The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 44 : ราชินีเเมงมุม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    16 เม.ย. 61

     

     "นี่มันอะไรกัน ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย" คุณเอ็ดการ์ดมองไปที่แมงมุมยักษ์ตัวนั้นอย่างหวาดระแวง

    ตรงนั้นคือแมงมุมสีดำสนิท ขาคู่หน้ามีเคียวขนาดใหญ่อยู่ ตาทั้งแปดเป็นสีแดงฉาน

    [ประเมิน] ผมเรียกใช้สกิลประเมิน คงไม่ค่อยได้เห็นผมใช้ใช่มั้ยล่ะ มันมีเหตุผลที่ไม่ใช้อยู่หน่ะ    นั่นก็เพราะว่า...

    [การประเมินล้มเหลวก็อย่างงี้ล่ะ เวลาจำเป็นไม่เคยจะมีประโยชน์   ไอ้ครั้นจะถามกูเกิ้ลก็...

    พระเจ้า

     'ม่ายบอก~'

    ก็เป็นซะอย่างเงี้ย

    จะเปลี่ยนเกราะตอนนี้ก็ไม่ได้ด้วยสิ ไม่งั้นทั้งสี่คนก็รู้หมดดิ ยิ่งคุณเอ็ดการ์ดนี่เหมือนสงสัยอะไรอยู่ด้วยแฮะ ต้องระวังไว้ละนะ ผมคิดพลางกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อประเมินสถานการณ์ แล้วก็ต้องชะงักเมื่ออัลโต้ชักดาบออกมา

     "คิดจะทำอะไร" ผมถาม

     "ข้าจะดึงความสนใจมันไว้ให้เอง พวกเจ้ารีบไปช่วยมีอาเถอะ" เขาพูดด้วยแววตาแน่วแน่  ผมกำลังจะห้ามเขาแต่ผมได้ยินเสียงดังมาจากเจ้าแมงมุมยักษ์

     "ฮ่าฮ่าฮ่า เอาจริงดิ! คิดว่าอย่างพวกเจ้าจะถ่วงชั้นได้ซักกี่วิกัน! โอ๊ย ขำตายล่ะ!"  เสียงนั้นเป็นเสียงของหญิงสาวที่กำลังหัวเราะเยาะพวกเราอยู่ ตูฟังมันรู้เรื่องได้ไงอะ

     'ระบบแปลภาษาของผมเป็นที่หนึ่งในโลกนะครับ'

     ก็มันมีของเอ็งอยู่อันเดียวไม่ใช่รึไง ช่างหัวเอ็งก่อนแล้วกัน

     'บาปนา~' ผมเมินพระเจ้าแล้วเดินออกไปข้างหน้าอัลโต้

     "ให้ข้าจัดการเองเถอะ ไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอก แต่ข้าว่าถ่วงเวลาได้นานกว่าเจ้าแน่นอนล่ะนะ"

     "เข้าใจแล้ว ทันทีที่ช่วยยัยนั่นเสร็จต้องถอยเลยนะเข้าใจมั้ย" เอ็ดการ์ดพูดแล้วเริ่มบัพให้ผม    อลันก็ทำเช่นเดียวกัน

     "อืม...ข้าให้5นาที ไม่สิๆ 3นาที รีบๆช่วยให้ได้ล่ะ"  ผมพูดแล้วเดินไปหาเจ้าแมงมุมยักษ์ตัวนั้น

     "เข้าใจแล้ว ขอบคุณมากจริงๆ อย่าตายซะก่อนล่ะ" อัลโต้โค้งหัวขอบคุณผม

     "เรื่องเล็กน้อย" ผมโบกมืออีกครั้งก็ที่จะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าแมงมุมยักษ์

     "ฮ่าฮ่าฮ่า! ส่งไส้ดินสอนี่มาถ่วงเวลาข้าเนี่ยนะ! คิดจะทำให้ข้าขำตายรึไงกัน!"  แมงมุมยักษ์ยังคงหัวเราะต่อไป...

     คิดว่าตูไม่ได้ยินสินะ ตอนแรกก็อยากช่วยอัลโต้อยู่หรอก แต่ตอนนี้ชักอยากตื้บหล่อนเป็นการส่วนตัวแล้วว่ะ  งั้นขอเปิดก่อนเลยแล้วกัน!

     "คิดว่าพูดไปคงไม่เข้าใจหรอกนะ แต่ก็โดนซะเหอะ [ดาร์กเชน]!" ผมไม่รอช้าหลังจากพูดบทพูดเพิ่มความเนียนแล้วก็ร่ายเวทเรียกโซ่สีดำจำนวนมากออกมาทันที

     "น่าเสียดายแต่ชั้นเข้าใจที่แกพูดว่ะ ไอ้ไส้ดินสอ!" ยัยแมงมุมนั่นสะบัดขาหน้าที่รูปร่างเหมือนเคียวเพียงครั้งเดียวโซ่ทั้งหมดของผมก็แตกไปจนหมด

     ตูก็เหมือนกันเฟ้ย! ผมตะโกนอยู่ในใจแล้วเริ่มการต่อสู้กับยัยแมงมุมนี่ทันที

     "งั้นจะต่อให้ก่อนก็แล้วกัน โจมตีมาได้ตามสบายเลย" ยัยนั่นหัวเราะแล้วหยุดอยู่นิ่งๆไม่เคลื่อนไหว คงคิดจะล่อให้ผมโจมตีเข้าไปหรือไม่ก็ต่อให้จริงๆ

      งั้นก็จัดไปอย่าให้เสีย เวทแรงที่สุดที่สถานะตอนนี้จะทำได้[ดาร์กอินเฟอร์โนเบลด]! 

     ผมร่ายเวทอินเฟอร์โนโดยใส่พลังปีศาจของผมเข้าไปด้วย แล้วเอามันไปรวมไว้ที่ดาบ แล้วพุ่งเข้าไปฟันยัยนั่นอย่างรุนแรง

      "เคร้ง!" เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังไปทั่วห้องโถง...พร้อมกับที่ดาบของผมหักลงไปพร้อมกับเวทที่สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

      "อุ๊ยต๊าย~"/"บรรเทิงละ" ผมกับยัยแมงมุมส่งเสียงออกมาพร้อมกัน เราจ้องหน้ากันซักครู่ก่อนที่ผมจะเรียกม่านควันออกมา

      "ขอเวลานอก!!!" ผมรีบวิ่งหายเข้าไปในม่านควันแล้วเรียกชุดเกราะกับดาบเดิมออกมาแต่แค่ไม่กี่วิหลังจากผมวิ่งหายเข้าควันทั้งหมดก็ถูกพัดปลิว

      "เดทกับสาวอยู่ไม่ควรชิ่งไปเฉยๆนะจ๊ะ" เสียงเจ้าเล่ห์ดังขึ้น

      "เตรียมพร้อมต้องหากเฟ้ย" ผมอดคันปากไม่ได้จึงเผลอตอบไป

      "ตกลงก็รู้เรื่องนี่ ถ้างั้นช่วยๆทิ้งแม่นางผู้น่ารักนั้นไว้กับชั้นได้มั้ย พ่อไส้ดินสอ ไม่สิตอนนี้เปลี่ยนเป็นแท่งถ่านแล้วแฮะ"

      "จะเอาเธอคนนั้นไปทำอะไรไม่ทราบหือ"

      "แหม่~ เจ้าไม่เห็นรึไง ความงามนั้นทำเอาชั้นเพ้อไปสามวันเลยน้า~ พอเห็นหน้าแล้วอยากจะ***กับแม่นางขึ้นมาเลยล่ะ"     

       "เรอะ" ผมตอบกลับอย่างจืดชืดพลางยืนยันสมมุติฐานของตัวเอง

       "ความแข็งแรงเนี่ยมันแปรผกผันกับระดับจิตใจจริงๆแฮะ"

       "อะไรล่ะนั่นน่ะ"

        "ไปคิดเองเด้"   

      "แหม่~ ปากดีขนาดนี้สงสัยอยากตายทั้งที่ยังซิงซะแล้วมั้ง~"

      "ซิงแล้วไงฟะนังนี่! แล้วรู้ได้ไงฟะ! เดี๋ยวปั๊ดตบให้หน้าหัน!"

      "ถ้ามีปัญญาล่ะก็นะ" ยัยนั่นพูดแล้วเหวี่ยงเคียวคู่หน้าใส่ผมไม่ยั้ง ผมรีบหลบอย่างรวดเร็วแต่ด้วยความเร็วของเคียวทำให้ผมโดนถากๆไปบางส่วน

     "ผมหลบเคียวนั่นไปเรื่อยๆ ยิ่งนานเลือดของผมก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้น

     "นี่เล็งแต่ช่องว่างของเกราะงั้นเรอะ...เล่นกับตูอยู่สินะ"

     "รู้ตัวเร็วไปหน่อยน้า~ ชั้นหน่ะอยากเห็นนายที่คิดว่าตัวเองหลบไปเรื่อยๆก็รอดแล้วแต่สุดท้ายก็โดนชั้นแทงตายอย่างสิ้นหวังต่างหาก"

     "นังซาดิสเอ๊ย"

     "มูววว ใจร้ายจริงๆ ไม่งั้นก็รีบเอาจริงได้แล้วนา~"

     "ไม่ทำก็ตายอยู่ดีล่ะนะ" ผมถอนหายใจแล้วเรียกเครื่องสวมใส่ที่เหลือมาใส่ บัพตัวเองด้วยเวทที่แรงสุด ตอนนี้สภาพพร้อมรบเหมือนตอนที่สู้กับดรากูนเลยล่ะ

      "เอาล่ะ ถ้างั้นก็เตรียมรับไม้ตายสุดยอดของข้าไปซะ!" ผมตะโกนแล้วเริ่มรวมพลังเวท           

     ยัยแมงมุมนั่นก็จ้องมาอย่างไม่ประมาท ก่อนที่ผมจะ...

      "ลาขาด!!!" ผมหันแล้วพุ่งกลับไปทางที่จากมาอย่างว่องไว ก็อยากออกด้วยเทเลพ็อตอะนะ แต่ทำไมใช้ไม่ได้ก็ไม่รู้       วิ่งออกเลยแล้วกัน

      ขณะกำลังวิ่งกลับอยู่นั้น ผมก็ส่งสัญญาณให้ทั้งสี่คนที่ช่วยคุณมีอาเสร็จแล้วให้วิ่งหนีไปเลย

     "อะ ไอ้คนขี้ขลาด!" ยัยแมงมุมตะโกนด่าผม

     "เค้าเรียกว่ารู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดีเฟ้ย!"

     'ผมว่ามันไม่ได้ใช้แบบนี้นา'

     "คิดว่าจะให้แกหนีได้รึไง" ยัยแมงมุมนั่นตะโกนก่อนที่ผมจะถูกกระแทกด้วยของแข็งบ้างอย่างจนกระเด็นไปติดผนัง

     "ได้ไงกัน หล่อนอยู่ตรงนู้นไม่ใช่เรอะ!"

     "ไม่ต้องรู้หรอกยะ"

     ผมสะบัดหัวไล่ความมึนงงที่ติดอยู่ออกไป เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าผมไม่ได้อยู่ในถ้ำเมื่อกี้อีกแล้ว

     "ยินดีต้อนรับสู่บ้านจริงๆของชั้น ปรกติไม่ชวนผู้ชายเข้าบ้านหรอกน้า~ ถ้าเป็นสาวน้อยน่ารักก็ว่าไปอย่าง การเอาแกเข้ามาเนี่ยเดี๋ยวต้องทำความสะอาดใหญ่ซะแล้ว~"

     "ก็ให้ตูออกไปเด้ จะรีบไสหัวไปด้วยความยินดีเลย" ผมหัวเราะแห้งๆ

     "ไม่ได้หรอกน้า~ แกดันทำให้อาหารทางจิตใจของชั้นหลุดหายไป แล้วพลังเวทแกก็เยอะดีด้วย เพราะงั้นจงมาเป็นจานหลักของวันนี้ซะเถอะ~" ไม่พูดเปล่ายัยแมงมุมนั่นพ่นใยใส่ผมทันที

     "ตูไม่ได้มีไว้กินเฟ้ย!"  ผมร่ายเวทไฟเผาใยของยัยนั่นจนหมด "แต่ถ้าจะให้เป็นจานหลักอย่างว่าก็ไม่ขัดหรอกนะ"   ผมยิ้มยียวนกลับไป...ตูใส่เกราะนี่หว่า

     "โทดทีน้า~ ชั้นไม่ชอบผู้ชายอะนะ" แล้วยัยแมงมุมนั่นส่งเสียงร้องออกมา ทันใดนั้นพวกลูกแมงมุมจำนวนมากก็คลานออกมาจากช่องมิติ

     "โดนชั้นฆ่าสบายกว่าโดนลูกๆที่น่ารักของชั้นฆ่านะเออ  เพราะงั้นขอให้รอดมาโดนชั้นฆ่าล่ะ" แล้วยัยนั่นก็ทิ้งตัวลงนอนแล้วมองดูผมโรมรันกับฝูงแมงมุม

     "ได้เสียเซ่! ไอ้พวกมินเนี่ยนนี่ตายหมดเมื่อไหร่หล่อนจะได้เป็นรายต่อไป!"  ผมตะโกนปลุกใจตัวเองก็ที่จะเริ่มสู้กับพวกแมงมุม

     .

     .

     .

     "เหลือแค่ไม่กี่สิบตัวแล้วละนะ" ผมลุ้นอยู่เบาๆภายในชุดเกราะ ตอนนี้ผมแอบร่ายมหาเวทเตรียมไว้เหมือนตอนที่สู้กับดรากูนแล้ว ยัยนั่นก็ดูเหมือนจะไม่สงสัยอะไรแต่จะประมาทไม่ได้หรอก

     "เอาล่ะ [ดาร์กเชน]แบบเต็มสตรีม!" ผมใช้พลังเวทที่เหลือแมดเรียกดาร์คเชนออกมารัดยัยนั่นไว้ จนร่างของยัยนั่นแทบทั้งร่างถูกโซ่มัดไว้กับพื้น

     "ขอให้สำเร็จด้วยเถอะ! [เอเลเมนท์บลาส]!" ลำแสงหลากสีขนาดใหญ่พุ่งลงมาใส่ยัยนั่นแต่ทว่า...

    "นึกไม่ถึงว่าจะมีของแรงแบบนี้ด้วยนะเนี่ย แต่ก็นะ ไม่ว่าจะอะไรพอมาเจอกับเวทมิติมันก็ไร้ค่าทั้งนั้นแหล่ะ"

    ทันใดก็มีหลุมดำโผล่ขึ้นมากลางหัวของยัยนั่นแล้วก็ดูดเวทไปจนหมด

    "บ้าเอ๊ย! ถ้าอย่างนั้นละก็...อ็อก!!!" ผมกระอักเลือกออกมาคำโต โดยที่ร่างของผมมีเคียวขนาดใหญ่ของยัยนั่นเสียบอยู่

     "สีหน้าเเบบนั้นเเหล่ะที่ชั้นอยากเห็น หุหุหุ"

    แทงผ่านเกตมาอย่างงั้นเรอะ! ผมพยายามดิ้นรนแต่ทว่าร่างกายของผมนั้นไร้เรี่ยวแรงที่จะขัดขืน เปลือกตาของผมหนักขึ้นเรื่อย....ก่อนที่มันจะปิดลง...

------------------------------------------------------------------

     ชั้นดึงเอาร่างที่สลบไม่ได้สติของไอ้เจ้าถ่านมาดูใกล้ๆ

     "เกือบไปเหมือนกันนะเนี่ย ถ้านายไม่ได้หมดแรงเพราะเวทล่ะก็ อาจจะรอดก็ได้น้า แต่ก็โดนไปแล้วนี่นะ บ๊ายบาย" ชั้นบ่นเบาๆแล้วค่อยๆโยนเจ้านั่นเข้าปาก กินละนะค่า~

      "กล้าดียังไงกันห๊า!!!" อยู่ๆเจ้านั่นก็แผดเสียงดังลั่น  แล้วหักเคียวที่ปักหลังอยู่ของมันอย่างรุนแรง แล้วใช้มันสับตาทั้งแปดของชั้น

       "กรี๊ดดดดดด ตา! ตาของช้าน!!!!" โธ้เว้ย เสียไปสี่ข้างรึเนี่ย! นี่แกไปเอาแรงฮึดมาจากไหนกัน!

       เจ้านั่นถีบชั้นออกไปด้วยเรงที่มากกว่าที่ผ่านๆมา อะไรกันนี่แกเก็บพลังไว้ตลอดงั้นเหรอ! งั้นก็น่าจะใช้ออกมาก่อนหน้านี่แล้วนี่! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

       "ถ้าไม่อยู่ด้วยก็เป็นแบบนี้ทุกทีสินะ ไว้เจอกันข้าจะจับเจ้ามัดแล้วขังไว้ในถ้ำคอยดูเถอะ"

       เจ้านั่นก้มหน้าพึมพำอะไรซักอย่าง ก่อนจะมองชั้นด้วยดวงตาที่เปลี่ยนไป...ตาที่กลายเป็นเหมือนของสัตว์เลื้อยคลาน  แล้วเจ้านั่นก็พูดใส่ชั้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

       "เฮ้ย ไอ้แมงมุมไร้คู่หมื่นปี! ข้าจะสั่งสอนเจ้าเองว่ามารังแกคู่สัญญาของคนอื่นแล้วมันจะเป็นยังไง!!!!"


_____________________________________________________

อูววว ตกลงใครมันเป็นพระเอกกันฟะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #230 Mizuru_San (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 10:53
    เปิดตัวพระเอกกกกกก
    #230
    1
    • #230-1 KamenZ(จากตอนที่ 44)
      5 ตุลาคม 2561 / 14:27
      ซามาเอล : ข้าต่างหากที่เป็นพระเอก!!!
      #230-1
  2. #170 ErizMaster (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 17:52
    มันก็สนุกอยู่เหละแต่กว่าจะมาแต่ละตอน
    คิคิ
    #170
    2
    • #170-1 KamenZ(จากตอนที่ 44)
      28 ธันวาคม 2559 / 18:00
      เรื่องนั้นได้เเต่ทำใจล่ะครับ การเรียนมันบีบคั้นซะเหลือเกิน ช่วงวันหยุดยาวนี่เเหล่ะต้องรีบปั่น5555
      #170-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #168 BlacKDvil (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:51
    ดรากูนชัวร์เอาหัวไรท์เป็นประกัน
    #168
    1
    • #168-1 KamenZ(จากตอนที่ 44)
      28 ธันวาคม 2559 / 14:44
      ไรต์: เเล้วไหงเป็นหัวผมอ่า!
      #168-1
  4. #167 แฝดจอมซน (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 06:18
    ใครมาเข้าร่างซามาเอลล่ะนิ? //รอค่าาา
    #167
    1
    • #167-1 KamenZ(จากตอนที่ 44)
      28 ธันวาคม 2559 / 12:05
      รอดูได้เลยครับ^ ^
      #167-1
  5. #165 แบบนี้ก็สวยดิ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:53
    ......
    ตอนน้คือไรอะ? ?
    #165
    3
    • #165-2 แบบนี้ก็สวยดิ(จากตอนที่ 44)
      27 ธันวาคม 2559 / 23:37
      บางทีก็คิดนะ ตกลง ปฐมบทเเห่งจอมมาร หรือ จอมมารตบมุกกับระเจ้าผู้ว่างงาน = ="
      #165-2
    • #165-3 KamenZ(จากตอนที่ 44)
      27 ธันวาคม 2559 / 23:48
      ก็นะคร้าบ~ ที่ไปลงเว็บหมีผมยังใช้ชื่อจอมมารตบมุกเลยครับฮ่าฮ่าฮ่า! ...หรือเปลี่ยนชื่อเรื่องเลยดีน้า~
      ซามาเอล: ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายตูไปมากกว่านี้เลย
      #165-3