The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 39 : เรื่องลึกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    5 ต.ค. 61


   ตอนนี้ผมก็ผมก็พวกอัลโต้ยืนอยู่หน้าป่าใหญ่ที่ดูลึบลับไปจนถึงหน้ากลัว ถ้าว่ากันตามตรงผมควรจะตื่นเต้นกับสถานการณ์ที่ไม่เคยเจออยู่หรอกนะ เเต่ว่านา...เจ็บก้นสุดๆเลยอะ

     'วิตถาร'

     วิตถารสวรรค์เอ็งดิ 

     เนื่องจากเป็นการเดินทางที่ต้องการความรวดเร็ว ทำให้พวกเราทุกคนนั่งบนหลังม้าเเล้วควบมาอย่างรวดเร็ว...ทั้งวันอะนะ เพราะถ้าเดินทางด้วยรถม้าจะต้องใช้เวลาสามวัน เเค่ถ้าควบม้ามาล่ะก็จะสามารถถึงได้ภายในวันเดียว เเต่พอเอาอานม้าเเข็งๆมาใช้คู๋กับเกราะเหล็กเเข็งๆมันก็นะ...การทรมาณรูปเเบบใหม่รึไงฟะ!!!

     ส่วนเจ้าพวกนั้นคงชินเเล้วเลยไม่มีใครบ่นอะไรซักคน 

     "นี่หน่ะคือป่าอาถรรพ์น่ะ เป็นป่าที่มีตำนานน่ากลัวอย่างมีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอยู่ข้างในล่ะ" คุณเอ็คการ์ดเมื่อเห็นผมเหม่อไปก็เข้ามาหาเเล้วอธิบายให้  คงคิดว่าผมไม่รู้สินะ เออ คิดถูกเเล้ว ผมไม่รู้ เนื่องจากอีกสามคนกำลังเช็คอุปกรณ์ครั้งสุดท้ายกันอยู่ ผมจึงมาคุยกับคุณเอ็ดการ์ด

      "มีเรื่องลึกลับเกิดขึ้นเยอะเเยะเลยรู้มั้ย เมื่อ40ปีก่อนทางอาณาจักรเคยส่งคนไปสำรวจครั้งใหญ่อยู่ทีนึง เเต่ก็เกิดเหตุประหลาดๆตลอดการเดินทางเลยล่ะ ของหายเอย เเผ่นที่ถูกสับเปลี่ยนเอย เเหม่ ลำบากเเทบเเย่" 

      เรื่องผีรึไงฟะ เเต่ตรงประโยคสุดท้ายนี่...

     "ท่านเอ็ดการ์ดก็เข้าร่วมด้วยสินะ" ผมถาม เเต่ก็ถูกมองเเบบตำหนิหน่อยๆ ผมพูดไรผิดฟะ

     "เรียกคุณเอ็ดการ์ดเหมือนเจ้าพวกนั้นก็ได้ เรียกท่านเเล้วมันจักจี้ยังไงไม่รู้" 

     "เข้าใจเเล้วครับ" 

     "ตอนนั้นข้ายังหนุ่มยังเเน่น เเต่ก็ยังเป็นเเค่นักเวทสามัญธรรมดาๆ ถึงจะมีเรื่องประหลาดๆเกิดขึ้นเยอะเเยะ เเต่ข้าก็คิดว่าคนทำคงไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรหรอก เเค่ไม่ต้องการให้ใครเข้าไปในนั้นเเค่นั้นเอง" เขาพูดเเล้วยิ้มบางๆ

     "อะไรทำให้คิดอย่างนั้นล่ะครับ" ผมเอียงคอสงสัย

     "ตอนนั้นข้ากับปาร์ตี้ในสมัยนั้นออกไปเป็นกองสำรวจ พวกข้าไปเจอลูกนกที่ตกจากรังน่ะ พวกข้าก็เลยช่วยทำเเผลเเล้วพาไปส่งที่รัง เจ้านักดาบน่ะโดนจิกใหญ่เลยล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า" 

     เกี่ยวกันยังไงฟะนั้น

     "คิดอยู่ล่ะซี่ว่ามันเกี่ยวอะไรกับที่ข้าพูดเมื่อกี้" เขามองผมเเล้วถามมา

     พระเจ้า!!! ตกลงนี่ตูมีบอลลูนความคิดเเปะบนหัวรึไงฟะ!!!

     "เรื่องสำคัญหน่ะมันหลังจากนี่ต่างหาก หลังจากที่พวกข้ากลับค่ายไป คืนนั้นก็การเเกล้งคนทั้งค่ายอีกเหมือนเคย เเต่ว่าวันนั้นเต็นท์ของพวกข้าไม่โดนอะไรเลย เเถมตอนเช้ายังมีใบไม้ตกอยู่ใบนึง เเล้วก็มีตัวอักษรที่ข้าไม่รู้จักเขียนไว้ด้วยล่ะ" 

     "เห อักษรนั่นเขียนว่าไงเหรอครับ" ผมลองถามดู 

     เขาทำทางครุ่นคิดก่อนจะตอบว่า"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันล่ะนะ เเต่ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะเขียนเเบบนี้นี้นะ" เขาว่าเเล้วก้มลงไปเขี่ยดินจนเป็นตัวอักษรเเปลกๆ เนื่องด้วยสกิลเเปลภาษาของผมเลยทำให้อ่านมันได้

     "[ขอบคุณ] มันเขียนไว้ว่าอย่างนี้น่ะครับ" ผมบอกเขา

     เขาหันมาหาผมด้วยอารมณ์ตกใจ 

     "นี่เจ้าอ่านออกด้วยหรือเนี่ย! โอ้ ขอบใจมากจริงๆ ข้าติดใจมา40กว่าปีเเล้วว่าข้อความนี่มันบอกว่าอะไรกันเเน่" เขาพูดเเล้วยิ้มอย่างยินดี

     "โฮ่ย~ จะไปกันเเล้วน้า~" 

     เจ้าหนูอัลเรียกเเล้วเเฮะ ไปกันได้เเล้ว 

     "เข้าใจเเล้วครับ" ผมเดินตามคุณเอ็ดการ์ดไปสมทบกันพวกอัลโต้ทันที พลางคิดในใจว่า...

     จะมีเรื่องอะไรตื่นเต้นบ้างมั้ยนะ....ซึ่งผมผิดหวังครับ...ในตอนเเรกน่ะนะ

     .

     .

     .

     .

     .

     "ฮ่าห์!!!" อัลโต้สะบัดดาบผ่านหัวของเสือดาววหนึ่ง ชเเละสังหารมันในดาบเดียว

     ก็นี่มันพวกเเรงค์Aนี่เนอะ ผมได้เเต่บ่นกับตัวเองเบาๆ 

     ตั้งเเต่เข้าป่ามานี่พวกเราได้เเค่สลับกันปราบสัตว์อสูรไปเรื่อยเพื่อประหยัดเเรงไว้ เพราะสัตว์อสูรที่ออกมาไม่ได้เหลือบ่ากว่าเเรงพวกเราเลย ถึงผมจะหวังการต่อสู้สนุกๆไว้เเต่คงต้องยอมซะเเล้วล่ะ 

     "นี่มันเเปลกๆอยู่นะ" อัลโต้มองศพของเสือดาวเเล้วพูดขึ้นมา

     "ยังไงเหรอครับ" อลันเอียงคอสงสัย

     "ปรกติเสือดาวพวกนี้มันจะไม่จู่โจมสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าไม่ใช่รึไง" เขาถาม

     ผมหันไปมองอัลเบิร์ต...ตัวใหญ่กว่าเสือดาวจริงๆเเฮะ

     อืม... ทุกคนต่างก้มหน้าครุ่นคิด ส่วนผมก็กำลังจะลองค้นgxxgxxดูซักหน่อย

     'เรียกผมซะเสียเลยนะครับเนี่ย'

     ช่างเหอะน่า เอ้า พอจะใบ้อะไรได้มั้ย

     'ได้ครับผม~' ผมเจ้าตอบเสียงใส

     หา? ผมลากเสียงยาวในใจ อย่างเอ็งน่ะเรอะจะยอมบอกอะไรตูดีๆ

     'เพราะผมบอกไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นไงครับ'

     ตูเกลียดเอ็งจริงๆเลยว่ะ

     'เเหม่~ พูดงี้ก็เขินเเย่สิคร้าบ~'

     ไหงงั้นฟะ!!! เเล้วตกลงมีอะไรจะบอกล่ะ

     'เปลี่ยนอารมณ์ไวดีเนอะครับ เอาเถอะ ลองจับสัมผัสชีวิตดูก็รู้เองล่ะครับ' พระเจ้าบอกไว้เเค่นี้เเล้วก็หายไป

     จับสัมผัสชีวิตงั้นเหรอ...ผมลองเเผ่พลังเวทเเล้วหาพลังชีวิตดูพลางบ่นไปเรื่อยๆ

     ไอ้นี่มันตายเเล้วไม่ใช่เรอะ มันจะไปจับสัมผัสอะไรได้ฟะ....

     "หา?" เสียงประหลาดใจของผมดังออกมา เรียกความสนใจทั้งหมดของทุกคนให้หันมาทางผม

     "มีอะไรงั้นเหรอครับ คุณซามาเอล" อลันถามผม

     "จับสัมผัสชีวิตได้....?" ผมพูดออกมาอย่างไม่เชื่อปากตัวเอง เเต่มันจับได้จริงนี่หว่า

     "หือ งั้นเหรอ ไหงข้าลองหน่อยซิ......มีชีวิตหลงเหลืออยู่ในร่างนี่จริงๆด้วยเเฮะ?" คุณเอ็ดการ์ดเองก็เเปลกใจไม่เเพ้กับผม

     ผมเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นที่เหน็บไว้เเล้วค่อยๆผ่าร่างของเสือดาวเคราห์ร้ายตัวนั้น

     "ไหนดูซิ กระเพาะไม่มีอะไร...หัวใจปอดไม่มีอะไร...ตับม้ามก็ไม่มี...อยู่ไหนกันหว่า" ผมค่อยๆไล่หาไปทีละส่วนถึงสัญญานชีวิตปริศนานั้น

      "สยองอะ/โหดร้ายดีนะเจ้าเนี่ย/อยู่มาจนป่านนี้ยังรับไม่ค่อยได้เลยน้า/ขอองค์เทพีโปรดให้อภัย" 

     ทั้งสี่คนต่างยิ้มเจื่อนกับการกระทำของผม เเต่ก็ยังสามารถมองดูได้อย่างไม่สะทกสะท้าน สมเป็นมืออาชีพล่ะนะ ว่าก็ว่าเถอะ ถ้าเป็นผมสมัยก่อนนี่ก็คงรับไม่ได้เหมือนกันล่ะ เเต่ตั้งเเต่มานี่ผมคงกลายเป็นพวกตายด้านไปซะเเล้วล่ะมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า

     "เอาล่ะที่สุดท้ายละ ตรงลำไส้สินะ" ผมพูดเเล้วค่อยๆกดมีดลงไปบนลำไส้ของเจ้าเสือดาวตัวนั้น 

     ทันทีที่มีดของผมทะลุผ่านลำไส้ของเจ้าเสือดาวไป...

     "นี่มันบ้าอะไรละเนี่ย..." 

     มีไข่ของตัวอะไรบางอย่างเกาะอยู่เต็มลำไส้ของเจ้าเสือดาวจนเเน่นไปหมด 

     คงโดนเเย่งอาหารจนหิวเลยโจมตีทุกอย่างสินะ น่าสงสารจริงๆ

     "ขยะเเขยงสุดๆไปเลยอะ/อะไรฟะนั่น/ดูเหมือนไข่ของเเมลงล่ะนะ/อะไรล่ะครับนั่นหน่ะ"

     ทั้งสี่คนต่างมีปฏิกิริยาต่างกันไป ผมจึงลุกไปหาคนที่น่าจะมีความรู้ที่สุด

     "คิดว่ายังไงกับเรื่องนี้บ้าง คุณเอ็ดการ์ด"

     "ข้าว่าน่าจะมีเเมลงนางพญาซักตัวมาวางไข่ในร่างของเจ้าสัตว์พวกนี้เเหล่ะนะ เเต่มันก็ไม่น่าใช่เหตุผลที่ทำให้สัตว์อสูรจำนวนมากอาละวาดนี่นา เเถมปรกติพวกนางพญาก็วางไข่เเค่ไม่กี่ครั้งเอง นอกเสียจากว่า..." เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

     "นอกเสียจากว่าอะไรครับ"

     "จะมีนางพญาที่เเข็งเเกร่งพอที่จะวางไข่ได้เรื่อยๆล่ะนะ" 

     เรื่องนั้นใครก็คิดได้ครับท่าน อยากรู้ว่ามันเป็นตัวอะไรต่างหากครับ

     "ซึ่งเท่าที่ข้ารู้นะ เผ่าเเมลงปีศาจที่สามารถวางไข่จำนวนมหาศาลได้เห็นจะมีเเต่...พวกเเมงมุมเท่านั้นเเหล่ะนะ" เขาพูด ทั้งสามคนที่เหลือต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด โดยเฉพาะอัลโต้ที่หน้าซีดลงไปอย่างเห็นได้ชัด

     "เผ่าเเมงมุมที่สามารถทำให้สัตว์ทั้งป่าต้องหวาดกลัวอย่างเหรอ...น่ากลัวว่าอาจจะเป็นอารัคเน่ก็ได้เเฮะ" อัลเบิร์ตพูดอย่างเป็นกังวล

     "นั่นสินะ ที่ออกมาครั้งก่อนต้องเกณฑ์คนไปทั้งกิลด์เลยนี่นะ" 

     "เอาไงดีล่ะ เพราะยังยืนยันชนิคที่เเน่ชัดไม่ได้จะกลับไปเเจ้งทางกิลด์เลยมั้ยครับ" อลันถาม

     "นั่นเป็นสิ่งที่ควรทำล่ะนะ" เอ็ดการ์ดว่า

     ในตอนที่ทุกคนกำลังประชุมกันอยู่ อัลโต้ก็พูดขึ้นมา

     "ขอโทษนะทุกคน...เเต่ข้าขอไม่กลับไปเเจ้งที่กิดล์" เขาพูดด้วยเสียงสั่นครือ

     "นี่เจ้า..." ทุกคนต่างพูดอะไรไม่ออก อัลโต้ยังคงพูดต่อไป

     "ข้ารู้ดีว่าข้ามันเอาเเต่ใจ...เเต่ว่าข้า...ไม่อยากจะเสียเธอไป" 

     "คิดจะฆ่าตัวตายรึไงเจ้าหนู" เอ็ดการ์ดพูดด้วยเสียงเข้มเพื่อย้ำเขา

     "ข้าเข้าใจ เเต่ยังไงข้าก็จะไปช่วยเธอ หรืออย่างน้อยข้าก็ต้องรู้ว่าเธอปลอดภัยเเล้ว" 

     "เฮ้อ...นี่เเหล่ะน้า คนหนุ่ม" เอ็ดการ์ดถอนหายใจเเบบปลงๆเดินไปเอาเต็นท์ที่อัลโต้ถืออยู่มา

     "เเกก็เป็นซะอย่างเนี่ย" อัลเบิร์ตพูดพลางเดินไปหาที่กางเต็นท์
     
   "ผมไม่รู้จะพูดอะไรดีเลยล่ะครับ" อลันที่เพิ่งฝังเจ้าเสือดาวตัวนั้นเสร็จเดินมาหยิบสัมภาระของอัลโต้ไป

     "นี่ก็เริ่มมืดเเล้วสิ ช่วยไม่ได้สินะ" คุณเอ็ดการ์ดกล่าวเเบบเหนื่อยหน่าย

     อัลโต้ได้เเต่ก้มหน้ารอรับคำตำหนิ
     
     เฮ้ยๆ จะไล่ไปเลยเหรอ คงไม่ดีมั้ง... เเต่ก่อนที่ผมจะออกตัวช่วยพูดให้อัลโต้นั้นเอง...

     """เพราะฉะนั้นวันนี้เเกไปตักน้ำซะ! พรุ่งนี้ต้องเข้าป่าต่อนะเฟ้ย!""" ทั้งสามคนยิ้มเเล้วพูดออกมาเป็นเสียงเดียว

     ""เอ๋!?!?"" ผมกับอัลโต้ก็พูดออกมาเป็นเสียงเดียวเหมือนกัน

     "ขะ ขอบคุณมากนะ! ทุกคน!" อัลโต้กล่าวด้วยน้ำตาคลอเบ้าเเล้วรีบวิ่งออกไป คงไม่อยากให้ใครเห็นตอนร้องไห้สินะ

     "ฆ่าตัวตายนะ?" ผมถามทั้งสามคนที่เหลือ

     """ก็ช่างมันปะไร!""" พวกนายนี่สนิทกันดีจริงๆ ผมอมยิ้มเเล้วเดินไปตัดฟืน

     .

     .     

     .

      "นี่ๆ มีพวกมนุษย์เข้ามาในป่าอีกเเล้วอะ" 

     "จัดการเหมือนเดิมมั้ยล่ะ"

     "เเต่พวกเราอยากให้พวกเค้าช่วยนะ"

     "เเต่พวกนั้นก็มองไม่เห็นไม่ใช่รึไง จะไปช่วยอะไรได้"

     "เอาเป็นว่าคืนนี้เราจะลองไปหาพวกเค้าดูเเล้วกัน"

     ''ตามใจเจ้าสิ''

_____________________________

ไรต์ : เอ้า! ผมลงให้อีกตอนละนะ! อ่านมาซักพักสังเกตรสนิยมผมออกกันมั้ยเอ่ย~ 

ซามาเอล : โอจิค่อนหน่ะเรอะ

ไรต์ : ช่าย~~ คุณลุงเท่ๆนี่เเหล่ะสุดยอด~

ปล.นิยายเเปลที่อ่านไว้เลิกเเปลตั้งเยอะอ่า T T

     
     

     

     

     

     


     

     



   

     

     

     

     


     
     

    


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #194 Martive (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:19
    อืม โอจิคอนหรอ....
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    เดี๋ยวนะ ไรท์ชายหรือหญิง????
    #194
    1
    • #194-1 KamenZ(จากตอนที่ 39)
      5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:54
      ไม่บอกครับ!!!!
      #194-1
  2. #152 gnome (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 00:24
    ขอบคุณครับ
    #152
    1
    • #152-1 KamenZ(จากตอนที่ 39)
      13 ธันวาคม 2559 / 22:30
      ยินดีครับ ^ ^
      #152-1