ท่านมังกร! ช่วยเผ่าของข้าด้วย (สำนักพิมพ์พันแสง)

ตอนที่ 16 : บทที่ ๑๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 937 ครั้ง
    5 ก.ย. 63

บทที่ ๑๒

 

 

“ไหวไหมขอรับ” เสี่ยวเฉิงเดินเข้ามาในห้องนอนของเจ้านายคนงาม

ตงนั่วหลิวที่รู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่างกายนอนพังพาบอยู่บนเตียง ดวงตาคู่สวยเหม่อลอยมองเพดานอย่างไร้จุดหมาย กระทั่งได้ยินเสียงของเจ้าปักเป้าน้อย คนงามจึงยอมเบือนหน้ากลับมามอง

“ไม่ไหว ข้ารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง” ตงนั่วหลิวพูดด้วยสีหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้

“ไม่ไหวก็ต้องไหวแล้วขอรับ ข้านำเรื่องที่ท่านหลงชิงเทียนจะลงไปสำรวจใต้มหาสมุทรไปแจ้งให้บิดาของท่านทราบแล้ว บัดนี้ทางเมืองบาดาลคงเตรียมกำลังทหารไว้สำหรับสนับสนุนสามีของท่านเรียบร้อย”

เมื่อสองวันก่อนตงนั่วหลิวส่งเสี่ยวเฉิงไปที่เมืองบาดาลเพื่อแจ้งข่าวให้ทางนั้นทราบ

นับไปนับมาก็สามราตรีแล้วที่ตงนั่วหลิวกับหลงชิงเทียนผูกสัมพันธ์ต่อกัน

“ตอนนี้พวกท่านสะสมเวลาอยู่ใต้น้ำของท่านหลงชิงเทียนได้กี่ชั่วยามแล้วขอรับ” เสี่ยวเฉิงเอาผ้ามาโปะตรงหน้าผากของเจ้านายผู้ปวกเปียกไปทั้งร่างของตน

เป้าหมายของพวกเขาคือสามสิบหกชั่วยาม

แต่เวลาที่สะสมได้ตอนนี้นั้น...

“ราวๆ ห้าชั่วยามได้” น้ำเสียงของตงนั่วหลิวเบาหวิว

เสี่ยวเฉิงทดเลขในใจ สามวันสะสมได้ห้าชั่วยาม ดังนั้นกว่าจะสะสมครบสามสิบหกชั่วยามก็ต้องใช้เวลาทั้งสิ้นยี่สิบสองวัน...

เมื่อบวกเวลาให้หลงชิงเทียนลงไปสำรวจใต้มหาสมุทรอีกราวๆ เก้าวัน ก็เท่ากับว่ากว่าจะรู้ว่าสามารถกำจัดปราณของปีศาจเหนียนได้โดยไม่ต้องรอให้ผนึกสลายหรือไม่ ก็ต้องรอไปอีกหนึ่งเดือนเต็มๆ

“ข้าว่าช้าไปนะขอรับ หากพวกเราอยากสังหารเหนียนก่อนมันจะรวมร่างใหม่ได้สำเร็จ ข้าว่ายิ่งลงมือเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีนะขอรับ” เสี่ยวเฉิงเอาผ้ากลับมาชุบน้ำใหม่ บิดจนแห้งและเอาไปโปะบนหน้าผากของตงนั่วหลิวอีกครั้ง

ตงนั่วหลิวฟังแล้วก็กัดฟันกรอดๆ

“เจ้าไม่มาเป็นข้าเจ้าไม่รู้หรอกว่ามันเหนื่อยขนาดไหน!!”

เสียงโวยวายของเจ้าเงือกน้อยดังออกไปถึงข้างนอก ส่งผลให้แขกที่มาเยือนยังตำหนักชิงไห่แห่งนี้ลอบยิ้มด้วยความเอ็นดูปนขบขัน

“น้องนั่วหลิว ข้าขอเข้าไปได้หรือไม่” แขกผู้มาเยือนส่งเสียงดังจากนอกประตู ตงนั่วหลิวรีบผุดลุกขึ้นนั่ง ในแดนมังกรแห่งนี้เฟยจูก็เปรียบเสมือนที่พึ่งพิงทางจิตใจเพียงหนึ่งเดียวของเขาแล้ว

“พี่เฟยจู! เชิญเลยๆ” ตงนั่วหลิวดีใจอย่างออกนอกหน้า

เฟยจูที่เดินเข้ามาเห็นสภาพคนที่นั่งพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียวอยู่ก็อดสงสารไม่ได้ หงส์ไฟรูปงามเดินเข้ามาข้างเตียง เอื้อมมือแตะหน้าผากมนครู่หนึ่งก่อนจะหันไปหาเสี่ยวเฉิง

“ข้านำยาบำรุงมาให้ เจ้าช่วยเอาไปอุ่นให้ที”

“ขอรับ” เสี่ยวเฉิงรับกล่องไม้ที่ใส่ถ้วยยาบำรุงก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป

เมื่อเหลือกันอยู่สองคนเฟยจูก็เปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงล้อเลียนว่า

“ข้าแค่สอนกลเม็ดยั่วยวนมังกรให้แก่เจ้าเพียงไม่กี่อย่าง เจ้าก็สามารถทำให้หลงชิงเทียนลุ่มหลงในตัวเจ้าเสียจนลุกจากเตียงไม่ขึ้นแล้วหรือ”

“พี่เฟยจูล้อข้าเล่นแล้ว” ตงนั่วหลิวตอบกลับด้วยใบหน้าทะมึน

วิหคอัคคีหัวเราะคิกคักก่อนจะเอื้อมมือมาหยิกแก้มของคนบนเตียง

“เด็กน้อย ข้าได้ยินเรื่องที่เจ้าจะพาหลงชิงเทียนลงไปสำรวจจุดก่อกำเนิดเหนียนที่ใต้สมุทรแล้ว แต่ดูสภาพเจ้าตอนนี้สิ” เฟยจูกวาดสายตามองสภาพอิดโรยของคนบนเตียงแล้วก็ส่ายหน้าไปมา “ไม่เหนียนเกิดก่อนเจ้าก็ตายก่อน”

ตงนั่วหลิวที่ถูกวาจาถากถางของเฟยจูเล่นงานเข้าให้แทบจะกุมอกพ่นเลือดออกมา

แต่ตงนั่วหลิวไม่มีอะไรจะเถียง

ตามปกติแล้วกิจกรรมบนเตียงของเผ่าปีศาจนั้นจะหวือหวาและยาวนานมากกว่าของพวกมนุษย์หลายเท่า เพราะเผ่าปีศาจมีร่างกายที่แข็งแรงมากกว่า มีพลังปราณที่มากกว่า มีความอึดที่สูงกว่า

เผ่าเงือกเป็นปีศาจสายพันธุ์ที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุดใต้น้ำ ตงนั่วหลิวเป็นถึงลูกชายของหัวหน้าเผ่า พลังตบะและปราณปีศาจในกายย่อมสูงส่งไม่ธรรมดา

แต่ตงนั่วหลิวกลับหมดเรี่ยวหมดแรงตั้งแต่เนิ่นๆ

น่าขายหน้านัก

“อืมมม” เฟยจูยกมือขึ้นลูบคางอย่างใช้ความคิด

“ข้าเองก็ไม่อยากเสียมารยาทยุ่มย่ามเรื่องบนเตียงในบ้านของผู้อื่นหรอกนะ แต่หากเจ้าอยากได้คำแนะนำละก็ ข้าคิดว่าข้าช่วยเจ้าได้”

ดวงตาของตงนั่วหลิวเปล่งประกายวาววับ ราวกับแสงแห่งความหวังได้สาดส่องฝ่าท้องฟ้าอันมืดมิดลงมา เจ้าเงือกน้อยคว้ามือของเฟยจูเอาไว้และเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงวิงวอนว่า

“พี่เฟยจู ช่วยข้าด้วย!”

“อะแฮ่ม” วิหคอัคคีรูปงามกระแอมไอ บัดนี้ใบหน้างามแดงระเรื่อ

ถึงเฟยจูจะหนังหน้าหนากว่าตงนั่วหลิวหลายเท่า แต่การสนทนาเรื่อง ใต้สะดือกับผู้อื่นเช่นนี้ก็ยังคงทำให้รู้สึกขัดเขินอยู่หลายส่วน

“ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดลับที่ข้าค้นพบให้แก่เจ้า” คนอาบน้ำร้อนมาก่อนเปรยด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

ตงนั่วหลิวชะโงกหัวเข้าไปใกล้เฟยจูที่นั่งอยู่ข้างเตียงเพื่อให้ได้ยินชัดๆ

จากนั้นหนึ่งนกหนึ่งปลาก็กระซิบกระซาบกันอยู่ครู่ใหญ่

จวบจนกระทั่งประตูเปิดออก เสี่ยวเฉิงที่ไปอุ่นยาเดินกลับเข้ามา เจ้าเด็กน้อยจ้องผู้ใหญ่ที่ทำการประชุมลับกันอยู่ตาแป๋ว ทำเอาผู้ใหญ่เกิดอาการหน้าบางขึ้นมากะทันหัน

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เจ้าก็พักผ่อนให้มาก คืนนี้อย่าลืมทำตามที่ข้าสอน”

“ขอรับ” ตงนั่วหลิวพยักหน้าแดงๆ ของตนเองขึ้นลง

“อะไรหรือขอรับ” เสี่ยวเฉิงเด็กน้อยเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาวางถาดยาลงบนตักของตงนั่วหลิวพลางเอ่ยถาม

แต่ตงนั่วหลิวนั้นหน้าบางเกินกว่าจะสนทนาเรื่องเมื่อครู่ต่อแล้ว จึงยกมือโบกปัดไปมา แสร้งปั้นหน้ารำคาญและออกปากไล่เสี่ยวเฉิงกลายๆ

“ว่าแต่เจ้าทำงานบ้านของวันนี้เสร็จแล้วหรือ ถึงเอาแต่จ้องหน้าข้าอยู่นั่น ไปเตรียมอาหารเย็นได้แล้วไป ประเดี๋ยวพี่ชิงเทียนก็จะกลับมาแล้ว”

เสี่ยวเฉิงเกาหัวแบบงงๆ เป็นเจ้านายเองไม่ใช่หรือที่รั้งตนไว้ให้อยู่เป็นเพื่อน ที่อย่างนี้ล่ะมาไล่กัน ช่างอารมณ์แปรปรวนเสียจริง

แต่เสี่ยวเฉิงก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี ตงนั่วหลิวจึงอาศัยเวลาที่เหลืออยู่นอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่ กระทั่งท้องฟ้าถูกย้อมเป็นสีส้มแดงจากดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า

คนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ถูกปลุกเพราะเสียงฝีเท้าของหลงชิงเทียน

แม้มังกรหนุ่มจะพยายามเดินให้เบาที่สุดแล้วแต่ตงนั่วหลิวก็ยังลืมตาตื่นขึ้นมาอยู่ดี ร่างบางลุกขึ้นนั่ง ใช้มือทั้งสองข้างขยี้ตาซ้ายขวาอย่างเมามัน

ตงนั่วหลิวขยี้ตารุนแรงมาก เดือดร้อนหลงชิงเทียนที่ยืนดูอยู่ต้องเดินเข้ามาดึงข้อมือบางออก

“ขยี้มากไปแล้ว เดี๋ยวก็แสบหรอก” เสียงทุ้มดังขึ้น

“ฮื่อ” หลายวันมานี้ทั้งสองคนสนิทสนมกันมากกว่าเดิม แต่ตงนั่วหลิวก็ยังรู้สึกเก้อเขินแปลกๆ เวลาต้องสนทนากับอีกฝ่าย อย่างตอนนี้เจ้าเงือกน้อยก็ไม่กล้าสบตากับหลงชิงเทียน

พอฝ่ายหนึ่งเขิน อีกฝ่ายหนึ่งก็เขินตาม

หลงชิงเทียนที่เพิ่งไปฝึกกองกำลังทหารมาทั้งวันยกมือขึ้นเกาแก้มเก้อๆ

“ข้าจะไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมากินข้าวเย็น เจ้าจะไปด้วยกันไหม” มังกรหนุ่มเอ่ยโดยที่สายตาจับจ้องไปที่พื้นบ้าง ผ้าห่มบ้าง ที่ไหนก็ตามแต่ที่ไม่ใช่ร่างกายของตงนั่วหลิว

เจ้าเงือกน้อยฟังแล้วก็หน้าแดงจัด

เพิ่งเคยถูกชวนไปอาบน้ำพร้อมกันเป็นครั้งแรก

“อาบน้ำเฉยๆ หรือว่าจะทำอย่างอื่นด้วย” คนงามเอ่ยถามอ้อมแอ้ม

หลงชิงเทียนไม่ถนัดคาดเดาอารมณ์ของคู่สนทนานัก มังกรหนุ่มไม่รู้จริงๆ ว่าตงนั่วหลิวถามแบบนี้เพราะอยากให้ทำหรือไม่อยากให้ทำกันแน่ สุดท้ายหลงชิงเทียนจึงตอบอย่างกำกวมว่า

“ตามสถานการณ์”

“อืมมมม” ตงนั่วหลิวหัวเราะออกมาเบาๆ “คำตอบสมกับที่เป็นท่าน”

ก็คือหลงชิงเทียนอยากจะทำนั่นแหละ แต่ตอบแบบถนอมน้ำใจ เผื่อตงนั่วหลิวไม่อยากจริงๆ ก็จะไม่ฝืน

สุดท้ายทั้งสองคนก็หยิบชุดนอนและเดินตรงไปที่ห้องน้ำด้วยกัน พอพูดถึงห้องอาบน้ำแล้วตงนั่วหลิวก็คิดถึงอ่างน้ำร้อนในนั้น เนื่องจากตงนั่วหลิวเป็นปลา เจ้าตัวจึงชอบอ่างน้ำร้อนมากเป็นพิเศษ มันต่างจากสายน้ำเย็นๆ น้ำอุ่นจะช่วยให้เกล็ดเงางามสุขภาพดีขึ้น

ตงนั่วหลิวผลัดเสื้อเสร็จก็รีบเปลี่ยนขาเป็นหาง ลงไปแหวกว่ายอยู่ในน้ำอุ่นๆ ให้ชื่นใจทันที

หลงชิงเทียนก้าวลงบ่อตามมาทีหลัง

นัยน์ตาคู่คมจับจ้องยังส่วนหางสีประกายมุกของคนงาม

ถ้าอยู่ในร่างนี้ก็ทำเรื่องลามกไม่ได้...

หลงชิงเทียนกอดอกนั่งหลับตาพิงขอบบ่ออยู่ตรงมุมหนึ่ง ส่วนตงนั่วหลิวว่ายน้ำไปรอบๆ กระทั่งว่ายวนจนหนำใจแล้วเจ้าเงือกทึ่มถึงค่อยว่ายน้ำมาหาสามีและถามเสียงใสว่า

“ไม่ทำหรือ”

หลงชิงเทียนได้ฟังก็ขมวดคิ้ว

มังกรหนุ่มจับสายตาไปที่หางสีสวยของตงนั่วหลิว คล้ายจะสื่อว่าหากเจ้าไม่เปลี่ยนหางกลับมาเป็นขาข้าก็ทำอะไรไม่ได้

แต่ตงนั่วหลิวกลับหัวทึบเป็นพิเศษกว่าปกติ

เจ้าเงือกทึ่มยกหางขึ้นมาจากน้ำพร้อมโบกสะบัดไปมาเป็นการอวด

“สวยใช่ไหม ข้าไม่อยากจะโอ้อวดหรอกนะ แต่ในเมืองบาดาลน่ะ ข้าเป็นเงือกที่มีหางงดงามที่สุดเลยนะ ถ้าหากท่านชอบละก็จะลองจับเล่นดูก็ได้” ตง นั่วหลิวไม่พูดเปล่า ยังยื่นหางมาตรงหน้ามังกรหนุ่มอีกด้วย

หลงชิงเทียนอึ้งไปครู่หนึ่ง

เขาชอบกินปลาก็จริง แต่ไม่เคยพิศวาสการจับหางปลาสดๆ

“ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ” ตงนั่วหลิวที่ภาคภูมิใจในหางของตนเองอย่างมากคะยั้นคะยอให้สามีช่วยจับมันเล่นที

หลงชิงเทียนคร้านจะปฏิเสธ มังกรหนุ่มเอื้อมมือไปแตะๆ ตามเกล็ดของตงนั่วหลิว ก่อนจะค้นพบว่ามันไม่ได้น่าขนลุกอย่างที่คิด หางของเงือกไม่เหมือนหางของปลาที่จะมีเมือกๆ มันๆ เพราะเผ่าเงือกสามารถควบคุมการหลั่งเมือกด้วยตนเองได้

พอคิดถึงเรื่องเมือก ใบหน้าของมังกรหนุ่มก็ซับสีแดงระเรื่อเล็กน้อย

ตงนั่วหลิวเข้าใจผิดคิดว่าสามีชื่นชอบหางของตนมากจึงยิ่งเอาใหญ่

“ตรงส่วนนี้น่ะนะ พออยู่ในน้ำมันจะเป็นสีฟ้า แต่พออยู่บนบกมันจะเหลื่อมม่วงนิดๆ ล่ะ” ตงนั่วหลิวจับครีบของตนเองคลี่ออก

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ หลงชิงเทียนจึงเอื้อมมือไปจับ

ครีบของตงนั่วหลิวงดงามมาก มันวาววับสะท้อนแสงเหมือนกับอัญมณีเลย

“อ๊ะ ฮื่อ” ทว่าหลงชิงเทียนลูบคลำเพลินมือไปหน่อย เจ้าของหางถึงได้เผลอหลุดเสียงครางออกมาด้วยความสยิว

อันที่จริงครีบหางเป็นจุดอ่อนไหวของเงือก เวลาโดนมันจะจั๊กจี้มากๆ ปกติไม่ค่อยให้ใครมาจับเล่นเช่นนี้หรอก แต่เพราะตงนั่วหลิวถูกหลงชิงเทียนสัมผัสจนชินมือ จึงคิดเองเออเองว่าให้อีกฝ่ายจับครีบคงไม่เป็นไร

แต่ตงนั่วหลิวก็คิดผิด

นอกจากจะรู้สึกจั๊กจี้กว่าเวลาโดนคนอื่นจับแล้ว...

ยังรู้สึกวาบหวามแปลกๆ อีกด้วย

หลงชิงเทียนเบิกตาด้วยความตื่นตะลึง ลำคอของมังกรหนุ่มแห้งผาก เขาควรจะชักมือกลับ แต่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ สุดท้ายฝ่ามือหยาบกร้านจึงลูบไล้ไปตามครีบสีสวย

ยิ่งถูกสัมผัสมากเท่าไหร่ท้องไส้ของตงนั่วหลิวยิ่งร้อนวูบวาบ

ยิ่งตงนั่วหลิวเผยสีหน้าลามกออกมามากเท่าไหร่ ลำคอของหลงชิงเทียนยิ่งแห้งผาก

“ภรรยา เจ้าเปลี่ยนจากหางเป็นขาเถิด” และนี่เป็นครั้งแรกเลยกระมัง ที่หลงชิงเทียนเป็นฝ่ายชักชวนให้ภรรยาทำเรื่องเหล่านี้ด้วยความรู้สึกอยากจริงๆ ไม่ใช่ทำไปเพราะว่าจำเป็นต้องทำเท่านั้น

 

 

อีบุ๊กมีขายแล้วใน MEB >> คลิก <<

รูปเล่มพร้อมส่ง สั่งซื้อได้จาก >> เว็บไซต์สำนักพิมพ์พันแสง << หรือ >> ช็อปปี้ <<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 937 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

775 ความคิดเห็น

  1. #497 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 02:05
    ครั้งแรกเลยหรอที่รู้สึกอยากทำ ที่ผ่านมาสามวันไม่รู้สึกเลยหรอ อย่างน้อยความรู้สึกเริ่มพัฒนาแล้วว55
    #497
    0
  2. #495 จ้าวแมวน้อย (@K715207) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 02:02
    มีการพัฒนาๆ ดียิ่ง! ถ้าน้องเหนื่อยแม่ก็แนะนำให้ทำในน้ำดีมั้— ผลัวะ /โดนตบ

    ปล.ขอบคุณนะค้าบบบ
    #495
    0
  3. #493 PLOYSOIYXX (@ployyy567) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 18:10
    สู้ๆ5565555 อยู่ใต้น้ำเดือนนึงไปเลย
    #493
    0
  4. #492 Musumeji (@wanathida) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 15:47
    ขุนพระะะะะะะะ!!!! พี่ชิวเทียนท่านไปกินอะไรม๊าาาาาาาาา
    #492
    0
  5. #491 15.0_cMoNThis_ (@mirunikasoki) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 15:19
    คุณพระะ5555
    #491
    0
  6. #490 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 11:53
    วร้าย~มาลูบอะไรกันตอนนี้ยังหัววันอยู่เลย >\\\<
    #490
    0
  7. #489 Littlemar (@Littlemar) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 11:21
    ยัยน้องงงง ยั่วเก่งจริงๆ(ตอนที่ไม่รู้ตัวน่ะนะ)
    #489
    0
  8. #488 vodkanaja2 (@vodkanaja2) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 10:20
    เขิลตัวแตกละจ้า
    #488
    0
  9. #487 Lalaland332221 (@Lalaland332221) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 10:14
    รอออออออ
    #487
    0
  10. #486 T????ttt (@TranTIti) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 09:58
    โอ้ยยย ชอบๆๆๆๆ รอค่าาา
    #486
    0
  11. #485 aom051 (@aom051) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 09:43
    โกรธตัวเองที่ไม่มีตัง อุแง๊
    #485
    0
  12. #484 supine.ty (@yoyafah) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 09:24
    แลงมากแม่
    #484
    0
  13. #483 wolf (@worrakamon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 09:11

    แง เพิ่งมาอ่านไม่กี่วันสั่งหนังสือไปแล้วจ้า
    #483
    0
  14. #482 MhyTaeYoΠ (@Sirimaya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 08:53
    น้องดทดสนดดาดทสกดสก
    #482
    0
  15. #481 Jajijung248 (@Ja248) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 08:09
    อยากอ่านทุกวัน
    #481
    0
  16. #480 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 07:53
    รอค่ะๆ
    #480
    0
  17. #479 rtom711 (@rtom711) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 07:50
    โอ้ยยย เจ้าเงือกไม่รู้ตัวเลยส่าอ่อยพี่เค้าเบาๆ เอ็นดู
    #479
    0