The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 13 : ตีบอสครั้งเเรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    25 ธ.ค. 59

     มุมมองของนักดาบ
      ข้าชื่อเซราส ข้าเป็นนักผจญภัยจากทวีปยูเรเชีย ข้าเคยเป็นชาวนาธรรมดา เเต่เมื่อตอนข้าอายุ12 มีปีศาจบุกเข้าในไร่ของครอบครัวข้า พ่อของข้าจึงออกไปสู้กับพวกปีศาจ เเล้วพ่อของข้าก็ถูกฆ่า เเล้วพวกมันก็ทำลายไร่นาของพวกข้าจนหมด นับเเต่วันนั้นข้าจึงตัดสินใจจะเเข็งเเกร่งขึ้น เพื่อที่ข้าจะได้ปกป้องครอบครัวของข้าได้ ข้าจึงได้ออกมาเป็นนักผจญภัย นับเเต่วันนั้นก็ผ่านมา10ปีได้เเล้ว ข้าทำงานจนมีเงินพอที่จะซื้อบ้านในเมืองหลวง เเม่เเละน้องสาวของข้าเปลี่ยนมาทำงานขายของ ข้าได้เจอเพื่อนรวมปาตี้ที่ไว้ใจได้ ตอนนี้ข้ากับพวกเขากำลังลงดันเจี้ยนที่ค้นพบในทวีปปีศาจที่ว่ากันว่าไม่มีใครสามารถเคลียร์ได้ ข้ากำลังสู้กับคิงสเกลเลตันที่ชั้น25ของดันเจี้ยน...
        "มิราธ เวทร่ายเสร็จรึยัง!!!"
     "อีก30วิ"
     "ได้เลย!!!"
     ข้าเรียกใช้สกิล[บัสเตอร์เเสลซ] ดาบของข้าเปล่งเสงสีเเดง ข้ารีบพุ่งเข้าไปหาคิงสเกลเลตัน เเต่มันฟันดาบเข้ามาทางสีข้างของข้า ข้ารีบสะบัดดาบไปใส่ดาบของมัน...
     เคร้ง!!!
     "อึก!!!"
     ข้าถูกเเรงของมันซัดกระเด็นไปติดผนังด้านหนึ่งของห้อง มันเห็นดังนั้นจึงรีบพุ่งไปทางที่มิราธกำลังร่ายเวทอยู่ เเย่เเล้ว!!! เจ้าไคก็ยังติดสตั้นอยู่ด้วย
     "มิราธ ระวัง!!!"
     "เอ๊ะ กรี๊ดดดดดดดด!!!"
     โครม!!! ฝุ่นจากการโจมตีลอยฟุ่งไปหมดทั้งห้องโถง
     "มิราธ!!!"
     โธ่เอ๊ย!!! ทั้งที่ตั้งใจจะปกป้องทุกคนให้ได้เเล้วเเท้ๆ!!!!
     "อ่า เเย่เเล้ว ทั้งที่ตั้งใจจะเเค่ดูเฉยๆเเท้ๆน้า"
     "เอ๊ะ..."
     หลังจากฝุ่นค่อยๆจางลงไป ตรงจุดที่มิราธเคยยืนอยู่ กลับมีอัศวินในชุดเกราะสีดำสนิทยืนอยู่เเทน มือของเขากำดาบของคิงสเกลเลตันไว้เเน่น...
   
................................................................................................
     
     อ่า เเย่จริงๆด้วย ไอ้นิสัยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมานี่ ต่อให้ตายเพราะนิสัยนี้ไปครั้งนึงเเล้วเเต่ก็ยังเเก้ไม่หายเเฮะ เเล้วเอาไงดีละเนี่ย จะโดนหาว่าเเย่งบอสมั้ยหว่า
     "เจ้า...เผ่ามารชั้นสูงงั้นรึ"
     "เอ๋"
     เจ้านี่มันพูดได้ด้วยละ ผมเลยรีบตอบกลับไป
     "ก็ใช่เเหละนะ"
     ไม่รู้ทำไมถึงพูดออกมาเป็นภาษาเดียวกับเจ้านี่ได้ซะงั้น
     "มายุ่งกับการต่อสู้ของข้าเพราะอะไร"
     "เพราะไม่อยากให้มีคนตายต่อหน้าข้า เจ้าจะปล่อยคนพวกนี้ไปได้หรือไม่"
     "ไม่ได้หรอก มันเป็นหน้าที่ของข้า"
     "งั้นเจ้ามาสู้กับข้าเเทนเเล้วกัน เเต่อย่าทำอะไรคนพวกนี้นะ"
     "มั่นใจจังเลยนะ"
    "ก็พอตัว"
    "ก็ได้ข้าตกลง ช่วงนี้กำลังเบื่อๆซะด้วยสิ อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ"
     เยี่ยมมากที่คุยกันรู้เรื่อง เมื่อตกลงกันได้เเล้วผมจึงหันไปหานักดาบคนนึง     
        "พวกเจ้า รีบถอยไปที่ประตูซะ"
     "เอ๋ เเต่ว่า"
     "ไม่เป็นไร"
     "ครับ..."
     เเล้วพวกเขาก็พาเพื่อนของเขาไป ผมจึงหันไปคุยกับเจ้าโครงกระดูกอีกครั้ง
     "โอเค มาเริ่มกันเลยมั้ย"
     "ย่อมได้!!!"
         ผมเรียกดาบยาวสีดำออกมาไว้ในมือ ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่ร่างของเจ้าโครงกระดูกนั้น พวกคุณคงสงสัยสินะว่าดาบกับเกราะมันมาจากไหนสินะ มันคือหนึ่งในพรจากพระเจ้าไงล่ะ นอกจากดาบกับเกราะเเล้ว ยังมีผ้าคลุมเเล้วก็พวกเครื่องประดับอีกด้วย เเต่ผมยังไม่ใส่ละกัน เพราะผมจะได้ฝึกฝนการต่อสู้ไปด้วย ว่าเเล้วผมก็ฟันดาบเข้าไปที่ส่วนข้อต่อของเจ้าโครงกระดูกทันที
          ฟุ่บ!!!
         ชิ เจ้าโครงกระดูกเบี่ยงตัวออกจากรัศมีดาบเเล้วเเทงดาบใส่ ผมรีบสะบัดดาบขึ้นเพื่อปัดดาบของมัน
     เคร้ง!!!
      ผมปัดดาบของมันออกไปได้ ผมรีบถอยออกมาพร้อมกับร่ายเวทสกัดมันไว้
     "[ไฟร์บอล]"!!!     
     ตูม!!!
     เกิดควันฟุ้งกระจายเต็มไปหมด...อยู่ไหนกัน...ในขณะที่กำลังตั้งสมาธิอยู่นั้นเอง...
     "ในนามของเทพเเห่งความมืด..."
     "ชิบหาย"!!!
     ในกลุ่มควันตอนนี้เจ้านั้นกำลังร่ายเวทอยู่ ผมรีบที่จะไปขัดขวางเเต่...
     "[ดาร์คสเปียร์]"!!!
     บ้าเอ๊ย ช้าไป ผมจึงรีบร่ายบาเรีย
     "[ไลท์การ์ด]"!!!
     เพล้ง!!!
     ตายหอง!!! เกราะเเตก!!! มันเป็นเวทเจาะเกราะสินะ 
     ผมเบี่ยงตัวหลบหอกเวทนั้น จากนั้นจึงร่ายเวทพันธณาการใส่เจ้านั้น
     "[ดาร์คเชน]"!!!
     ทันใดนั้นก็มีโซ่สีดำโผล่ออกมาจากพื้นเเล้วมัดตัวเจ้านั้นไว้ เเต่ดูท่าจะรั้งได้ไม่นาน เเต่ว่านะ...
     ไม่กี่วิก็พอเเล้ว
     ผมพุ่งเข้าประชิดร่างของเจ้าโครงกระดูกนั้น เเล้วเอามือทาบอกของมันพร้อมกับร่ายเวท...
     "[ฮีล]"!!!
     "อ๊ากกกกก"!!!
     เจ้านั้นร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
     "โจมตีจุดอ่อนคนอื่นรึ"
     อย่างที่คิด เจ้านี่เเพ้ธาตุเเสงจริงๆด้วย
     "จุดอ่อนของศัตรูคือจุดเเข็งของเรา"
     "พูดได้ดีนี่"!!!
     เเล้วผมกับเจ้าโครงกระดูกก็ปะทะกันอีกครั้ง เราผลัดกันโจมตีผลัดกันตั้งรับ ทุกครั้งที่ประชิดตัวได้ ผมก็จะใช้[ฮิล]ใส่เจ้านั้น เเละบางครั้งผมก็พลาดถูกดาร์คสเปียร์เเทงเช่นกัน เเละในที่สุด...
    "อึก"!!!
     ผมพลาดถูกดาร์คสเปียร์เเทงทะลุเเขนซ้ายของผม ผมชะงักด้วยความเจ็บปวดไปชั่วครู่ เเต่นั่นก็ทำให้เจ้านั่นเข้ามาใกล้ตัวผมได้ เเล้วฟันเข้าไปที่ท้องของผม
     "อ๊ากกกกก"!!!
     เจ็บว้อยยยยยย
     ผมทรุดลงไปกับพื้น ผมพยายามที่จะลุกขึ้นมาสู้ต่อเเต่ว่า...
     "ขะ...ขยับ...ไม่...ได้"
     "ท่าไม่ตายของดาบข้าหน่ะ ติดชาหนึ่งนาทีโดยไม่สนเลเวล"
     เอาจริงดิ โกงชิบหายเลยว้อย!!!
     "งั้นก็จบกันซะทีนะ"
     เจ้านั่นพูด ก่อนที่จะเงื้อดาบขึ้น
     โธ่เว้ย จบเเล้วเรอะ ยังไม่ได้ทำงานให้พระเจ้าเลยเเท้ๆ...
     "ลาก่อน"
     เเล้วเจ้านั่นก็ฟันดาบลงมาหาผมที่นอนอยู่...
     ชิ...
     .
     .
     .
     เคร้ง!!!
     "หือ..."
     เมื่อผมเงยหน้าขึ้นไปชั้นก็เห็นเจ้าหนุ่มนักดาบกำลังเอาดาบของเขาขวางดาบของเจ้าโครงกระดูกไว้ 
     "ว๊ากกกกก"!!!
     เคร้ง!!!
     เจ้าหนุ่มนักดาบสะบัดดาบของเจ้าโครงกระดูกออกไป เเละก่อนที่เจ้านั่นจะฟันดาบกลับมาอีกครั้ง....
     "[ชิลด์ชาร์จ]"!!!
     เจ้าหนุ่มถือโล่พุ่งเข้ามา เเล้วใช้โล่กระเเทกเจ้าโครงกระดูกจนมันถอยไปประมาน5ก้าว ขณะที่เจ้านั่นกำลังจะตั้งตัว นักเวทก็ร่ายเวทผนึกการเคลื่อนไหวของมันไว้
     "[ฟรีซ]"!!!
     เกิดน้ำเเข็งก้อนใหญ่คลุมร่างของเจ้านั่นไว้ 
     "ลูน่า มาฮีลเร็ว"!!!
     "รู้เเล้วหล่ะน่า"
     "[ฮีล]"
     ผมขยับตัวได้อีกครั้ง เเล้วเเผลที่เเขนกับท้องของผมก็ค่อยๆสมานกันช้าๆ
     "ทำไมจึงช่วยข้าไว้หล่ะ"
     ผมเอ่ยปากถามออกไป
     "เพราะคุณช่วยมิราธไว้ไงครับ"
     "เท่านั้นหน่ะรึ"
     "ครับ"!
     เป็นคนดีจังเลยน้า นึกว่าจะโกรธเรื่องที่มาเเย่งบอสซะอีก เเบบนี้ที่ช่วยไว้ก็ถือว่าคุ้มละนะ
     "เอาหล่ะ งั้นคราวนี้พวกเจ้าหลบในบาเรียของนักเวทดีๆหล่ะ"
     "ทำไมเหรอครับ"
     "ลูกหลงมันเยอะหน่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า"
     เพล้ง!!!
     เสียงน้ำเเข็งเเตกออกพร้อมกับมีเสียงยะเยือกพูดออกมา
     "เเหม่ๆ รอดซะได้นะ มาต่อกันเลยมั้ยหล่ะ"
     "ย่อมได้"
     เเล้วผมกับเจ้านั่นก็พุ่งเข้าใส่กันทันที 
     หลังจากสู้ไปได้ซักพัก...
     เจ้านั่นก็พูดบ้างอย่างออกมา
     "โทดทีนะ เเต่คงจะต้องจบเเล้วละ"
     "เอ๋"
     "มาพนันกันมั้ย"
     "หืม กฏว่าไงละ"
     "ฟัน1ดาบ ใครตายเเพ้"
     "ก็เเค่เเลกเลือดไม่ใช่เรอะ"
     "ฮ่าฮ่าฮ่า"
     "ตกลงก็ได้"
     "ดีมากๆ ถ้าอย่างนั้นละก็ ตั้งท่า"!!!
     "อ่า"
     ผมเรียกใช้สกิลไม้ตายของชั้น[เอ็กคาลิเบอร์] ทันใดก็เกิดละอองเเสงหมุนวงรอบดาบของผม...ร้อนว้อย!!! 
     ขณะเดียวกันก็มีละอองสีดำปรากฏขึ้นที่ดาบของเจ้านั่น
     "พร้อมมั้ย"
     "อืม"
     "3"
     "2"
     "1"
     ฟุ่บ....
     ไม่มีเสียงใดๆเกิด ชั่วพริบตานั่นร่างของเราสองคนก็สลับที่กันเเล้ว
     "อุ้บ"!!!
     เลือดของผมพุ่งออกมาจากบาดเเผลที่หัวไหล่ เจ้านั่นหันหน้ามาทางผมช้าๆ เเล้วมันก็พูดกับผมว่า
     "ฮ่าฮ่าฮ่า วันนี้ข้าสนุกมากจริงๆ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก"
     "เช่นกัน"
     เเล้วร่างโครงกระดูกของเจ้านั่นก็สลายกลายเป็นผง โดยเหลือเเค่ของดรอปบนพื้นเเค่นั้นเอง...
___________________________________________________________________
    
     
     
     
     
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #223 Mr.kongkang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 14:52
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #223
    0
  2. #209 Inw_Short (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 18:08
    เป็นจอมมารปต่เจือกใช้ดาบเทพ?
    #209
    1
  3. #134 ThanananMeesin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 08:33
    พระเอกกาก?
    #134
    1
    • #134-1 KamenZ(จากตอนที่ 13)
      24 ตุลาคม 2559 / 11:34
      ก็ไม่ได้กากน่า เเค่เจอของโหดเเค่นั้นเอง
      #134-1
  4. #110 Kashiwagi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 17:27
    ทำไมมีมนุษย์อะ พระเจ้าหนิสะเพร่าจริงๆ แต่ว่าตั้งแต่แรกเลย ถ้าไม่มีจอมมาร และต่อให้ปล่อยไปเผ่ามนุษย์ก็ไม่ล่มสลาย แล้วจะอัญเชิญผู้กล้าไปทำไมตั้ง 300 คนล่ะ งงกะความคิดพระเจ้าจริงๆ
    #110
    1
  5. #51 เทวฑูตแห่งความตาย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 10:36
    ทำไม..ถึงช่วยมนุษงะ...จอมมารนี่ใจดีจังน่าา
    #51
    1
  6. #34 Kaineth (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 23:59
    ค้างๆๆๆ
    #34
    1