The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 41 : ราชินีภูติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    16 เม.ย. 61


     "ไม่ทราบว่าไม่รู้ว่าจากไหนกันละ" ผมยังคงเสียงเรียบๆไว้เเล้วถามราชินีดู

     "ความลับค่ะ" เธอยิ้มตอบกลับมา เกลียดคำนี้จริงๆวุ้ย

     "เเล้วต้องการให้ข้าช่วยอะไรงั้นหรือ" พูดไปก็ปวดกระบาล เข้าเรื่องเลยก็เเล้วกัน

     "เธอออกไปก็นะซิลฟ์" ราชินีหันไปบอกให้เจ้าตัวน้อย(ช)ออกไปก่อน เขาทำหน้าหงุดหงิดนิดหน่อยเเต่ก็ยอมออกไปเเต่โดยดี

     "ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เเล้ว จะปล่อยตัวตามสบายก็ได้นะท่านนักผจญภัย" เธอยิ้มให้ผมราวกับรู้ทุกความคิดของผม...ไม่สิ นี่รู้จริงๆใช่มั้ย

     "ค่ะ" 

     ว้อย!!!! มาคุยกันหน่อยเด้ะพระเจ้า!!!

     'หมายเลขที่ท่านเรียก..."ไม่เอาหล่อนว้อย!!!"...ใจร้ายมากค่ะ ดิฉันเเค่ทำตามหน้าที่เเท้ๆ'
ยัยคอลเซนเตอร์บ่นอย่างน้อยใจก่อนที่จะตัดสาย(?)ไป  

     "ฮึฮึ ท่านนี่เป็นจอมมารจริงรึเปล่าคะเนี่ย ผิดจากที่ดิฉันคิดไว้พอตัวเลยนะคะ" ราชินีหัวเราะเบาๆก่อนที่จะเริ่มคุยกับผมด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้มาก

     "เรื่องตู! หล่อนก็เเอ๊บเหมือนกันไม่ใช่เรอะ!" ยัยนี่! พอไม่มีลูกบ้านอยู่รอบๆก็ปล่อยตัวเหมือนกันนี่หว่า   ยังมีหน้ามาว่าตูอีกเรอะ! 

     "เเหม่ๆ~ การทำตัวให้น่าเคารพก็เป็นหน้าที่ของพวกเราใช่มั้ยล่ะคะ" ยัยราชินีกล่าวอย่างสบายใจก่อนที่สร้างเก้าอี้ขึ้นมาจากต้นไม้เเล้วค่อยๆนั่งลงไป

     "เชิญนั่งค่ะ" เธอกล่าวเเล้วสร้างเก้าอี้ขึ้นมาอีกตัวข้างหลังผม 

     "เอาชามั้ย" ผมนั่งลงเเล้วหยิบกระบอกใส่น้ำออกมาจากกระเป๋ามิติ

     "ด้วยความยินดีค่ะ" เธอว่าเเล้วเอื้อมมือมาหยิบเเก้วชาที่ผมเพิ่งเทชาลงไป...นั่นของตู...
เอาเหอะไงๆก็มีสองเเก้วอยู่เเล้วนี่นะ

     "ดิฉันดีใจที่เจอคนเเบบคุณมากเลยนะคะเนี่ย" เธอยิ้มยินดีเเล้วพูดออกมาหลังจากจิบชาไปนิดหน่อย

     "คนเเบบข้า?" 

     "พวกทำท่าน่าเกรงขามไปงั้นไงคะ~"

     ขอโทษที่เนื้อในตูมันกลวงเเล้วกัน!

     "ไม่เป็นไรหรอกคะ~ ดิฉันเองก็เป็นพวกเดียวกันคุณนะ ตอนดิฉันยังเป็นเเค่ต้นกล้าเล็กๆอยู่ ตอนนั้นดิฉันมีคุณพ่อคอยดูเเล คอยเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง ดิฉันอยากออกไปเที่ยวในที่ต่างๆมากเลยล่ะคะ เเต่ก็นะ ดิฉันเป็นต้นกล้านี่คะ จะไปไหนได้ยังไงละเนอะ พอเริ่มโตขึ้นมาก็เริ่มรู้ความ
เเต่เพราะถูกยกให้เป็นผู้ปกครองป่าเเห่งนี้หลังจากท่านพ่อตาย ดิฉันก็เลยไม่มีเพื่อนคุยเเถมยังต้องมาวางท่าสูงศักคิ์อะไรนั่นอีก ดิฉันละเบื่ออย่างเเรงเลยล่ะค่ะ บลาๆๆ...เเหม่~ อย่าหลับสิคะ~"

     "อ๊ะ ขอโทษทีนะ เเต่มันไม่ไหวจริงๆล่ะนะ"

     "คนใจร้าย~" เธอยิ้มน้อยๆเเล้วเเลบลิ้นใส่ผม...เผลอใจเต้นไปเเวบนึงซะเเล้วสิ เอาล่ะท่องไว้ ยัยนี้เป็นยายเเก่อายุเท่าไรก็ไม่รู้ ยัยนี้เป็นยายเเก่อายุเท่าไรก็ไม่รู้ ยัยนี้...อ็อก! เเล้วผมก็โดนท่อนซุงอันเบิ่อเริ่มทิ่มใส่หน้า

     "เสียมารยาทมากค่ะ ดิฉันไม่ได้พูดเเบบสบายๆมาตั้งหลายปีเเล้วนี่นะคะ" 

      เเน่ใจนะว่าเเค่หลายปี? อ็อก!!! ไม่เอาท่อนซุงเเล้วว้อย!

     "ขอโทษทีเเล้วกัน เอาล่ะ เข้าเรื่องเหอะ เกิดอะไรขึ้นกันเหรอ" ผมลุกขึ้นเเล้วเเล้วเข้าเรื่อง

     "นั่นสินะคะ หมู่นี้มีสัตว์อสูรบุกมาน่ะคะ" 

     "เดี๋ยวนะๆ ขอเเทรกหน่อยนะ" ผมยกมือขึ้นเรียกเธอ 

     "ว่ามาสิคะ"

     "มีไอ้ม่านพลังนั่นอยู่ไม่ใช่เรอะ เเล้วจะไปมีตัวอะไรบุกมาได้ฟะ" ผมถาม 

     "อ่อ เเล้วอย่าบอกว่ามันพังม่านพลังมาได้เชียวล่ะ" ผมยิ้มเเห้งๆพลางคิดถึงตอนที่นั่งรอซิลฟ์เเล้วลองต่อยไอ้ม่านพลังนั้นเต็มเเรงดู....เลือดซิบเลยล่ะ...

  "ถ้ามันมีอะไรที่เเกร่งกว่าผมที่ลดพลังลงมาเเล้วบุกเข้ามาล่ะก็ คงไม่เหลือหมู่บ้านสวยๆเเบบนี้เเน่ล่ะ"

      "นั่นสินะคะ มันอธิบายลำบาก เพราะฉะนั้นกรุณานั่งรอซักครู่เเล้วกันนะคะ" เธอพูดเเล้วจิบชาต่อไปอย่างสบายใจ

      "หา?" ผมเอียงคออย่างสงสัย

     "เดี๋ยวก็จะมาเเล้วค่ะ" 

     "เอาเถอะ นั่งก็นั่ง" พูดอย่างกับรู้อนาคตไปได้นะเธอว์ เเต่ก่อนที่ผมจะได้บ่นอะไรต่อ เสียงร้องเเหลมสูงคล้ายของเเมลงก็ดังไปทั่ว จนเเม้เเต่ผมที่นั่งอยู่ในต้นไม้ยักษ์ยังได้ยิน

     "มาเเล้วล่ะค่ะ" ราชินียิ้มเเล้วเดินออกไปข้างนอก ผมรีบตามเธอไปทันที....ว่าเเต่ตกลงเห็นอนาคตจริงดิ


     .

     .

     .

     "ตูว่ามอนเตอร์มันโกงเเล้วนะ...เเต่หล่อนนี่โกงกว่าอีกเเฮะ" ผมยิ้มเเห้งๆขณะมองดูภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า...

     เมื่อผมมาถึง ตรงหน้าของผมเต็มไปด้วยลูกเเมงมุมนับร้อยตัวที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ 

     ผมไล่ตา มองไปเรื่อยๆไปทางที่ผมมันออกมา...

    เวทมิติ?...เอาจริงดิ!!!! ครับท่านผู้อ่านทุกท่าน เเมงมุมพวกนี้มันออกมาจากรอยเเตกบนอากาศที่ถูกสร้างจากเวทมิติชัดๆเลยครับ...โกงชิบหาย!!! 

     ทำไมหน่ะเหรอครับ เอาล่ะ ตอนนี้ทุกคนคงกำลังนึกภาพรอยเเตกขนาดใหญ่บนท้องฟ้าเเล้วมีเเมงมุมจำนวนมากดาหน้าออกมาสินะครับ...พวกคุณคิดผิดเเล้วครับ เพราะไอ้รอยเเตกที่ผมว่าเนี่ย...อัตราส่วนของมันคือรอยเเตกหนึ่งอันต่อเเมงมุมหนึ่งตัวนี่ดิ!!! 

     โกงโคตร! นี่พวกเอ็งทุกตัวมีเวทมิติติดตัวงั้นเรอะ! เเถมยังเป็นเเค่ลูกเเมงมุมด้วยเนี่ยนะ! ตูไม่อยากนึกถึงตอนพวกเอ็งโตเลย! 

     ในขณะที่ผมด่าพวกมันอยู่ในใจ ยัยราชินีก็เดินออกไปทางฝูงเเมงมุมพวกนั้นเเล้วปรบมือเบาๆหนึ่งครั้ง....

     """"""กี๊ซ--------!!!!!!!!!!!!!"""""

     เสียงร้องโหยหวนของพวกเเมงมุมดังกึงก้องไปทั่วบริเวณ เถาไม้จำนวนมหาศาลงอกออกมาจากพื้นดิน เถาไม้พวกนั้นเข้าทิ่มเเทงร่างของพวกเเมงมุมเเทบจะทึกตัว เท่านั้นยังไม่พอ ร่างของพวกเเมงมุมที่ถูกเถาไม้เเทงก็ค่อยๆเเห้งลงจนเหลือเเต่เปลือกเเห้งๆของพวกมัน

     "..." ผมหันไปมองยัยปีศาจข้างๆผมอย่างไม่วางตา

     "ดิฉันเป็นราชินีภูตินะคะ~" ยัยปีศาจข้างๆผมยิ้มตอบกลับมา

     "ไม่ล่ะ หล่อนมันปีศาจชัดๆ ตูเป็นจอมมารยังไม่กล้าทำขนาดนี้เลยนะนั้น สนใจมาเป็นจอมมารเเทนตูเลยมั้ย..."

     "ขอผ่านดีกว่าค่า~" 

     "เเล้วตกลงจะเรียกตูมาทำไมฟะ หล่อนเห็นอนาคตได้ เเถมยังมีพลังเวอร์วังอลังการเเบบนี้อีก ยังต้องการตูอยู่อีกเรอะ"

      "เเหม่ ไม่พูดสุภาพเเล้วเหรอคะ เอาเถอะ คืออย่างนี้นะค่ะ ดิฉันเห็นอนาคตเเค่เหตุการณ์สำคัญน่ะค่ะ  อย่า่งเช่นดิฉันรู้ว่าพวกเเมงมุมจะบุกมา เเต่ดิฉันก็ไม่รู้หรอกนะคะว่ามันจะมาเมื่อไร" 

     "อ่าว? เเต่เมื่อกี้ไม่ใช่ว่ารู้อยู่เเล้วหรอกเรอะ"

     "ที่รู้เพราะว่าพวกมันมาเวลานี้ติดกันมา2อาทิตย์เเล้วต่างหากคะ~"

     "งั้นเรอะ งั้นเเสดงว่าไอ้พวกนั้นคือกับดักที่เตรียมไว้สินะ"

     "ก็ประมาณนั้นเเหล่ะค่ะ พูดให้ถูกคือวงเวทที่เขียนรอไว้ค่ะ"

     "งั้นตกลงต้องการให้ตูทำอะไรล่ะ"

     "ไปหาที่มาของพวกเเมงมุมให้หน่อยสิคะ มาทุกวันเเบบนี้ดิฉันจะรับไม่ไหวเอาน่ะค่ะ" ราชินีพูดพลางทำสีหน้าลำบากใจ

     "ไอ้ท่าเเบบเมื่อกี้มันกินพลังมากสินะ" ผมถาม

     "เปล่าหรอกค่ะ เเต่ถ้าต้องกินเยอะๆทุกวันเเบบนี้ดิฉันก็น้ำหนักขึ้นกันพอดีสิคะ" ยัยราชินีตอบพลางส่งยิ้มขี้เล่นมาให้...ตบคนเเก่ยังสาวนี่ผิดมั้ยฟะ

     "ชมไปก็ไม่ได้อะไรหรอกนะคะ~"

     "ไม่ได้ชมว้อย!!!!"

     "ถ้างั้นก็ตามร่องรอยการเปิดเกตไปเองเเล้วกันนะคะ หมดธุระเเล้วค่ะ ขอบคุณที่กรุณาช่วยเหลือนะคะ" ราชินีโค้งขอบคุณผม

     "ได้เลย ถ้าเสร็จเเล้วจะเเวะมาเเจ้งข่าวก็เเล้วกัน"

     "ได้เลยค่า~"

     ผมบอกลายัยนั่นเเล้วเดินออกมาจากอาณาเขต เเล้วผมก็พบว่าตอนนี้ใกล้จะเช้าเเล้ว...อ๊ะ

     "ลืมเจ้าพวกนั้นไปเลยเเฮะ..."


     _____________________________________

     มูว~ ตอนนี้อาจจะงงๆในบางประโยค ต้องขออภัยด้วยนะครับ

     

     


     

      
     

     

     

     

     

     

     


    
     

     

     
 
     

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #160 แฝดจอมซน (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 10:25
    รอ~ ซามาเอลจะเป็นไงต่อนิ แล้วอัศวินจะได้เจอเอกเมื่อไหร่หนอ~(ไรท์ : จะเอกจะซามาเอลเอาสักชื่อสิว้อย) 55555
    #160
    1
    • #160-1 KamenZ(จากตอนที่ 41)
      24 ธันวาคม 2559 / 12:31
      เจอกันก็ช่วงองค์สองเลยนะนั่น~ เเต่ไม่ต้องห่วง ได้สนิทกันสมใจเเน่นอนฮ่าฮ่าฮ่า! //หัวเราะโรคจิต
      อัศวิน/เอก: โคตรไม่น่าไว้ใจ...
      #160-1