ท่วงเวลารัก (ชุดกาลรักหนึ่ง #3)

ตอนที่ 14 : ท่วงรักที่ 7 : ตะล่อมเหยื่อ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    7 ก.พ. 61

ช่วงโฆษณา... วันนี้ขอเสนอ... 

นิยายเรื่องแรกของแก่นฝัน ที่มีความหวาน ความมัน ความโม้จัดเต็ม 

นางเอกเก่งกล้า ไม่มีคำว่าถูกข่มเหงรังแกค่าาาา


สืบลับ กับดักรัก (ชุดสี่สาว #1)

คำโปรย

สายลับสาวเฉพาะกิจอย่าง ‘นิรันตรา’ 
ต้องแฝงตัวเข้าไปในการคัดเลือกนายหญิงของซันไรส์กรุ๊ป 
เพื่อสืบหาตัวคนร้ายในคดีที่ได้รับปากกับบิดา 
เรื่องราวความวุ่นวายต่างๆ จึงตามมาอีกเป็นขบวน 
สำหรับนางเอกขาบู๊ไซส์มินิคนนี้ 
ต่อให้มีคนร้ายรุมล้อมอยู่มากแค่ไหนเธอก็ไม่เคยหวั่น 
แต่พอเจอกับเขา... ทำไมเธอถึงมีอาการหวั่นไหวใจหวิวไปซะได้ 

และ ‘เขา’ ที่ว่าก็ไม่ใช่ใครอื่น... ‘ทรรศน์’ ทายาทตระกูลแสงสุรียฉัตร
ที่นอกจากจะมีคุณสมบัติครบถ้วนตรงตามสเปกผู้หญิงทุกคนในโลก 
คือ หล่อ รวย เก่ง และโสดแล้ว 
ยังแถมมาดเจ้าเล่ห์เอาแต่ใจมาคอยหยอดบทหวาน
ให้นางเอกสาวแสนเก่งและแกร่งของเราต้องยอมใจอ่อนทุกครั้งที่มีโอกาส

จนสุดท้าย... กับดักร้ายๆ ก็กลายมาเป็น กับดักรัก’ 
ที่ทั้งสองคนต่างเดินเข้าไปติดกับ และหนีไปไหนไม่พ้น!


สืบลับ กับดักรัก
แก่นฝัน
www.mebmarket.com
หญิงสาวจะทำภารกิจ 'สืบลับ' ได้สำเร็จลุล่วงได้อย่างไร ในเมื่อเขาได้วาง 'กับดักรัก' ไว้ทุกทิศทุกทาง
((สนุกสุดคุ้ม 185 บาท เท่านั้น))



โหลดอีบุ๊ค หรืออ่านออนไลน์ได้แล้ววันนี้

Meb : https://goo.gl/b1pvx7

The1Book : https://goo.gl/sE3v54

Hytexts : https://goo.gl/aD9WaA

NaiinPann : https://goo.gl/J4zsB2

Dek-D : https://goo.gl/Ly4x67


- - - - - - - - - - - - - -



 

ท่วงรักที่ 7 : ตะล่อมเหยื่อ (1)



            ท่ามกลางสวนดอกไม้เมืองหนาวสีสันสดใสที่ถูกย้อมด้วยความมืดของยามราตรีและแสงสีเหลืองนวลจากโคมประดับ เหล่าดวงไฟกะพริบบนต้นไม้ประดิษฐ์ที่มีเพียงกิ่งก้านสีขาว เคลื่อนผ่านสายตาไปเร็วๆ ในยามที่พีณาก้าวตามหลังเฌโรมที่จูงมือเธอออกมาจากงานเลี้ยงฉลอง แสงสีฟ้ากะพริบวิ่งเป็นไปตามทางเดินตามจังหวะก้าวของพวกเธอ ทิ้งห่างจากโดมหยดน้ำทั้งห้าหลังที่สะท้อนแสงเรืองหลากสีออกมาเรื่อยๆ


            ก่อนหน้านี้ไม่นาน พีณายังยึดแท่นเรืองแสงตรงมุมหนึ่งในโดมน้ำแข็งเป็นจุดรวมตัวของเธอกับเพื่อนรัก เด็กสาวมองพวกเขาแล้วยิ้มไม่หุบเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานสีชมพูที่รายล้อมอยู่เต็มไปหมด


            ค่ำนี้ชารีย์อยู่ในชุดสีเงินเมทัลลิกแขนยาวเข้ารูป ปิดด้านหน้าแต่เปิดทั้งหลังจรดบั้นเอว ส่งเสริมหุ่นสวยและผิวสีน้ำตาลอ่อนให้ดูเป็นสาวที่มีแววเซ็กซี่ เธอควงแขนตัวติดกับทรีวัน พากันเดินร่อนโฉบแวะชิมอาหารและเครื่องดื่มทั่วงาน บางครั้งก็ยืนโอบเอียงซบไหล่กันอย่างเปิดเผย ทั้งคู่ดูจะไปกันได้ดีและ สวีตกันมากกว่าเดิมหลังกลับมาจากเกาะกอสก้า


            ส่วนซิลเวียในชุดลูกไม้บางเบาสีครีมเหลือบประกายมุก ยืนอยู่ข้างๆ วัตต์ในเสื้อโค้ตแขนเดียวตัวยาวสีขาวลวดลายดำ แม้ท่าทางของทั้งคู่แทบจะไม่ต่างจากที่เคยเป็นมานัก แต่สายตาและรอยยิ้มอ่อนโยนของว่าที่แพทย์หนุ่ม รวมไปถึงการเดินไปตักอาหารมาให้ คอยบริการถือจานให้คนที่ขยับมาเป็น คู่ดูใจทำเพียงแค่จิ้มอาหารชิ้นพอดีคำเข้าปาก ก็ทำให้คนลอบมองได้อมยิ้มกริ่ม ยินดีกับทั้งคู่จริงๆ


            คงมีแค่พีณาที่ยืนอยู่โดยไร้คู่แต่ก็ไม่ได้โดดเดี่ยว เพราะตั้งแต่แรกที่เข้ามาในงาน เดห์ลาก็พุ่งปราดมาหาเฌโรม ควงแขนและแต่งตั้งตัวเองเป็นคู่ควงของเขาตลอดงาน โดยที่เธอได้ เพื่อนแสนสนิทคนใหม่เป็นมิวต้ากับจิวมี่มาแทน ทั้งสองสาวประสานกำลังประกบซ้ายขวา ไม่ปล่อยโอกาสให้หนุ่มผมทองที่เดห์ลาจับจองไว้ได้อยู่กับพีณาตามลำพัง ซึ่งมันเป็นเช่นนี้ตั้งแต่ตอนอยู่บนฟลายอะเวย์หลังกลับจากเกาะกอสก้ามาแล้ว


            แต่แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เดห์ลาและมิวต้าไปดูแลเสริมความงามของพวกเธอในห้องน้ำ เฌโรมก็บอกกับคนที่เหลือว่ามีเรื่องสำคัญต้องการคุยกับพีณาเป็นการส่วนตัว อาศัยจังหวะที่จิวมี่คิดหาทางห้ามไม่ทัน รีบพาเธอหลบออกจากงานอย่างรวดเร็ว


            ทั้งคู่เดินลัดเลาะอยู่ในสวนเกือบห้านาที ในที่สุดคนหลบหนีออกจากงานเลี้ยงก็มายืนมองหน้ากันอยู่กลางจุดพักผ่อน ซึ่งเป็นโครงสร้างสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ไร้ผนัง มีช่อไฟกะพริบสีม่วงอ่อนยาวสามถึงสี่คืบโรยตัวมาจากหลังคาพร่างพราว


            “โรมทำอย่างกับหนีอะไรมา” พีณาบอกแล้วก็หัวเราะเบาๆ


            เวลานี้เธอยังหอบน้อยๆ ลมหายใจกลายเป็นควันขาว ถึงแม้ในสวนแห่งนี้จะมีระบบทำความร้อนตามทางเดินและพื้นที่บริเวณจุดพักผ่อน แต่อากาศก็ยังจัดว่าเย็นมากอยู่ดี


            “หนีพวกเดห์ลาไง” เขายอมรับตามตรง ก่อนจะถอดเสื้อโค้ตสีทองของตนมาคลุมไหล่ให้คนในชุดเกาะอก พอเห็นเธอเบี่ยงตัวเหมือนจะหลบก็บังคับคลุมให้พร้อมส่งรอยยิ้มอุ่น


            “ใส่ไว้เถอะ แทนคำขอโทษที่โรมพาพีณาออกมาหนาว”


            มือของเขายังยึดเสื้อตัวใหญ่เอาไว้ตรงใต้คางเรียว รอจนมือเล็กกว่ายกขึ้นไปจับมันไว้เองถึงยอมปล่อย พีณามองคนที่เหลือเพียงเสื้อกระชับรูปคอตั้งไร้แขนแล้วก็อดถามไม่ได้


            “แล้วโรมไม่หนาวเหรอ”


            คำถามแสดงความห่วงใยเรียกรอยยิ้มของหนุ่มผมทองให้ฉีกกว้าง เขามองสบตากลมคู่ใสกระจ่างอย่างอ่อนโยน สื่อทอดความรู้สึกลึกซึ้ง


            “พีณาอุ่น โรมก็อุ่น” เขาบอกเสียงนุ่ม


            ทว่าคนได้ฟังถ้อยคำนุ่มนวลกลับมองเขาหน้ายุ่ง คิ้วเรียวย่นน้อยๆ ข้องใจในคำตอบและบรรยากาศผิดแปลกจากตัวคนพูด แต่พีณาไม่ทันได้ทำความเข้าใจให้ดี หัวไหล่ทั้งสองก็ถูกมือเขาเอื้อมมายึดไว้ แล้วประโยคไม่คาดคิดก็ถูกเอ่ยออกมาจากปากหนุ่มนักกีฬา


            “โรมชอบพีณา ชอบมาก เรามาคบกันจริงๆ หลังจากนี้ได้ไหม”


            เฌโรมบอกออกไปแล้วก็หน้าร้อนวูบ นัยน์ตาสีเขียวสบตากลมที่เบิกโตจ้องหน้าเขาอย่างตกตะลึง แต่เพียงไม่นานก็เก้อเขินจนต้องหลุบไปมองพื้นเพื่อรอคำตอบ


            พีณามองคนสารภาพความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาตาปริบๆ เธอทั้งตกใจ ไม่คาดคิด และไม่อยากจะเชื่อว่าฟังไม่ผิด สักพักหนึ่งวงหน้าเล็กก็เริ่มยับยุ่ง


            “โรมมาชอบพีณาได้ไง” เธอว่าหลังหลุดออกจากอาการนิ่งงัน ครุ่นคิดอีกครู่สั้นๆ ก็เอ่ยถามต่อ “โรมคบกับเดห์ลาอยู่ไม่ใช่เหรอ”


            “ไม่ใช่นะ! โรมไม่ได้ชอบเดห์ลาสักหน่อย” คนถูกเข้าใจผิดรีบปฏิเสธ


            “ถ้าไม่ได้คบเดห์ลา วันนั้นทำไมถึงหนีหายไปกับเดห์ลาล่ะ ไหนว่าเดห์ลากับโรมทะเลาะกัน เพราะเธอหึงแล้วก็งอนที่เห็นโรมมาสนิทกับพีณา จนเธอลื่นล้มเจ็บ โรมเลยต้องคอยดูแลแล้วก็ตามง้อเธอไม่ใช่เหรอ”


            “ไม่จริงสักนิด! พีณาไปเอาเรื่องนี้มาจากไหนน่ะ” 


            “มิวต้ากับจิวมี่บอกมา แต่โรมไม่ต้องห่วงนะ พีณาบอกพวกเธอไปแล้วว่าโรมมาขอควงกับพีณาตามแผนของทรีวันเฉยๆ ไม่อย่างนั้นเดห์ลาคงไม่ยอมให้อภัย แล้วก็ไปไหนมาไหนกับโรมเหมือนเดิมหรอก... จริงไหม?” พีณาถ่ายทอดความเข้าใจของตนตามที่ได้ยินได้ฟังมา


            “ไม่จริงสักอย่างต่างหาก” เฌโรมปฏิเสธโดยทิ้งหางเสียงขุ่น


            เขาเองก็รำคาญใจกับเรื่องนี้จะแย่ หลังจากต้องติดอยู่กับเดห์ลาวันนั้น วันต่อมาไม่ว่าเขาจะไปไหนบนฟลายอะเวย์ สาวหัวหน้าแก๊งเทรวีก็มักจะ บังเอิญตามไปเจอทุกที่ราวกับมีเรดาร์ชี้เป้า เธอบอกว่าเพื่อนๆ พากันไปในที่ที่เธอไม่สนใจ เธอจึงได้แยกตัวมา แล้วพาตัวเองเข้าสู่กิจกรรมต่างๆ ของเขาได้อย่างนุ่มนวล จนเขาไม่อาจใจแข็งปฏิเสธ


            และตอนนี้เขาก็เพิ่งรู้สาเหตุที่พีณาคอยรักษาระยะห่างต่อกันตลอด นั่นเพราะเธอเข้าใจผิด


            “โรมไม่ได้เป็นอะไรกับเดห์ลา ที่เห็นสนิทกันก็เพราะเธอเป็นเหมือนหัวหน้ากลุ่มกองเชียร์ คอยตามให้กำลังใจโรมมาหลายปี” หนุ่มนักโฮเวอร์เรซซิ่งอธิบายต่อ


            “อ้าว... งั้นก็แปลกจริง พวกมิวต้าจะโกหกพีณาทำไม”


            เพราะเธอไม่ทันได้ระแวงสงสัยหรือสนใจสองสาวมากนัก จึงไม่ได้เปิดจิตสำรวจภายในจิตใจของพวกเธออย่างลึกซึ้ง เพราะขืนทำอย่างนั้นกับทุกคน เธอคงรับมือกับสารพัดอารมณ์ของผู้คนรอบตัวไม่ไหว จึงไม่ทันรู้เลยว่าสองคนนั้นกำลังมีเรื่องปกปิดลวงหลอก


            “คงอยากกันท่าพีณาให้เพื่อนล่ะมั้ง” คนหัวไวในเรื่องนี้มากกว่าคาดเดา และมันก็เรียกสายตาคนฟังให้มองเขาอย่างพิจารณา... ไม่ต้องถามต่อก็รู้จากสิ่งที่เขาบอกมาเมื่อครู่ว่าทั้งสองสาวจะกันท่าเธอทำไม


            พีณายังคงนิ่งคิดอะไรอีกวุ่นวาย เธอไม่ทันรู้เลยว่าพลังงานสีชมพูที่สัมผัสได้จากเขาในบางครั้งนั้นมีเธอเป็นเจ้าของ คงเพราะเธอวางฐานะเขาเป็นเพื่อนผู้ร่วมขบวนการอย่างชัดเจน จึงไม่ได้เอะใจเลยสักนิด


            นี่เธอพลาดเต็มๆ ถึงสองเรื่อง... เสียทีที่อุตส่าห์มีพลังสามารถจับอารมณ์คนอื่นได้!


            “โรมชอบพีณาจริงๆ เหรอ”


            “จริงๆ สิ ชอบมานานแล้วด้วย แต่ก่อนหน้าโรมเข้าใจว่าพีณาคบกับทรีวันอยู่ เลยได้แค่แอบมองอยู่ห่างๆ”


            จนกระทั่งไม่กี่เดือนก่อนที่เฌโรมมีโอกาสได้ทำความรู้จักกับทรีวัน และคบกันเป็นเพื่อน ถึงได้รู้ความจริงว่าทั้งสองคนก็แค่คุยกันถูกคอและทำงานดนตรีร่วมกันเท่านั้นเอง


            “ว่ายังไงพีณา ตกลงคบกับโรมนะ?”


            คำถามของหนุ่มผมทองทำให้พีณามองเขานิ่ง ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สนใจเรื่องความรักของหนุ่มสาวมากไปกว่าการตั้งใจเรียนรู้ ทำงาน และเที่ยวเล่นสนุก แถมชารีย์และซิลเวียยังทำหน้าที่ผู้พิทักษ์น้องเล็กของกลุ่มได้อย่างดีเยี่ยม จึงไม่เคยมีหนุ่มคนไหนฝ่าด่านมาถึงรอบสารภาพความในใจอย่างนี้มาก่อน


            “แต่พีณาไม่ได้ชอบโรมอย่างนั้น โรมเป็นเพื่อน”


            “แล้วถ้าโรมจะขอโอกาสจีบพีณาล่ะ หลังออกจากเอมฟิลด์แล้วเราจะยังติดต่อกัน นัดเจอกันบ้างได้ไหม” เขาวอนขออย่างมุ่งมั่น ไม่ยอมรับคำปฏิเสธง่ายๆ


            พีณามองคนตรงหน้าพร้อมครุ่นคิด เธอกำลังจะก้าวเข้าสู่โลกของผู้ใหญ่แล้ว การจะลองเปิดโอกาสให้เขามาเป็นคู่ดูใจกันก็คงไม่แปลก แม้ตอนนี้เธอยังไม่ได้ชอบเขาอย่างนั้น แต่ใช่ว่าต่อไปมันจะเป็นไปไม่ได้


- - - - - - - - - - - - - - - - - -


            “เฌโรมคะ!


            พีณายังไม่ทันได้อ้าปากตอบรับก็มีเสียงดังขัดจังหวะ พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดสีทองคอเว้าลึกพุ่งพรวดพราดเข้ามาคว้าแขนหนุ่มผมทอง ดึงตัวเขาออกห่างจากร่างเล็กกว่าที่มีเสื้อโค้ตตัวยาวคลุมอยู่ ดวงตาดุเฉียบของเดห์ลามองมันอย่างไม่ชอบใจเอามากๆ


            “เดห์ลาตามหาตั้งนาน” ผู้มาใหม่กระเง้ากระงอดกับหนุ่มผมทอง น้ำเสียงช่างแตกต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนได้ยินหูฝาดไป


            “มาทำอะไรตรงนี้ก็ไม่รู้ หนาวออกค่ะ ดูสิมือโรมเย็นเฉียบเลย กลับเข้าโดมกันดีกว่านะคะ”


            พีณามองภาพตรงหน้าอย่างสนใจปนทึ่ง ที่เห็นเดห์ลาเปลี่ยนสีหน้าและแววตาได้รวดเร็วจนเธอไม่ทันกะพริบตา นอกจากอีกฝ่ายจะควงแขนเฌโรมไว้แล้ว มือหนึ่งยังลูบไล้ต้นแขนเขาขึ้นลง ราวจะช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้ หญิงสาวเอนศีรษะซบไหล่คลอเคลียออดอ้อนอ่อนหวาน เป็นภาพความใกล้ชิดเกินกว่าเพื่อนต่างเพศจะกระทำต่อกันในสายตาเธอ


            เมื่อเลื่อนสายตาขึ้นไปมองเฌโรม เธอก็เห็นสายตากระอักกระอ่วนส่งมาให้ เขาพยายามขืนตัวออกจากมือขาวเหนียวหนึบของเดห์ลา แต่ทว่าไม่กล้าทำแข็งขืนรุนแรง


            พีณาตัดสินใจจะเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ ยืนนิ่งรอดูการจัดการของคนตรงหน้า เตรียมพิจารณาให้คะแนนเขาในฐานะ ชายหนุ่มที่อยากขอโอกาสจากเธออยู่เงียบๆ


            “ปล่อยก่อนเดห์ลา ทำอย่างนี้พีณาก็เข้าใจผิดหมด”


            “เข้าใจอะไรผิดล่ะคะ พีณานั่นแหละ ควรให้คำอธิบายกับเดห์ลาด้วยซ้ำ ว่ามายุ่งอะไรกับผู้ชายของคนอื่น”


            “เดห์ลา!” เฌโรมเรียกด้วยเสียงไม่พอใจ ขณะที่พีณาเลิกคิ้วสูงมองจ้องคนพูดจาหาเรื่องอย่างไม่พอใจเช่นกัน


            “ถามจริงเถอะพีณา นี่เธอมองไม่ออกจริงๆ เหรอ มิวต้าก็เตือนเธอแล้วไม่ใช่หรือไง หรือว่ารู้แล้วแต่ไม่สนใจเพราะยังไงก็อยากจะแย่งเขาไปให้ได้กันล่ะ”


            เดห์ลาว่าแล้วก็เหยียดปาก แววตาดูถูกจนพีณาหน้าตึงตาลุกวาว


            “พูดอะไรของเธอเดห์ลา เราเป็นอะไรกันตั้งแต่เมื่อไหร่” เฌโรมดุคนพูดจาไม่รู้เรื่อง ก่อนจะสะบัดแขนออกแรงขึ้นด้วยความโกรธ เมื่อหลุดมาได้ก็มองคนยืนเงียบด้วยสีหน้าวิงวอนร้อนรน


            เฌโรมกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ก็ต้องสิ้นโอกาสในทันทีที่มีใครอีกคนเดินเข้ามาขัดจังหวะ


- - - - - - - - - - - - - - - - - -


            “นึกว่าใครมาเอะอะอะไรแถวนี้ คุณหนูวิลตันไชลด์กำลังทะเลาะตบตีแย่งชิงหนุ่มของคนอื่นนี่เอง... เหนือความคาดหมายจริงๆ”


            ชาลส์มาถึงก็พูดจาไม่เข้าหู แววตาล้อเลียนมองจ้องเพียงเด็กสาวผู้เป็นเป้าหมาย เขากระตุกยิ้มร้ายๆ ตรงมุมปาก เติมเชื้อโมโหเข้าไปในอารมณ์เคืองขุ่นของเด็กหน้าบึ้ง


            พีณาเลยตาขวางยิ่งกว่าเก่า ปรายหางตามองคนปากไม่ดีแล้วก็เชิดหน้าหนี จากที่คิดจะรอดูบทสรุปความสัมพันธ์ที่แท้จริงของเฌโรมและเดห์ลา ก็พาลโมโหจนไม่อยากจะสนใจมันอีก


            “คนอย่างพีณา วิลตันไชลด์ ไม่ทำอะไรไร้ศักดิ์ศรีอย่างการไปแย่งผู้ชายกับใครหรอก” เธอบอกเสียงแข็งพร้อมเชิดหน้าขึ้นสูง ก่อนจะหันไปจ้องหน้าชายหญิงทั้งสอง


            “เรื่องนี้เธอไม่ต้องวิตกจริตให้มากไปหรอกนะเดห์ลา ส่วนเฌโรม... ถ้าตัวเองยังไม่เคลียร์ก็อย่าเที่ยวขอโอกาสไปทั่วอีก... ทำตัวน่าเกลียด”


            พีณาว่าจบก็เดินหนีความวุ่นวายทันที แต่ไม่ถึงสองก้าวก็ถูกคว้าหัวไหล่รั้งตัวเอาไว้ เธอสะบัดตัวหันขวับเพราะคิดว่าเป็นเดห์ลาที่กำลังกรีดเสียงโวยวายพุ่งเข้ามาหาเรื่อง แต่กลับกลายเป็นว่าถูกมือใหญ่ของชาลส์ปลดเสื้อโค้ตสีทองออกจากตัวจนเธอหนาววูบ แล้วตามมาทันทีด้วยเสียงดุกล่าวหา


            “จะเอาติดตัวไปเป็นของที่ระลึกแทนใจหรือไง” ชาลส์ว่าเสียงห้วน ก่อนจะลอบยิ้มในใจ เมื่ออีกฝ่ายค้อนเขาหนึ่งทีแล้วสะบัดตัวเดินหนี


            ชายหนุ่มโยนเสื้อสีทองคืนเจ้าของมันไปส่งๆ แล้วรีบก้าวตามคนยั่วขึ้นไปติดๆ มุมปากผู้ใหญ่เจ้าเล่ห์ยกขึ้นอีกนิดเมื่อได้ยินเสียงหนุ่มสาวทะเลาะกันตามมาไล่หลัง


            พีณาเร่งจ้ำเท้าด้วยอารมณ์หงุดหงิดโมโหโดยไม่สนใจอากาศหนาว ก่อนจะต้องชะงักเท้ากึก เมื่อจู่ๆ ก็มีความอบอุ่นเข้าโอบล้อมกายจากด้านหลัง พร้อมกับน้ำหนักของเสื้อโค้ตสีขาวที่ยาวจนเกือบลากพื้นและมือใหญ่คู่หนึ่งที่วางลงบนไหล่ เมื่อหมุนตัวกลับไปมอง ก็กลายเป็นการเปิดโอกาสให้เจ้าของเสื้อได้จัดตำแหน่งเสื้อให้ปิดคลุมร่างจนมิดชิด


            “ให้ยืม อย่าลืมคืนด้วย” เสียงห้าวทุ้มบอกเรียบๆ แล้วก็เดินแยกไปทางอาคารที่พักในทันที


            ปล่อยให้คนปฏิเสธไม่ทันได้แต่ยืนหน้ายุ่ง มองตามแผ่นหลังกว้างของเขาไปอย่างอึ้งๆ ผสมงวยงงกับการทำดีแบบแปลกๆ ของเขาอีกครั้ง


            หลังผละจากมาได้ไม่ไกล รอยยิ้มสมใจก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของคนเจ้าเล่ห์ร้ายลึก เจ้าของข้อความ เรดาร์ชี้เป้า และข้อความชี้แนะแผนการต่างๆ ให้กับเดห์ลามาตลอดการเดินทาง รวมถึงแผนยั่วยุให้คู่แข่งแตกพ่ายไปก่อน แล้วค่อยตามตื๊อตามง้อทีหลังเมื่อครู่นี้ด้วย


            แต่ว่าหลังจากนี้เขายังมีเรื่องต้องทำอีกหลายอย่าง เพื่อให้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเจ้าหนุ่มนั่นจะไม่สามารถเข้าถึงเด็กน้อยของเขาได้อีก


 - - - - - - - - - - - - - - - - - -


            หลังจบทริปฉลองจบการเรียนรู้ พีณาและผองเพื่อนก็เริ่มก้าวเข้าสู่ชีวิตการทำงานเต็มตัว นับเป็นช่วงเวลาแห่งการปรับตัวและเติบโตอย่างก้าวกระโดดอีกช่วงหนึ่งของชีวิต


            ชารีย์นั้นสนุกสนานเพลิดเพลินกับการเรียนรู้งานดูแลพืชพรรณในเกรนเด้การ์เด้นอย่างยิ่ง เธอมีเจ้านายสายตรงเป็นพฤกษแพทย์หนุ่มใหญ่วัยเจ็ดสิบ ที่แม้จะเข้มงวดเจ้าระเบียบไปสักนิดแต่ก็ถ่ายทอดอะไรดีๆ ให้เธอมากมาย


            ส่วนวัตต์นั้น เขาเลือกเข้าไปทำงานในสถานรักษาโยฟินด์ของครอบครัวซิลเวีย นัยว่าอยากเพิ่มโอกาสที่จะได้เจอหญิงสาวมากขึ้น เพราะด้วยอาชีพของทั้งคู่นั้นต่างหาเวลาว่างได้น้อยนิดพอๆ กัน


            ส่วนเฌโรม... เขาหายไปจากวงจรชีวิตของพีณาโดยสิ้นเชิง ไม่มีแม้แต่การสื่อสารหรือส่งข้อความมาหาเลยสักครั้ง


            แต่เมโลดิสต์สาวก็ไม่มีเวลาว่างไปสนใจเรื่องของหนุ่มนักกีฬาของเดห์ลานักหรอก เพราะตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอต้องยุ่งหัวหมุนจนตัวเป็นเกลียว กับการซ้อมไวโอลินสำหรับการแสดงเปิดตัวเพลงคีตบำบัดชุดใหม่ ไหนจะการวางแผนงานสำหรับมินิคอนเสิร์ตและการเดินสายทำการแสดงตามสถานบำบัดจิตใจนับสิบแห่งที่จะตามมาอีกเป็นพรวน


            ทว่าทุกครั้งที่มีเวลานั่งพัก พีณากลับอดนึกถึงชายหนุ่มที่หายเงียบไปอีกคนขึ้นมาไม่ได้ เธออยากต่อการสื่อสารไปหาเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะติดต่อกับคนระดับผู้นำตระกูลแมคแกรี่โดยตรงได้อย่างไร


            ไม่ใช่เพราะเธอคิดถึงหรือคิดอะไรกับเขาทั้งนั้น แต่เพราะต้องการสอบถามเรื่องการเคลื่อนย้ายเจ้าสโนว์ไวท์ และอยากส่งคืนเสื้อโค้ตตัวใหญ่ที่ไม่มีโอกาสได้คืนให้เขาเสียที ไหนจะเรื่องงานหนึ่งชิ้นที่ยังไม่ได้คุยกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราวนั่นอีก


            คนที่กำลังใช้ความคิดถึงกับสะดุ้งเมื่อจีเนียสวอตช์ส่งเสียงเตือนว่ามีคนสื่อสารเข้ามา พอยกมันขึ้นมองแล้วเธอก็ต้องกะพริบตาปริบ เหตุเพราะได้เห็นใบหน้าคมคายนิ่งดุของคนที่กำลังนึกถึงแสดงอยู่บนหน้าปัด


            “เปิดภาพฝั่งเธอด้วยสิ”


            ประโยคแรกหลังจากพีณารับการสื่อสาร ก็เป็นการออกคำสั่งจากชาลส์เสียแล้ว แต่พีณาไม่ได้สนใจทำตาม รีบเอ่ยถามถึงเรื่องที่กำลังคิดถึง


            “สโนว์ไวท์อยู่ที่ซูโบต้าแล้วใช่ไหมคะ พีณาจะไปรับมันได้เมื่อไหร่”


            เธอถามแล้วก็ต้องมานั่งจ้องใบหน้าสามมิติที่นิ่งสนิท งุนงงที่เขาไม่ยอมตอบกลับจนอดเร่งไม่ได้ “ว่าไงคะ?”


            “ฉันไม่คุยกับเด็กไม่มีมารยาท”


            เสียงดุที่ตอบมานั้นทำเอาคนฟังตาลุกอ้าปากจะโต้กลับ แต่ต้องพยายามห้ามใจไว้เมื่อเขามีสโนว์ไวท์ของเธอเป็นตัวประกัน หลังจากเบะปากใส่คนเรื่องมากแล้ว พีณาก็แตะปลายนิ้วตรงด้านข้างจีเนียสวอตช์ ส่งภาพใบหน้าหงิกๆ งอๆ ให้คู่สื่อสารได้เห็น


            “สโนว์ไวท์สบายดี สัตวแพทย์ของซูโบต้าตรวจร่างกายมันแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วง ตอนนี้มันเริ่มกินโปรตีนก้อนกับสารอาหารเม็ดได้แล้วด้วย และเทรนเนอร์ก็กำลังฝึกความประพฤติของมันอยู่”


            สิ่งที่ชาลส์บอกเล่ามาทำเอาพีณานึกประหลาดใจไม่น้อยเลย ไม่คิดว่าเขาจะช่วยดูแลจัดการอะไรต่อมิอะไรให้อีกเยอะแยะหลังรับมันมาจากเกาะกอสก้า


            “แล้วพีณาจะไปรับมันคืนได้เลยไหมคะ” เธอรีบถาม ตื่นเต้นที่จะได้มีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเองจะแย่


            “เธอจะเลี้ยงมันไว้ที่ไหน”


            “ก็ที่วิลตันไชลด์โดมนี่ไงคะ”


            “ที่นั่นมีสโนว์โดมหรือไง” ชาลส์ถามแล้วก็ได้ลอบยิ้มเมื่อเด็กสาวเอียงคอทำหน้าสงสัยอย่างน่าดู เสียงทุ้มอธิบายต่อ


            “ถึงจะออกมาอยู่ในที่อุ่นๆ ได้บ้าง แต่สโนว์ไวท์ต้องอยู่ในที่หนาวจัดอย่างน้อยๆ ก็สิบสองชั่วโมงต่อวัน... อยากจะเลี้ยงแต่ไม่เคยศึกษาข้อมูลหรือเตรียมบ้านให้มันเลยหรือไง”


            พีณาหมดทางโต้เมื่อเขาว่าได้ตรงเป้า เพราะเธอลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปจริงๆ ดูท่าว่าการรับเลี้ยงเจ้าลูกเสือหิมะจะไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเสียแล้ว แล้วอย่างนี้เธอจะทำยังไงเมื่อยังรับมันกลับมาไม่ได้ในเร็วๆ นี้ เพราะนอกจากจะต้องอ้อนขอบิดาให้สร้างโดมผลิตหิมะให้แล้ว มันยังต้องใช้เวลาก่อสร้างอีกสักพัก


            “ไปจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่อยว่ากันอีกที ระหว่างนี้ฉันจะรับฝากไว้ก่อน อยากเจอมันก็ไปหาที่ซูโบต้าแล้วกัน” ชาลส์บอกอย่างใจกว้างผิดวิสัย จนคนฟังทั้งแปลกใจทั้งเกรงใจ แต่เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่เอ่ยขอบคุณกลับไป


            “แล้วเรื่องงานที่จะให้พีณาตอบแทน” เธอถามถึงอีกเรื่องที่ยังติดใจ


            “เรื่องนั้น... อีกสักสามสี่วันฉันค่อยบอกเธออีกที”


            “ทำไมต้องรอด้วยคะ รีบบอกมาเลยไม่ได้หรือไง” เธอรีบร้อน ไม่อยากมีเรื่องติดค้างกันเนิ่นนานนัก


            “ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใจร้อน จัดการงานเปิดตัวเพลงใหม่ให้เรียบร้อยก่อนเถอะ พรุ่งนี้แล้วใช่ไหม”


            พีณาเอียงหน้าย่นคิ้วให้แทนคำตอบ ไม่คิดว่าเขาจะรู้เรื่องนี้ด้วย แต่ให้คิดอีกแง่ เขาอาจต้องรู้อยู่แล้วเพราะมันก็จัดเป็นงานที่ไม่ถือว่าเล็กของฝั่งคู่แข่ง


            “ตั้งใจทำงาน และขอให้ออกมาดีนะเด็กน้อย แล้วเจอกัน” ชาลส์พูดสิ่งที่ต้องการจบก็ตัดการสื่อสารไปห้วนๆ


            ปล่อยให้ เด็กน้อยได้แต่ฮึดฮัดขัดใจกับคำเรียกขาน จนไม่ทันได้ใส่ใจกับคำอวยพรจากเขา นอกจากนี้ยังไม่พอใจเอาเสียเลยที่เขาไม่บอกเรื่องงานเสียที ทั้งที่เธออยากจะรีบทำตามข้อตกลงกันให้จบๆ ไปเสีย แต่คนถือไพ่เหนือกว่ากลับเล่นตัวถ่วงเวลา เธอเลยต้องติดอยู่กับความค้างคาใจ พะวงครุ่นคิด และคาดเดาว่าคนระดับเขาจะต้องการให้เธอทำอะไรให้


            ขอแต่อย่าให้เป็นอะไรที่เธอยอมไม่ได้ อย่างเช่นการล้วงความลับหรือสร้างความเสียหายให้วิลตันไชลด์ก็แล้วกัน




- - - - - - - โปรดติดตามตอนต่อไป- - - - - - -



ใช้เสือเป็นตัวประกันไว้ล่อเด็กซะแล้ว 
แล้วจะให้พีณาทำอะไรอีกคะป๋า... ไม่น่าไว้ใจเลยจริงๆ พระเอกคนนี้


ทางเฟซบุ๊คเพจถูกจำกัดการเข้าถึงให้น้อยลงทุกวันๆ 
เลยขออนุญาตใช้พื้นที่หน้านิยายในการโฆษณางานเก่าด้วยนะคะ


แต่ยังไงก็ขอฝากเพจ "แก่นฝัน" เอาไว้ติดตามพูดคุยกันน้า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

593 ความคิดเห็น

  1. #116 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 22:05
    แผนนนนนตลอด
    #116
    1
    • #116-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      28 พฤศจิกายน 2559 / 20:58
      อยากได้เด็กน้อยจากบ้านศัตรูนี่คะ
      #116-1
  2. #115 พี่หมูน้อย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 21:56
    หมุดสีทอง



    ป๋า ขอหนึ่งอย่างคือขอแต่งงานป่ะ อิอิ
    #115
    1
    • #115-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      28 พฤศจิกายน 2559 / 20:59
      ต้องรอดูกันค่า ^^
      ขอบคุณสำหรับคำผิดค่ะ
      #115-1
  3. #114 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 20:01
    ปู่ค้าให้อารมณ์ตาเฒ่าหลอกเด็กมากๆๆๆๆๆๆๆค่า
    #114
    1
    • #114-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      28 พฤศจิกายน 2559 / 20:59
      ก็อยากได้เด็กน้อยนี่... กิๆๆ
      หลอกเด็ก รังแกเด็ก ...ผู้ร้ายชัดๆ
      #114-1
  4. #113 aizz (@aicha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 19:20
    รอออออออ
    #113
    1
    • #113-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      28 พฤศจิกายน 2559 / 20:59
      มาแล้วค่ะ
      #113-1
  5. #112 สายไฟสีฟ้า (@varavari) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 17:40
    แน่ะะะะ หวงหญ้าที่เฝ้าปลูกหราาาา

    หญ้าคมบาดปากนะ บอกเลอ
    ย้ำอีกที นี่พีณาห้าสิบตอนข่ะะะะ
    //แต่งตัวสวย ๆ ยั่ว ??
    #112
    1
    • #112-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      28 พฤศจิกายน 2559 / 21:00
      555+ หวงมากค่ะ
      เห็นคำว่าพีณาห้าสิบตอนเมื่อไหร่ ก็สงสารป๋าทุกทีเลยค่า
      เด๊่ยวป๋าแก่เกินใช้งานนะคะ
      #112-1
  6. #111 karnpool (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 11:02
    ป๋าคะ ป๋าก็แก่แล้วนะ ทำตัวเป็นหนุ่มเจ้าเล่ห์ไปได้
    #111
    1
    • #111-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 17:09
      ไม่เจ้าเล่ห์ก็กลัวไม่ได้ใจสาวน้อยอ่ะค่ะ ป๋าเลยต้องทำ ทั้งที่ไม่ใช่นิสัยเล้ย!!
      #111-1
  7. #110 พี่หมูน้อย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 00:11
    แสบจริงไรจริง เสือเฒ่านี่
    #110
    1
    • #110-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 17:09
      มากสุดๆ ค่ะ บางทีก็หมั่นไส้ฮีเหมือนกันนะคะ
      #110-1
  8. #109 Sumita (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 22:37
    สนุกกกกกกกมากกกก อยากอ่านฉบับเต็มๆ แล้วอ่าค่าT.T

    อ่านทีละนิด. ค้างอย่างแรง
    #109
    1
    • #109-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 17:10
      จะพยายามเร่งมือปั่น ให้สำเร็จเป็นเล่มเร็วๆ นะคะ
      #109-1
  9. #108 Sumita (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 22:36
    สนุกกกกกกกมากกกก อยากอ่านฉบับเต็มๆ แล้วอ่าค่าT.T

    อ่านทีละนิด. ค้างอย่างแรง
    #108
    0
  10. #107 cinqième (@odysseus) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 21:35
    น้องเสือต้องเข้ามาแย่งซีนพระเอกแน่ๆเลย
    #107
    1
    • #107-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 17:10
      มีแววว่าน่ารักกว่าป๋าแก่เนอะ อิอิ
      #107-1
  11. #106 aizz (@aicha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 19:31
    ร้ายกาจจจ. แต่ก้ให้โหมดจายน้าาา. 55 รอออ
    #106
    1
    • #106-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 17:10
      กิๆๆ ชอบคนร้ายกาจหรือคะเนี่ย
      #106-1
  12. #105 Faii Kanokkan (@nara19) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 19:10
    อิป๋าเจ้าเลห์จริงๆ 555
    #105
    1
    • #105-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 17:11
      กลัวสาวไม่ตกหลุมค่ะ ต้องขุดไว้เยอะๆ
      #105-1
  13. #104 แม่ไก่จ้า (@kaija22) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 19:03
    ป๋าาาาาาาา แผนสูงนะเนี้ย เล่นๆกันในป่าแป๊บเดียว มีลูกน้อย ชื่อ น่ารักเซียว ฮ่าาาาาาาาา
    #104
    1
    • #104-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 17:11
      55+ นั่นสิคะ คู่นี้ มีลูกทันใช้มากๆ
      #104-1
  14. #103 Aquarina (@solasystem) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 18:41
    สนุกมากกกกกกก อยากรุ้แผนโคแก่ อยากรุ้ว่าหลอกเดกตอนไหนอะไรยังไง ทั้งๆที่ไม่ชอบขี้หน้ากันตั้งแต่พีณายังไม่ยี่สิบ ติดตามแรงงงงงง
    และเปนอีกเรื่องที่มั่นใจว่าซื้อแน่นอนโดยไม่เกี่ยงราคาว่าแพงแค่ไหน ทั้งที่เนื้อเรื่องแต่งมาถึงแค่นี้ก้อเกิดความรุ้สึกอยากได้ขึ้นมาทันที สุ้ๆต่อไปนะคะ????????????????
    #103
    1
    • #103-1 kanon_kyo (@Kanon_kyo) (จากตอนที่ 14)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 17:12
      แก้มปริเลยค่า... ยิ่งรู้ว่ามีคนรออุดหนุน จะยิ่งเร่งมือนะคะ
      ระหว่างนี้ก็ค่อยๆ ติดตามลุ้นกันไปก่อนเนอะ
      #103-1