The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 21 : ออกจากหอคอยพระเจ้า...คนมันเพิ่มขึ้นมารึเปล่าฟะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    16 เม.ย. 61

     อ่า...

     หลังจากผมได้สติ ผมค่อยๆลุกขึ้นมามองไปรอบตัวของผม 

     ที่ไหนฟะเนี่ย...

     ผมกำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องๆนึง ห้องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านไม้เก่า ให้อารมณ์คลาสสิกดีล่ะนะ เเล้ว...ตูมาอยู่นี่ได้ไงฟะ

    " เเกร็ก"
     
     ประตูห้องค่อยๆเปิดออก พร้อมกับดรากูนที่สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวทับกับเสื้อเชิดสีดำเเละกางเกงขายาวสีดำ ดรากูนเดินเข้ามาพร้อมกับข้าวต้มในมือ....

     "โคตรพ่อบ้านเลยฟะ"

     "พูดเรื่องอะไรของเจ้าหน่ะ"

     "ช่างหัวข้าเหอะ เเล้วอยู่ๆข้ามาอยู่นี่ได้ไง"

     ดรากูนเดินไปหยิบเก้าอี้เเล้วมานั่งลงข้างๆผม เเล้วดรากูนก็ยื่นชามข้าวต้มมาให้...ห๊ะ?

     "กินก่อนเเล้วกัน"

     "คะ ครับ"

     พูดไม่ออกว้อย! มันใช่เวลามากินข้าวต้มมั้ยฟะ!!! ตูอยากจะ...อร่อยดีเเฮะ กินก่อนเเล้วกัน      (ไรต์:อ่าวเฮ้ย)
     .
     .
     .
     .
    "ขอบคุณสำหรับอาหารครับ"

     "อ่า อร่อยก็ดีเเล้ว"

     "เเล้วเข้าเรื่องได้ยัง"

     "จะเอาตั้งเเต่ตอนไหนล่ะ"

     "ที่นี่ที่ไหน"

     "บ้านของข้า"

     "ทำไมไม่ฆ่าข้าซะ รึไม่ก็ปล่อยข้าตายไปเลยหล่ะ"

     "เจ้ายอมละทิ้งโอกาศรอดเพียงหนึ่งเดียวของเจ้า เพียงเพราะเบียทริซออกมา...ทำไมเจ้าถึงทำอย่างนั้นกัน" ดรากูนถามชั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

     "ยัยหนูหัวสว่านนั่นชื่อเบียทริซสินะ ปลอดดีรึเปล่า"

     "อ่า เบียทริซปลอดภัยดี" 

     "เยี่ยมไปเลยน้า" ชั้นถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

     "ตอบคำถามข้ามาด้วย"

     "อ่า ได้สิ นั่นเพราะข้าหน่ะเป็นโลลิค่อนไงล่ะ!!!"

     "ข้าน่าจะปล่อยให้เจ้าตายๆไปซะนะ"

     "ล้อเล่นๆ! เเหม่ ล้อเล่นหน่อยเดียวอย่าคิดจริงจังดี้ อืม...เหตุผลหน่ะเหรอ ไม่มีอะ" 

     "ห่ะ?"

     "ก็น้า ถ้าข้าเกิดทำให้ผู้บริสุทธิ์หรืออะไรที่มันเข้าข่ายต้องตายโดยไร้เหตุผลละก็ ข้าต้องนอนไม่หลับไม่ทั้งชาติเเหงๆเลยนา"

     "สรุปว่าเพราะใจเต้าหู้"

     "เออ อารมณ์นั้นเเหละ"

     "เฮ้อออ....ชาติก่อนข้าไปทำกรรมอะไรไว้กันน้า"

     ดรากูนถอนหายใจออกมา

     "หืม เครียดเรื่องอะไรล่ะ คุณมังกร"   

     "มีคู่พันธะสัญญาทั้งที ดันเป็นคนเเบบนี้มันน่าเศร้าไม่ใช่เรอะ"

     "เเหม่ๆ ว่ากันเเรงไปหน่อยเเล้วนา...เดี๋ยวนะๆ ตะกี้พูดว่าไงนะ"

     "มีคู่พันธะสัญญาทั้งที ดันเป็น...."

     "เดี๋ยวดิๆ! ข้ากับเจ้าไปทำพันธะสัญญาอะไรนั่นตอนไหนฟะ"

     "คิดว่าถ้าไม่ใช่พลังชีวิตจากข้า เจ้าจะรอดมาได้ไง"

     "อะ เอ๋!!!"

     "มีอะไรไม่พอใจรึไง"

     "ทะ ทำไมต้องทำเเบบนั้นด้วยเล่า ปล่อยข้าตายไปก็ได้ไม่ใช่เรอะ ไม่เห็นต้องทำเรื่องใหญ่เเบบนี้เลยนี่"

     "ถ้าตอนนั้นเจ้ายิงเวทออกมา เบียทริซคงตายไปเเล้ว เพราะงั้นการที่เจ้าไว้ชีวิตเบียทริซ...พูดเเบบนี้คงได้สินะ ข้าถือเป็นบุญคณที่ทดเเทนยังไงก็ไม่หมด" 

     "คนสำคัญเหรอ"

    "ลูกของเพื่อนที่ตายไปเเล้ว"

    "จะไม่ถามต่อเล้วกัน"

     "ขอบใจ"

     "งั้นข้ากลับได้ยังอะ"

     "ตอนนี้เจ้าก็ฟื้นเเล้ว จะไปจากหอคอยก็ตามใจเจ้าเถอะ"

     ดรากูนเพียงเเค่สะบัดมือ พลันปรากฏวงเวทออกมาบนพื้นห้อง 

     ผมเดินไปบนวงเวทนั้น ทันใดนั้นวงเวทก็เรืองเเสงออกมา ผมหันไปหาดรากูนเพื่อกล่าวคำอำลา

     "งั้นก็ขอบใจสำหรับทุกอย่างล่ะ ไว้คราวหน้ามาสู้กันใหม่ล่ะ"

     "พูดบ้าอะไรของเจ้า" ดรากูนพูดพลางทำหน้างุนงง

     "หือ ก็ข้าจะไปเเล้วนี่ ก็ต้องอำลาอะไรเเบบนี้นี่"

     "ไม่เห็นต้องลาข้าสักหน่อยนี่"

     "เอ๋?"

     "ก็ข้าจะไปกับเจ้าด้วยนี่"
     
     "..."

     "เอ๋!!!!!!!"

     "คิดว่าทำพันธะสัญญาเเล้วมันจะเเยกกันได้ง่ายๆรึไง เกิดเจ้าตายขึ้นมาข้าก็เเย่สิ"

     "เเล้วเบียทริซจังล่ะ"

     "ฝากยัยนั่นดูเเลเเล้ว"

     ยัยนั่นที่ชั้น75อะนะ จะไหวมั้ยฟะ

     "เอ้า จะไปเเล้วไม่ใช่เรอะ"

     "อะ ครับๆ"

     เเล้วภาพตรงหน้าของผมก็กลายเป็นหอคอยเเห่งพระเจ้า

     "ออกมาเเล้วสินะ"

     'ใช่เเล้วละครับ'

     "โอ้วพระเจ้า หายหัวไปไหนมาฟะ" 

      'เเหม่ๆ ก็ทุกครั้งที่สู้บอสผมจะโดนตัดการติดต่อกับคุณอะครับ'

     "ไร้ประโยชน์จริงน้า นายเนี่ย"

     'ใจร้าย!'

     "เน้ ลืมผมได้ยังไงกันครับ" เเหวนที่นิ้วมือของผมพูดขึ้นมา

     "โอ้ เซ็ท โทดทีๆ พอดียังเบลอๆอยู่หน่ะ"     

     "พวกพ้องของเจ้าเนี่ยมีเเต่พวกประหลาดนะ" ดรากูนพูดขึ้นมา

     "ถ้ายังงั้นมันก็รวมนายด้วยเซ่!!!"ผม พระเจ้าเเล้วก็เซ็ทพูดออกมาพร้อมกัน

     "ฮ่าฮ่าฮ่า นั้นสินะ บ้างทีข้าคงเป็นพวกประหลาดด้วยเหมือนกัน" ดรากูนหัวเราะออกมา....
มันหัวเราะเว้ยเฮ้ย!!!
     
     "ทำหน้าอย่างนั้นคิดอะไรเเปลกๆอยู่สินะ"

     "ปะ เปล่าน้า"

     'มันคิดครับ'

     "เจือก!!!"

     "เฮ้อ เอาเถอะ จากนี้จะไปไหนต่อล่ะ"

     'ผมขอเเนะนำกลับไปที่หมู่บ้านเเรกที่เราไปครับ'

     "ทำไมอะ"

     'เพราะอีกไม่กี่ปีก็จะมีพิธีอัญเชิญผู้กล้าเเล้วหน่ะสิครับ คุณควรไปสร้างอาณาจักรได้เเล้ว'

     "โอ้ส! งั้นก็ไปกันเลย!"

     "งั้นก็เอาตามที่ท่านผู้สร้างสั่งมาเเล้วกัน"

     เเล้วดรากูนก็กลายร่างเป็นมังกรดำตัวใหญ่ 

     "นำทางด้วยล่ะ"

     "ได้เลย!!!"

     เเล้วดรากูนก็ออกบินไปพร้อมกับผมบนหลัง

_____________________________________________________

     ซามาเอล:ตอนนี้มันนิยายหรือบทละครฟะ มีเเต่บทสนทนา
      ไรต์:เอาน่า ช่วงนี้จิตนาการไม่ค่อยมา
   
     



     

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #55 j-teana (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 09:37
    เย้! ได้พ่อบ้านมา 555+ ซะงั้น
    #55
    1
  2. #54 baimon2003 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 07:09
    รอตอนต่อไปครับ
    #54
    1