The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 45 : จบการต่อสู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    28 ธ.ค. 59

      ดรากูนขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด แค่ไปนอนพักแปปเดียว อยู่ๆเจ้าคู่พันธสัญญาก็เข้าสู่ภาวะอันตรายซะอย่างนั้น พอจะบินมาหาก็ดันจับสัมผัสไม่ได้อีก

      ตอนแรกก็ทำอะไรไม่ถูก แต่พอผ่านไปอีกซักพัก เจ้านั่นก็ใกล้จะตายแล้ว ด้วยความร้อนใจ เขาจึงรีบถอดจิตแล้วตามร่องรอยมาจากสายเชื่อมต่อวิญญาณที่ใช้ตอนทำพันธสัญญา

      ทันทีที่มาถึงเขาก็พบว่าซามาเอลนั่นหมดสติไปแล้ว เขาจึงรีบเข้าสิงร่างของซามาเอลทันที แล้วอาศัยช่วงที่เทเรซ่าเผลอโจมตีจนหล่อนบาดเจ็บ

      ไหนว่าแค่ไปสมัครเข้ากิลด์อะไรนั่นไงหือ แล้วไหงมาสู้กับเทเรซ่าได้เนี่ย แถมยังถูกเอามาไว้ในมิติส่วนตัวอีก ไม่แปลกเลยที่จะตามรอยไม่ได้ ดรากูนถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย พลางคิดแล้วก็หงุดหงิดเมื่อมองบาดแผลของคู่สัญญาของตน

      "เฮ้ย ไอ้แมงมุมไร้คู่หมื่นปีข้าจะสั่งสอนเจ้าเองว่ามารังแกคู่สัญญาของคนอื่นแล้วมันจะเป็นยังไง!!!!"     

      "ก็เผ่าพันธุ์ชั้นมันไม่ออกลูกเป็นตัวผู้นี่หว่า! แกจะให้ชั้นไปมีคู่จากไหนห๊า! ไอ้แย้โลลิค่อน!"  เทเรซ่าตะโกนด่าอย่างฉุนเฉียว ชัดเลย ไอ้คนที่กล้าเรียกชั้นว่าอย่างงี้มันก็มีแค่แกตัวเดียวเท่านั้นแหล่ะ ไอ้มังกรหมีเอ๊ย!

       "ก็บอกว่าไม่ได้ต้อยเด็กไงเฟ้ย!"

      "ช่างหัวเรื่องแกต้อยเด็กเหอะ แล้วอย่าบอกนะว่าพ่อถ่านไม้คนนี่คือคู่พันธสัญญาของแก  พ่อมังกรผู้สูงส่งคิดยังไงมาทำพันธสัญญากับปีศาจล่ะ"

       "เรื่องของข้า! เจ้าเถอะ มาทำร้ายคู่พันธสัญญา....มาทำร้ายเพื่อนของข้าแบบนี้ อย่าคิดว่าจะรอดไปได้เชียวล่ะ" ดรากูนพูดด้วยท่าทางโกรธเคือง

       "เหอะ พูดอย่างกับนายเคยเอาชนะชั้นได้อย่างงั้นเหอะ! ยิ่งอยู่ในร่างของเจ้าปีศาจนั่นอีก นายตอนนี้น่ะชนะชั้นไม่ได้หรอก!" เทเรซ่าพูดอย่างมั่นใจแต่ความขี้เล่นที่มีมาบัดนี้ได้หายไปหมดแล้ว

      "ต่อให้ไม่ชนะแต่ก็ไม่เคยแพ้เหมือนกัน" ดรากูนพูดอย่างหัวเสีย จริงอย่างว่า เขาก็สู้กับเทเรซ่ามาหลายพันปีแล้ว ทุกครั้งที่สู้กันต่างก็ไม่เคยรู้ผลซักที แถมคราวนี้ยังเป็นแค่ดวงจิตที่สิงร่างซามาเอลอีก....ไม่สิ บางทีอาจจะมีโอกาสชนะอยู่ แต่มันไม่ดีต่อร่างกายของเจ้านี่นี่สิ  ดรากูนคิดขณะที่แผลบนอกของซามาเอลค่อยๆสมานกัน

       "เอาเหอะ ขอแค่ไม่ตายข้ารักษาให้ได้อยู่แล้ว ถือเป็นการลงโทษไปในตัวแล้วกัน" ดรากูนว่าแล้วแทงนิ้วเข้าไปตรงอกของซามาเอล แล้วส่งกระแสเวทของตนเข้าไปในแกนเวทภายในร่างของซามาเอล

     "อึก!" เนื่องจากจิตของซามาเอลนั้นสลบไปแล้ว ทำให้ความเจ็บปวดที่แก่นเวทถูกแทรกแซงนั้นมาตกที่ดรากูน

     "ลงคำสาปเรียบร้อย ต่อไปก็เร่งปฏิกิริยา" ดรากูนพึมพำแล้วเร่งพลังเวทของตัวที่อยู่ในแกนเวทของซามาเอลให้รุนแรงยิ่งขึ้น

       ดรากูนกัดฟันต่อความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ขณะที่พลังเวทของเขาไหลไปทั่วร่างของซามาเอล

      "พลังเวทพร้อมแล้ว เริ่มการแปรสภาพ"

      "อึก.....อ๊ากกกกกกกก!!!" เขาร้องอย่างเจ็บปวดแล้วคุกเข่าลงกับพื้นอย่างทรมาณ

     "นะ นี่ เป็นอะไรไปอะ เจ้าโลลิค่อน เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ" เทเรซ่าถามอย่างงงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น อยู่ๆดรากูนในร่างของเจ้าชุดเกราะก็ล้มลงไปแล้วกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด...เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย แต่แล้วเทเรซ่าก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

      ร่างนั่นสั่นอยู่ซักพักก่อนที่จะมีปีกมังกรสีดำขนาดใหญ่และหางมังกรแทงทะลุชุดเกราะออกมา

      เทเรซ่าเดาได้เลยว่าภายในชุดเกราะนั้นจะต้องมีเกล็ดขึ้นมาเต็มร่างของเจ้าปีศาจนั่นแล้วแน่ๆ

       "นี่ใช้คำสาปมังกรบรรพกาลเลยเรอะ! แกคิดจะเปลี่ยนคู่สัญญาของแกไปเป็นมังกรรึไงกันยะ!" 

      ไอ้วิธีที่จะเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตไปเป็นมังกรได้เนี่ยมันมีแค่วิธีนั้นไม่ใช่รึไง แถมจะสูญเสียตัวตนแล้วกลายเป็นข้ารับใช้ของมังกรที่สาปอีกด้วยนะ!

        แต่ทว่าร่างในชุดเกราะกลับยืนขึ้นด้วยสองขา   ดรากูนจ้องเทเรซ่าเขม็งแล้วพูดว่า...

        "ด้วยความสามารถระดับข้า จะสาปให้เป็นแค่ครึ่งมังกรก็ยังได้ แล้วค่อยกลับไปรักษากับข้าก็ได้" เขาว่าพลางถอดเกราะที่มือโยนทิ้งไป เผยให้เห็นเล็บแหลมคมที่นิ้วทั้งสิบ

        "มาเริ่มการดวลยกที่4367กันดีกว่า" ดรากูนพูด

        "นี่ยังนับอยู่อีกเรอะ! ชั้นเลิกนับไปตั้งแต่ครั้ง2000แล้วนะยะ!" เทเรซ่าพูดแล้วกวาดเคียวทางใส่ดรากูนทันที

        ดรากูนในร่างซามาเอลหลบได้อย่างไม่ยากเย็น เมื่อรวมความสามารถของมังกรเข้ากับร่างของซามาเอลแล้วทำให้ร่างนี้แข็งแกรงขึ้นมากโข....แลกกับการที่หลังจากนี่ต้องไปรักษาตัวซักครึ่งปีล่ะนะ

        "[กระสุนพิษแมงมุม]" เทเรซ่าร่ายเวทเรียกกระสุนพิษจำนวนมากออกมา ปรกติพิษที่ได้จากเวทมนตร์นั้นจะเป็นพิษเฉพาะซึ่งไม่แรงพอจะทำอันตรายมอนเตอร์ระดับสูงแบบเทเรซ่ากับดรากูนได้ แต่เทเรซ่านั้นสามารถใส่พิษแมงมุมของตนเข้าไปในเวทมนตร์ได้ ซึ่งไม่ต้องพูดถึงความรุนแรง ขนาดดรากูนยังเคยติดพิษนี่มาแล้วเลยล่ะ

       ดรากูนกางปีกสีดำที่กลางหลังแล้วบินหลบกระสุนพิษพวกนั้นพลางร่ายเวทของตนไปด้วย

       เมื่อร่ายจบที่มือของดรากูนก็มีสายฟ้าสีดำยาวประมาณ20เมตรโผล่ออกมา สายฟ้านั้นตอนแรกดูใหญ่มาก แต่ขนาดของมันค่อยเล็กลงเรื่อยจนเหลือประมาณ2เมตร จากสายฟ้าที่มีประกายไฟไหลออกมาจำนวนมาก กลับมีขนาดเหลือแค่หอกแถมยังกลายเป็นแค่แท่งแหลมๆอีก  หากคนไม่รู้มาเห็นก็คงจะนึกว่าใช้เวทไม่เป็น แต่เทเรซ่ากลับหน้าซีดเมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้น

      "ไม่ได้คิดมาใช้กับเจ้าหรอกนะ แต่จะให้เกียรติเป็นหนูลองยาก็แล้วกัน อาวุธใหม่ของข้า [กระสุนสายฟ้า]" ดรากูนยิ้มอย่างภาคภูมิใจก่อนจะขว้างกระสุนสายฟ้าใส่เทเรซ่า

     กระสุนสายฟ้าพุ่งไปทางเทเรซ่าด้วยความเร็วสุดจะบรรยาย เทเรซ่ารีบเรียกหลุมมิติขึ้นมาเบื้องหน้าของตน แต่ทว่ากระสุนสายฟ้าของดรากูนกลับฉีกเวทมิติกระจุก แล้วมันก็พุ่งทะลุร่างส่วนบนของเทเรซ่าไป

      "กรี๊ดดดดด!!! ต่อให้บีบอัดพลังเวทยังใงก็ให้มันมีขอบเขตบ้างสิยะ!!!! ขี้โกง! ไอ้มังกรขี้โกง!"

      "โฮ่ ตายยากสมเป็นแมลงเลยนะ" ดรากูนพูดเยาะเย้ยแล้วพุ่งเข้าไปที่ส่วนหัวหมายจะฉีกกระชากให้เป็นชิ้นๆ

      "ชั้นเป็นแมงต่างหากเล่า! ไอ้โลลิค่อน!" เทเรซ่าตะโกนด่าก่อนที่จะงอกร่างแบบมนุษย์ออกมาจากส่วนหัวครึ่งตัว แล้วใช้หอกที่สร้างจากใยแมงมุมรับกรงเล็บของดรากูนเอาไว้

      "ไม่ได้เห็นร่างของอารัคเน่มาตั้งนาน...เพราะอยู่ในร่างแมงมุมเลยดูไม่ออก แต่แก่ขึ้นนี่!" 

     ดรากูนเหยียดยิ้มเมื่อเห็นเทเรซ่าจนตรอกขนาดต้องใช้ร่างอารัคเน่ที่เอาไว้ใช้เฉพาะกิจมาต่อสู้

      "ยังสาวย่ะ แต่โลลิค่อนน่ะไม่เข้าใจความงามของหญิงสาววัยผู้ใหญ่หรอก!" เทเรซ่าด่าดรากูนพลางสะบัดหอกปัดป้องการโจมตีของดรากูน

      "ข้าไม่ได้เป็นโลลิค่อน!!!" ดรากูนว่าอย่างหงุดหงิดแล้วเริ่มกระหน่ำโจมตีโจมตีเทเรซ่าไม่ยั้ง ฝั่งเทเรซ่าเนื่องจากร่างฝั่งแมงมุมเสียหายเป็นอย่างมากจึงเหลือทางเลือกแค่ใช้ร่างฝั่งอารัคเน่ป้องกันเท่านั้น

      แม้เทเรซ่าจะบาดเจ็บหนัก แต่ทางฝั่งดรากูนก็เช่นเดียวกัน เวทกระสุนสายฟ้านั้นกินพลังเวทแทบทั้งหมดของซามาเอลไป ทำให้ตอนนี้ดรากูนเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก

       แต่สุดท้ายดรากูนก็เป็นฝ่ายกำชัย เขาอาศัยจังหวะที่เทเรซ่าเพลี่ยงพล้ำเปิดหมวกเกราะขึ้น แล้วใช้พลังเวทเฮือกสุดท้ายพ่นเพลิงมังกรออกมาจากปาก

       เทเรซ่าที่โดนเพลิงมังกรเข้าไปในระยะประชิดร้องอย่างเจ็บปวดก่อนจะหมดแรงแล้วทิ้งตัวลงกับพื้น

       "ชัยชนะครั้งที่2357" ดรากูนเหยียดยิ้มเมื่อมองสภาพของคู่แข่งของตน

      "มูวววว ไอ้ขี้โกง เล่นของแรงแบบนั้นได้ไงกัน รอบนี้ข้าอาจจะตายจริงจังเลยนะเนี่ย"

     เทเรซ่าพูดอย่างอ่อนแรง พลางสัมผัสได้ถึงแกนเวทของตนที่กำลังจะแตกเพราะเวทของดรากูน

      "…." ดรากูนไม่พูดอะไรแล้วเดินเข้าไปหาเทเรซ่าอย่างช้าๆ

     "ฮ่าฮ่าฮ่า จะทำอะไรก็ตามใจแกเถอะ พ่อโลลิค่อน" เทเรซ่าหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะตาทั้ง6ของเธอจะปิดลง

     .

     .

     .

     ชั้นค่อยๆลืมตาขึ้นมา แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในถ้ำเก่าของตัวเอง

      "อืมเกิดใหม่รอบนี้ไวดีแฮะ แสดงว่าหนึ่งในลูกๆของชั้นยังเหลือรอดอยู่สิน้า~ ไหนดูซิว่าเหลือกี่ตัว...เอ๋? ตายหมดแล้ว? อ๊ะ ก็เอาไปแกล้งเจ้าถ่านไม้นั้นหมดแล้วนี่หว่า เอ๋? งั้นก็แปลว่าควรจะฟื้นคืนชีพไม่ได้แล้วอะดิ แล้วไหงชั้นถึงยังอยู่อะ?"      

      ชั้นรีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อสำรวจตัวเองก็พบว่า...

      "หือ? ไหงถึงอยู่ในร่างแบบมนุษย์อะ แมงุมเกิดใหม่ไม่น่าจะสร้างร่างได้นี่..."

      เทเรซ่ารีบสำรวจแกนเวทของตัวเองอย่างรวดเร็ว

       "ไม่เสียหายแล้ว? พลังเวทตกค้างก็หายไปหมด...อย่าบอกนะว่า..."

        ก่อนที่เทเรซ่าจะได้คาดเดาอะไร  ชายในชุดเกราะแบบมังกรก็เดินเข้ามาจากปากถ้ำ

        "เจ้าแย้? ร่างจริงด้วย นี่ข้าหลับไปกี่ร้อยปีกันล่ะเนี่ย"

         "สามวัน"

        "อ่อตั้งสาม....เดี๋ยว!!!!!!!!!!!!!!! โกหกหน้าด้านสันดานตอแหล อย่ามาโม้นะเจ้าแย้ แกนเวทเสียหายไม่มีทางจำศีลแค่สามวันหายหรอกเฟ้ย!!!"   

        "ข้ารักษาให้เอง" ดรากูนมองแบบเอือมระอาแล้วตอบกลับเทเรซ่า

        "อย่ามาโม้น่า~ คนอย่างแกเนี่ยใจดีพอจะเห็นใจชั้นด้วยเรอะ"

         "มีเรื่องอยากจะพูดกับเจ้าน่ะ" ดรากูนพูดด้วยแววตาจริงจัง เทเรซ่าที่เจอมองแบบนั้นถึงกับออกอาการอึดอัด

         "บอกไว้ก่อนนา ว่าข้าชอบผู้หญิง"

         "ไม่ใช่เรื่องนั้น! ข้าอยากให้เจ้ามาช่วยซามาเอลหน่อย"

          "เจ้าปีศาจนั่นหน่ะเรอะ ทำไมอะ"

          "อีกไม่นานจะมีสงครามเกิดขึ้น ข้าต้องการพลังของเจ้า"

           "ไม่เอาอ่ะ"

           "นอกถ้ำมีสาวน่ารักๆให้จีบเยอะนะ"

          "ออกเดินทางเมื่อไรดีล่ะ"


________________________________________

     วันนี้ไม่รู้ไปคึกมาจากไหนเเต่ก็เขียนเสร็จด้วยความเร็วเป็นสองเท่าของเมื่อวาน...สดชื่น~

     ถ้าให้เดาผมว่าเป็นเพราะเรื่องเมื่อเช้าเเหงเเซะ 

 ตอนเที่ยงผมเพิ่งตื่นเเล้วก้เห็นข้อความจากเพื่อนที่ช่วยคิดเนื้อเรื่องบทสงครามพ่วงคนตรวจคำผิด

     


     ก็ประมาณเนี่ย เมื่อคืนผมก็ลองหาดูในชาร์ตตั้งเเล้วหน้า5ขึ้นมาจนถึงหน้าสามเเต่ก็ตัดใจว่ามันคงไม่มีหรอก พอตื่นมางี้อึ้งไปเลยล่ะครับ ส่วนยอดถูกใจก็เกิน500เเล้ว ขอบคุณจริงๆครับ

ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านนิยายของผมนะครับ  จะตั้งใจเขียนงานต่อไปครับ 

ปล.เเต่ถ้าหมดช่วงวันหยุดก็กลายเป็นอาทิตย์ละตอนเหมือนเดิมนะครับ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #171 nopparat kongbunya (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 19:34
    น่ารักชะมัด นี่จอมมารกับพรรคพวกตลกคาเฟ่ใช่ม่ะ
    #171
    1
    • #171-1 KamenZ(จากตอนที่ 45)
      28 ธันวาคม 2559 / 19:50
      ใช่เเล้วคร้าบ~ นี่คือเรื่องจอมมารตบมุกเเละคณะคร้าบผม~
      ซามาเอล: กะผีเดะ!!!
      #171-1
  2. #169 แฝดจอมซน (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 17:40
    ขอบคุณเหมือนกันค่ะที่มาลงให้ >< ตอนนี้ซามาเอลจะได้พวกเพิ่มแล้วสินะ //ยังคงรอให้คนอื่นรู้ความจริง อิอิ
    #169
    1
    • #169-1 KamenZ(จากตอนที่ 45)
      28 ธันวาคม 2559 / 17:53
      ใช่เเล้ว เเล้วตอนหน่้าก็ได้อีก ตอนหน้าๆๆก็ได้อีกๆๆ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงหาพันธมิตรคร้าบ~
      #169-1