The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 51 : ไดอารี่ของป๊ะป๋า เล่มหนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    16 เม.ย. 61

     วันที่1

      ผมพาเจ้าพวกก็อปลินทั้ง6กลับมาที่บ้านของผม ถึงจะโดนดรากูนบ่นเรื่องที่ทำอะไรตามใจโดยไม่บอกก็เถอะ   แต่สรุปแล้วก็รอดการโดนด่ามาราธอนไปได้ล่ะนะ

       หลังจากนั้นผมก็พาทารกทั้ง6ไปนอนลงบนเตียงในบ้านของผม ส่วนผมน่ะเรอะ นอนพื้นสิครับ

     วันที่2

       ตื่นเช้า ล้างหน้า แปลงฟัน...ไม่มีหรอก ส่วนกิจวัตรที่ผมเพิ่มเข้ามาก็คือการเอาอาหารไปให้ทารกทั้ง6นั่น ซึ่งที่ถามมาถือเหมือนว่าจะกินตัวอ่อนแมลงกันล่ะ...กินกันลงจริงเรอะ ช่างเหอะ ผมไม่ได้เป็นคนกินนี่นะ

      ผมเอาตัวอ่อนด้วงที่ไปขุดมาจากต้นไม้ในป่ามาแล้วเอาให้พวกเขากิน กินกันจริงๆด้วยเว้ยเฮ้ย!

     หลังจากนั้นพวกเขาก็นอนหลับไป ผมออกมาจากบ้านหลังใหม่ของผมที่เพิ่งสร้างหลังจากโดนคุณซาเรียแย่งบ้านไป แวะเยี่ยมเยียนทุกคนแล้วก็ไปหาซาเรีย

       แล้วสรุปว่าต้องทำอะไรยังไงบ้างล่ะเนี่ย. ผมถาม

       "ก็นะ น่าจะได้รื้อบ้านทุกหลังแล้วสร้างใหม่ล่ะนะ

       "ขนาดนั้นเชียว

       "ช่าย ไม่งั้นล่ะก็ถ้าขยายเมืองได้วุ่นวายจนแทบหัวระเบิดเลยล่ะ รีบแก้ตอนที่ยังแก้ได้ซะเถอะ"

       เข้าใจแล้ว ผมรับคำแล้วออกจากบ้านของซาเรีย....บ้านตูไม่ใช่เรอะ

       หลังจากผมก็กลับบ้านแล้วก็นอน

       วันที่3

       วันนี้ก็เอาตัวอ่อนไปให้พวกทารกเหมือนเมื่อวาน...ตัวโตขึ้นแฮะ จากทารกกลายเป็นประมาณเด็กขวบปีล่ะ โตไวจริงๆเลยนะเนี่ย พรุ่งนี้จะโตขึ้นขนาดไหนกันน้า

         วันที่4

         โตกว่าเด็ก3ขวบแล้วเว้ยเฮ้ย!...ก็รู้หรอกนะว่าโตเร็ว แต่แบบนี้มันก็นะ....

        วันที่5

         ในที่สุดเจ้าพวกนี้ก็ยืนได้ซะที พูดได้แล้วด้วย แต่ก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องหรอกนะ ก็เป็นเด็กนี่นะ เอาล่ะ ตามหลักการฟาร์มเวล เวลต้องมาก่อนสกิล!...กะผีเดะ!!!

        เนื่องในโอกาสที่จะสอนความรู้ทั่วไปให้พวกก็อปลินและรวดยกระดับการศึกษาไปในตัว ผมจึงไปตั้งโต๊ะสอนหนังสือที่กลางลานกว้าง พร้อมทั้งบอกพวกคนในหมู่บ้านว่าสามารถให้พวกเด็กๆมาเรียนด้วยได้ โดยที่อาจารย์คนแรกและคนเดียวคือกรีซ่า

         "แล้วท่านจอมมารล่ะขอรับ!"

         "ไว้ว่างๆจะแวะมาช่วยนะ~"

         "โธ่ว้อยยยย!!!"

        ขอโทษที่ยัดเยียดภาระให้นะ ผมได้แต่ขอโทษเขาอยู่ในใจ

        วันที่14

          ดูเหมือนสิ่งแรกที่กรีซ่าสอนจะเป็นภาษาของเผ่าปีศาจ เพราะว่าหลังจากผ่านมาประมาณหนึ่งอาทิตย์ เจ้าพวกนั่นก็เริ่มพูดกับผม

           "คุณ...เป็นอะไร...กับ...พวกเรา...เหรอ...คะ?" ก็อปลินเพศหญิงตนหนึ่งถามผมขณะที่กำลังทานอาหารเย็น

            โอ้ววววววว ถึงจะยังตะกุกตะกักแต่ก็เก่งมากกกกก  ว่าแล้วก็แถมเนื้อให้อีกชิ้นเป็นรางวัล

          "ผมหน่ะเป็นผู้ปกครองของพวกเธอไงล่ะ" ก็นะ เด็กเพิ่งเกิดคงไม่รู้จักจอมมารหรอก เพราะงั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน

         "....คุณพ่อเหรอ?" เธอเอียงคอครุ่นคิดแล้วพูดออกมา

         ...เลือดกำเดามายามันพุ่งปรี๊ดดดด!!! น่ะ นี่น่ะเหรอ! บลาณุภาพของโลลิ!  ครับ!! เป็นพ่อครับ!!!

       "เอาเป็นแบบนั้นก็แล้วกันนะ" ผมว่าแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนให้พวกเขา ส่วนใจจริงก็ตามที่เห็น

         ก็อปลินน้อยยิ้มรับคำแล้วหันไปคุยกับพี่น้องของเธอต่อ หลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันเข้านอน...ใช่แล้ว ผมน่ะสร้างห้องเพิ่มเพื่อลูกๆที่น่ารักไงเล่า!!!

        วันที่20

         "เอาล่ะ มาตั้งชื่อให้พวกเธอกันดีกว่า!"

        """คร้าบ~/ค่า~"""

       ตอนนี้ทุกคนเริ่มพูดคุยกันได้ตามปรกติแล้วส่วนคำศัพท์ยากๆกำลังค่อยๆเรียนกันไป เพราะงั้นผมเลยจะมาตั้งชื่อให้พวกเขาดีกว่า มีชายสี่ หญิงสอง.....นึกไม่ออกอะเธอจ๋า

         หลังจากคิดไปทั้งคืนก็ได้ตั้งชื่อที่สิ้นคิดแต่ดูใช้ได้ออกมา

         อิจิโกะ(ช)*

         นิโกะ(ญ)

        ซังโก(ช)

         โยจิ(ช)

         โคโกโร่(ช)

         โรคุโกะ(ญ)

       ตามนี้แหล่ะ แล้วผมก็เรียงลำดับพี่น้องไว้แล้วด้วยล่ะ ใครอ่านญี่ปุ่นออกคงกำลังตะโกนว่าทุเรศชิบ!”อยู่แหงๆเลยล่ะซี่ ไม่เปลี่ยนหรอกนะเฟ้ย

       วันที่21

         หลังจากนี้ด้านความรู้พื้นฐานถือว่าเรียนจบหมดแล้ว ต่อไปเบเรี่ยลเลยเป็นคนอาสาพาพวกเขาไปออกกำลังกายล่ะ เตรียมพร้อมที่จะพาไปเก็บเวลล่ะนะ

  

         วันที่30

         "ความรู้พร้อม ร่างกายพร้อม ใจ...พร้อมมั้ย!"    

       """คร้าบ~/ค่า~"""

          ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง หลังจากที่กรีซ่ากับเบเรี่ยลต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า ให้โยนพวกเด็กๆไปเผชิญโลกภายนอกได้แล้ว ผมซึ่งยังรู้สึกว่ายังสอนพวกเขาไม่พอเลยต้องก้มหน้ายอมรับแต่โดยดี...ก็แหม่ โลกของผมมันเรียนกันตั้ง12ปีเลยนะ 1เดือนนี่ไม่น้อยไปหน่อยเรอะ            

            แต่ก็อย่างว่า ทำภาระให้ทำกรีซ่าไว้เยอะเพราะงั้นเลยต้องทำตามที่พี่แกพูดเเต่โดยดีล่ะนะ

            ส่วนเรื่องของพวกเด็กๆ หลังจากอยู่กับมา1เดือน ผมก็เริ่มจะเข้าใจพวกเค้ามากขึ้น...นิดนึงล่ะมั้ง

            อิจิโกะ เป็นคนที่ไม่ค่อยพูด ใช่ว่าพูดไม่เก่งหรอกนะ แต่ไม่อยากพูดกับใครมากกว่า เวลาผมมาทีไรก็เดินหนีตลอดเลยล่ะ...พูดแล้วมันเศร้าจริงหนอ แต่จากปากคำของกรีซ่ากับเบเรี่ยล อิจิโกะเก่งมากๆเลยล่ะ ไม่ว่าจะสอนอะไรไปก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วเลยล่ะ

            ส่วนเองก็นิโกะเป็นเด็กฉลาดมากๆเลยนะ แถมยังเรียนรู้ได้ไวมากๆเลยด้วย  มีความสงสัยในเรื่องต่างๆเยอะแยะเต็มไปหมด ถ้าจะให้พูดก็คงเรียกว่าเป็นเด็กใฝ่รู้ล่ะนะ

             ส่วนซังโกกับโยจิ  ทั้งสองคนตอนนี้เหมือนกับเด็กทั่วๆไปที่โลกเดิมของผมล่ะนะ เป็นเด็กดีก็ทำตามที่พวกเราบอกอยู่เสมอ แต่ติดที่ว่ายังไม่ค่อยแสดงความเป็นตัวของตัวเองออกมาเท่าไหร่เลย คงเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองกับเท่าไหร่ แต่ตามที่พระเจ้าว่า นิสัยของคนน่ะ จะชัดเจนที่สุดก็ตอนเป็นผู้ใหญ่แล้วเท่านั้น เพราะฉะนั้นเลี้ยงให้ดีๆซะ ซักวันก็คงจะกล้าแสดงออกมากขี้นอย่างแน่นอน

          สุดท้ายก็โคโกโร่กับโรคุโกะ ทั้งสองคนเป็นน่ะมีความเป็นเด็กกว่าอีก4คนมาก สดใสร่าเริง แม้บางครั้งจะเอาแต่ใจ แต่สามารถคุยกันด้วยเหตุผลได้อยู่ดี แถมยังตัวติดกันตลอด ดูแล้วอย่างกับคู่แฝดเลยล่ะนะ

            อ่า นี่ช่วงอวดลูกของตูสินะเนี่ย ฮาฮาฮา เอาเถอะๆ เข้าเนื้อเรื่องต่อก็ได้

            "งั้นก็ไปเก็บเวลกันเลย เป้าหมายคือวิวัฒนาการเป็นฮ็อกก็อปลิน"

            """คร้าบ~/ค่า~"""

               โดยผมกะว่าจะไปลากมอนกระจอกๆมาให้พวกเขาลองฝึกต่อสู้ให้ชินก่อนแล้วค่อยไปเน้นการเก็บเลเวลเพื่อวิวัฒนาการ….ดูเหมือนจะคิดผิดแฮะ

          ทำไมพูดแบบนั้นน่ะเรอะ...คืองี้นะ ตอนที่กำลังจะพาพวกเด็กๆเข้าป่าน่ะ นิโกะแนถามมาว่า

           ทำไมเราต้องไปล่าพวกสัตว์ด้วยล่ะคะ

           ตายครับ ตูตาย ถ้าตูบอกไปว่าเพื่อความแข็งแกร่งล่ะก็ คงถามกลับมาว่าทำไมพวกหนูต้องแข็งแกร่งด้วยแหงๆ ซึ่งเหตุผลน่ะเรอะ...

           เพื่อที่อนาคตพวกหนูจะได้เป็นทหารที่ดีของปะป๊าไงล่ะ อือหือ...ไม่ต้องมีคนมาบอกตูก็รู้เลยว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ควรพูดแหงๆ ต่อให้ไม่มีใครมาต่อย ตูก็จะตั้นหน้าตัวเองตรงนั้นอยู่ดี

            คนไม่ทำงานก็ไม่ได้กินยังไงล่ะขอรับ ขณะที่ผมกำลังคิดคำตอบดีๆอยู่นั้น กรีซ่าที่มาส่งผมที่หน้าหมู่บ้านก็เข้ามาช่วยผมออกจากสถานการณ์ที่เป็นภัยต่อความมั่งคง(ของภาพลักษณ์ของผม)จนได้

            คงไม่ได้คิดว่าไอ้อาหารที่กินๆอยู่ทุกวันนี้มันงอกออกมาจากพื้นดินสินะขอรับ กรีซ่าย่อเข่าให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกันพวกเด็กแล้วถาม

            ไม่ค่ะ นิโกะเองก็ตอบกลับไปด้วยสายตาจริงจัง โดยที่พี่น้องที่เหลือยกเว้นอิจิโกะเองก็มองอย่างกล้าๆกลัวๆ

   ทำหน้าน่ากล้วไปแล้วนะเฟ้ยกรีซ่า เดี๋ยวปั๊ดหักเงินเดือนซะหรอก

   ใช่แล้วครับ นายท่านน่ะเลี้ยงพวกคุณมากเป็นเดือนๆแล้ว ทั้งๆที่ปีศาจแบบพวกเรา...ไม่สิ ก็อปลินปรกติแบบพวกคุณขอแค่3วันก็พร้อมจะถูกโยนออกไปเผชิญโลกภายนอกแล้ว แต่ที่นายท่านให้พวกเราฝึกพวกคุณอยู่เป็นเดือนก็เพราะนายท่านน่ะกลัวว่าพวกคุณจะตายแบบพวกก็อปลินทั่วๆไปน่ะสิ ใช่มั้ยนายท่าน แล้วกรีซ่าก็ส่งยิ้มมาทางผม

 ผิดหมดเลยว่ะกรีซ่า แต่ตูพูดแบบนั้นออกไปไม่ได้หรอกนะ

 อ่า แม้จะอยู่กันมาแค่เดือนเดียว แต่ข้าเองก็รู้สึกว่าพวกเจ้าเป็นคนในครอบครัวเหมือนกัน เพราะฉะนั้น เผื่อเกิดเหตุการณ์อะไรไม่คาดฝันขึ้นมา ข้าเองก็อยากจะให้พวกเจ้าอยู่รอดปลอดภัยล่ะนะ ข้าพูดพลางลูบหัวของพวกเด็กๆเบาๆพร้อมกับรอมยิ้ม

โอ้! เข้าใจแล้วครับ/ค่ะซังโก โยจิ โคโกโร่ แล้วก็โรคุโกะยิ้มร่าแล้วตอบกลับมาอย่างร่าเริง

ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ นิโกะเองก็พยักหน้าแล้วเผยสีหน้ามุ่งมั่นออกมา

เข้าใจดีแล้วครับ...คุณพ่อ  อิจิโกะที่ไม่เคยพูดกับผมเลยก็เข้ามาชกที่ขาเบาๆก่อนที่จะเดินนำหน้าพวกเด็กที่เหลือไป เขาหันมาพูดกับพวกเด็กๆที่เหลือว่า

เอ้า ไปกันได้แล้ว โชว์ให้คุณพ่อเห็นหน่อยสิว่าพวกเราเก่งขนาดไหน

โอ้!”อีกห้าคนที่เหลือก็ร้องตอบกลับมาแป็นเสียงเดียว

อ่า ไม่ไหวแล้ว น้ำตามัน...มะ ไม่ได้ร้องไห้หรอกนะ  

หืม? ขณะที่กำลังซาบซึ้งอยู่นั่นเองก็ได้รู้สึกถึงฝ่ามือของกรีซ่าจากด้านหลัง

ค่าจ้างขอเป็นหารตารางสอนกับข้าแล้วกันนะขอรับ เสียงนั้นเย็กเยือกจนข้าผงกหัวตอบรับแทบจะโดยทันทีเลยล่ะ....


ตะกี้นี่เอ็งแค่เล่นละครนี่หว่า...


     
  

_____________________________________________

จะตายเเล้ววววววววว ซ่อมๆๆๆๆ ตกระเนระนาด กเฬวราดเเบบสุดสุดเลยล่ะครับ เเถมใกล้สอบอีก คงได้เเค่สั้นๆอย่างนี้จนกว่าจะถึงปิดเทอมล่ะนะครับ ขอโทษจริงๆครับ ปิดเทอมเมื่อไรจะเเต่งมาให้ทุกวันเเบบตอนปีใหม่เลยครับ เพราะงั้นอย่าหนีกันไปเลยน้าT T

  

 

 

       

           

      

               

       

    

     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #207 PiyapatBang (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 16:21
    นี่คือฮาเร็มของพระเอกของเรานะคะ สมใจอยากเลยไหม ฮาเร็มเด็กๆ5555555555 โลลิค่อน/โชตะค่อนไปอี๊ก
    #207
    0
  2. #190 somchai45 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 20:54
    ต่อไปก็ ราชาก็อนลิน สินะ จากนั้นก็กองทัพ
    #190
    1
    • #190-1 KamenZ(จากตอนที่ 51)
      4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:22
      ซามาเอล : โอ้ววว!
      ไรต์ : จะไปถึงขั้นนั้นมั้ยน้า...
      ซามาเอล : ไหงงั้น!!!

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:22
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:23
      #190-1
  3. #189 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 02:33
    ชื่อสิ้นคิดดี แต่ก็จำง่ายนะ (ฮา)
    #189
    1
    • #189-1 KamenZ(จากตอนที่ 51)
      29 มกราคม 2560 / 22:55
      ไรต์ : เขินจังเลย~ -///-
      ซามาเอล : เค้าไม่ได้ชมว้อย!!!!
      #189-1
  4. #188 marugi 01 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 01:44
    เรียกไอ1ไอ2จะง่ายกว่าไหมครับ
    #188
    1
    • #188-1 KamenZ(จากตอนที่ 51)
      29 มกราคม 2560 / 01:50
      อันนี้มันค่อนข้างจะตรงไปหน่อยนะครับ5555
      #188-1
  5. #187 แฝดจอมซน (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:11
    เป็นชื่อที่สิ้นคิดแต่ได้ใจเราจริงๆ 55555 ไม่เป็นไรค่ะ เรารอได้แต่อย่าหายแล้วหายเลยก็พอค่ะ สู้ๆนะคะ ><
    #187
    1
    • #187-1 KamenZ(จากตอนที่ 51)
      29 มกราคม 2560 / 01:43
      ขอบคุณมากคร้าบ~~~
      #187-1