ทาสรักดรุณี(ผ่านพิจารณา สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 45 : (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    21 พ.ย. 61


เรื่องนี้วางจำหน่ายแล้วตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ

(3)

            

“ไปพักผ่อนได้แล้วอีธาน นายก็เหนื่อยมาทั้งวันเหมือนกัน”

 

“ครับ แต่ถ้านายน้อยต้องการความช่วยเหลืออะไร เรียกผมได้ตลอดเวลานะครับ”

คนสนิทบอกกลั้วเสียงหัวเราะพร้อมกับขยิบตาไปหนึ่งที เพราะรู้ดีว่ายามนี้เจ้านายมีผู้ช่วยคนพิเศษอยู่แนบกาย ไฉนเลยจะเรียกคนสนิทเข้าไปให้เกะกะลูกตาร่างใหญ่ของบอดีการ์ดโค้งกาย แล้วเลี่ยงเดินออกไปยังอีกประตูเพื่อกลับห้องของตน  

อดิลไม่ได้นึกโกรธแต่อย่างใด ที่ยังปกปิดไม่ให้คนภายนอกรับรู้เพราะเป็นห่วงความปลอดภัย รอแค่เพียงภารกิจสำคัญเสร็จสิ้นเมื่อไหร่ เขาจะบอกความในใจให้เธอรับรู้เสียที จะได้ไม่ต้องมาคอยเป็นกังวลว่าเธอจะไปจากชีวิตของตนเองอยู่ร่ำไป นึกถึงคนตัวนิ่มทีไร ร่างใหญ่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ทุกที และอาการแบบนี้จะเป็นเพราะสาเหตุใด ถ้าไม่ใช่...เพราะรัก

 

กลับเข้ามายังห้องของตนอีกครั้ง ดวงตาสีเทาจึงทอดมองดวงหน้างามที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งหวงแหนและเอ็นดูแกมหมั่นเขี้ยว เจ้าหล่อนช่างทำให้เขามีความรู้สึกหลากหลายในเวลาเดียวกัน และที่แน่ๆ อดิลคงไม่อาจปฏิเสธเสียงของหัวใจที่มันเรียกร้องว่า...เธอคือคนที่ใช่ เขาพร้อมแล้วที่จะหยุดหัวใจเอาไว้ที่เธอ

ร่างใหญ่โน้มกายลงสอดแขนเข้าใต้ร่างบอบบาง เพื่ออุ้มคนตัวเล็กไปนอนที่เตียงใหญ่ด้วยกัน ส่งผลให้คนที่ถูกรบกวนการนอนครางอืออาด้วยความขัดใจ แต่เมื่อเรือนร่างอรชรสัมผัสกับที่นอนหนานุ่ม เสียงครางจึงเงียบไป เหลือไว้เพียงใบหน้างามพริ้งที่หลับไปด้วยรอยยิ้มอันแสนสุข ต่างจากคนตัวใหญ่ที่รีบถอยห่างจากเรือนกายหอมกรุ่นอย่างรวดเร็ว ด้วยเกรงว่าตนเองอาจไม่สามารถหักห้ามใจอย่างที่ควรจะเป็น เนื่องจากสภาพร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย

 

“คุณเป็นแม่มดหรือไง”

อดิลถามคนที่กำลังหลับใหล เพียงแค่ได้สัมผัสร่างกายของเจ้าหล่อนเพียงน้อยนิด ชายหนุ่มก็รู้สึกร้อนลุ่มไปทั่วร่างราวกับคนเป็นไข้ รู้สึกว่ายิ่งอยู่ใกล้เธอมากขึ้นเท่าไหร่ ความปรารถนาด้านลึกที่ซ่อนอยู่ภายในยิ่งทวีความรุนแรงจนน่าตกใจ บางที นี่อาจเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่า เขากำลังจะพ่ายแพ้ให้กับแม่สาวดรุณีแล้วทั้งตัวและหัวใจ

 

“เสร็จธุระสำคัญเมื่อไหร่ ผมจะบอกทุกอย่างที่อยู่ภายในใจให้คุณได้รู้ แม่คนตัวนิ่ม”

ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงกระซิบกับคนที่อยู่ในห้วงนิทราเบาๆ ก่อนที่จะเดินอ้อมไปยังที่นอนฝั่งของตนเองแล้วล้มตัวลงนอนอย่างสงบ พยายามตั้งสติให้อยู่ที่ลมหายใจของตนเอง เพื่อไม่ให้มันวอกแวกคิดไปถึงกายบางที่นอนอยู่อีกฝั่ง แต่กว่าจะข่มตาให้หลับได้ก็ปาเข้าไปเกือบค่อนคืน

************************************

ฝากติดตามอีกเรื่องที่กำลังอัพด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

154 ความคิดเห็น