:: Fearra :: นักฆ่าเงาแห่งรัตติกาล

ตอนที่ 8 : การคัดเลือกหอพัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    27 ก.พ. 52


บทที่ 6  การคัดเลือกหอพัก

…………………………………………….

 

                สวัสดีนักเรียนใหม่แห่งมิสทีเรียสทุกคน

 

                   ปีนี้เป็นปีที่ 570 แห่งการก่อตั้งโรงเรียนเวทมนตร์อันดับ 1 แห่งเจโนเวียแล้ว พวกเธอโชคดีมาก เพราะว่าปีนี้จะมีงานเลี้ยงใหญ่เพื่อฉลองการครบรอบของโรงเรียนเรา พวกเธอนี่ มาได้จังหวะพอดีเลยนะ โฮโฮโฮ ^^   (เสียงหัวเราะแบบซานตาครอส)

 

                ตาแก่ที่พูดอย่างกับจะเล่านิทานให้เด็กฟังคือ ศาสตราจารย์เรกิวลัส เชอร์แมนอาจารย์ใหญ่ ผู้อำนวยการ ยาม คนจัดสวน คนสร้างโรงเรียนเวทมนตร์มิสทีเรียสนี้ ไม่รู้ว่าอยู่มาได้ยังไงเกือบ 600 ปี ศาสตราจารย์คงเป็นพันธุ์ผสมระหว่างเต่าและไดโนเสาร์ล่ะมั้ง ถึงได้อายุยืนยาวขนาดนี้ แล้วดูท่าทางอาจารย์แกจะชอบใจเป็นอย่างมากที่ได้มากล่อมให้นักเรียนที่น่ารักและชีวิตแสนจะรันทดฟังแบบนี้

 

                เมื่อไหร่ตาลุงนี่ จะพูดจบซะที  สาวน้อยผู้สวยสง่าเกินมนุษย์ที่มีอยู่คนเดียว และเด่นที่สุดในห้อง พอๆกับเจ้าชายรัชทายาทที่ทำหน้าเบื่อโลก เอ่ยขึ้น พร้อมชักสีหน้าหงุดหงิดเสียเต็มประดา

 

                เอาน่า ถึงจะเป็นตาลุง ก็เป็นตาลุงศาสตราจารย์เจ้าของโรงเรียนเชียวนะเฟ้ย ทนๆฟังไปหน่อยล่ะกัน เดี๋ยวก็คงจะพูดจบแล้วล่ะมั้ง  ฮ้าวว..ตามด้วยการตอบรับของหนุ่มน้อยหน้าสวยนัยน์ตาสองสีที่นั่งหาวหวอดๆอย่างน่ารักเสียจนบรรดาสาวๆภายในห้องโถงน้ำลายหกกันไปเป็นแถว

 

                องค์ชายเพคะ พระองค์ไม่คิดจะเสวนากับพวกเราหน่อยหรือเพคะ คือแบบว่า หม่อมฉันไม่ชอบอยู่เงียบๆ บรรยากาศเย็นๆ แบบงี้น่ะเพคะ ถ้าไม่คิดจะตรัสอะไร ก็ได้โปรดทรงหยุดปล่อยไอเย็นๆของพระองค์เสียที หม่อมฉันน้าวหนาวเฟียร์พูดพร้อมเอามือลูบแขนตัวเองไปมา แสดงแอคติ้งออกมาอย่างน่าจับไปฆ่า พร้อมทำตาวิ้งๆน่าสงสารอย่างกับหมาถูกทิ้ง

 

                หยุดใช้คำราชาศัพท์กับฉันเสียที ที่นี่มิสทีเรียส ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกัน พอใจรึยังล่ะ   เจ้าชายรัชทายาทผู้กลัวดอกพิกุลร่วงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ย้ำ เล็กน้อยจริงๆนะ พร้อมจ้องหน้าเฟียร์อย่างไม่สบอารมณ์ ทั้งๆที่จริงแล้ว ในใจของตน กำลังยิ้มต้อนรับมิตรภาพในรูปแบบใหม่ที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนนานแสนนาน

 

                ว้าวว! ท่านเจ้าชายพูดได้หรือเนี่ย นึกว่าจะเป็นโรคพิการทางกล่องเสียงและสายตาซะแล้วสิ ใช่มั้ย คาลอส สิ้นเสียงอันกวนอวัยวะเบื้องล่างที่แสนจะรนหาที่ตาย เจ้าตัวดีก็เริ่มหาพักพวกทันที แล้วก็ดูจะเข้าขากันเสียดิบดี อย่างกับเตี๊ยมกันมาด้วยสิ

 

                ใช่ๆ ตอนแรกนะ ฉันคิดว่าท่านเจ้าชายจะเปิดร้านน้ำแข็งใสซะแล้ว กะว่าจะไปลองชิมซะหน่อย เธอว่าดีมั้ย เฟียร์ พูดไปก็รู้สึกหนาวขึ้นเรื่อยๆ จนขาเก้าอี้ในห้องโถงเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งจับ

 

                แต่ก่อนที่จะมีสงครามเย็นจากน้ำแข็งของเจ้าชายคาเอล ก็มีเสียงสวรรค์ก็ไม่ใช่ เสียงนรกก็ไม่เชิง ของศาสจารย์เรกิวลัสดังขึ้นก่อนที่นักเรียนใหม่ในห้องโถงจะแข็งตายเสียก่อน

 

                เอาล่ะๆ เงียบๆกันหน่อย เฮ้อ ยังไม่ทันได้เรียนก็คุยกันซะแล้ว เอ้า เจ้าลิงทโมนทั้งหลาย ต่อไปนี้ จะเป็นการคัดเลือกหอ ซึ่งโรงเรียนของเรา มีอยู่ 3 หอ คือกรีนลานู  บลูพลาเน็ต   เรดนอมอล    หอแรก  ปราการกรีนลานูเรียกสั้นสั้นๆ ว่าหอกรีนพอตาลุงอาจารย์ใหญ่พูดถึงหอกรีน ก็มีชายหนุ่มหน้าตาดูเงียบขรึม ใส่แว่นไร้กรอบปิดบังนัยน์ตาสีทองสวยเช่นเดียงกันกับเรือนผมที่ถูกไว้ยาวถักเป็นเปียร์ถึงกลางหลัง อายุประมาณ 19-20 ปี หน้าตาหล่อเหลาเอาการปรากฏตัวข้างๆอาจารย์ใหญ่

 

                สวัสดีนักเรียนใหม่ทุกคน พี่ชื่อว่า เรย์อาร์  ไลเธียริค เจ้าชายแห่งไลทีเรีย ปี 4  หัวหน้าปราการกรีนลานู ถ้าใครได้หอพี่ พี่จะดีใจมาก ขอบคุณสิ้นเสียงหล่อๆเรียบๆของรุ่นพี่เรย์อาร์ พี่แกก็หายวับไปอยู่ในโดมแก้วสีเขียวเรืองแสงขนาดยาวเหมือนแคปซูน ซึ่งโผล่มาตอนไหนก็ไม่รู้

 

                นั่นพี่ชายนายหรอ เป็นหัวหน้าปราการเสียด้วยสิ ได้ยินมาร้ายกาจมากเลยนี่ เห็นขรึมๆอย่างนั้นก็เถอะ

 

                ช่ายย แต่พี่ฉันมันเป็นพวกชอบซ่อนคม พวกรักความสงบ พี่กับฉันน่ะ มีไม่เหมือนกันสักนิดเล้ยย คงเป็นเพราะฉันเป็นลูกคนเล็กล่ะมั้ง เลยไม่ต้องเจอภาระอะไรหนักแบบที่พี่ฉันเจอ คงหนักน่าดู ว่ามั้ย

 

                คงงั้นล่ะมั้ง ฉันมันก็แค่คนธรรมดาสามัญชนเท่านั้น วิถีชีวิตของเรามันเลยต่างกัน แต่ถ้าเป็นฉัน คงต้องฆ่าตัวตายแน่เลยว่ะ ฮ่าๆๆ แต่นายไม่เหมือนเมื่อวานเลยนะ เด็กสาวพูดพลางหัวเราะ แต่นัยน์ตากลับหลากหลายไปด้วยความรู้สึกหลายๆอย่างผสมปนเปกันไปหมด จนดูอ่านยาก

 

                นี่ เฟียร์ โรงเรียนเรามันมีกี่หอหรอ

 

                ก่อนจะเข้าโรงเรียน นายเคยอ่านหนังสืออาณาจักรโพนิวล่าบ้างมั้ยเนี่ย  พอได้ก่อนตอบรับเป็นการส่ายหน้าพร้อมตีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ของคาลอส เล่นเอาเด็กสาวถึงกับต้องกุมขมับ

 

                นายสอบข้อเขียนผ่านมาได้ไงเนี่ย เฮ้อ ไลทีเรียล่มจมล่ะคราวนี้ นายมันซื่อจนบื้อแน่เลย คาลอสเอ๋ย  เฮ้อ มิสทีเรียส มี 3 หอ คือไอ้หอที่เค้าเพิ่งบอกไปเมื่อกี้เนี่ย หอแรก คือ ปราการกรีนลานู หรือที่เค้าชอบเรียกกันว่า หอกรีนอ่ะแหละ หอนี้อ่ะนะ เป็นพวกเด็กเรียน ใจเย็น ขรึมๆ อึมครึม รักสงบ ไม่ชอบมีเรื่องกับชาวบ้านชาวช่องเค้า หอนี้ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงสวยที่สุด และก็เป็นหอที่ผู้หญิงเยอะที่สุดเช่นกัน

 

                แต่ฉันว่า ฉันเจอคนที่สวยที่สุดที่พูดอยู่ข้างๆ ตอนนี้แล้วนะคาลอส พูดพึมพำเสียงเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบจนเฟียร์ที่เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาพูดอยู่ข้างๆไม่ยินแม้แต่น้อย

 

                หอที่สองก็คือ ปราการบลูพลาเน็ต  เรียกสั้นๆว่า หอบลู หอนี้เป็นพวกคาดเดาอะไรยาก หลากหลายความสามารถ ขี้แกล้ง ซ่อนคม พลังเวทย์สูงมาก เจ้าเล่ห์ ฯลฯ รวมๆแล้วก็ครบรสล่ะนะ หอบลูนี่น่ะ เป็นศัตรูกับหอเรดด้วย แบบว่า ที่นี่เค้าปลูกฝังให้เหม็นหน้ากันทุกรุ่น แปลกดีว่ามั้ย เพราะมันก็เกลียดกันทุกรุ่น ฮ่าๆ

 

                หอสุดท้าย หอที่สาม ก็คือ ปราการเรดนอมอล เรียกกันว่า หอเรด หอนี้เป็นหอที่พวกขุนนาง เจ้าหญิง เจ้าชาย เชื้อพระวงศ์เขาอยู่กัน หอนี้ชอบทำตัวสูงส่ง หยิ่งยโสโอหัง ชอบดูถูกเหยียดหยามชาวบ้านชาวช่องเขาไปทั่ว ชอบทำตัวแข่งกับหอบลู รวมๆแล้ว คบไม่ได้

 

                ฟังไปฟังมา คาลอสก็คิดว่าเฟียร์เข้าข้างหอบลูเสียแล้ว ยิ่งตอนที่พูดถึงหอเรด เฟียร์ยิ่งพูดแบบจะไปฆ่าเขาอะไรประมาณนั้น แล้วพูดไป หน้าตาก็ไปด้วย เหมือนพวกป่วยทางจิตเลย

 

                หอต่อไป ปราการบลูพลาเน็ต หรือ หอบลู

 

                บึ้ม!!!”

 

                กรี๊ด!!”

 

                เสียงระเบิดดังขึ้นกลางเวทีโฆษกที่ศาสตราจารย์เรกิวลัสยืน ทำเอาควันโขมงกระจายไปทั่วบริเวณนั้น จนไม่เห็นว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น

                พอควันเริ่มไปจางหายไป ก็ปรากฏชาย 2 คน คนแรก เป็นศาสตราจารย์เรกิวลัสในสภาพที่ดูไม่ได้ เริ่มจากผมหงอกที่เขาที่ไม่ค่อยจะมีอยู่ ก็ลดน้อยลงไปอีกจากแรงระเบิดเมื่อกี้นี้ หน้าดำด่างขะมุกขะมอมเหมือนคลุกถ่านในเตาไฟ หนวดที่เคยยาวถึงเอวสีขาวหดสั้นลงเหลือเพียงแค่ประมาณคืบเดียว แต่ยังมีประกายไฟเล็กน้อยจนลุงแกต้องเอามือมาดับ เสื้อผ้ายังดีที่สภาพไม่ขาดวิ่น สะอาดเอื่อมอ่อง

คนที่สอง เป็นชายหนุ่มหน้าตาอย่างกับเทพบุตรมาจุติ เรือนผมสีเงินสวยถูกซอยให้สั้นระต้นคอ ผิวขาวจนผู้หญิงยังอาย จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาเรียวคมสีฟ้าเหมือนน้ำหล่อเลี้ยงในดวงตา ปากเรียวบาง หุ่นไม่ได้มีกล้ามล่ำบึ้ก แต่แมนหุ่นดีอย่างกับนายแบบ ไหล่กว้าง แผ่นหลังเซ็กซี่ ทุกส่วนสะอาดหมดจด แตกต่างจากศาสตราจารย์เรกิวลัสที่ยืนโมโหหน้าแดงก่ำ พลางกัดฟันกรอด

สาวๆภายในห้องโถงทุกคนหันไปกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ยกเว้น เฟียร์ที่อึ้ง อ้าปากค้าง พร้อมสบถมาอย่างไม่สมกับเป็นกุลสตรี

 

พี่ชายฉันไปทำอะไรบนนั้น

 

สวัสดีน้องๆที่น่ารักทุกคน พี่ชื่อ เฟรอส  จาค็อบ นักฆ่าแห่งดราโกไนท์และไฟร์ทูร่า จากองค์กรเงามรณะ อยู่ปี 3 หัวหน้าปราการบลูพลาเน็ต  พี่ดีใจมากเลยที่น้องๆสามารถมาที่นี่ได้ตามที่ตนคาดหวังไว้ ยังไงก็ขอให้ทุกคนโชคดี มาอยู่หอพี่เยอะๆล่ะกันนะ พี่จะรอ... พูดจบ ก็เอามือแตะริมฝีปากแล้วโบกมืออย่างกับมิสยูนิเวิร์ส (แน่ใจนะว่าไอ้เฟรอสมันไม่เป็นเกย์ : Kanoel)

 

แต่พี่ชายของเธอไม่ได้หายไปอยู่ในโดมสีน้ำเงินอย่างคนแรก แต่กลับกระโดดลงมาจากเวที แล้วพุ่งตัวมาทางเฟียร์ที่กำลังทำหน้าเหวออยู่

 

เฟียร์น้อยน้องร๊ากก พี่ชายคิดถึงจังเลย ไม่ได้เจอกันตั้ง 3 วัน โอ๋ๆ อย่าหน้าบูดอย่างนั้นสิ เดี๋ยวพี่ชายเลี้ยงมื้อเย็นก็ได้ อย่างอนพี่ชายนะเฟรอสที่พุ่งตัวมาหาเฟียร์ พร้อมกับอุ้มเฟียร์ พลางจิ้มที่แก้มนุ่มนิ่มของเฟียร์ที่กำลังทำหน้าบูดอยู่

 

พี่ชาย นี่มันโรงเรียนนะพี่ ปล่อยเฟียร์ลงก่อน อายคนอื่นเค้านะเด็กสาวกระซิบบอกเฟรอสอย่างแผ่วเบา

 

ภาพที่พี่ชายกำลังอุ้มน้องสาวเป็นภาพที่น่าเอ็นดูและน่าอิจฉา เหมือนภาพของเทพบุตรกำลังอุ้มเทพธิดาตัวน้อยที่ไม่ได้น้อยอย่างที่คิด จนสาวๆทั้งห้องโถงเทคะแนนท่วมใจให้แด่เฟรอสไปเลย แต่ดูจะติดลบจากเหล่าหนุ่มๆ ส่วนทางเฟียร์ก็ไม่น้อยหน้า รังสีอาฆาตถุกส่งมาทางเธออย่างไม่มีวันหยุดราชการถูกส่งเรื่อยๆ จากสาวๆและสายตาละห้อย หวานหยาดเยิ้มจากหนุ่มๆ ทุกคน ยกเว้นคาลอสที่ทำหน้านิ่ง และเจ้าชายคาเอลที่หน้านิ่งยิ่งกว่าเดิม

 

ก็ได้ๆ เจ้าหญิงน้อยของพี่ชายสุดหล่อ เข้าหอบลูให้ได้นะสิ้นเสียง ก่อนที่จะไปที่โดมสีน้ำเงิน พี่ชายเฟรอสสุดหล่อก็ขโมยหอมแก้มเฟียร์ไปหนึ่งที จนรังสีทะมึนแผ่มากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

 

เฮ้อออ พี่ชายนี่ขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้เฟียร์จริงๆเลย น้องสาวคนนี้อยากฆ่าตัวตาย

 

………………………………………………………….

 

 

หอสุดท้าย ปราการเรดนอมอลหรือหอเรด

 

สิ้นเสียง ร่างของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา เรือนผมสีแดงเพลิงที่ซอยสั้นระต้นคอเป็นรากไทร  นัยน์ตาสีอำพันที่ฉายแววเหยียดหยามต่อทุกสิ่ง ก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางเพลิงไฟสีแดงเพลิงร้อนแรง แต่เจ้าตัวหาสะทกสะท้านไม่

 

เฮอะ น้ำหน้าแบบนี้ ผ่านเข้ารอบมาได้ด้วยหรือ หอเรดของเราต้องการคนที่เก่งกาจ และยิ่งใหญ่เท่านั้น ฉันชื่อ เวซีอุส  เครย์โอเน่ เจ้าชายแห่งซอลันย่า ปี 3 หัวหน้าปราการเรดนอมอลพูดเสร็จ อีตารุ่นพี่เจ้าชายนั่น ก็เดินสะบัดก้นเข้าโดมสีแดงไปเลย เฟียร์คิดอย่างหมั่นไส้หัวหน้าหอเรดเสียเต็มประดา

 

เอาล่ะ นักเรียนทุกคน ถึงเวลาการเลือกหอพักแล้ว ทางโรงเรียนของเราคัดเลือกโดยการใช้ลูกแก้วเทซินของเจ้าแห่งกาลเวลา ลูกแก้วนั้นจะบอกถึงขีดจำกัดและรวมถึงหอที่นักเรียนทุกคนจะตองพักถึง 5 ปีด้วย ทางโรงเรียนของเราจะประกาศตามรายชื่อนักเรียนนะทุกคน

 

สักพักหนึ่ง ร่างอันแสนเซ็กซี่ของศาสตราจารย์พีเนียสก็ปรากฏขึ้นข้างๆศาสตราจารย์เรกิวลัส แล้วเสียงแหลมๆของเจ๊แกก็ป่าวประกาศขึ้น แบบพูดธรรมดาได้ยินกันทั้งห้อง

 

เอาละ นักเรียนทุกคน พิธีคัดเลือกของโรงเรียนมิสทีเรียสได้เริ่มขึ้นแล้ว

 

เหมือนเตี๊ยมกันมา แสงไฟในห้องเริ่มหรี่จนสลัว แสงไฟสาดส่องมาที่ทางเดินซึ่งปูพรมสีแดงและที่กลางเวทีซึ่งมีลูกแก้วเทซินกำลังลอยส่องแสงจ้าอยู่

 

คาราเคียร์  ดีแอค นักบวชแห่งทรีโนไคท์ร่างของเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เดินขึ้นไปตรงที่ๆลูกแก้วซินเทียลอยเปล่งแสงอยู่ เด็กสาวยื่นมือทั้งสองไปจับลูกแก้ว แล้วแสงสีเขียวก็เรืองออกมาจากตัวเธอและลูกแก้วเทซิน

 

คาราเคียร์ ดีแอค ปราการกรีนลานู

 

เอมาเน็ต  ฟรีชาค เจ้าหญิงแห่งโกลาคร่างของคู่อริของเฟียร์เดินทอดน่องอย่างกับนางพญา หลังตรงแหน่วยังกับมีอะไรมาตรึงไว้ หน้าเชิดเสียจนเฟียร์กลัวว่าคอจะหลุดยังไงยังงั้น

พอนางพญาเอมาเน็ตจับลูกแก้วทิซิน ลูกแก้วก็ปรากฏสีแดง แต่หากว่าเป็นแดงหม่นๆคล้ายสีโลหิตที่น่าสะอิดสะเอียน จนนักเรียนบางคนต้องเบือนหน้าหนีเลยทีเดียว

 

เอมาเน็ต  ฟรีชาค ปราการเรดนอมอล

 

ฟรีเชีย  แองกานีเซีย  ปราการกรีนลานู

 

เอนาลอส คลิปตัน   ปราการเรดนอมอล

 

ราปาส  เยชิวยี   ปราการเรดนอมอล

 

คนแล้วคนเล่าผ่านไป เฟียร์ก็นั่งหาวด้วยความเบื่อหน่าย พลางคิดว่าเมื่อไหร่จะถึงตนเสียที จนกระทั่ง...

 

คาลอส  ไลเธียริค เจ้าชายแห่งไลทีเรียร่างสูงโปร่งที่นั่งข้างๆเฟียร์ค่อยๆลุกขึ้นด้วยท่าทีสง่างามสมกับเป็นเจ้าชาย 1 ใน 9 อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ของเจโนเวีย สาวๆที่นั่งอยู่ถึงกับกรี๊ดกร๊าดและส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มมาให้คาลอส หนุ่มน้อยที่หน้าสวยมากกว่าหล่อ

 

คาลอสค่อยๆยื่นมือไปสัมผัสกับลูกแก้วซินเทียร์ ทันใดนั้น...แสงสีเขียวและสีน้ำเงินเรืองบนตัวของคาลอสสว่างจ้า แต่ก็นุ่มนวล 5นาทีผ่านไปแสงสีเขียวก็ค่อยๆจางหายไป เหลือเพียงสีน้ำเงินที่เรืองเด่นสาดส่องไปทั่วเวที

 

อืม หมอนี่น่าสนใจอย่างที่คิดไว้ไม่ผิดเลย  สีเขียวกับสีน้ำเงิน แสดงว่าเป็นพวกซ่อนคมสินะ เจ้าคาลอสเอ๋ย  เฟียร์ที่นั่งบ่นพึมพำอยู่คนเดียว บ่นไป ก็ยิ้มไป จนเจ้าชายคาเอลที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ถัดไปที่มองเฟียร์อยู่ตลอดเวลาแทบจะไม่ให้คลาดสายตาไปไหน เริ่มคิดว่ายัยนี่บ๊องหรือเปล่า บ่นแล้วยิ้ม

 

คาลอส  ไลเธียริค ปราการบลูพลาเน็ตเสียงเฮดังออกมาจากโดมแก้วแคปซูนสีน้ำเงินซึ่งพี่ชายเฟรอสของเฟียร์กำลังร้องออกมาด้วยความดีใจว่าหอตนมีนักเรียนปี 1 แล้ว

 

 

…………………………………………………………………

 

 

คาเอล  ฟิโอรอส  เจ้าชายรัชทายาทแห่งไฟร์ทูร่าพอเจ้าชายหนุ่มรูปงามปานเทพบุตรลุกขึ้นจากเก้าอี้ เสียงกรี๊ดกร๊าดก็ดังขึ้นต้อนรับทันที แต่ก็ต้องเงียบราวป่าช้า เมื่อเจ้าชายที่ตัวเองกรี๊ดอยู่ดันปล่อยไอเย็นออกมาซะอุณหภูมิติดลบ

เด็กหนุ่มร่างสูง ไหล่กว้าง แผ่นหลังเซ็กซี่ หน้าตาดี ดีกรีเทพบุตร เดินไปตามพรมสีแดงแบบหนังสือสมบัติมารยาทผู้ดี เฟียร์มองตามร่างของเด็กหนุ่มไปด้วยแววตาสนใจว่าต่อไปอะไรจะเกิดขึ้นเมื่ออีตาเจ้าชายไร้มารยาทนั่นจับลูกแก้ว

 

เจ้าชายคาเอลค่อยๆวางมือสัมผัสกับลูกแก้วเทซินเบาๆ ลูกแก้วนั้น ก็สว่างจ้าจนไม่รู้ว่าเป็นสีอะไร สักพักแสงนั่นก็ลดระดับลงเหลือเพียงแสง 3 สีที่สว่างไปทั่วทั้งห้องโถง สีแดงเพลิงค่อยๆมอดดับลง ตามด้วยสีเขียวสดเหมือนใบไม้ เหลือเพียงสีน้ำเงินสีเดียวที่มีไอเย็นผสมปนเปมาด้วย

 

คาเอล  ฟิโอรอส  ปราการบลูพลาเน็ต

 

สิ้นเสียงเจ๊พีเนียส ก็ตามมาด้วยเสียงโห่และถอนหายใจของเหล่าบรรดาสาวๆทั้งที่เสียดายเจ้าชายรูปงามที่ไม่ได้อยู่หอเดียวกับตน

 

อีตาเจ้าชายไร้มารยาทนั่นพลังเวทย์สูงมากขนาดลูกแก้วเทซินวัดระดับพลังไม่ได้เลยแฮะ เก่งขนาดนี้แล้วให้ฉันมาเป็นองครักษ์มันเพื่ออะไรฟร่ะเนี่ย

 

 

…………………………………………………

 

 

คนสุดท้าย  เฟียร์ร่า  ฟรานเชส  นักฆ่าแห่งดราโกไนท์และไฟร์ทูร่า

 

เฮ้อ น่าเบื่อจริงๆเลยเด็กสาวที่สวยเกินมนุษย์จนทุกคนต้องตะลึงแม้แต่ผู้หญิงด้วยกัน ค่อยๆลุกอย่างเกียจคร้าน ปอยผมระหน้าเรียวมนที่หลุดออกมาจากเปียยาวสีขาวบริสุทธิ์พลิ้วไปตามลมทั้งๆที่ในห้องโถงไม่มีลม นัยน์ตาสีโลหิตฉายแววเบื่อหน่อย แต่ก็ฉาบไปด้วยความตื่นเต้นลึกๆ ตามประสาความรักสนุกของเจ้าตัว เสื้อคลุมสีดำที่คลุมเสื้อและกางเกงรัดรูปสีดำสนิทที่เหน็บมีดสั้นเอาไว้กี่เล่มก็ไม่รู้พลิ้วไปมาขณะที่เจ้าตัวเดินอย่างสง่างามจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นเพียงนักฆ่าสามัญชนเท่านั้น ทุกย่างก้าวเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นคง จนทุกคนในห้องโถงไม่อาจละสายตาจากเด็กสาวได้เลยแม้เพียงวินาทีเดียว

ขณะที่เฟียร์เดินมาอยู่หน้าลูกแก้วนั้น สายพลังสีดำและขาวก็สาดส่องไปทั่วทั้งห้องโถง ภาพเหตุการณ์เหตุการณ์หนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเฟียร์ทันที

 

ภาพแรก เป็นภาพของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตร เรือนผมสีดำ นัยน์ตาสีโลหิตฉายชัดถึงความยินดี กำลังอุ้มทารกเพศผมสีขาวบริสุทธิ์ พลางคุย ยิ้ม และหัวเราะให้หญิงสาวเรือนผมสีขาวอีกคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง อยู่ๆ ภาพนั้นก็ถูกตัดไป จนมีแทนอื่นเข้ามาแทนที่

 

ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีเรือนผมสีขาวและนัยน์ตาสีทองแสดงถึงสถานะที่เป็นเทพฉายแววเหนื่อยอ่อนและเป็นกังวล กำลังบินอยู่กลางท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ลมพัดโหมกระหน่ำข้างหลังมีปีศาจตนหนึ่งกำลังบินไล่ตามหญิงสาวคนนั้นอยู่ ในอ้อมแขนของหญิงสาวคนนั้น มีร่างเด็กทารกเพศหญิงกำลังนอนหลับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว เด็กคนนั้นมีเรือนสีขาวบริสุทธิ์เช่นเดียวกับหญิงสาว แล้วภาพนั้นก็เลือนลางไป  กลายเป็น...

 

ภาพของหญิงสาวกำลังร่ายมนตราข้ามอาณาจักร ในขณะที่ร่ายเสร็จพอดีนั้น ก็มีลำแสงสีดำทะลุร่างของหญิงสาวคนนั้น จนเธอตกลงมาจากฟ้าอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม แล้วเขาทั้งสองก็พูดอะไรบางอย่างที่หญิงสาวยิ้มอย่างทรมานและเหนื่อยอ่อน ส่วนชายหนุ่มได้แต่ตะโกนพลางเขย่าร่างของหญิงสาวด้วยน้ำตา ทุกอย่างหยุดอยู่แค่ภาพนั้นจนเลือนรางเป็นแสงขาวสว่างมองไม่เห็น แล้วประโยคๆหนึ่งก็ดังขึ้นมาในหัวของเฟียร์

 

ไม่ว่าจะเจอะเจออะไรที่โหดร้ายที่ต้องทำให้ลูกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ขอลูกจงเข้มแข็งไว้ แม่รักลูกนะ เฟียร์

จงเข้มแข็ง..

 

จงเข้มแข็...

 

จงเข้มแ….

 

จงเข้ม…..

 

จงเข้……

 

จงเ…….

 

จง………

 

จ...............

 

แสงสีขาวดำที่สาดส่องทั่วห้องโถงเริ่มกลายเป็นนับล้านสี แตกแขนงออกไปและค่อยๆลดลงมาเรื่อยๆ จนเหลือเพียง 3 สี สีแดงดั่งโลหิตค่อยๆดับไปพร้อมกับสีเขียวดั่งมรกต เหลือเพียงสีน้ำเงินที่สว่างเด่นชัดเรืองออกมาจากตัวเด็กสาวจนทุกคนต้องหลับตาเพราะแสงที่สว่างจ้าเกินไป

 

เฟียร์ร่า  ฟรานเชส

 

ปราการ..บลูพลาเน็ต

 

 

 

……………………………………………………………

โอยย  อัพแล้วนะขอรับ ตอนนี้ย๊าวยาว เขียนแทบตาย เฮ้ออ  บะบุยขอรับ ดึกแล้ว ใคที่ยังมะได้สอบ ก้อขอให้สอบได้ ส่วนคนที่สอบแล้วก้อขอให้ได้เกรดดีๆนะขอรับ   เค้ารักลีจุนนะ Kanoel

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

367 ความคิดเห็น

  1. #257 o★StaR RaiN★o (@mimmylove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2553 / 17:05
    เฟียร์ร่า จอมแสบ รักสนุก VS คาเอล หน้าตา เย็นชา
    ใครมันจะเก่งกว่าใครกันแน่นะ
    #257
    0
  2. #207 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2552 / 13:43
    เฟียร์(จอมแสบ) vs  คาเอล (ขี้เก๊ก หน้าตายด้าน) จะเกิดอะไรข้นน๊า รีบอัพน่ะ       
    #207
    0
  3. #136 รักเนย์ที่สุด (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2552 / 11:39
    ก็ดีนะแม้ว
    #136
    0
  4. #135 แม้วผู้น่ารัก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2552 / 19:29
    มาเม้นให้นาจ้า
    #135
    0
  5. #134 ไอรีน_aileen (@Nona_aileen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2552 / 15:26
    เย้ ๆๆ หนุก ๆๆๆ
    #134
    0
  6. #133 MK* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552 / 21:23
    เม้นๆๆๆ มาเม้นให้แร้วนร้า*-*

    อ่านแล้วตาร้อนผ่าวๆอิจฉาความสวยเฟียร์TT

    อัพเร็วๆและกัลเน้อ สู้ๆ^^v
    #133
    0
  7. #132 ปีศาจเงา (@Nikorus) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552 / 18:51
    มาอัพต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะกำลังหนุกเรย
    #132
    0
  8. #131 angel sorcery (@aun2001) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552 / 08:54

    รอตอนต่อไปนะ
    กำลังสนุก ^ ^

    #131
    0
  9. #130 พิชญ์สินี (@Phiz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552 / 08:46

    สนุกมากค่ะ 
       อัพตอนต่อไปเร็วๆนะคะ

    #130
    0
  10. #129 .~.Miracle.~. (@Kanoel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552 / 01:08


    อัพให้แล้วน้าขอรับ ว่างๆก็แวะมาเยี่ยมเยียนได้ เม้นดั้วๆ

    #129
    0