Love baddie รักร้ายๆของพ่อมดจอมโหด | Kookmin

ตอนที่ 6 : CHAPTER 5 (อัพครบแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    17 มี.ค. 62





"อ้า~ เจ้าชายของผม" ผมพูดอย่างเพ้อฝันอีกครั้งในขณะที่กำลังนอนอยู่บนเตียงหนานุ่นจองฮานึล ในช่วงวันหยุดซึ่งผมควรจะได้พัก แต่แม่เลี้ยงก็ยังส่งยัยลูกสาวสองคนไปตามผมถึงห้องพักเพื่อให้มาทำงานบ้านเธอ ถึงผมจะปฏิเสธ ทว่ายัยสองพี่น้องก็ช่างมีความสามารถบุกเข้ามาสร้างความวุ่นวายในห้องของผม มันทำให้ผมหงุดหงิดมากจนต้องตกปากรับคำและมาตามคำสั่งของแม่เลี้ยงอย่างไม่มีทางเลือก


ทำไมผมต้องใจอ่อนน่ะเหรอ อืม อาจเป็นเพราะผมเป็นคนอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่กล้าปฏิเสธคำสั่งใครแม้ว่ามันจะเป็นคำสั่งที่ลิดรอนสิทธิ์เสรีภาพของผมก็ตามที อีกทั้งผมก็ยังคิดถึงความดีที่แม่เลี้ยงเคยทำให้ก่อนพ่อของผมจะไปต่างประเทศ ตอนนั้นเธอทำท่าเหมือนจะเอ็นดูผมมาก เธอซื้อข้าวของ เสื้อผ้า และอาหารดีๆ มาให้ผมเสมอ เวลาที่ผมทะเลาะกับพ่อเพราะความงอแงของตัวเอง เธอก็จะเข้ามาในห้องกอดปลอบกล่อมให้ผมนอนหลับไป โอเค! ผมรู้ว่าเธอเสแสร้ง เพื่อให้พ่อขอเธอแต่งงาน เพราะหลังจากพ่อของผมไปทำงานอยู่ต่างประเทศไม่นานก็เปลี่ยนเป็นคนละคน ลูกสาวตัวร้ายสองคนของเธอถูกพาเข้ามาอยู่ในบ้าน และนับจากวันนั้นผมก็กลายเป็นคนใช้ทันที

แม้ว่าแม่เลี้ยงจะเป็นคนร้ายกาจจนผมรังเกียจ แต่เมื่อไหร่ที่เธอทำหน้าตาสำนึกผิดและพูดทวงบุญคุณ ผมก็ปฏิเสธเธอได้ เพราะความใจอ่อนของตัวเอง เฮ้อ เบื่อตัวเองชะมัด


"แม้จะเลอะไปหน่อย แต่ก็ยังใช้ได้"ผมยิ้มให้กับบัตรเชิญในมือที่มีรอยสกปรกนิดหน่อย


"กล้าดียังไงมานอนบนเตียงของฉัน" เสียงไม่ได้รับเชิญดังขึ้นที่ประตูห้อง ผมรีบลุกขึ้นนั่งในทันทีพร้อมซ่อนบัตรเชิญในมือไว้ด้านหลัง


"เอ่อ ขอโทษที ผมแค่...." ผมพูดพร้อมค่อยๆลุกขึ้นแต่ต้องชะงักไว้เมื่อได้ยินเสียงที่เอ่ยตามมา


"แล้วนั่นอะไร"


"ไม่มีอะไร" ผมบอกพลางใช้สายตามองฮานึลที่เดินเข้ามาใกล้


"นายโกหก"


"มันแค่....กระดาษธรรมดา"


"เอามาให้ฉันดูหน่อยซิ" ฮานึลมาหยุดตรงหน้าของผมพร้อมขู่ 


"หรือต้องให้ฉันบอกแม่"

ผมถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ก่อนจะตัดสินใจยื่นบัตรเชิญให้ฮานึลดูตามที่เธอต้องการ


"ก็แค่บัตรเชิญ" ผมบอก ยัยฮานึลตัวร้ายเอื้อมมือมาหยิบมันไปดู ก่อนที่เธอจะทำหน้ารังเกียจเมื่อสังเกตเห็นรอยสกปรกนั่น


"อี๋ นายเก็บมันมาจากกองขยะหรือไงน่ะ"


"ในเมื่อรู้แล้วก็คืนผมมาเถอะ" ผมแบมือไปข้างหน้า แต่แทนที่เธอจะส่งมันกลับคืนมา ยัยตัวร้ายกลับทำหน้าเย้ยหยัน


"งานแฟนซีปาร์ตี้งั้นเหรอ ตายจริง ฉันกับเยนาก็ได้บัตรไปงานนี้เหมือนกัน"


"นั่นมันก็เรื่องของเธอ แต่ตอนนี้คืนบัตรนั่นมาให้ผมได้แล้ว" ผมย้ำ


"คืนให้แน่ย่ะ เพราะฉันไม่จำเป็นต้องเก็บบัตรโสโครกใบนี้ไว้กับตัวหรอก นายไปขโมยใครมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ นี่~ รู้หรือเปล่ายะ ว่างานนี้น่ะเชิญแต่แขกผู้มีเกียรติ อย่างเช่น ดารา นักร้อง นายแบบนางแบบ พวกทายาทตระกูลไฮโซ รวมทั้งฉันกับเยนาด้วย อ้อ นายคงไม่รู้สินะว่าฉันมีแฟนเป็นถึงนายแบบแถวหน้าของวงการเลยเชียว รู้จักคิมยุนนี่มั้ยล่ะ นายแบบที่ฮอตที่สุดในตอนนี้น่ะ แฟนฉันเอง"


"......" เฮ้อ เคยถามผมบ้างมั้ยว่าอยากฟังเรื่องก๊อสซิปของยัยสองพี่น้องจอมวายร้ายนี่หรือเปล่า


"ส่วนแฟนเยนาน่ะเป็นดาราที่เพิ่งมีผลงานการแสดง อืม ดาราหน้าใหม่น่ะที่ชื่อ.... เฮอะ แต่อย่าไปใส่ใจเลย ยัยนั่นเลือกผู้ชายไม่ค่อยดีมาเป็นแฟนน่ะ สู้แฟนของฉันไม่ได้หรอก ฮิๆๆ"


"โอเค ผมรู้แล้ว เพราะอย่างนั้นช่วยคืนบัตรนั่นมาได้แล้ว" ผมบอกอีกครั้ง


"แหม หวงจริงนะ เอ้า" บัตรเชิญถูกปล่อยลงพื้น มันร่วงมาอยู่แทบเท้าของผม


"......." ผมเม้นปากแน่นอย่างข่มใจ


"แต่ฉันว่านายคงไม่ได้ไปงานนี้หรอก เพราะคุณแม่จะป่วยตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจนถึงวันอาทิตย์ที่จะถึง"


"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ"


"ก็นายต้องอยู่เฝ้าไข้คุณแม่ เพราะฉันกับเยนาต้องไปงานในวันเสาร์นี้" ยัยฮานึลเชิดหน้าบอกอย่างน่าหมั่นไส้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมนั่งเอ๋ออยู่อย่างคนที่จับต้นชนปลายไม่ถูก

วันต่อมา


"แบบนี้มันจงใจแกล้งกันชัดๆ" เจ๊โฮปปี้เสียงลั่นอย่างโกรธจัดเมื่อได้ฟังเรื่องที่ผมเล่าไปจนหมด


"ใช่" ผมตอบแบบซึมๆ พลางยกมือที่แทบจะไม่มีแรงขึ้นจับช้อนแล้วตักโจ๊กตรงหน้าเข้าปากช้าๆ


"นายอย่าไปทำตามยัยงี่เง่านั่นบอกนะ ไร้สาระที่สุด มีอย่างที่ไหนสั่งให้ตัวเองป่วยได้อย่างกับสั่งพิซซ่า"


"เจ๊แต่เธอบังคับผมให้อยู่เฝ้าไข้ตั้งแต่วันนี้ไปจนกว่าเธอจะหายดี" ผมบอกเสียงเรียบ


"แล้วฉันล่ะ จีมิน!" โห พลังเสียงสิบแปดหลอด


"ผมขอโทษจริงๆนะเจ๊ เอาเป็นว่าผมจะคืนรามยอนที่เจ๊ซื้อมามัดจำผมก็แล้วกัน และข้อเสนอทุกอย่างที่เจ๊เสนอมาก็ถือว่าเป็นโมฆะก็ได้" แต่แอบเสียดายอย่างใหญ่หลวง ผมไม่ได้เห็นแก่จองกินนะ แต่มันช่วยผมประหยัดได้เยอะเฉยๆ จริงจริ๊งงงง


"ไม่เป็นไร ฉันมีแผน หึๆ ฉันไม่ยอมแพ้พวกยัยแม่เลี้ยงปีศาจหรอกนะ"


"แผนอะไรอ่ะเจ๊"


"เอาหูนายมานี้"


ผมยืนหูตัวเองให้เจ๊โฮปปี้เพื่อฟังแผนที่เจ๊โฮปปี้ แค่คิดก็รู้สึกไม่สบายใจที่ต้องทำแบบนั้น 


"ตามนี้น่ะ ถ้านายไม่ทำตาม เดี๋ยวจ่ายค่าเช่าชุดที่ฉันออกให้คืนได้เลย"


วันเสาร์


ในที่สุดวันที่ผมกลัวก็มาถึงจนได้ หลายวันมานี้ผมขอลางานกับทางเจ้าของร้านเบเกอรี่ที่เป็นหนุ่มใจดี ด้วยเหตุผลที่ว่าแม่เลี้ยงผมป่วย แต่ดูจากท่าทางเธอแล้วเหมือนไม่ได้ป่วยจริงตามที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด แต่ผมไม่อาจปฏิเสธความต้องการของเธอได้อยู่ดี


"จีมิน ฉันหิวแล้ว"


"อาหารใกล้เสร็จแล้วครับ" ผมร้องบอกในขณะที่ใช้ตะหลิวตักข้าวผัดใส่จานใบใหญ่อยู่อย่างตั้งใจ


เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงหนึ่งทุ่มแล้ว สองพี่น้องฮานึลและเยนาก็แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดออกจากบ้านไปตั้งแต่หกโมงเย็น ตอนนี้จึงเหลือผมกับแม่เลี้ยงอยู่ตามลำพัง เธอดูพอใจมากที่เห็นผมวิ่งวุ่นทำนู่นทำนี่อยู่ในบ้านหยุดมือ

ผมแอบเหลือบมองนาฬิกาที่อยู่บนข้อมืออีกครั้ง เจ๊โฮปปี้บอกว่าจะจอดรถรอข้างถังขยะซึ่งอยู่ห่างจากบ้านไม่เท่าไร เขาบอกจะรอผมตั้งแต่หนึ่งทุ่มถึงหนึ่งทุ่มครึ่ง ถ้าเกินจากนี้ผมยังไม่โผล่หน้ามาไปให้เห็น เขาจะโกรธมากและจะไม่คบผมเป็นเพื่อนอีก แล้วไม่มีทางเลือกเลยต้องทำตามแผนที่เจ๊โฮปปี้วางไว้


"เสร็จหรือยัง" เสียงตะโกนของแม่เลี้ยงทำให้ผมได้สติ ผมรีบหยิบยานอนหลับที่เจ๊โฮปปี้ให้ออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะเทใส่ข้าวผัดกระเพราะไก่และเดินออกจากห้องครัวไปอย่างรีบเร่ง


"ทำอะไรอยู่ชักช้า" แม่เลี้ยงบ่นออกมาในขณะที่นอนดูทีวีอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่ผมค่อยๆ เดินนำจานข้าวผัดกระเพราะไปตั้งไว้บนโต๊ะกระจกตรงหน้าแล้วยืนมองเธออย่างลุ้นตัวโก่ง 


เคร้ง!


ได้ผล แม่เลี้ยงวางช้อนแทบจะในทันทีก่อนจะหันหน้ามามองผม


"ทำไมวันนี้ฉันง่วงนอนเร็วผิดปกตินะ นายไม่ได้เอาอะไรใส่ลงไปให้ฉันกินใช่มั้ย"


"เปล่านะครับ คุณอาจไม่ค่อยสบายเลยทำให้ง่วงเร็วนะครับ คุณขึ้นไปพักผ่อนเถอะครับ"


"ขอให้มันจริงเถอะ ฉันจะขึ้นไปนอนล่ะ ฝากนายล็อกบ้านให้เรียบร้อย แล้วขึ้นมานอนเฝ้าไข้ฉันที่ห้องด้วยล่ะ"


"ได้ครับ" ผมดีใจกับยานอนหลับที่เจ๊โฮปปี้ให้มาได้ผลจนเกือบเก็บอาการดีใจเอาไว้ไม่อยู่ แต่ดีที่แม่เลี้ยงไม่ได้สนใจอะไรมากก่อนจะเดินขึ้นไปข้างบนห้องนอนของเธอ


ไม่นานนักผมก็ขึ้นไปเช็คดูว่าแม่เลี้ยงของผมหลับสนิทแล้วจริงๆ ก็จะปิดประตูห้องนอนแล้วรีบใส่เกียร์หมาไปยังประตูรั้วหน้าบ้าน


".....มิน"เสียงกระซิบกระซาบที่ลอยมาตามสายลมทำให้ผมต้องหันไปมอง


"เจ๊" ไหนเขาบอกจะรอผมอยู่ข้างถังขยะไงล่ะ ผมมองเจ๊โฮปปี้ที่กำลังกวักมือเรียกให้ผมไปหาเขา 

ตึกๆๆ


"เจ๊......แฮกๆๆ" ผมหยุดวิ่งมาหยุดยืนหอบอยู่ตรงหน้าพี่สุดที่รัก


"ทำไมนายมาช้า" น้ำเสียงเชือดเฉือนของเจ๊โฮปปี้พูดลอดไรฟัน


"กว่าแม่เลี้ยงผมจะหลับสนิทก็เลยเวลานัดของเจ๊แล้วอ่ะ ถึงผมมาช้าแต่ก็มานะเจ๊"


"โอเค! ฉันไม่ว่านายล่ะ" เจ๊โฮปปี้ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วพูดต่อ


"ไป....รีบขึ้นรถเสียเวลาแต่งตัวของนายมามากแล้วเร็วเดี๋ยวไปงานไม่ทัน"


"แต่ว่า...."


"อะไรของนายอีกล่ะ จีมิน"


"ผมต้องกลับมาถึงบ้านก่อนที่ฮานึลและเยนาถึงบ้านน่ะเจ๊"


"ได้! ฉันจะรีบบึ่งรถมาส่งนายก่อนเที่ยงคืนเลย"


"ดีล! งั้นไปกัน เจ๊ต้องมาส่งผมก่อนเที่ยงคืนนะ"


"แน่นอนที่สุดย่ะ"








TO BE CONTINUED............














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #5 leenutcha (@leenutcha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 22:45
    ทำไมจองกุกร้ายขนาดเน้้้้้ ไม่ชอบแม่เลี้ยงกับลูกๆของนางร้ายเกิ๊นนนน เป็นนี่นะจะจัดสักดอกเอาให้เจ็บเลย หมั่นไส้จิมๆๆๆ
    สู้ๆนะคะไรท์
    #5
    0