไรท์มากๆเลยเค้ารออยู่น๊า
    #117
    0
  14. #116 summerbb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 07:38
    พอเค้ารักกันแล้วมันดีไปหมดเลย
    #116
    0
  15. #115 MJJJYY (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 23:48
    ง๊ากกกกกกกนันท์รักเค้ามากๆเลยใช่ไหม
    #115
    0