The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 17 : ตีบอส รอบที่2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    26 ธ.ค. 59

     "ย้าก!!!"
     ผมพุ่งเข้าไปปะทะกับเจ้ายักษ์นั่น
     "เปรี้ยง!!!"
     ดาบของผมกระเเทกกับขวานของเจ้านั่น เเรงของมันทำให้ดาบของผมกระเด็นออกมา 
     "อุบ...เเรงดีชะมัดเลยน้าเเกเนี่ย"
     "โฮกกกกก!!!"
     มันคำรามเสียงดังสนั่นเเล้วเหวี่ยงขวานอันใหญ่ใส่ตัวผม
     "ได้เสียเซ่!!!"
     ผมเอียงดาบก่อนที่ดาบของชั้นจะกระเเทกกับขวานของมัน ทำให้วิถีของขวานเบี่ยงออกไปจากตัวของผม ผมพุ่งเข้าไปเเล้วใช้ดาบสีดำของผมฟันเข้าไปที่หน้าอกของมัน
    "กิ้ง!"
    "ชิ เกราะเเข็งไปงั้นเหรอ"
     ผมถีบตัวออกมาตั้งหลักห่างจากเจ้านั่นประมาน25เมตร
     "โฮกกก!!! "
     มันร้องออกมาอย่างลำพองใจ หลังจากเห็นว่าดาบของผมฟันมันไม่เข้า
     "คิดว่าข้าจะมีดีเเค่ดาบรึไงฟะ!" 
     ผมสถบออกมาเเล้วจึงร่ายเวท[flame shot]ยิงใส่มัน
       "เปรี้ยง!!!"
     "โฮกกกก!!!!"
     "ชิ ไม่ได้ผลงั้นเรอะ"
     "ขอผมลองหน่อยสิครับ" 
     เซ็ทพูดขึ้นขณะที่ร่ายเวท[dark spear]ใส่เจ้ายักษ์นั่น
     "เพล้ง!!!"
     เจ้ายักษ์เหวี่ยงขวานทำลาย[dark spear]ของเซ็ทจนหมด
     "ไม่ได้ผลอะครับ"
     "เออ เห็นเเล้วเฟ้ย" 
     ตอบเซ็ทไปเเบบนั้นก่อนที่จะเริ่มคิดหาวิธีเอาชนะเจ้านั่น ใช้เวทก็ไม่ได้ผล เข้าสู้ประชิดเกราะของมันก็เเข็งไปอีก
     "เดี๋ยวพวกผมจะไปลองเชิงก่อนนะครับ"
     "หือได้สิ เดี๋ยวชั้นจะคอยระวังให้เอง"
     ผมตอบพร้อมกับเปลี่ยนดาบให้กลายเป็นธนูสีดำสนิท ดูเรียบง่ายไม่มีลวดลายใดๆ อ๋อ ลืมบอกไป อาวุธจากพระเจ้าสามารถเปลี่ยนเป็นอาวุธใดๆก็ได้ตามเเต่ความต้องการของผม
     "ครับ!!!"
     เซราสกับไควิ่งทะยานออกไป โดยไคใช้สกิลยั่วยุเพื่อดึงความสนใจจากเจ้ายักษ์ให้โจมตีมาทางตน
     "โฮกกกก"
     ดูเหมือนว่าการยั่วยุจะได้ผล เจ้ายักษ์เหวี่ยงขวานใส่ไค 
     "เปรี้ยง!!!"
     ขวานของเจ้ายักษ์กระเเทกโล่ของไคจนเขาต้องถอยออกมาประมาณ5ก้าว
     "อุบ ขยับไม่ได้"
     ดูเหมือนว่าไคจะโดนเเรงกระเเทกเข้าไปทำให้ติดสตั้น เจ้ายักษ์คำรามได้ใจก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหมายจะสังหารไค
     "ตูม!!!"
     เสียงจากการกระเเทกดังขึ้นพร้อมกับเจ้าออร์คที่โดนศรผนึกเวท[hammer]ของชั้นเข้าไปทำให้มันต้องถอยออกมาอย่างหัวเสีย
     "โฮกกกก!!!!"
     มิราธมองผมอย่างสงสัย เเล้วจึงพูดสิ่งคิดออกมา
     "คุณซามาเอล เป็นไม่ใช่นักดาบเหรอคะ?"
     "ข้าหน่ะ เป็นนักรบต่างหากหล่ะ"
     'ถึงตอนนี้จะยังไม่ได้เรื่องซักอย่างก็เถอะครับ'
     เจือก!!!
     ในขณะที่ชั้นกำลังก่นด่าพระเจ้าอยู่ ลูน่าที่กำลังสังเกตสถานการณ์ก็สงเสียงเรียกเรียกผม
     "คุณซามาเอลคะ! ดูเหมือนว่าตัวมันจะสั่นอยู่นะคะ!"
     "หือ"
     ผมรีบมองไปยังที่ที่เจ้ายักษ์ยืนอยู่ ตอนนี้มันยังคงยืนอยู่ที่เดิมเเล้วจ้องมองชั้นด้วยสายตาเคียดเเค้น เเต่ตัวของมันกลับมีอาการกระตุกเล็กน้อยอยู่เป็นระยะ ดูเหมือนว่าผมจะรู้จุดอ่อนของมันเเล้วล่ะ เรื่องนั่นทำให้ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เลยล่ะ
     "อุ เป็นรอยยิ้มที่น่าขยะเเขยงอะค่ะ"
     "พูดตรงไปเเล้วนะหล่อน"
     ผมหันไปค้อนมิราธ ก่อนที่จะเริ่มตั้งใจผนึกเวท[hammer]ลงในลูกศรที่ผมใช้สร้างขึ้นมา เนื่องจากว่าหลังจากที่ผมยิงศรดอกเเรกใส่เจ้ายักษ์นั่น พระเจ้าก็บอกว่าผมบรรลุอาชีพนักธนูเเล้ว ผมใช้[triple shot]ที่เป็นสกิลของนักธนูยิงลูกศรออกไปสามนัดอย่างรวดเร็วติดต่อกัน
     "เปรี้ยง!!!เปรี้ยง!!!เปรี้ยง!!!"
     ลูกศรทั้งสามดอกพุ่งเข้ากระเเทกกับเกราะส่วนท้อง อก เเล้วก็หัวของมันตามลำดับ
     "โฮกกกกกกกก!!!"
     มันคำรามออกมา เเต่ผมไม่สนใจเสียงร้องของมัน ผมรีบตะโกนเรียกพวกเจ้าหนุ่มให้ถอยออกมาทันที
     "ถอยออกมาเซราส! ไค!"
     "ครับ!!!"
     สองคนนั่นรีบถอยออกมาทันทีที่ได้ยินชั้นสั่ง เชื่อฟังกันดีจังเลยน้า ชักอยากได้พวกนายไปเป็นทหารเวลาชั้นสร้างอาณาจักรซะเเล้วสิ 
     "ยิ้มน่าขยะเเขยงอีกเเล้วค่ะ"
     "เธอยอมข้าซักครั้งไม่ได้รึไง มิราธ"
     "ขอปฏิเสธค่ะ เเล้วก็อย่าคุกคามทางเพศสิคะ"
     "เป็นงั้นไปได้ไงฟะ"
     หลังจากเล่นตลกกับมิราธไปพอประมาณ ผมก็หันหลับมาสนใจเจ้ายักษ์อีกครั้ง สภาพของมันตอนนี้กำลังคลุ้มคลั่งได้ที่เลยล่ะ มันคำรามอย่างบ้าคลั่งเเล้วตั้งท่าจะกระโจนมาชั้น ผมจึงยิงลูกศรไปที่ขาทั้งสองของมัน
     "เปรี้ยง!!!เปรี้ยง!!!"
     "โฮก!!!"
     ผมไม่สนใจเสียงคำรามของมัน เเล้วสร้างศรผนึกเวทออกมาหนึ่งดอกเเล้วผมก็ร่ายเวทเพิ่มจำนวนลงไปที่ศรดอกนั้น ศรดอกนั้นค่อยๆเพิ่มจำนวนขึ้น จากหนึ่งเป็นสอง สองเป็นสี่ สี่เป็นเเปด จนในที่สุดลูกศรผนึกเวทหลายร้อยดอกก็ลอยอยู่ด้านบนเเละด้านหลังของผม ผมเผยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเป็นการเเสยะยิ้มที่น่าขยะเเขยงตามความเห็นของมิราธออกมา
     'นี่น้อยใจที่โดนบอกว่ายิ้มน่าขยะเเขยงด้วยเหรอครับ'
     ยุ่งน่า
     ผมพูดกับพระเจ้าเเล้วจึงเริ่มการทรมาณเจ้ายักษ์ทันที 
     "เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!......"
        เสียงธนูผนึกเวท[hammer]ที่กระเเทกกับเจ้ายักษ์ดังก้องไปทั่วบริเวณอย่างไม่หยุด เเม้เจ้ายักษ์จะกรีดร้องโหยหวนออกมาจนเเสบเเก้วหู เเต่ผมก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตายิงศรต่อไปโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
     "โหดร้ายอ่า"
     "โรคจิต..."
     'เป็นSรึไงครับเนี่ย'
     "ไม่นึกว่าเลยนะครับว่าคุณจะเป็นคนเเบบนี้นะครับ"
     "ตูเปล่า!!! ตูเเค่ไม่มีพลังพอที่จะยิงไอ้ลูกธนูหลายร้อยดอกนี่พร้อมกันต่างหากเฟ้ย!!!"
     "เเล้วจะทำเเบบนี้จนถึงเมื่อไหร่ละครับ"
     "เกราะมันเเตกรึไม่ก็ช้ำในตาย"
     "คุณซามาเอลโรคจิตจริงๆด้วยอ่า"
     ผมเปล่านะลูน่าจัง!!! เเต่ผมขี้เกียจเเก้ตัวเเล้วเลยปล่อยผ่านไป...
     "เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!.....เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!            เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!  เปรี้ยง!!!......"เสียงธนูยังคงดังก้องไปทั่วบริเวณ
        .
     .
     .          
     .
     "เปรี้ยง!!! เเกร้ก!!!"
     หลังจากที่ลูกศรดอกที่ประมาณร้อยกว่าๆพุ่งไปกระเเทกที่อกของเจ้ายักษ์ เกราะที่โคตรเเข็งของมันก็มีรอยร้าวในที่สุด เมื่อเห็นดังนั้นผมจึงรีบผนึกเวทขั้นสูง[inferno]ลงไปในลูกศรเเล้วยิงออกไปเต็มเเรง
     "เพล้ง!!!"
     "ตู้ม!!!!!!"
     ลูกศรของผมทะลุเกราะของเจ้ายักษ์เข้าไป เเละทันทีที่ลูกศรของผมเเทงเข้าไปในตัวของมัน เปลวเพลิงอันร้อนเเรงก็ระเบิดออกมาเเล้วกลืนร่างของเจ้ายักษ์หายไป หลังจากที่เจ้ายักษ์ตายเพลิงของอินเฟอร์โนก็ค่อยๆมอดลงไป หลงเหลือเพียงเเค่ของดรอปเท่านั้น
     ผมสลายลูกศรนับร้อยที่ลอยอยู่ เเล้วค่อยๆเดินไปทางของดรอปของเจ้ายักษ์ เเต่ยังไม่ทันที่ผมจะเอื้อมมือไปหยิบของดรอป ก็ปรากฏวงกลมไสยเวทออกมาใต้เท้าของผม มันส่องเเสงสว่างจนผมต้องเอามือปิดตาของผม
     "คุณซามาเอล!!!"
     ผมหันไปหาเซ็ทที่ส่งเสียงเรียกผม เเต่ก่อนที่ผมจะทันได้ตัดสินใจอะไร ทัศนวิสัยที่มองเห็นก็ค่อยๆเลือนรางไป ผมทำได้เเค่ส่งเสียงไม่กี่คำเท่านั้น
     "ฝากเจ้าพวกนั้นด้วยล่ะ"
     ผมพูดได้เเค่นี้ก่อนที่ร่างของผมจะหายไปจากจุดที่ผมเคยยืนอยู่ 
     หวังว่าจะปลอดภัยนะ เจ้าพวกนั้น 
     
  _________________________________________________________
     อัพเสร็จเเล้ว!!! ซามาเอลจะต้องเจอกับอะไรกันเเน่ติดตามตอนต่อไป!!!
     ปล.ปาตี้ของเซราสได้หมดบทลงไปเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว เเต่อาจจะออกตอนพิเศษมาให้เพราะรู้สึกว่ายังใช้ไม่คุ้มค่าจ้างเท่าไหร่
        ปล2.ตอนต่อไป(น่าจะ)ออกภายในอาทิตย์นี้ครับ
     ซามาเอล:ทำไมต้องมี(น่าจะ)ฟะ
     ไรต์:เพื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอ่า
     ซามาเอล:เช่น?
     ไรต์:ติดนิยาย...
         ซามาเอล:ไปตายซะ
    
         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #226 Mr.kongkang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 15:26
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #226
    1
    • #226-1 KamenZ(จากตอนที่ 17)
      11 กันยายน 2560 / 22:27
      รวบมาตอบเลยเเล้วกันครับ ด้วยความยินดีครับ ^ ^ (ถึงตอนนี้จะยังดองอยู่ก็เหอะ)
      #226-1
  2. #43 pinksheep (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 01:41
    รอติดตามนะครับ
    #43
    1