ท่านมังกร! ช่วยเผ่าของข้าด้วย (สำนักพิมพ์พันแสง)

ตอนที่ 18 : บทที่ ๑๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 784 ครั้ง
    13 ก.ย. 63

บทที่ ๑๔

 

 

พวกมนุษย์นั้นรับรู้การมีตัวตนอยู่ของเผ่าปีศาจเป็นอย่างดี ปีศาจอ่อนแอบางตนก็กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ด้วยซ้ำ แต่สำหรับปีศาจชั้นสูงอย่างเผ่ามังกรนั้น ตัวตนของพวกเขายังคงสูงเสียดฟ้า กระทั่งแหงนคอมองยังมองไม่เห็นสำหรับเหล่ามนุษย์

มังกรไม่ค่อยปรากฏตัวบ่อยนัก

มังกรทั้งทรงพลัง ทั้งลึกลับ

น่าหวาดกลัว และน่าเลื่อมใส

นี่คือภาพจำในใจของมนุษย์ที่มีต่อมังกร

แน่นอนว่าเมื่อลงมาท่องเที่ยวงานเทศกาล ชาวมังกรทั้งหลายก็แปลงกายเป็นมนุษย์ เพราะถ้าขืนคืนร่างเป็นมังกรละก็ บ้านเรือนคงถูกทับจนแบนไปหมด เนื่องจากมังกรตัวใหญ่มาก

“ดีแล้วที่แยกย้ายกัน” ตงนั่วหลิวถอนหายใจโล่งอก

ทันทีที่มาถึงเมือง พวกมังกรก็กระโดดลงจากรถม้าของตนเอง พาลูกพาภรรยาลงไปเดินเที่ยวบนท้องถนนปะปนกับผู้คนอย่างแนบเนียน

ทางด้านเสี่ยวเฉิงเองก็สนิทสนมกับมังกรอายุไล่เลี่ยกันคนนั้นแล้ว เจ้าหนูน้อยทั้งสองจึงพากันไปเที่ยวตามประสาเด็กๆ ตงนั่วหลิวเห็นเสี่ยวเฉิงมีเพื่อนก็ดีใจ ยืนมองส่งเด็กน้อยทั้งสองจนลับตา

จากนั้นเฟยจูก็เดินเข้ามาแตะหลังมือของตงนั่วหลิว หงส์รูปงามคลี่ยิ้มหวานพลางถามอย่างใจดีว่า “ไปเดินด้วยกันไหม”

ตงนั่วหลิวดีใจ เกือบตอบตกลงไปแล้ว แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นร่างสูงทางด้านหลังซึ่งส่งสายตากดดันมาให้ คนผู้นี้คือราชามังกร สามีของเฟยจูนั่นเอง

ราชามังกรนั้นมีนามว่าหลงเทียนจิน

หลงเทียนจินผู้นี้มีใบหน้าคล้ายน้องชายอยู่หลายส่วน หากทว่ารอบกายมีบรรยากาศกดดันไม่น่าเข้าใกล้มากกว่า เมื่อเทียบจากความรู้สึกแล้วตงนั่วหลิวคิดว่าหลงชิงเทียนอ่อนโยนกว่ามาก

คิดไปคิดมาเจ้าเงือกทึ่มก็ส่ายหน้าไปมา

“ข้าไม่ไปดีกว่าพี่เฟยจูไปเดินเที่ยวกับท่านเทียนจินเถอะ”

ได้ยินดังนั้นหลงเทียนจินก็พยักหน้าขึ้นลงสองสามครั้ง ดวงตาฉายประกายพึงพอใจ หากทว่าไม่แสดงออกทางสีหน้า และจากนั้นราชามังกรก็จูงมือเฟยจูเดินจากไปโดยไม่กล่าวอะไรสักคำ

“โรคพูดน้อยนี่แก้อย่างไรก็ไม่หายเลยนะ” ตงนั่วหลิวหัวเราะอย่างปลงตก

ดวงตาสีฟ้าชำเลืองมองคนที่อยู่เยื้องไปทางด้านหลัง ดูเหมือนหลง ชิงเทียนจะจ้องมายังร่างบางก่อนแล้ว คนโดนมองจึงฉีกยิ้มหวานให้ฝ่ายนั้นพลางเดินเข้าไปคล้องแขน

“พี่ชิงเทียนเคยมาเที่ยวงานเทศกาลของพวกมนุษย์หรือไม่”

“ไม่” หลงชิงเทียนตอบสั้นๆ แต่คิดขึ้นได้ว่าควรพูดให้ยาวหน่อย ไม่เช่นนั้นสภาพจิตใจของตงนั่วหลิวจะแย่เอา จึงเสริมต่อว่า “ไม่เคย”

ตงนั่วหลิวเห็นถึงความใส่ใจของสามีจึงยิ่งยิ้มกว้างขึ้น

“เช่นนั้นข้าจะนำท่านเอง ท่านต้องติดใจแน่” เจ้าของน้ำเสียงไพเราะกล่าวเจื้อยแจ้ว ตงนั่วหลิวเป็นเงือกที่งดงามที่สุดในเมืองบาดาล ยามแปลงร่างเป็นคน คนย่อมเป็นคนที่งดงามอย่างมาก หลงชิงเทียนทอดมองรอยยิ้มของภรรยาอย่างเผลอไผล

กระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นว่ามนุษย์ผู้ชายบางคนเองก็มองมาที่ตง นั่วหลิวตาค้างเช่นกัน มังกรหนุ่มจึงส่งจิตสังหารออกไป แค่เพียงเล็กน้อยพวกมนุษย์ก็กลัวกันจนเหงื่อตก

“ท่านอย่าไปรังแกพวกเขาสิ” ตงนั่วหลิวไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ สามีถึงได้ข่มขู่พวกมนุษย์ผ่านทางสายตา เจ้าเงือกทึ่มจึงเอ่ยขึ้น

หลงชิงเทียนรู้สึกหึงหวงหนักกว่าเดิม มังกรหนุ่มดึงแขนข้างที่ถูกตง นั่วหลิวเกาะออก จากนั้นก็ใช้แขนข้างเดิมโอบรอบไหล่บางแทน

ตงนั่วหลิวไม่เข้าใจว่าหลงชิงเทียนแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของตนอะไรตอนนี้ แต่ก็ดีเหมือนกัน เจ้าเงือกน้อยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความเคอะเขิน

“ท่านชอบกินน้ำตาลปั้นหรือไม่”

“ไม่” หลงชิงเทียนกำลังจะตอบสั้นอีกแล้ว ดีที่ฉุกคิดได้ก่อน จึงรีบขยายความว่า “ไม่เคยกิน แดนมังกรไม่ค่อยมีใครทำของหวาน”

“อืม เช่นนั้นก็ลองซื้อดูสักไม้แล้วกัน” ร่างบางเอ่ยพลางเดินเข้าไปที่ร้านน้ำตาลปั้น คนขายนั้นเป็นชายชราคนหนึ่ง พอเห็นลูกค้าแต่งกายดูดีมีระดับเดินเข้ามาก็ฉีกยิ้มหน้าบานทันที

“เชิญคุณชายเลือกลายที่ชอบได้เลย หากไม่มีที่ถูกใจละก็จะให้ข้าปั้นใหม่เป็นกรณีพิเศษก็ได้” ตาเฒ่าเจ้าของร้านกล่าวด้วยน้ำเสียงพินอบพิเทา

“ท่านชอบลายไหน มังกรไม้นั้นปั้นได้ไม่เลวเลยว่าไหม”

หลงชิงเทียนมองตามมือของภรรยาไปแล้วก็ทำหน้าขรึม จะให้เขากินน้ำตาลปั้นที่หน้าตาเหมือนร่างจริงของตนเองลงได้อย่างไร

ว่าแล้วมังกรหนุ่มก็ส่ายหน้าไปมา

“เอาตัวอื่น”

“อืมมม เช่นนั้นหงส์ล่ะ อ๊ะ ไม่ได้ๆ ถ้าพี่เฟยจูรู้เข้าข้ามีหวังโดนงอนแน่ๆ เอ ถ้าเช่นนั้น...” ดวงตาคู่งามกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับน้ำตาลปั้นสีฟ้าอ่อนไม้หนึ่ง

“เงือกตนนั้นล่ะ” ตงนั่วหลิวไม่รังเกียจที่จะกินน้ำตาลปั้นซึ่งหน้าตาเหมือนเผ่าพันธุ์ของตนเอง

หลงชิงเทียนก็ได้แต่ส่งสายตาที่สื่อว่า ‘เอาที่เจ้าชอบ’ ไปให้ภรรยา

สุดท้ายคนทั้งสองก็เดินออกจากร้านน้ำตาลปั้นโดยที่ในมือของตงนั่วหลิวมีน้ำตาลปั้นลายเงือกหนึ่งไม้ในมือ

“อืมมม ผลไม้เชื่อมร้านนั้นก็น่ากิน อ๊ะ จริงสิ พวกเรายังไม่ได้ซื้อโคมกันเลย” ตงนั่วหลิวร้องโวยวายขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก

“อืม เลือกร้านกันก่อน” หลงชิงเทียนไม่มีประสบการณ์มาเที่ยวงานเทศกาลลอยโคมในแดนมนุษย์ ในขณะที่เมืองบาดาลของตนนั่งหลิวก็ไม่มีเทศกาลเช่นนี้

ทั้งสองคนหันซ้ายหันขวาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร

“ข้าเคยมาตอนเด็กๆ จำไม่ได้แล้วว่าขั้นตอนมันมีอะไรบ้าง รู้แค่ว่าตอนปล่อยโคมขึ้นฟ้าให้อธิษฐานขอพรนะ พี่ชิงเทียนจะลอยโคมอันเดียวกับข้าหรือแยกกันลอย” ตงนั่วหลิวถามเสียงใส

“แยกกันลอย” หลงชิงเทียนตอบแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด

จุดประสงค์ในการปล่อยโคมก็คือขอพร ปล่อยหลายๆ อันย่อมดีกว่าปล่อยอันเดียว มังกรหนุ่มคิดอย่างตื้นเขินเช่นนี้

นั่นส่งผลให้คนงามพองลมที่แก้ม

ตงนั่วหลิวคิดว่าคู่สามีภรรยาร่วมกันปล่อยโคมอันเดียวกันมันดูน่ารักดี แต่ดูเหมือนหลงชิงเทียนจะเข้าไม่ถึงสุนทรีย์ดังกล่าว

แต่หลงชิงเทียนก็พอจะมองออกว่าภรรยาไม่พอใจแล้ว

“หรือเจ้าอยากลอยด้วยกัน”

“เชอะ”

“เสี่ยวนั่ว อย่าขี้งอนสิ”

“อ๊ะ เมื่อครู่ท่านเรียกข้าว่าอย่างไรนะ” คนถูกเรียกว่าเสี่ยวนั่วจากปากของสามีเป็นครั้งแรกตาโตร้องอู้หูด้วยความดีใจ ในขณะที่หลงชิงเทียนนั้นรู้สึกเขินเอาภายหลัง

มังกรหนุ่มเบือนใบหน้าแดงๆ ไปทางอื่น

แม้จะใกล้ชิดกันมากจนไม่รู้จะมากอย่างไรแล้ว แต่นิสัยขี้อายนี้แก้ไม่หายจริงๆ

ตงนั่วหลิวเห็นแล้วก็หัวเราะคิกคัก หายงอนในทันที

“พี่ชิงเทียน หลังจากนี้หากท่านเรียกข้าว่าเสี่ยวนั่วบ่อยๆ ข้าจะดีใจอย่างมาก” ตงนั่วหลิวเอาตัวเข้าไปเบียดๆ แขนแกร่ง ยิ่งรู้ว่าเขากำลังเขิน ตงนั่วหลิวก็ยิ่งได้ใจ

สุดท้ายหลงชิงเทียนก็หันกลับมาสู้

มังกรหนุ่มหยิกแก้มของเจ้าเงือกทึ่มจนยืดออกทั้งสองข้าง

“อั่นอ่าอังแออ้า (ท่านอย่ารังแกข้า) ” ตงนั่วหลิวโวยวาย

ใบหน้าของเงือกน้อยรูปงามยามนี้ดูตลกมาก หลงชิงเทียนปล่อยมือจากแก้มของตงนั่วหลิว จากนั้นก็ใช้มือข้างเดิมนั่นแหละ ขยี้เส้นผมสีทรายของเจ้าตัวแรงๆ เสียจนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง

“ฮึ่ม วันนี้ท่านขยันแกล้งข้ามากเกินไปแล้วนะ” คนงามบ่นพลางพยายามจัดทรงผมให้เข้าที่ข้างทาง “ดูสิ ผมข้าฟูหมดแล้ว แบบนี้ก็ดูไม่ได้น่ะสิ ท่านมาช่วยจัดเลยเร็ว”

ตงนั่วหลิวร้องหาความรับผิดชอบโดยการยื่นหัวเข้าไปหาตัวต้นเหตุ

หลงชิงเทียนชะงักค้างไปครู่หนึ่ง

ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่หัวใจของมังกรหนุ่มเต้นแรงผิดจังหวะไปชั่วขณะ

หลงชิงเทียนช่วยทัดผมของตงนั่วหลิวข้างใบหูไปพลางครุ่นคิดไปพลางว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้คืออะไร แต่บังเอิญว่าตงนั่วหลิวเงยหน้าขึ้นมาพอดี

ทั้งสองคนสบตากัน

ทั้งๆ ที่บนถนนคนเดินก็มีมนุษย์สัญจรขวักไขว่ไปมาแท้ๆ แต่ปีศาจสองตนนี้กลับจ้องหน้ากันราวกับว่าโลกนี้มีกันแค่กันและกัน

หมับ!

และก่อนจะรู้สึกขวยเขินกันมากไปกว่านี้ ฝ่ามือแกร่งของมังกรหนุ่มก็คว้าหมับเข้าที่ใบหน้าของตงนั่วหลิว หลงชิงเทียนตัดปัญหาเวลามองหน้าคนงามแล้วใจสั่นด้วยการเอามือใหญ่ๆ ของตนไปปิดใบหน้างามๆ นั่นเสีย

แต่ดูเหมือนวิธีแก้ปัญหานี้จะแย่ไปหน่อย ตงนั่วหลิวเลยโวยวายไม่หยุด

“หึหึ” หลงชิงเทียนไม่อาจต้านทานความน่าเอ็นดูของเงือกตรงหน้าได้ มังกรหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“อ๊ากกก ท่านยิ้มอยู่หรือ ท่านกำลังยิ้มใช่ไหม อยากเห็น ข้าอยากเห็นท่านยิ้ม” เจ้าเงือกน้อยที่น่าสงสาร หมายมั่นปั้นมือว่าจะทำให้สามียิ้มแท้ๆ แต่พอสามียิ้มแล้วตนเองกลับไม่มีวาสนาได้เห็น

หลงชิงเทียนก็แสนใจร้าย เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมเอามือออกจากหน้าของคนงาม กระทั่งตงนั่วหลิวหยุดดิ้น หลงชิงเทียนคลายมือออก รอยยิ้มอันแสน หายากก็เลือนหายไปหมดแล้ว

เจ้าเงือกน้อยกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้น

“ฝากไว้ก่อนเถอะ คราวหน้าข้าจะทำให้ท่านยิ้มให้ข้าดูให้ได้!” ตงนั่วหลิวคาดโทษอีกฝ่ายเอาไว้ก่อน จากนั้นก็ลากหลงชิงเทียนไปทางร้านขายโคมลอย

สุดท้ายทั้งสองก็ตัดสินใจซื้อโคมมาด้วยกันแค่อันเดียว

ตงนั่วหลิวจับโคมอยู่อีกด้านหนึ่ง นัยน์ตาคู่สวยลอบชำเลืองมองมังกรหนุ่มที่หลับตาขอพรอยู่ข้างๆ ก่อนจะหลับตาลงบ้าง

ตงนั่วหลิวอยากรู้ว่าหลงชิงเทียนขอพรว่าอะไร

สำหรับตัวเขาแล้ว ควรจะขอพรให้เหนียนถูกกำจัดและเมืองบาดาลอยู่รอดปลอดภัย แต่เพราะคิดเองเออเองว่าเสี่ยวเฉิงคงอธิษฐานแบบนี้ไปแล้ว ตง นั่วหลิวก็เลยอธิษฐานอย่างอื่นแทน

‘ขอให้ตนกับหลงชิงเทียนครองคู่กันอย่างมีความสุข’

ลึกๆ ในใจนั้น ตงนั่วหลิวคาดหวังว่าอีกคนที่กำลังถือโคมเดียวกันอยู่จะเฝ้าขอพรแบบเดียวกัน และความปรารถนาจะเป็นจริง

 

อีบุ๊กมีขายแล้วใน MEB >> คลิก <<

รูปเล่มพร้อมส่ง สั่งซื้อได้จาก >> เว็บไซต์สำนักพิมพ์พันแสง << หรือ >> ช็อปปี้ <<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 784 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

775 ความคิดเห็น

  1. #538 sakura17 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 14:17
    เสียดายตงนั่วไม่เห็นพี่มังกรยิ้ม อุตส่าห์ทำภารกิจสำเร็จ55
    #538
    0
  2. #522 kuropop (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 20:26
    ชอบคู่นี้มาก
    #522
    0
  3. #521 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:30
    น่ารักจริงๆคู่นี้ สวีตหวานแหววละเกินนน
    #521
    0
  4. #520 T????ttt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 12:59
    งืออออ น่ารักกกก รอค่าๆๆๆๆๆ
    #520
    0
  5. #519 Lalaland332221 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 12:58
    รอออออออ
    #519
    0
  6. #518 PuiPui--r (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 10:57
    เดี๋ยวนะยัยน้อง อยู่ๆก็ทึกทักเอาเองว่าเจ้าปลาน้อยจะขอเรื่องเหนียนแล้วตัวเองก็มาขอเรื่องความรักนี่นะ 55555555
    #518
    0
  7. #517 evaw. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 10:52
    น่าเอ็นดูววว แงงงง
    #517
    0
  8. #516 Littlemar (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 10:32
    คุณพี่ เวอร์ชันนี้เอาใจไปเลยค่าาาา
    #516
    0
  9. #515 love_forever 1992 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 10:03

    น้องก็ยังเป็นน้องอยู่วันยังค่ำ
    #515
    0
  10. #514 salinishukul (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 10:02
    น่าร้ากกกก
    #514
    0
  11. #513 littlegdear (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 09:55
    น่ารักมากกกกกก 😳
    #513
    0