The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 34 : นายช่างใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    16 เม.ย. 61

         "โอ้ อยู่ตรงนี้เองสินะ" ผมยืนอยูหน้าห้องเเถวท่าทางซอมซ่อที่มีป้ายหน้าประตูเล็กๆ
เขียนไว้ว่า"เปิด"....พวกเก่งช่างๆทุกคนนี่ชอบอยู่ที่เเบบนี้กันรึไงนะ ผมคิดพลางเคาะประตู

     ก็อกก็อกก็อก...มีใครอยู่มั้ยคร้าบ~

     "โอ้ ไม่มีลูกค้ามาซะตั้งนาน ต้องการอะไรจากร้านของเรางั้นรึ" 

    หลังจากที่ผมเคาะประตูเเล้วก็มีคนเเคระคนหนึ่งออกมา เขาไว้หนวดเครายาวพอประมาณ เเต่หนวดเคราของเขาเป็นสีขาวที่ล้วนบ่งบอกถึงอายุของเขา 

     หลังจากที่เขาเปิดประตูผมก็มองเข้าไปภายในร้านนั้น ภายในร้านมีอาวุธมากมายวางเรียงรายอยู่ รวมถึงชุดเกราะเเบบต่างๆที่ถูกตั้งโชว์เอาไว้ เเม้ภายในร้านจะค่อนข้างเก่า เเต่อุปกรณ์ทุกอย่างในนั้นต่างก็อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่มีฝุ่นจับหรือสนิม เเสดงให้เห็นถึงความเอาใจใส่ของเจ้าของร้านเป็นอย่างดี 

     "อ่า ใช่เเล้ว พอดีข้าต้องการพบนายช่างใหญ่ของที่นี่น่ะ" 

     "ต้องการเช่นนั้นสินะครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรอย่างนั้นรึครับ" 

     "พอดีมีงานที่อยากจะว่าจ้างเป็นการส่วนตัวน่ะ ส่วนนี่ใบนัด" ผมพูดทีเล่นทีจริงเเล้วเเสดงจดหมายที่พระราชาเขียนให้ โดยจดหมายนั้นอยู่ในซองจดหมาย โดยมีตราของราชาเฮลุสผนึกไว้

     "โอ้ ตรานั่นมัน...เข้าใจเเล้วครับ  ข้าจะให้พบนายช่างใหญ่ให้ก็เเล้วกัน ตามข้ามาก็เเล้วกัน" เขาทำหน้าปลงๆเเล้วเดินไปทางหลังร้านพร้อมกับบ่นเบาๆ

     "เฮ้อ~ ครั้งนี้ก็คงเหมือนเดิมละนะ" หมายความว่าไงล่ะนั้นน่ะ

     .

     .

     .

     เขาพาเราเดินเข้าไปทางหลังร้าน เเล้วพาลงบันไดที่อยู่ใต้เค้าท์เตอร์ไปทางใต้ดิน เเล้วสุดท้ายก็มาอยู่หน้าประตูเหล็กหนาบานใหญ่บานนึง ภายในมีเสียงก็องเเก็งคล้ายเสียงเหล็ก(ก็นี่ร้านอาวุธนี่หว่า)ดังเป็นจังหวะเรื่อยๆ คนเเคระคนนั้นเดินเข้าไปเคาะประตุเหล็กนั้นเเล้วตะโกนเรียกคนข้างใน

     "นายช่าง! มีเเขกจากท่านผู้นั้นมาอีกเเล้ว"

     "อะไรนะ!!!! ไอ้หมอนั่น!!! เอาอีกเเล้วเรอะ!!!"  มีเสียงตะโกนอย่างหงุดหงิดดังออกมาจากในห้อง พร้อมกับที่เสียงตีเหล็กหยุดลง ...ทำไมเสียงมันสูงจังฟะ

     ปัง!!! ประตูเหล็กถูกเปิดออก..ไม่สิๆ ถูกถีบอย่างรุนเเรงจนประตูเปิดออกมา พร้อมกับที่มีมีดพุ่งผ่านหน้าผมไป...เอ๋?

     ฉึก! มีคเล่มนั้นพุ่งผ่านหน้าผมไปปักกับกำเเพงด้านหลังอย่างเเน่น โดยที่ตรงหน้าผมมีผู้ที่ขว้างมันอยู่...หือ?

     ตรงหน้าผมคือหญิงสาววัยทำงานผิวค่อนข้างคล้ำ ผมตัดสั้นกระเซิงเเบบไม่ได้หวี 
มีกล้ามเนื้อที่กระชับได้รูป สวมเสื้อหนังสีดำ มือนึงถือค้อน ส่วนอีกมือชี้มาทางพวกเราเเล้วพูด...

     "เฮ้ยเเกน่ะ! ถ้าอยากได้อาวุธล่ะก็! ข้าไม่รับทำ! ต่อให้ได้เเกไปสัญญาอะไรกับไอ้โง่นั่นมาก็เถอะ! ไสหัวกลับไปซะ!!!" เธอพูดอย่างหงุดหงิด 

     "เออ เดี๋ยวก่อนคือว่าข้าไม่ได้ต้องการให้ทำอาวุธนะ" ผมรีบลนลานบอกเธอเพราะตกใจกับมีดบินเมื่อตะกี้

     "เหอะ! คิดว่าข้าจะเชื่อเเกเรอะ! ถ้าเเกไม่ต้องการอาวุธเเล้วจะมาที่นี้ทำไมกัน!" เธอยิ้มเยาะ

     ไม่เชื่อตูอีก!!! ผมเลยเอาจดหมายให้เธอไป

     "หือ? รอบนี้เป็นจดหมายเรอะ นึกว่าจะเป็นเเค่ลายเซ็นรับรองเหมือนทุกทีซะอีก" เธอหยิบมันไปอ่านซักครู่ เเล้วก็บ่นออกมา

     "โฮ่ มิน่าละ เอางานยากบรมมาให้ข้าซะได้นะ ไอ้คุณราชา" เธอกัดฟันบ่น เเล้วจึงเดินมาหาผมใกล้ๆ

     "เเกสินะ คนที่อยากให้ข้าไปช่วยออกเเบบเมืองน่ะ" 

     "ครับ" 

     "เฮ้อ ข้าก็อยากไปเปลี่ยนบรรยากาศจากงานตีเหล็กนี่ยาวๆอยู่หรอกนะ เเต่ว่าตอนนี้ข้าคงยังไปไม่ได้หรอกนะ เพราะว่าข้ามีงานสำคัญที่ต้องทำน่ะ เเถมจะเสร็จเมื่อไรก็ไม่รู้อีก"

      เธอถอนหายใจเเล้วยังคงบอกต่อไปอีกว่า เธอถูกสั่งให้ทำดาบให้กับราชาของอาณาจักรบริททาเนีย เนื่องจากว่าเป็นดาบที่สั่งทำพิเศษ ทำให้ไม่มีวัตถุดิบเพียงพอ เเถมวัตถุดิบนั้นต่างเป็นของหายากที่จะได้มาเมื่อไรก็ไม่รู้ ทำให้เธอต้องอยู่รอที่นี่ไปเรื่อยๆ

     "งี่เง่าบัดซบ!!! ไอ้ดาบเวรนั้นใครจะไปหาวัตถุดิบมาได้กัน!!! มันคิดว่าเขี้ยวมังกรธาตุ กับ โลหะนิรันดร์ มันหาง่ายนักรึไงยะ!!! โลหะนิรันดร์น่ะต้องไปขุดที่ภูเขาไฟลึกไปตั้งหลายกิโลเชียวนะ เเถมจะเจอมั้ยก็ไม่รู้ด้วย ยิ่งเขี้ยวมังกรนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย!" เธอสถบออกมาชุดใหญ่ด้วยความหงุดหงิด โดยที่ผมกับเซ็ทก็ได้เเต่มองตากันโดยไม่รู้จะทำยังไงดี

     "เอาอย่างนี้มั้ยล่ะครับ" เซ็ทสะกดเรียกคุณช่างตีเหล็กก่อนที่จะบอกว่า

     "วัตถุดิบทั้งสองอย่างนั้นพวกผมสามารถหาให้ได้นะครับ" เขายิ้ม

     "อะไรนะ!" คุณช่างตีเหล็กพุ่งเข้ามาจับคอเสื้อเซ็ทอย่างว่องไวเเล้วเค้นคอถาม

     "เเกพูดจริงๆใช่มั้ย ถ้าโกหกล่ะก็ ข้าเอาเเกไปเข้าเตาหลอมจริงๆนะยะ"

    "เเน่นอนครับ ถ้าเช่นนั้นขอเวลาซักครู่นะครับ" เซ็ทยังคงทำท่าสบายใจอยู่เหมือนเดิม

     "นี่ๆ ไอ้เขี้ยวมังกรข้าก็รู้อยู่หรอกว่าจะไปเอามาจากไหน เเต่ไอ้โลหะนิรันดร์นั่นมันอะไรกันฟะ"

     ผมเเอบกระซิบถามเซ็ท

     "ก็ดาบของคุณยังไงล่ะครับ" 

     "หะ ไม่ๆๆ ทำไมข้าต้องเอาดาบตัวเองไปให้ใครก็ไม่รู้ด้วยฟะ" 

     "เรื่องนั้นเเค่หักไปซักครึ่งนึงดาบของคุณก็ซ่อมเเซมตัวเองเเล้วล่ะครับ" 

     "ไม่เอาเฟ้ย! ทำไมต้องไปทำให้ศัตรูของตูเเข็งเเกร่งขึ้นมาเพื่อฆ่าตูด้วยฟะ!"

     'เรื่องนั้นจำเป็นต้องทำล่ะนะครับ' เสียงของพระเจ้าดังขึ้นมาให้หัวของพวกเราสองคน

     'เพราะว่าดาบที่ถูกตีขึ้นมานี่จะเป็นไอเทมอีเวนต์สำคัญของผู้กล้าเลยนะครับ'

     เอ๋~ งั้นก็ยิ่งลำบากตูไม่ใช่เรอะ ผมรีบทวงพระเจ้า

     'ก็นะครับ อย่างที่ผมบอกเสมอล่ะครับ ความสมดุลเป็นสิ่งจำเป็นละนะครับ'  พระเจ้าบอกเหตุผลที่ทำให้ผมเถียงไม่ออก

     "เฮ้อ เข้าใจเเล้วๆ จะเอาให้ก็ได้" ผมปลงตกเเล้วจึงไปหาดรากูนเพื่อขอถอนฟันพี่เเกมาซักหน่อย

     .

     .

     .

     "โฮ่ย~ ของมาเเล้วนะคร้าบ~" ตอนนี้เราสามคนยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานเดิมโดยเซ็ทถือของทั้งสองอย่าง ส่วนดรากูนหามผมที่ถูกทำร้ายอย่างเเรงระหว่างเก็บวัตถุดิบ(ถอนฟันนั้นเเหล่ะ)

     "โอ้ ได้มาจริงๆรึเนี่ย ขอบใจพวกเจ้ามากจริงๆนะ ว่าเเต่เจ้าคนนั้นไปโดนอะไรมาน่ะ เเล้วอีกคนนี่ใคร" 

     "ถามทีละอย่างสิครับ" เซ็ทยิ้มขบขันเเล้วส่งของทั้งสองอย่างให้คุณช่างตีเหล็ก

     "โอ้ ขอบใจมากๆ ในเมื่อมีวัตถุดิบครบเเบบนี้เเล้ว ข้าขอซัก7วันก็คงจะตีดาบเสร็จ พวกเจ้าก็รอในเมืองไปก่อนเเล้วกัน" เธอยิ้มร่าเเล้วพูดออกมา

     "เออ คือว่า" ผมรีบเรียกเธอเเล้วถามสิ่งที่สงสัยหลักๆก่อน

     "ท่านก็เห็นใช่มั้ยว่าข้าเป็นปีศาจ เเล้วท่านไม่รังเกียจอะไรหน่อยรึ" 

     เธอจ้องหน้าผมเเล้วก็ตอบว่า

     "ใครสนกัน ขอเเค่ข้าถูกใจเจ้า เจ้าจะเป็นใครข้าก็รับทำให้อยู่ดี ยิ่งเจ้าช่วยเหลือข้าเเบบนี้เเล้ว จะให้ข้ารังเกียจเจ้า ข้าก็เลวบัดซบเลยน่ะซี่ เข้าใจนะ งั้นอีหนึ่งอาทิตย์เจอกัน" เเล้วเธอก็ปิดประตู
เเต่เธอก็เปิดออกมาอีกทีนึง

     "อ่อ ลืมบอกไป ชื่อของข้าคือ ซาเรีย เฮเฟตุส ยินดีที่ได้ร่วมงานกันล่ะ" 

     เดี๋ยวนะๆ....นามสกุลเดียวกับราชาไม่ใช่เรอะ!!!! 

-----------------------------------------------

     ตอนนี้เเมร่ม...รวบรัดฉิบ! เอาเต็อะๆ เเค่บทปูเรื่องละนะ ขอบคุณทุกท่านที่ยังติดตามด้วยนะคับ

     ปล.มีผู้หญิงออกมาซะทีว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

     
     
     

     

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #142 วลัยพร แสงคำ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 15:01
    ในที่สุดก็มีผู้หญิงออกมาชักที
    #142
    1
    • #142-1 KamenZ(จากตอนที่ 34)
      6 พฤศจิกายน 2559 / 22:05
      ใช่มั้ยล่า ผมยังคิดอยู่เลยว่านี่มันนิยายผู้ชายเเต่งเเน่เหรอฟะ
      #142-1