ท่วงเวลารัก (ชุดกาลรักหนึ่ง #3)

ตอนที่ 15 : ท่วงรักที่ 7 : ตะล่อมเหยื่อ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    7 ก.พ. 61

ฉากรัก ดักหัวใจ (ชุดสี่สาว #2)


เมื่อไข่มุกสวยหรูที่ดูธรรมดากลับไม่ธรรมดา... 
เรื่องราวมากมายจึงตามมาอีกเป็นขบวน

จะเกิดอะไรขึ้น...
เมื่อบอดี้การ์ดหนุ่มหล่อสายเลือดซามูไรเต็มตัวอย่าง ‘เรียว’ 
ต้องติดสอยห้อยตามกองถ่ายละครของ ‘ดาราสาวขาบู๊’ ที่เขาเคยประทับใจ
ไปทำหน้าที่ดูแลคุ้มครองดาราสาว โดยที่ตัวเขาก็มีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างซุกซ่อนอยู่เบื้องหลัง

และจะเกิดอะไรขึ้น...
เมื่อดาราสาวสวย หมวยอินเตอร์อย่าง ‘เพลินพิศ’ 
นึกจะขอเล่นบทบู๊นอกจอ เสนอตัวเข้าร่วมแผนการของ ‘บอดี้การ์ดมาดนิ่ง’
เพื่อสืบหาหลักฐานและทำลายแหล่งผลิตยาเสพติดรูปแบบใหม่ 
ณ หมู่บ้านกลางป่าใหญ่... ไม่ไกลจากกองถ่ายละครของเธอ

แต่ยิ่งสาวขาบู๊ตั้งใจจะช่วยเท่าไหร่ หนุ่มบอดี้การ์ดก็ฉวยจังหวะใกล้ชิดหันมาจับบท ‘หยอด’ ให้ฝ่ายสาวเจ้าได้ขัดๆ เขินๆ ทุกทีที่มีโอกาส 

ใครจะไปคิดล่ะว่า... คนมาดนิ่ง บทจะจีบสาว ก็ทำได้หวานน่ารักขนาดนั้น

'เอาละ พระนางประจำที่ กล้องพร้อม ไฟพร้อม สาม... สอง... หนึ่ง... แอ๊คชั่น!'

ฉากรัก ดักหัวใจ
แก่นฝัน
www.mebmarket.com


ฝากเรื่องราวบู๊ป่าลั่น ของสาวหมวยขาบู๊ กับหนุ่มมาดนิ่งด้วยค่าาาาา

Meb : https://goo.gl/FockyR

The1Book : https://goo.gl/AR33tY

Hytexts : https://goo.gl/RL9qJX

NaiinPann : https://goo.gl/RczUnR

Dek-D : https://goo.gl/dqU2Zz


- - - - - - - - - - - - - - - - - -




ท่วงรักที่ 7 : ตะล่อมเหยื่อ (2)

- - - - - - - - - - - - - - - - - -


 

            งานแถลงข่าวและการแสดงเปิดตัวบทเพลงคีตบำบัดในชุดแองเจลิกของพีณาผ่านไปอย่างราบรื่นและประสบความสำเร็จสมความคาดหมาย แถมออกจะได้รับความสนใจจากนักกระจายข่าวและผู้คนในยูไนเต็ดมากเกินไปด้วยซ้ำ เมื่อมีข่าวฉุดกระแสอย่างการปรากฏตัวของผู้นำตระกูลแมคแกรี่พร้อมดอกไม้ช่อใหญ่มาช่วยเสริมทับ ภาพเคลื่อนไหวในจังหวะที่ชายหนุ่มรูปงามยิ้มน้อยๆ พร้อมแตะปลายนิ้วลงบนผิวแก้มของเมโลดิสต์สาวน้อย ถูกบันทึกไว้ได้อย่างประจวบเหมาะ และส่งกระจายไปอย่างแพร่หลาย... มันน่าเจ็บใจก็ตรงที่เมื่อเปรียบเทียบแล้ว ประเด็นหลังยังได้รับความสนใจมากกว่าผลงานเพลงใหม่เสียอีก


            พีณาเดินออกจากลิฟต์จอดแอร์โมบิล ก่อนจะหยิบเหรียญที่ใช้สำหรับรับแอร์โมบิลหย่อนลงกระเป๋าสะพายใบเล็ก ใบหน้างดงามน่ารักเวลานี้บึ้งตึงปราศจากรอยยิ้ม นึกเคืองตัวต้นเหตุของข่าวน่าโมโหซึ่งนัดให้เธอมาหาถึงถิ่น ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อคอตั้งแขนยาวสีชมพูและกระโปรงสีขาวลวดลายเรขาคณิตสีดำ ก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปยังประตูทางเข้าส่วนสำนักงานของเอ็มทาวเวอร์ที่เห็นอยู่ไม่ไกล


            พีณาก้าวไปหยุดตรงหน้าพนักงานสาวสวยหนึ่งในหกคนที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์กลมกลางโถงล็อบบี้โอ่อ่าทันสมัย ซึ่งเป็นส่วนต้อนรับบุคคลภายนอกที่มาติดต่อธุระกับสารพัดสำนักงานนับร้อยแห่งของที่นี่ เธอทันได้เห็นว่ารอยยิ้มรับแขกของพนักงานสาวพลันชะงักค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะตามมาด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้ จนคนถูกมองด้วยสายตาเช่นนี้มาหลายวันยิ่งอารมณ์บูด จึงรีบเอ่ยแจ้งจุดประสงค์ของตนเสียงเรียบผิดจากปกติ


            “ฉันมาพบมิสเตอร์ชาลส์ค่ะ”


            “คะ? อ๋อค่ะ! นัดไว้แล้วใช่ไหมคะ”


            พนักงานสาวรีบเก็บอาการเผลอไผลหลุดมาดสุภาพเมื่อครู่ เมื่อพีณาแจ้งเวลาที่นัดเอาไว้ เธอก็ต่อการสื่อสารภายในไปยังผู้ติดตามของชาลส์ คุยเพียงไม่กี่ประโยคก็แจ้งต่อแขกของเจ้านายใหญ่ด้วยน้ำเสียงสุภาพ


            “รอสักครู่นะคะ มิสเตอร์สเวนจะลงมารับด้วยตัวเองค่ะ”


            พีณาพยักหน้า เอ่ยขอบคุณเบาๆ แล้วปลีกตัวไปนั่งรอที่ชุดเก้าอี้หนังสังเคราะห์สีเทาที่จัดวางไว้หลายชุด หากสายตาของผู้คนในบริเวณนั้นที่มีทั้งลอบมองและมองมาตรงๆ ก็ทำเอาเธออยากจะ เฟซออฟเปลี่ยนหน้าปลอมตัวหนีข่าวการเชื่อมสัมพันธ์ของสองตระกูลยักษ์ใหญ่ที่แพร่สนั่นไปทั่วยูไนเต็ดในตอนนี้เสียจริง


            คนตกเป็นข่าวนั่งรออยู่ไม่นาน รอบข้างก็พลันเงียบกริบ สายตาหลายคู่หันกลับมามองอย่างสนใจอีกครั้ง เมื่อผู้ติดตามคนสนิท บิ๊กบอสของอาณาจักรระฟ้าแห่งนี้มาปรากฏกายที่โถงชั้นสิบอย่างไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมจริงจังผู้นี้เป็นที่เคารพยำเกรงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเจ้านายของเขาเลย


            “ขออภัยที่ให้รอครับมิส... บอสยังติดประชุมสำคัญ แต่ก็กำลังจะพักกลางวันแล้ว”


            น้ำเสียงสุภาพให้เกียรติของสเวนทำเอาพีณารีบดีดตัวลุกยืน นึกเกรงใจชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งอายุมากพอๆ กับเจ้านายของเขา และมากกว่าเธอหลายสิบปี


            “ไม่ต้องเรียกมิสหรอกค่ะ เรียกพีณาเฉยๆ ก็ได้” เธอบอก


            สเวนกลับทำเพียงแค่ยิ้มบางมาให้ ไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธ เขาผายมือนำทางเธอไปยังลิฟต์ตัวพิเศษที่มีผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้ได้เพียงแค่ไม่กี่คน


            ทอดทิ้งสายตาหลายสิบคู่ที่เฝ้ามองตาม และเสียงซุบซิบเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างผู้นำแมคแกรี่และสาวน้อยจากวิลตันไชลด์เอาไว้เบื้องหลัง


- - - - - - - - - - - - - - - 

 

            พีณาถูกพามาทิ้งไว้ที่ชุดโซฟาสีดำริมผนังกระจกของห้องทำงานเรียบหรูสมบุคลิกเนี้ยบจัดของชาลส์ โต๊ะเตี้ยเบื้องหน้ามีส่วนฐานเป็นตู้กระจกที่บรรจุหินและทราย จัดวางต้นกระบองเพชรรูปทรงสวยออกดอกสีสันสดใสไว้อย่างสวยงามลงตัว แก้วโกโก้เย็นรสเข้มมีแม่บ้านนำมาเสิร์ฟตามที่สเวนสอบถามความต้องการของเธอ พร้อมกับขนมแผ่นบางสีชมพูอ่อน ที่พอลองส่งเข้าปากก็ละลายวูบ กลิ่นหอมหวานของพีโอเนียที่กระจายเต็มปากพาให้คนชิมอารมณ์ดีขึ้นได้ง่ายๆ


            กว่าสามสิบนาทีที่พีณาถูกปล่อยให้นั่งรอเพียงลำพัง ในที่สุดเจ้าของห้องก็เปิดประตูเข้ามาเสียที ชายหนุ่มออกคำสั่งกับผู้ติดตามสั้นๆ สองสามประโยค ก่อนจะเดินตรงมาหาเด็กสาวที่ลุกจากที่นั่งมายืนกอดอก ตีหน้าตูมๆ มองจ้องเขาตาเป๋ง


            “สิบเอ็ดโมงครึ่ง” พีณาเอียงหน้ามองคนนัด เอ่ยทวนเวลาเสียงเข้ม


            “มีเรื่องเร่งด่วนแทรกมานิดหน่อยน่ะ นี่คงหิวแล้วใช่ไหม กินกลางวันไปด้วยเลยแล้วกัน อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม”


            ชาลส์ใช้คำอธิบายสั้นๆ แทนคำขอโทษ ก่อนจะยกเอาเรื่องอาหารการกินมาหลอกล่อเอาใจ


            “พีณามาคุยเรื่องงาน” ...ไม่ได้มากินข้าวกับใคร


            แม้ประโยคหลังจะไม่ได้พูดอกมา แต่ชาลส์ก็อ่านจากดวงตากลมโตคู่นั้นได้ชัดเจน ทว่าเขาไม่สะทกสะท้านกับท่าทางขึงขังของเธอเลยสักนิด


            “อืม... งั้นกินอะไรก็ได้สินะ รอหน่อยแล้วกัน”


            เจ้าถิ่นว่าแล้วก็เดินไปหยิบรีโมตควบคุมห้องจากโต๊ะทำงานมากดคำสั่ง จากนั้นไม่นานตู้กระบองเพชรซึ่งเป็นฐานของโต๊ะกลางชุดโซฟาก็ถูกยกระดับสูงขึ้น แผ่นกระจกด้านบนที่ทีแรกมองไม่ออกว่ามีสองชั้นเลื่อนขยายออกจากกันจนสามารถใช้เป็นโต๊ะทานอาหารได้


            พีณาถลึงตามองคนที่เดินกลับมาหย่อนกายนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวตัวข้างๆ ขัดใจคนหูทวนลมจนริมฝีปากบิดบึ้ง เธอไม่ยอมนั่งลงตามที่เขาทำมือเชื้อเชิญ พยายามถามเข้าเรื่อง “ตกลงจะให้พีณาทำงานอะไรคะ”


            ชาลส์กลับหยิบขนมชิ้นบางเข้าปาก ไม่ตอบคำถามเสียที จนพีณาทำท่าจะโวยก็เป็นจังหวะที่แม่บ้านคนเดิมเข็นรถอาหารเข้ามาพอดี อาหารทานง่ายประเภทพาสต้าถูกวางตรงหน้าคนทั้งคู่ และยังมีอาหารจานกลางอีกสองอย่าง เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพก็กลับออกไปโดยไม่ต้องรอคำสั่ง


            ชายหนุ่มจ้องตาเด็กสาวที่ดื้อดึงไม่ยอมนั่ง ริมฝีปากสีสดของเธอบิดโค้งจนปลายคางเห็นรอยบุ๋มที่น่าเอานิ้วไปจิ้มเล่น สุดท้ายเขาก็ยอมพบกันครึ่งทาง ไม่อยากบังคับขัดใจเธอด้วยเรื่องเล็กน้อยจนพาให้เสียเรื่องใหญ่


            “กินไปคุยไปแล้วกัน ฉันมีเวลาไม่มากนัก ก่อนจะเข้าประชุมอีกรอบตอนบ่าย” ชาลส์บอกง่ายๆ


            เมื่อเห็นเธอยอมนั่งลงแต่โดยดี ชายหนุ่มก็บริการตักเนื้อปลาอบใส่จานใบเล็กข้างๆ จานราวิโอลีกุ้งของเด็กสาว พยักหน้าให้เธอหนึ่งครั้งแล้วก็เริ่มจัดการอาหารในจานของตนเองโดยไม่รีรอ


            ท่าทางของชาลส์ดูเร่งรีบจริงๆ เหมือนว่าไม่ได้ใส่ใจ หรือ จงใจนัดใครมารับประทานมื้อกลางวันเลยแม้แต่น้อย


            พีณาเห็นแล้วก็ชักเริ่มหิวขึ้นมาบ้าง แถมถ้าให้นั่งมองเขาอยู่อย่างนี้คงเสียมารยาทน่าดู จึงเริ่มลงมือกับอาหารตรงหน้า แต่เพิ่งจัดการเนื้อปลานุ่มฉ่ำชิ้นที่เขาตักให้ไม่ทันไร สลัดเชอร์รี่อกไก่ก็ลอยมาอยู่บนจานแบ่งด้วยฝีมือผู้ร่วมโต๊ะ เด็กสาวขมวดคิ้วนิดๆ เงยหน้ามองก็เห็นเขาก้มหน้าส่งเนื้อไก่เข้าปาก เคี้ยวเร็วๆ แต่ไม่มูมมาม ไม่ได้สนใจมองทางเธอด้วยซ้ำ


            “พีณาตักเองได้ค่ะ” เธอบอก รู้สึกแปลกพิกลปนระแวงกับการทำตัวดีของเขาอย่างบอกไม่ถูก


            “อืม”


            แต่คล้ายว่าชาลส์จะส่งเสียงรับไปอย่างนั้นเอง เพราะอาหารจานกลางทั้งสองอย่างยังคงถูกตักให้สาวน้อยผู้ร่วมโต๊ะอีกเรื่อยๆ จนพีณาตัดสินใจไม่ปล่อยให้จานเล็กว่าง หันมาจัดการแต่ราวิโอลีสอดไส้ชีสและเนื้อกุ้งในจานใบโตของตนอย่างเดียว


            ครู่หนึ่งพีณาก็เปิดฉากถามอีกครั้ง เมื่อเขาเอาแต่กินอาหารเงียบๆ ไม่ยอมเริ่มคุยเรื่องงานเสียที


            “ว่ายังไงคะ... ตกลงว่ามิสเตอร์จะให้พีณาทำอะไร”


            ชาลส์เหลือบมองคนหงุดหงิดง่ายแล้วต้องส่ายหน้า เท่าที่รู้มาคงมีแค่เขาคนเดียวที่เด็กสาวเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงใส่ แต่ก็มีเธอแค่คนเดียวเช่นกัน ที่เอาแต่หนีห่าง ไม่อยากเข้าใกล้หรือยิ้มแย้มเอาใจเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่น


            “รู้จักซูเปอรีไหม” ชายหนุ่มยอมเข้าเรื่องเสียที


            “เกาะใหม่ที่แมคแกรี่ได้ไปน่ะเหรอคะ” เธอเคยได้ยินชื่อนี้อยู่บ้าง


            “ใช่ และมันกำลังจะเปิดตัวในอีกหกเดือนข้างหน้า”


            ข่าววงในสุดๆ จากปากเจ้าของโครงการ ทำให้พีณามองคนเอาเรื่องนี้มาเล่าให้ฟังอย่างแปลกใจ แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร เขาก็เอ่ยความต้องการออกมา


            “ฉันอยากให้เธอทำเพลงโปรโมตซูเปอรี ร่วมงานกับทีมโปรดักชันที่ฉันเตรียมไว้” 



- - - - - - - 50% - - - - - - -


             สีหน้าของพีณาเวลานี้เต็มไปด้วยความงุนงงเต็มพิกัด เธอเคยคิดคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าสิ่งแลกเปลี่ยนที่ชาลส์ต้องการคืออะไร แต่ไม่เคยเฉียดเข้าใกล้สิ่งนี้เลยแม้แต่น้อย


            “แต่ฉันไม่ได้ใช้งานเธอฟรีๆ หรอกนะ งานนี้มีค่าตอบแทนให้ด้วย” ชาลส์ว่าต่อ ก่อนจะลุกไปหยิบอุปกรณ์ลงนามอิเล็กทรอนิกส์ที่พัฒนาการใช้งานมาจากอีเปเปอร์มายื่นส่งให้


            ในระหว่างที่พีณาก้มอ่านสัญญาจ้างงานด้วยสีหน้างุนงงไม่หาย ชาลส์ก็หย่อนกายนั่งเอนหลังบนโซฟาตัวยาวตัวเดียวกับเธอ สองมือกุมประสานเหนือหน้าขาที่ยกขึ้นไขว่ห้าง สายตาคมลึกที่ทอดมองเต็มไปด้วยแววรอคอย


            “ยี่สิบล้าน!


            ไม่ทันไรพีณาก็เงยหน้าขึ้นมามองผู้ร่างสัญญาตาโต เมื่อเห็นเขาเอียงหน้าเหมือนจะถามว่ามีอะไรน่าแปลกใจตรงไหน เสียงใสที่เต็มไปด้วยความข้องใจก็ซักไซ้ต่อ “จ้างพีณาทำงานแค่เพลงเดียวนี่นะคะ?!


            “ขอบเขตงานก็ตามสัญญา เธอมีปัญหาอะไร” ชาลส์ยังคงสงบนิ่ง แตกต่างโดยสิ้นเชิงจากคนถูกว่าจ้าง


            พีณาหรี่ตามองเขาอย่างไม่ไว้ใจทันที ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านสัญญาให้ดีอีกครั้งทุกตัวอักษร กลัวว่าจะมีข้อความแอบแฝงให้พลั้งพลาดเสียเปรียบ


            เขาต้องการให้เธอแต่งเพลงใหม่สำหรับซูเปอรี ซึ่งจะเป็นลิขสิทธิ์ของแมคแกรี่นานสามปี หลังจากนี้อาจมีการต่อสัญญากันอีกครั้ง และนอกจากการสร้างสรรค์และบันทึกบทเพลงให้เสร็จสิ้นตามเวลาที่กำหนด เธอยังต้องร่วมแสดงในพรีเซ็นเตชันที่จะใช้เป็นสื่อโฆษณาอีกด้วย


            แต่ทว่า... ข้อไหนก็ไม่น่าสงสัยเท่าหมายเหตุสองบรรทัดสุดท้าย


            “ผลงานทั้งหมดต้องผ่านการเห็นชอบโดยชาลส์ แมคแกรี่ ซึ่งการตัดสินของผู้พิจารณาถือเป็นที่สิ้นสุด... หมายความว่าไงคะ” พีณาอ่านประโยคต้องสงสัย แล้วหันไปขอให้เขาขยายความ


            “ก็ตามนั้น ฉันแค่ต้องการมั่นใจในคุณภาพของผลงานที่ได้ บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ยอมรับงานที่ทำแบบส่งๆ ให้จบๆ ไปหรอกนะ”


            “ใครจะทำอย่างนั้นให้เสียชื่อตัวเองล่ะคะ” เธอว่าเสียงสะบัด ก่อนจะเหล่ตามองเขาแล้วเอ่ยดักคอ


            “กลัวแต่มิสเตอร์จะแกล้งเล่นแง่ ไม่ยอมให้พีณาจบงานง่ายๆ มากกว่า”


            “แล้วฉันจะถ่วงเวลาให้กระทบแผนงานของตัวเองไปทำไม ฉันไม่ยอมเสียผลประโยชน์ไปกับเรื่องไร้สาระหรอก เลิกห่วงเรื่องนี้ไปได้เลย”


            ชาลส์เอ่ยเสียงเข้มค้านข้อกล่าวหาของเด็กขี้ระแวง


            “แต่... ยี่สิบล้านนี่มากไปไหมคะ”


            แม้สัญญาจะดูไม่มีปัญหา แต่ค่าตอบแทนซึ่งมากเกินควรก็ทำให้เธอลังเลที่จะตกลง ดูแล้วมันเหมือนเธอเป็นฝ่ายได้รับประโยชน์ ไม่ใช่การทำงานแลกเปลี่ยนอย่างที่เขาเรียกร้องในตอนแรก


            “ฉันตีราคาให้สูงเพราะหวังอยากได้ผลงานชิ้นเยี่ยม เธอก็ช่วยทำงานให้สมที่จ้างไปแล้วกัน” ชาลส์บอกเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ให้ต้องระแวงสงสัย แต่เมื่อเห็นว่าเด็กสาวยังไม่ยอมคลายความข้องใจเสียที เขาก็กดดันด้วยการก้มมองเวลาบนข้อมือ เตือนให้รู้ว่าเขาไม่มีเวลาว่างมากนัก


            “มีปัญหาอะไรอีกไหม” เขาเร่งรัดเสียงห้วน


            “ทำไมต้องเป็นพีณา” ในเมื่อเขาเปิดช่องให้ถาม พีณาก็ถาม ไม่กลัวเกรงน้ำเสียงห้วนดุและท่าทางรำคาญผสมรีบเร่งของเขาเลยสักนิด


            คำถามของเด็กสาวเรียกรอยยิ้มกึ่งจริงใจกึ่งแฝงเล่ห์เหลี่ยมให้ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ในที่สุดชาลส์ก็บอกเหตุผลที่คิดไว้ ล่อลวงให้เด็กสาวที่ยังไม่ยอมตกลงได้ปลงใจเสียที


            “ซูเปอรีเป็นเกาะเกิดใหม่ เหมือนกับเธอที่เพิ่งเปิดตัวสู่วงการเมโลดิสต์เต็มตัว ไม่คิดว่ามันเหมาะสมกันดีหรือไง ไหนจะแนวเพลงของเธอที่ฉันคิดว่าสอดคล้องกับธรรมชาติและภาพลักษณ์ของซูเปอรีอยู่เหมือนกัน และเหตุผลข้อสำคัญที่สุด เมื่อเป็นเธอ... สาวน้อยจากวิลตันไชลด์ แค่นี้ผู้คนก็รุมสนใจไล่ควานหาข่าวของเราโดยไม่ต้องลงทุนอะไรมากมายแล้ว”


            คำชี้แจงพร้อมรอยยิ้มและดวงตาเปล่งประกายของชาลส์ ทำให้สาวน้อยจากวิลตันไชลด์ไม่ชอบใจเอาเสียเลย แต่ขณะเดียวกัน ความระแวงสงสัยทั้งหลายก็พลันจางหายไปหมด เมื่อกระจ่างแจ้งในจุดประสงค์ที่แท้จริงของคนมากเล่ห์แล้วว่าเขาต้องการสร้างกระแสดึงความสนใจของผู้คนไปสู่ซูเปอรีโดยใช้เธอเป็นเหยื่อล่อ


          รู้อย่างนี้แล้วค่อยสมเหตุสมผลหน่อย


            เมื่อเห็นพีณาพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ ในใจของชาลส์ทั้งฉุนทั้งหมั่นไส้เด็กหัวแข็งที่ยังมองเขาในแง่ร้ายไม่เลิก เสียงห้าวจึงสะบัดปลายห้วนนิดๆ ยามเอ่ยเร่งรัด


            “หมดคำถามแล้วใช่ไหม จะได้ลงนามในสัญญากันเสียที”


            พีณาทำหน้ายู่นิดๆ ให้อาการทั้งขู่ทั้งเร่งของเขา ก่อนจะหยิบสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ขึ้นมาอีกครั้ง แตะปลายนิ้วบนช่องยืนยันว่ารับทราบข้อตกลงทั้งหมด ก่อนจะปัดเลื่อนหน้าจอไปยังหน้าลงนามสัญญา เด็กสาวแตะปลายนิ้วชี้บนกรอบอ่านลายนิ้วมือใต้ชื่อของตน รออยู่สองสามวินาทีให้ระบบยืนยันตัวตนกับฐานข้อมูลบุคคลว่าลายนิ้วมือตรงกับชื่อที่ระบุไว้ ภาพคีย์บอร์ดที่ประกอบด้วยตัวอักษรและตัวเลขก็แสดงขึ้นมาให้เธอกรอกรหัสผ่าน ถือเป็นระบบป้องกันการใช้ลายนิ้วมือโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมอีกชั้น เมื่อเรียบร้อยแล้วก็ส่งมันคืนให้เจ้าของสัญญาลงบันทึกลายนิ้วมือเช่นเดียวกัน


            พีณามองชายหนุ่มคนดังในหมู่สาวน้อยสาวใหญ่ทั่วยูไนเต็ดอย่างหงุดหงิด รู้สึกเหมือนตกอยู่ในภาวะถูกเขาล้อมหน้าล้อมหลังให้ทำตามสิ่งที่กำหนดขีดเส้นไว้อย่างบิดพลิ้วไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างช่างดูเข้าทางเขาไปเสียหมด แม้แต่การทำสัญญาเมื่อครู่ ถ้าหากเธอยังไม่ได้รับการปลดล็อกจากสถานเรียนรู้เอมฟิลด์ สัญญานี้ก็จะยังไม่สมบูรณ์และมีผลทางกฎหมายจนกว่าจะมีผู้ปกครองลงนามร่วม


            “ฉันส่งไฟล์สัญญาให้เธอแล้วนะ” ชาลส์หมายถึงสัญญาตัวสำเนาที่มีการปกป้องเนื้อหาทุกตัวอักษรอย่างดีเยี่ยม การันตีโดยบริษัทผู้พัฒนาระบบและผลิตเครื่องลงนามอิเล็กทรอนิกส์เครื่องนี้ ซึ่งเป็นกิจการหนึ่งในเครือเอ็มกรุ๊ปของแมคแกรี่นี่เอง


            จากนั้นเจ้าของห้องก็ลุกยืนเต็มความสูง มุมปากหยักยกยิ้มยินดีสมใจเมื่อการเจรจาเสร็จสิ้น มือใหญ่ยื่นไปตรงหน้าเด็กสาวที่ตอนนี้มีสัญญาจ้างงานผูกมัดเอาไว้


            “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะพีณา”


            “ค่ะ” พีณายื่นมือไปจับปลายนิ้วเขาเขย่าเร็วๆ แล้วรีบปล่อยอย่างเสียไม่ได้


            คนถูกเสียมารยาทใส่ไม่คิดถือสา นัยน์ตาสีเทาระยับพราวมองใบหน้าเล็กที่ทำปากยื่นนิดจมูกย่นหน่อยอย่างอารมณ์ดี


            จากนั้นชาลส์ก็แสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการเดินไปส่งคู่สัญญาสาวถึงแอร์โมบิลที่จอดไว้ ทำหูหวนลมไม่สนใจคำปฏิเสธและอาการฮึดฮัดจากอีกฝ่าย แถมยังดูจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่เขาทำท่ารีบร้อนจะกลับไปเข้าประชุมขนาดไหน


            และการปรากฏตัวของบิ๊กบอสที่พนักงานชั้นล่างแทบไม่มีโอกาสพบเจอตัว ก็ยิ่งสร้างความตื่นเต้นฮือฮา ทั้งยังเรียกกระแสสายตาใคร่รู้ ปะปนด้วยความอิจฉาเด็กสาวผู้ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ... ยิ่งกว่าตอนที่สเวนมารับเธอขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว


- - - - - - - โปรดรอติดตามต่อจ้า - - - - - - -


เอ๊ะๆ ยังไงๆ นะคะป๋า เรียกหลานสาวคู่แข่งทางธุรกิจมาทำงานด้วยกันอย่างนี้

ค่าจ้างก็เยอะผิดปกติ คิดว่าเด็กจะสนใจ คิดว่าป๋าใจดีเหรอคะ?


ขอฝากเพจ "แก่นฝัน" เอาไว้ติดตามพูดคุยกันด้วยน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

593 ความคิดเห็น

  1. #359 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:35
    เฌโรมเสร็จยัยเดห์ลาแล้วแน่เลย ไม่ชอบยัยเดห์ลา
    #359
    1
    • #359-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      4 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:48
      ให้เค้าได้กันไปเถิด... คงถูกใจป๋า... 555+
      #359-1
  2. #128 karnpool (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 11:40
    ป๋า...เรื่องนี้ป๋าเป็นพระเอกนะ รักษาภาพพจน์หน่อยค่ะ เด๋วบอกลุงคีนส์มาจัดการซะเลย
    #128
    1
    • #128-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      1 ธันวาคม 2559 / 15:14
      ไม่เคยเขียนพระเอกได้เป็นผู้ร้ายและน่าหมั่นไส้เท่าป๋ามาก่อนเลยค่ะ 555+
      #128-1
  3. #127 Faii Kanokkan (@nara19) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 22:31
    อิป๋าจะให้พีณาทำไรน้อออ
    #127
    1
    • #127-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      1 ธันวาคม 2559 / 15:15
      มาเป็นพยานการทำสัญญาของป๋ากันค่า
      #127-1
  4. #126 meduzabencz (@meduzabencz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 21:46
    ชอบป๋า ความโอ๋นี้ โฮ้~
    #126
    1
    • #126-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      1 ธันวาคม 2559 / 15:15
      รักเด็ก ต้องป๋า ต้องโอ๋ 555+
      #126-1
  5. #125 แอล (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 21:24
    ป๋านี่รักเด็กของแท้เลย.. 55555
    #125
    1
    • #125-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      1 ธันวาคม 2559 / 15:16
      มากค่ะ เด็กทำอะไรก็ถูกใจ หน้าบึ้งก็ยังชอบ อิอิ
      #125-1
  6. #124 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 20:47
    โอ๊ย...ปู่ขามาแบบ(แผนการ)เหนือๆเนียนๆเลยเนาะ555
    สาวน้อยเราได้แต่งงๆแสบไม่ออกเลยงานนี้
    #124
    1
    • #124-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      1 ธันวาคม 2559 / 15:16
      ถ้ามาตรงๆ ป๋าคิดแล้วว่าหนูพีคงสามารถติดปีกหนีไปได้ง่ายๆ ค่ะ
      มาเนียนๆ งงๆ นี่แหละค่ะ ยังเลือกไม่ถูก จะหนีไม่หนีดี 55+
      #124-1
  7. #123 พี่หมูน้อย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 18:31
    ป๋าเวอร์อ่ะ จะเวอร์ไปละ



    เสือเฒ่าเจ้าเล่ห์เอ๊ย
    #123
    1
    • #123-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 20:13
      อยากกินหญ้าอ่อน แต่ไม่อยากเสียฟอร์มก่อน
      ก็ต้องเล่นด้วยเล่ห์อย่างนี้แหละค่ะ
      #123-1
  8. #122 Sumita (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 07:34
    กลับมาแล้วววววววว. คิดถึงป๋าชาลส์มากกกกกกค่ะ
    #122
    1
    • #122-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 20:13
      ปากหวาน... ป๋าชาลส์ดีใจแย่เลยค่า
      #122-1
  9. #121 aizz (@aicha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 23:07
    ร้ายมากกกก แต่ชอบง่าาาา มาต่อไวๆนะคะ หายไปนานเบยยย
    #121
    1
    • #121-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 20:14
      เสือแก่ของเราเจ้าเล่ห์สุดๆ นี่มีเสืออ่อนเป็นตัวล่อเหยื่ออีกนะคะ
      #121-1
  10. #120 Faii Kanokkan (@nara19) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 22:59
    ป๋าขี้หวง และเจ้าเลห์ที่สุด พีณาตามไม่ทันเลย
    #120
    1
    • #120-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 20:14
      หวงมาก และเหลี่ยมจัดมากค่ะ
      เสื้อคนอื่นคลุมยังไม่ยอมเลย
      #120-1
  11. #119 moomai06 (@moomai06) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 21:03
    ป๋าไม่ค่อยเลยนะ พีณายังเด็กไม่ทันป๋าเลยจริง ๆ
    #119
    1
    • #119-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 15)
      29 พฤศจิกายน 2559 / 20:15
      หนูพีของเราร้ายเบาๆ ใสๆ ตามป๋าไม่ทันจริงๆ ค่ะ
      #119-1