My Stalker

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,180 Views

  • 10 Comments

  • 31 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    308

    Overall
    1,180

ตอนที่ 2 : ตามครั้งที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

“ซักวันเราคงเจอกัน”ร่าวสูงพูดออกมาหลังจากที่อาบน้ำกินข้าวกล่องนั้นจากชายปริศนา

 


  และเกือบจะทุกวันสิงโตจะได้รับกล่องข้าวจนเขาแทบจะไม่ต้องออกไปหาอะไรกินข้างนอก แต่วันนี้ที่ชายหนุ่มกลับมาถึงห้องในเวลาเกือบตีสองเขากลับไม่พบถุงใส่กล่องข้าวที่ควรจะมีเหมือนในทุกๆวัน แต่ร่างสูงก็ไม่ได้คิดติดใจอะไร เปิดบานประตูเข้าห้อง เจอกล่องหนึ่งใบวางอยู่บนโซฟาหน้าทีวี

 


  เดินเข้าไปใกล้ๆจนเจอกระดาษแปะอยู่บนหน้ากล่อง ที่เขียนด้วยลายมือที่มีความหวัดเล็กน้อย

 


“พี่น่าจะชอบ:)”


 

  เปิดกล่องออกมาจะถุงกระดาษที่ข้างในบรรจุชั้นในชายยี่ห้อโปรดที่เจ้าตัวชอบใส่ คนที่ได้รับไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด เพราะมันก็เป็นเรื่องปกติแฟนคลับของตนส่วนมากก็รู้ว่าดาราหนุ่มชอบยี่ห้อนี้ แต่ที่น่าตกใจคือกล่องใบนี้มันเข้ามาในห้องได้อย่างไรในเมื่อเขาล็อกห้องไว้

 


  สัญชาตญาณมันสั่งให้เขาโทรหาพี่เจนทันที

 


    “พี่เจน”ชายหนุ่มพูดลงไปในสายหลังจากที่อีกฝ่ายรับโทรศัพท์

 


    “ว่าไง มีอะไรเปล่า”เสียงปลายสายตอบรับคำพูดของคนโทรมาหา

 


    “มีคนเข้าห้องสิงว่ะ พี่เจน”ร่างสูงบอกสาเหตุที่ต้องโทรมารบกวนตอนดึกๆดื่นๆ

 


    “เข้าห้อง? แล้วเข้าไปได้ยังไง สิงไม่ล็อกห้องเหรอ!?”เสียงปลายสายดูแตกตื่นกับสิ่งที่ได้ยิน

 


    “ใจเย็นๆพี่ เดี๋ยวสิงไปนอนด้วยนะ”

 


    “เดี๋ยวพี่ไปรับ”คนปลายสายเอ่ยออกมาหลังจากที่ได้ยินว่าอีกคนจะมานอนด้วย

 


    “ไม่เป็นไรพี่ สิงไปเอง”ความเกรงใจของร่างสูงที่มีอยู่มากจึงพูดว่าจะไปด้วยตัวเองเพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว

 


    “เอางั้นเหรอ”

 


    “เอางี้แหละพี่ แค่นี้นะพี่ เดี๋ยวสิงรีบไป”

 


    “อ่า เคๆ”จบคำพูดอีกฝ่ายสิงโตก็วางสาย แล้วเดินออกจากห้องทันที จุดมุ่งหมายของร่างสูงก็คือห้องของผู้จัดการส่วนตัว


______________________

 


    “แล้วจะเอายังไงต่อ แจ้งตำรวจมั้ย”เจ้าของห้องที่ร่างสูงขอมานอนด้วย พูดออกมาหลังจากที่ฟังเรื่องราวทั้งหมด

 


       “คงไม่อะพี่ ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่”เขามาพูดออกมาเพราะอยากให้เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ ถ้าไปแจ้งตำรวจยังไงก็เป็นข่าวแน่ๆ เขาไม่อยากให้แฟนคลับเป็นห่วง

 


       “แล้วนี่ไม่ใหญ่รึไง ใครก็ไม่รู้มาเข้าห้องแกเลยนะสิง”ถึงน้ำเสียงจะมีความโมโห แต่ก็มีความเป็นห่วงเจืออยู่มากพอสมควร

 


       “สิงขอนะพี่ สิงไม่อยากให้เป็นเรื่องจริงๆ”อีกคนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เว้าวอน

 


      “แกนี่นะ แล้วฉันทำอะไรได้ ไม่แจ้งก็ไม่แจ้ง”

 


    “แต่ถ้ามันหนักกว่านี้ ยังไงแกก็ต้องแจ้ง เข้าใจมั้ย?”อีกคนพูดออกมาต่อจากประโยคก่อนหน้านี้

 


    “สิงสัญญา จะให้พี่เป็นคนพาไปแจ้งเลย”ร่างสูงพูดน้ำเสียงติดตลกหน่อยๆ

 


      “ไปนอนไป ดึกแล้ว”

 


      “กู๊ดไนท์พี่”

 


      “อือ”

 


  ผ่านพ้นคืนนั้นมาสิงโตก็กลับมาอยู่ที่ห้องของตัวเอง เมื่อเท้าเหยียบพื้นห้องก็พุ่งไปยังห้องนอนแล้วล้มตัวลงเตียงทันที ง่วงตาแทบปิดเพราะเมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ คงเพราะแปลกที่ด้วย เนื่องจากอีกฝ่ายก็ไม่ค่อยได้ไปนอนห้องผู้จัดการบ่อยนัก

 


  ขอนอนพักสายตาซักสองชั่วโมงก็ยังดี หลับไปตื่นมาอีกทีก็บ่าย ท้องเริ่มส่งเสียงประท้วงเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงกระเพาะอาหาร ด้วยความที่ชายหนุ่มก็ทำอาหารไม่เป็น ในตู้เย็นจึงมีแต่อาหารกล่องแช่แข็งอยากกินก็แค่เอาออกมาเวฟ

 


“ก๊อก ก๊อก”

 


    “??”                          

 


  ร่างสูงชะงักไปที่ได้ยินเสียงเคาะประตู มือสองข้างที่กำลังหยิบกล่องข้าวก็พลันหยุดไปด้วย ขายาวก้าวเดินไปเปิดประตูพื้นทางเดินว่างเปล่า เห็นเพียงกล่องข้าวห้อยอยู่หน้าประตู

 


“หนีผมไปแบบนี้ผมเสียใจนะ แต่ช่างมันเถอะ กินเยอะๆนะคับ กินแต่อาหารกล่องเสียสุขภาพแย่”


 

  ข้อความกระดาษทำให้มุมปากของคนอ่านยกยิ้มขึ้น เขานั่งกินข้าวกล่องนั้นจนหมด ผ่านไปอีกหนึ่งวันกับชีวิตที่วนลูปของดาราหนุ่ม

 

 


 

    “นี่สิง”

 


    “ว่าไงพี่”เสียงบทสนทนาของคนสองคนดังขึ้นภายในรถที่เงียบเชียบ ประเด็นของเรื่องก็ไม่ใช่อะไร เหตุการ์ณที่ชายร่างสูงพบเจอมานั่นแหละ

 


    “ไอ้คนนั้นมันยังมาอยู่มั้ย”

 


    “ไม่แล้วพี่”ร่างสูงตัดสินใจโกหกออกไปเพื่อให้อีกคนสบายใจ ถึงจะรู้ว่ามันไม่ดีก็เถอะ

 


   “ดีแล้ว แต่ก็ดูแลตัวเองด้วย”

 


    “ค้าบบบบ ไปเล่าง่วงจะตาย”บทสนทนาจบลงเพราะมาถึงคอนโดพอดี

 


    “เออ ไปเลย”

 


  ที่สิงโตบอกว่าง่วงนั้นเป็นเรื่องจริงไม่โกหก เพราะกว่าจะเลิกงานก็เกือบตีหนึ่งกว่าจะมาถึงคอนโดก็ตีสองแล้ว เดินมาถึงหน้าห้องแตะคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไป

 


  ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมีเพียงแสงของดวงจันทร์ส่องเข้ามา เห็นเงาตะคุ่มๆอยู่ตรงหน้าทีวี ชายหนุ่มขยี้ตาและเพ่งมองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด แต่จะมองอีกกี่พันรอบเงาตรงนั้นก็ยังอยู่

 


  ถ้าเป็นคนอื่นคงร้องโวยวายไปแล้วแต่ไม่ใช่กับสิงโต เขาเลือกที่จะเดินเข้าไปใกล้ๆเพราะถ้าเป็นโจรจะได้จับส่งตำรวจให้จบไป สิงโตเดินเข้าไปใกล้ๆจนสามารถรวบตัวคนที่กำลังก้มเงยๆไว้ได้

 


    “อ๊ะ!?”


________________

 


แว๊บมาอัพ เม้นกันเยอะ ตอนหน้ามาไวเด้ออออ ไปคุยกันนนน#MyStalkerKS

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น