ท่านมังกร! ช่วยเผ่าของข้าด้วย (สำนักพิมพ์พันแสง)

ตอนที่ 13 : บทที่ ๙

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,171 ครั้ง
    25 ส.ค. 63

บทที่ ๙

 

 

“นี่ พระอาทิตย์จะตกดินแล้วนะ ทำไมพี่ชิงเทียนถึงยังไม่กลับมาเสียที” ตกเย็นวันนั้นตงนั่วหลิวและเสี่ยวเฉิงออกมานั่งรอหลงชิงเทียนกลับตำหนักกันที่ศาลากลางน้ำ

ศาลาแห่งนี้อยู่ตรงกลางระหว่างทางเข้ากับตัวเรือนที่พักอาศัย ดังนั้นหากหลงชิงเทียนเดินเข้าประตูมาตงนั่วหลิวจะเห็นได้ทันที

“อาจจะยังไม่เลิกงานขอรับ” เสี่ยวเฉิงตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

กระทั่งเวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม

“นี่ ฟ้าเริ่มมืดแล้วนะ แต่ข้ายังไม่เห็นวี่แววของพี่ชิงเทียนเลย” ตงนั่วหลิวที่นั่งจิบชาจนหมดไปหลายกาแล้วอดถามซ้ำไม่ได้

“อาจจะยังไม่เลิกงานขอรับ” คราวนี้เสี่ยวเฉิงตอบด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจนัก

ถึงแม้หลงชิงเทียนจะมีตำแหน่งเป็นแม่ทัพก็เถอะ แต่กองทัพของเผ่ามังกรมีจำนวนทหารสักเท่าไหร่กันเชียว กะด้วยสายตาแล้วน่าจะไม่เกินห้าร้อยนายหรอก แถมแต่ละตนก็แข็งแกร่งโดยกำเนิดอยู่แล้ว ค่ายทหารคงไม่มีอะไรให้ฝึกซ้อมหนักหนาหรอก

ไม่แน่บางทีหลงชิงเทียนอาจจะไม่สนใจง้อตงนั่วหลิวจริงๆ

สองนายบ่าวถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างปลงตก

กระทั่งเวลาล่วงเลยไปอีกครึ่งชั่วยาม

“นี่ ตอนนี้ปาเข้าไปกี่ยามแล้ว หรือว่าพี่ชิงเทียนจะไม่ยอมมาง้อข้าจริงๆ”

“อาจจะยังไม่เลิกงานขอรับ” เสี่ยวเฉิงพูดคำเดิมด้วยน้ำเสียงจืดชืด แค่ดูก็รู้ว่าวันนี้หลงชิงเทียนไม่กลับจวนแน่แล้ว แต่เจ้านายยังดันทุรังจะนั่งรออยู่อีก เสี่ยวเฉิงจะไปนอนก็นอนไม่ได้ เสี่ยวเฉิงก็เลยหงุดหงิดเพราะความง่วง

“เสี่ยวเฉิง”

“ขอรับ?”

“เจ้าไม่มีคำตอบอื่นที่นอกเหนือจากนี้เลยรึ”

“ก็ข้าง่วงแล้วนี่ขอรับ” เจ้าปักเป้าน้อยเอ่ย

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปนอนเถิด”

“แล้วท่านล่ะ”

“ข้าขอรอเขาอีกสักครู่ เจ้าไม่ต้องห่วง ไปนอนได้เลยเด็กน้อย” ตงนั่วหลิวลูบเส้นผมของเสี่ยวเฉิงอย่างอ่อนโยน เมื่อได้ฟังน้ำเสียงนุ่มนวลของผู้เป็นนาย เสี่ยวเฉิงก็รู้สึกง่วงเหมือนถูกเพลงกล่อมเด็กเล่นงานเข้าให้

เด็กน้อยปิดปากหาวหนึ่งครั้งก่อนจะพยักหน้า

“ก็ได้ ข้าไปนอนก่อน ท่านเองก็รีบเข้านอนด้วยนะขอรับ” กล่าวจบก็เดินข้ามสะพานขยี้ตาจากไปทางเรือนหลังน้อยของตนเอง

เมื่อเหลือแค่คนเดียว ตงนั่วหลิวก็ถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม

ดวงตาคู่สวยชำเลืองมองไปทางประตูเข้าตำหนัก ตงนั่วหลิวจะนับหนึ่งถึงสิบในใจ หากหลงชิงเทียนยังไม่มาเขาก็จะไปเข้านอนแล้ว

หนึ่ง สอง สาม...

“อ๊ะ” ยังนับได้ไม่ทันไรคนที่ตงนั่วหลิวเฝ้ารอจนแทบจะตัดใจไปแล้วก็เดินผ่านประตูเข้ามา

หลงชิงเทียนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจยามเห็นร่างบางนั่งอยู่ในศาลา

“ยังไม่เข้านอน?”

“ข้ารอท่าน” ตงนั่วหลิวดีใจจนน้ำตาแทบไหล อย่างน้อยๆ หลงชิงเทียนก็กลับมา

คนงามไม่รอช้า กึ่งเดินกึ่งวิ่งข้ามสะพานไปหาร่างสูงทันที “ท่านถืออะไรมาเต็มไม้เต็มมือเลย มาๆ ข้าช่วย”

ตงนั่วหลิวส่งมือออกไป ตั้งใจจะช่วยหลงชิงเทียนถือกล่องไม้ขนาด หนึ่งศอก หากทว่าหลงชิงเทียนกลับชักมือหนี ทำให้ตงนั่วหลิวไม่กล้ายุ่มย่ามต่อ คนงามฉีกยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายไปทางห้องนอน

“เชิญท่านเข้ามานั่งพักในห้องก่อน เหนื่อยไหม กินอะไรมาหรือยัง ให้ข้าไปทำน้ำแกงร้อนๆ ให้ไหม” ตงนั่วหลิวดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ร่างบางแทบจะอุ้มหลงชิงเทียนไปนั่งบนเก้าอี้

หากทว่าเสียงทุ้มกลับกล่าวปฏิเสธเรียบๆ

“ไม่ต้อง” หลงชิงเทียนว่าพลางเปิดฝากล่องไม้ในมือ

ด้านในกล่องไม้มีของทานเล่น น้ำแกง รวมไปถึงสุราและของหวานจำนวนหนึ่ง

ดูเหมือนหลงชิงเทียนจะเตรียมการมาพร้อมแล้ว ตงนั่วหลิวจึงเปลี่ยนวิธีเอาอกเอาใจอีกฝ่ายเป็น “อ้อ เช่นนั้นข้าไปต้มน้ำให้ท่านอาบแล้วกันนะ”

“เดี๋ยว”

“หือ อะไรหรือ” เพราะถูกเรียกไว้ ตงนั่วหลิวก็เลยเดินกลับมา

หลงชิงเทียนไม่ตอบ หากทว่าตบเก้าอี้ข้างกาย ตงนั่วหลิวเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังชวนให้ตนเองนั่งด้วย จึงรีบวิ่งไปนั่งข้างกายร่างสูงอย่างเรียบร้อยทันที

หลงชิงเทียนไม่ได้เอ่ยอะไรเสริม มังกรหนุ่มแค่รินเหล้าใส่จอกและเลื่อนมาตรงหน้าตงนั่วหลิว ตงนั่วหลิวเองก็ยกจอกเหล้าขึ้นดื่มโดยไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน

เพราะในใจของตงนั่วหลิวกำลังตื่นเต้นอย่างมาก

บ้านเกิดของตงนั่วหลิวนั้นอยู่ใต้น้ำ ดังนั้นในเมืองบาดาลจึงไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเครื่องดื่ม โดยเฉพาะเหล้า ตงนั่วหลิวไม่มีโอกาสชิมรสชาติของมันมาก่อน พอดื่มเข้าไปแค่อึกเดียวร่างกายก็รู้สึกร้อนผ่าว

“ไม่ต้องรีบ” หลงชิงเทียนไม่รู้ว่าเผ่าเงือกไม่มีสุรา ชายหนุ่มเห็นตงนั่วหลิวมาถึงก็ดกเอาดกเอาจึงปรามด้วยใบหน้าประหลาดใจ

ตงนั่วหลิวที่ดื่มไปแค่จอกเดียวก็นั่งตัวไม่ตรงหัวเราะแห้งๆ

“พอดีข้าดื่มไม่เป็นน่ะ”

“อ้อ”

“ท่านดื่มบ่อยหรือ”

“อืม ตอนมีเทศกาล หรือไม่ก็ตอนปรับทุกข์”

“แล้วทำไมวันนี้ถึงชวนข้าดื่มล่ะ” ตงนั่วหลิวถามยิ้มๆ ดวงตาสีน้ำทะเลคู่งามเริ่มฉ่ำเยิ้มเพราะความเมาไปแล้วเรียบร้อย ส่งผลให้มังกรขี้อายบางตนไม่สามารถสบตากับตงนั่วหลิวตรงๆ ได้

หลงชิงเทียนหลุบตามองจอกเหล้าในมือของตนเอง

“ปรับทุกข์กับเจ้า”

“ปรับทุกข์กับข้า? ปรับทำไม” ตงนั่วหลิวยื่นหน้าเข้าไปใกล้มังกรหนุ่ม หากไม่ได้เมาอยู่เงือกขี้ขลาดอย่างเขาคงไม่กล้าทำการอุกอาจเช่นนี้

“ก็เจ้างอน ข้าจึงง้อ”

“ง้อโดยการชวนดื่มเหล้าเนี่ยนะ ไม่ไหวๆ”

“ข้าไปเปิดตำรามาแล้ว ตามความเข้าใจของข้าการง้อก็คือการปรับความเข้าใจกัน มันน่าจะใกล้เคียงกับการปรับทุกข์นะ” หลงชิงเทียนเอ่ย

ตงนั่วหลิวฟังแล้วก็รู้สึกตลกจนต้องตบโต๊ะเพื่อขำ

หลังจากขำจนตัวโยนเสร็จเงือกขี้เมาก็อดรนทนไม่ได้ กระโจนเข้าไปกอดรอบคอมังกรหนุ่ม พร้อมตะกายปีนขึ้นไปนั่งบนตัก

“พี่ชิงเทียน ท่านช่างน่ารักเหลือเกิน” ตงนั่วหลิวไม่ได้มีความกล้าหาญมากนัก ยามปกติแค่อยู่ใกล้หลงชิงเทียนเจ้าตัวก็เกร็งจะแย่แล้ว

แต่เพราะตอนนี้เมาอยู่ ระยะห่างระหว่างตงนั่วหลิวและหลงชิงเทียนจึงถูกลดลงฮวบฮาบ ฝ่ามือเรียวสวยลูบศีรษะของหลงชิงเทียนอย่างเมามัน ท่าทางจะเอ็นดูสามีคนนี้มากจริงๆ เดือดร้อนหลงชิงเทียนที่ต้องผงะเอนไปทางด้านหลังด้วยความตกใจแทน

แต่เจ้าเงือกขี้เมากลับฉีกยิ้มร้ายกาจ ตงนั่วหลิวเอาแก้มของตนเองไปถูไถกับสันกรามของหลงชิงเทียนอย่างออดอ้อน

“น่าๆ พี่ชิงเทียน อย่ารังเกียจข้านักสิ”

“เจ้าเมาแล้ว” หลงชิงเทียนอาศัยแรงที่มากกว่าอุ้มตงนั่วหลิวไปวางไว้บนเตียง จากนั้นก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะเพื่อเก็บอาหารที่เหลือลงกล่อง

แต่ตงนั่วหลิวไม่ยินยอม

เจ้าเงือกน้อยถลาเข้ามากอดหลงชิงเทียนจากด้านหลังและเอ่ยอย่างงอแงว่า “ท่านจะง้อข้าด้วยการร่ำสุราไม่ใช่หรือ ไยจึงหยุดเสียล่ะ ข้ายังไม่หายงอนเลย”

ตงนั่วหลิวตอนนี้ไม่เหลือมาดของคนกำลังงอนอยู่เลยแม้แต่เศษเสี้ยว แม้หลงชิงเทียนจะไม่เข้าใจเรื่องอาการงอนและการง้อมากนัก แต่มังกรหนุ่มค่อนข้างมั่นใจว่าไม่จำเป็นต้องร่ำสุราแล้ว

“ใครจะคิดว่าพอเหล้าเข้าปากเจ้าจะดุร้ายถึงเพียงนี้กันล่ะ”

“ดุร้าย ท่านนิยามเงือกน้อยน่ารักเช่นข้าว่าดุร้ายงั้นรึ!?” ตงนั่วหลิวมีสีหน้ารับไม่ได้อย่างรุนแรง

หากทว่าหลงชิงเทียนไม่ได้สนใจ ชายหนุ่มเก็บจานชามลงกล่องเสร็จก็หิ้วคอเจ้าเงือกขี้เมากลับไปวางไว้บนเตียงดังเดิม

“เป็นเด็กดีรออยู่ตรงนี้ ห้ามตามมา” หลงชิงเทียนจะไปอาบน้ำ แต่ถ้าหากมีเงือกขี้เมาบางตนร้องตามไปด้วยละก็คงแย่แน่ มังกรหนุ่มจึงกำชับเอาไว้ด้วยน้ำเสียงดุๆ

ตงนั่วหลิวเบะปาก มือบางคว้าผ้าห่มขึ้นมากอด และนั่งขัดสมาธิบิดไปบิดมาด้วยใบหน้าดื้อรั้นเอาแต่ใจ

“ท่านให้ข้ารอ ท่านก็ต้องกลับมานะ”

“ข้าแค่ไปอาบน้ำ”

“ต้องกลับมากอดๆ ข้าด้วยนะ”

“รู้แล้ว” ขณะนี้ใบหน้าของหลงชิงเทียนแดงลามไปถึงหูแล้ว มังกรหนุ่มยังไม่สามารถสบตากับตงนั่วหลิวโดยตรงได้ เพราะคนงามเวลาเมามายนั้นมีพลังทำลายล้างรุนแรงเกินกว่าใจของเขาจะรับไหว

ร่างสูงเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องอาบน้ำซึ่งมีบ่อน้ำร้อนขนาดกว้างอยู่

หลงชิงเทียนลงไปแช่อยู่ในบ่อน้ำร้อนเนิ่นนาน ในหัวคิดตีกันยุ่งเหยิง

ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เขาจะเลิกหนี และเผชิญหน้ากับตงนั่วหลิวโดยตรง?

อันที่จริงหากให้ขึ้นเตียงกับภรรยาละก็ ไม่ได้ยากเกินความสามารถของหลงชิงเทียนแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง แต่ความต้องการทางเพศก็มีอยู่ตามปกติ จะให้โกหกว่าไม่เกิดอารมณ์กับเงือกที่งดงามถึงเพียงนั้นเลย ก็คงเป็นการโกหกเกินจริงไปหน่อย

แต่ถ้าหากตงนั่วหลิวตั้งท้องจริงๆ

เขาก็ต้องพากองทัพมังกรไปต่อกรกับปีศาจเหนียน

ถึงมังกรจะแข็งแกร่งและสามารถโค่นเหนียนได้ แต่กว่าจะสังหารเหนียนสำเร็จ จะต้องมีทหารจำนวนเท่าไหร่สละชีวิต

สิบตน ร้อยตน หรือเกือบทั้งหมด?

ในฐานะแม่ทัพ หลงชิงเทียนรู้สึกลำบากใจอย่างมาก เพื่อการแต่งงานของเขาแล้ว ถึงกับต้องส่งลูกน้องไปสู้ตาย

แต่ถ้าไม่ทำตามข้อตกลงที่ทำไว้กับเมืองบาดาล ก็น่าสงสารตงนั่วหลิวแย่

หลงชิงเทียนไม่รู้ว่าพี่ชายของเขาคิดอะไรอยู่ ถึงได้ทำสัญญารับเจ้า เผือกร้อนรูปงามมาเป็นภรรยาของน้องชาย โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือการส่งทหารไปตายเพื่อปกป้องคนจากเผ่าอื่น

สำหรับเงื่อนไขการแต่งงานในคราวนี้

ผู้ที่ลำบากใจที่สุดหาใช่ตงนั่วหลิว แต่เป็นหลงชิงเทียน

พอคิดถึงเจ้าพวกในกองทัพแล้วหลงชิงเทียนก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แม้จะไม่ใช่เผ่าที่มีนิสัยชอบคุยเรื่องสัพเพเหระกันมากนัก แต่หลงชิงเทียนก็รู้จักมักคุ้นกับนายทหารทุกคนดี

หลายคนแต่งงานแล้ว และหลายคนก็มีลูกมีหลาน หรือต่อให้ไม่มีครอบครัว แต่การพาลูกน้องไปสู้พลีชีพด้วยเหตุผลส่วนตัวเช่นนี้ ก็ออกจะเป็น แม่ทัพที่แย่เกินไปมาก

 

มองจากมุมของน้องนั่วหลิว กับมุมของพี่ชิงเทียนแล้วก็ไม่มีใครผิดทั้งหมดหรือถูกทั้งหมดอะ แต่ละคนก็ทำเพื่อเผ่าของตัวเอง ฮือๆ T_T

 

อีบุ๊กมีขายแล้วใน MEB >> คลิก <<

รูปเล่มพร้อมส่ง สั่งซื้อได้จาก >> เว็บไซต์สำนักพิมพ์พันแสง << หรือ >> ช็อปปี้ <<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.171K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

775 ความคิดเห็น

  1. #553 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 18:47
    อยู่ที่มุมมองเลยเนี่ย
    #553
    0
  2. #453 sakura17 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 11:36
    นั่วหลิวดูรู้เรื่องราวน้อยสุดเลย อยู่ๆก็โดนส่งตัวมาแต่งงาน เงื่อนไขการแต่งก็ไม่มีใครบอก
    #453
    0
  3. #418 Littlemar (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 21:15
    ฮือออออออ ร้องรอก่อนเลย
    #418
    0
  4. #417 T????ttt (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 16:24
    จะมีอะไรมั้ยอ่าา รอค่าๆๆๆ
    #417
    0
  5. #416 Muffin_Kun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 08:00

    ก่อนจะกดซื้อ อยากถามว่าดราม่ามากไหม.. ถ้ามากใจคงรับไม่ไหว
    #416
    0
  6. #415 Taengkwa_is_a_Cucumber (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 04:31

    รีบมาน้าาาาา
    #415
    0
  7. #414 KiRasaKR (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 01:25
    เหตุผลแต่ละคนแบบน่าเห็นใจมากฮือออ โอ๋ๆนะคะ
    #414
    0
  8. #413 Patcharatun Bungta (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 22:57
    ก็เข้าใจทั้ง2คนนะ อยากรู้แล้วอ่าว่าไรท์จะแก้ปัญหานี้ยังไง
    #413
    0
  9. #411 PuiPui--r (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 18:11
    อ่อ..คิดแบบนี้นี่เอง มิน่าวิ่งกระเจิงออกจากห้อง
    #411
    0
  10. #410 Da1989 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 18:04
    งื้อววว เห็นใจพี่ก็เห็นใจ อิน้องก็น่าสงสาร
    #410
    0
  11. #409 LittleMud (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 17:28
    ต่างก็มีเหตุผลทั้งสองคน ทีนี้มารอดูว่าจะจัดการปัญหานี้ยังไง แต่เอาจริงๆ เราก็ไม่อยากให้ฝ่ายไหนสูญเสียเลยสักฝ่าย ทั้งเงือกทั้งมังกร
    #409
    0
  12. #408 Melovemind (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 16:56
    เข้าใจมุมทั้งสองคนเลยยย
    #408
    0
  13. #407 Suprig1324 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 15:48
    55เมาแล้วร้ายหรอไม่นะ
    #407
    0