Love baddie รักร้ายๆของพ่อมดจอมโหด | Kookmin

ตอนที่ 1 : INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    16 มี.ค. 62








ต่อไปนี้แกไม่ต้องไปเรียนแล้วนะ แกจะต้องใช้เวลาทุกวินาทีเดินตามหลังฉันกับลูกสาวแสนสวยของฉันเพื่อถือของตอนช็อปปิ้ง เข้าใจมั้ย!”

เสียงที่ดังขึ้นภายในบ้านหลังเล็กๆทำให้เด็กชายอายุสิบแปดปีซึ่งนั่งอยู่ที่พื้นถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจไปนิดหนึ่ง ใบน่ารักที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาจากความเสียใจที่ต้องสูญเสียแม่ผู้ให้กำเนิดเงยขึ้นเพื่อมองดูหญิงสูงวัยและลูกสาวของเธอทั้งสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาเก่ากลางบ้าน

 

แต่ผมอยากเรียนริมฝีปากอวบอิ่ม พยายามเรียกร้องสิทธิ์อันน้อยนิดของตัวเองอย่างน่านะสงสาร


ต๊าย! ฟังพูดเข้าสิ ไม่รู้เลยหรือไงว่าเงินในบ้านมันร่อยหรอลงไปเพราะค่าใช้จ่ายเรื่องเรียนของแกหญิงสูงวัยแผดเสียงดังกว่าเดิมเพื่อข่มให้ร่างหนาเชื่อฟัง แต่แทนที่เด็กหนุ่มจะเกรงกลัวตามผู้หญิงสูงวัยต้องการ เขากลับผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกำมือแน่นอย่างโกรธจัด 


แต่มันเป็นเงินของพ่อผม พวกคุณต่างหากเอาเงินก้อนนั้นไปผลาญจนแทบไม่มีเหลือ ทั้งๆที่พ่อผมส่งมาให้ยังไม่ครบเดือนแบบนี้


กรี๊ด! คุณแม่ขา ดูสิคะ มันเถียงผู้ใหญ่ไม่มีสำนึกเด็กหญิงที่นั่งอยู่บนโซฟารีบฟ้องมารดาของตัวเองทันที


จริงด้วยค่ะ อย่างนี้มันต้องตีให้ขาลายจะได้เจ็บได้จำเด็กสาวอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกันพูดขึ้นบ้าง


พวกแกเงียบซะ เยนา ฮานึล เรื่องนี้แม่จัดการเองหญิงสูงวัยหันไปดุลูกสาวทั้งสองก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าของเด็กชายที่กำลังโกรธจัด


ฉันเป็นภรรยาของพ่อแก ทำไมฉันจะใช้เงินของสามีไม่ได้ แล้วเงินก้อนนั้นก็ไม่ได้มากมายอะไร จะมาว่าฉันกับลูกๆฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก พ่อแกน่ะชอบทำตัวอวดรวยทำให้ฉันหลงคิดไปว่าเขาเป็นคนมีเงินเยอะ เฮอะ ที่ไหนได้! ก็พนักงานบริษัทต๊อกต๋อย ถ้ารู้อย่างนี้ฉันไม่หลวมตัวมาแต่งงานกับพ่อแกหรอก!”



อย่ามาว่าพ่อผมนะ

ทำไมฉันจะว่าไม่ได้ พ่อแกทำให้ฉันต้องมาตกระกำลำบากอยู่แบบนี้ เท่านั้นยังไม่พอ เขายังหนีไปทำงานต่างประเทศอีก ทิ้งลูกชายหัวดื้ออย่างแกไว้เป็นภาระของฉัน ฉันไม่เฉดหัวแกออกไปจากบ้านนี้ก็บุญเท่าไรแล้วสำนึกเสียบ้างนะ


ผมก็ไม่ได้อยากจะอยู่บ้านเดียวกับคุณหรอก

เพียะ!

สิ้นเสียงฝ่ามือกระทบกับผิวเนื้ออ่อนบริเวณใบหน้า เด็กชายร่างบางล้มลงอย่างแรง


โอ้ยริมฝีปากบางร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครเข้ามาห้าม นอกจากจะยืนมองด้วยแววตาสะใจและสมน้ำหน้า


นี่แหละ กรรมตามสนองแกแล้วไอ้จีมิน เถียงผู้ใหญ่ฉอดๆแบบนี้ ฮิๆเด็กสาวที่ชื่อเยนาป้องปากหัวเราะ


ที่จริงแกน่าจะโดนหนักมากว่านะฉันว่า ฮิๆๆ เนอะเยนาเนอะเสียงเด็กสาวที่ชื่อฮานึงพูดเสริม


ช่าย~”


เอาล่ะเด็กๆ อย่ามัวมายืนดูไอ้จีมินนั่งสำออยอยู่เลย ไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้ว เดี๋ยวแม่พาไปทำเล็บ ทำผม นวดตัวที่ร้านสปาจ๊ะหญิงสูงวัยหันบอกลูกสาวทั้งสองคนด้วยใบหน้าแจ่มใสหลังจากได้ระบายความโกรธเด็กชายร่างบางไปแล้ว



สองวันต่อมา

กริ๊งงงง~

เสียงโทรศัพท์บ้านที่แผดเสียงดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้เด็กชายที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งอย่างแรง ดวงตาที่ทอดมองออกไปไกลจากหน้าต่างบานเล็กหันกลับมาให้ความสนใจกับโทรศัพท์ในห้องรับแขกแห่งนี้

เด็ชายค่อยๆ เดินไปที่โทรศัพท์บ้านและยกหูขึ้นมารับอย่างฝืนความรู้สึกที่สุด


ครับเสียงทุ้มๆ กรอกลงไป


(ฮัลโหล ขอสายจีมินครับ)


เจโฮบเหรอ นี่ผมเอง


(ต๊าย! จีม บอกให้เรียกว่าเจ๊โฮปปี้ ชื่อเจโฮปนั่นนะเอาไว้ใช้เรียกอยู่กับคนอื่นยะ) เมื่อเสียงทุ้มเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงแหลมยิ่งทำให้เด็กชายยิ้มกว้าง


แล้วเจ๊มีอะไรรึเปล่าถึงโทรมาหาจีมได้


(มีสิจ๊ะ ทำไมนายไม่ยอมมาเรียนตั้งสองวันติดแบบนี้ เดี๋ยวเถอะสอบตกขึ้นมาฉันขี้เกียจจะพาไปสอบซ่อมเป็นเพื่อนเลยนะ คอยดู)



จีม....”


(นี่~อย่าเงียบอย่างนี้สิ ฉันใจคอไม่ดีเลยนะ นายเป็นอะไรกันแน่) ปลายสายถามอย่างร้อนรน


ฮึก จะ....จีมไปยื่นใบลาออกแล้วล่ะเจ๊ ฮืออออ


(อะไรนะ! เป็นฝีมือของยัยแม่เลี้ยงใจร้ายของนายอีกแล้วใช่มั้ย)


อือ เธอไม่ให้จีมไปเรียน ฮือ เธอบังคับจีม ฮึก


(บ้าเอ๊ย! นายรีบเก็บข้าวของย้ายมาอยู่บ้านของฉันเลยนะ)


จีมทำไม่ได้หรอกเจ๊ ถ้าแม่เลี้ยงของจีมรู้เข้า เธอต้องไปลากจีมกลับมาตีอีกแน่ ฮืออออ


(ก็ลองดูซี่! ลืมไปแล้วเหรอว่าพ่อฉันเป็นใคร พ่อฉันเป็นถึงผู้มีอิทธิพลประจำท้องถิ่นเชียวนะ แล้วหล่อนก็รู้ว่าพ่อฉันเอ็นดูนายมากขนาดไหน ถ้าพ่อฉันรู้ว่ายัยแม่เลี้ยงทำกับนายถึงขนาดนี้ รับรองพ่อฉันสั่งเก็บยัยนั่นแน่)



จีมกลัวว่าเธอจะไปแจ้งความจับพ่อของเจ๊แล้วกล่าวหาว่าเขาเป็นคนล่อลวงจีมไป จีมกลัวว่าครอบครัวเจ๊จะเดือดร้อนเพราะจีม


(ฮึ! ถ้ายันนั่นกล้าก็ลองดู) เสียงของเจ๊โฮปปี้กัดฟันพูด (ที่นี่น่ะพ่อฉันใหญ่ และฉันติดว่ายัยแม่เลี้ยงใจร้ายที่เก่งแต่ทำร้ายคนอ่อนแอน่ะไม่กล้าหาเรื่องใส่ตัวเองหรอก ดีไม่ดียัยนั่นอาจจะอยากไล่ลูกเลี้ยงอย่างนายออกไปให้พ้นหูพ้นตาเสียมากกว่า เลยพยายามบีบบังคับหล่อนในทุกๆด้านแบบนี้)


ฮึก จะ...จีมไปอยู่กับเจ๊ได้แน่เหรอ


(ได้แน่นอนที่สุด ส่วนเรื่องเรียนไม่ต้องเป็นห่วง พ่อฉันสามารถส่งเสียนายจนจบปริญญาตรีได้สบายๆ แต่หล่อนต้องมาช่วยงานคลุมผับของพ่อแทนฉันนะ เพราะฉันขี้เกียจทำแล้ว บอกตรงๆ)


ฮึก จีมไม่รู้จะขอบใจเจ๊ยังไงดี ฮือเด็กชายกลั้นเสียงสะอื้นแล้วบอกด้วยความยินดี


(เรื่องเล็กน้อยน่า ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมฉันจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือเพื่อนที่แสนสวยที่สุดของฉันคนนี้บ้างไม่ได้เล่า)



เด็กชายยิ้มกว้างกว่าเดิมให้กับมิตรภาพอันใสบริสุทธิ์และจริงใจในแบบที่หาจากที่ไหนไม่ได้ง่ายๆในโลกใบนี้ ถึงเขาจะโชคร้ายเรื่องครอบครัวหรือเกิดมาผิดเพศ แต่ก็ถือว่าเขายังโชคดีอยู่บ้างเรื่องการเลือกคบเพื่อน อนาคตที่มืดมนเริ่มมีแสงสว่างมาส่องทางให้เขาเดินต่อไปบ้างแล้ว และจากนี้ไป เขาควรจะตั้งใจเรียนให้จบและหางานดีๆทำเพื่อสร้างอนาคตที่แสนเพอร์เฟคให้กับตัวเองโดยที่ไม่ต้องหวังพึ่งใคร




 TO BE CONTINUED........






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

13 ความคิดเห็น